มี Ebook แล้วนะคะ ^^

บทที่ 16.2 :: สีเทา

ชื่อตอน : บทที่ 16.2 :: สีเทา

คำค้น : น่ารัก,นักรบ,เติมรักให้ล้นใจ,อลิสา,อัลวิส,สลับร่าง,คู่รัก,พรหมพิษรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2561 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16.2 :: สีเทา
แบบอักษร

แม่บ้านสองคนรีบเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ร่างบางที่นอนไร้สติบนเตียง ฝ่ามือหญิงร่างท้วมสั่นระริกเนื่องจากเกรงกลัวสายตาของเจ้านายที่ยืนจ้องไม่ห่างทุกการกระทำ หากนักรบไม่เจ็บแขนเขาคงจัดการลอกคราบอลิสาด้วยมือตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย

เปลี่ยนเสื้อเสร็จไม่นานจากนั้นแพทย์หญิงก็เดินทางมาถึง คุณหมอสาวเดินมาตรวจอาการเล็กน้อยก็จัดยาให้เสร็จสรรพ

“อลิสเป็นอะไร” นักรบที่ยืนเงียบมานานนั้นเอ่ยถาม

คุณหมอลุกขึ้นยืนอย่างพินอบพิเทา “เป็นลมค่ะ ไม่มีอะไรเป็นห่วง”

“แล้วทำไมถึงเป็นลม”

แม่บ้านสามคนในห้องแอบหันมายิ้มให้กัน พ่อบ้านชาร์ลทำท่าทีดุดันให้พวกเธอกลับไปก้มหน้าสงบเสงี่ยมเช่นเดิม สายตาแพทย์หญิงมองรอยแดงเป็นจ้ำที่ต้นคอผู้ป่วยไม่ได้สติ เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่รอยบีบรัดหรือรอยทำร้ายร่างกายแต่เป็นรอยดูดเม้มก็เบาใจขึ้นมาเล็กน้อย

“เกิดจากความเครียดหรือความหวาดกลัว หรืออาจขาดออกซิเจนค่ะ พรุ่งนี้ดิฉันจะมาตรวจอีกรอบเพื่อความแน่ใจ”

นักรบพยักหน้าเข้าใจ เขาโบกมือทำท่าทีไล่ทุกคนออกไปจากห้องนอน คุณหมอสาวเก็บกระเป๋าพลางเหลียวมองต้นแขนที่มีผ้าปิดแผลชุ่มเลือดของชายหนุ่ม

ผู้มีจรรยาบรรณแพทย์เต็มเปี่ยมรีบหันมองพ่อบ้าน ชาร์ลเข้าใจท่าทีของคุณหมอทันที พ่อบ้านเอ่ยท้วง “คุณอาเรซควรทำแผลก่อนนะครับ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้แผลจะหายช้ากว่าเดิม”

ได้ยินว่าหายช้ากว่าเดิมแล้วนักรบก็ถอนหายใจ เขาก้าวเดินไปนั่งบนเตียง “ทำเร็วๆ”

คุณหมอสาวรีบลงมือทำแผลโดยไวก่อนที่นักรบจะดื้อดึงเช่นหลายครั้งที่ผ่านมา เมื่อทำแผลเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับไป ในห้องนอนหรูหรากว้างใหญ่เหลือเพียงนักรบกับอลิสา ชายหนุ่มจับมือเธอขึ้นมากุมไว้

เขารู้สึกถึงความอุ่นของมือน้อย มืออลิสาไม่ได้เย็นเยือกเช่นเคยก็หมดห่วง ตอนนี้นักรบเป็นห่วงร่างกายตัวเองมากกว่า เขาจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไรหนอ จะทนไม่ลงมือข่มเหงเธอได้อย่างไรในเมื่อรู้แก่ใจแล้วว่าร่างกายเธอหอมหวานแค่ไหน ทำแบบนี้คือการเอาเนื้อมาล่อเสือชัดๆ

...เขาไม่น่าจูบเธอเลย!

นักรบหยุดนิ่งชั่วครู่แล้วเดินออกมาเปิดประตูห้องนอน ชายหนุ่มเห็นพ่อบ้านยืนอยู่ไม่ไกล ขายาวเดินเข้าไปหาชาร์ลด้วยความกระอักกระอ่วนแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ให้แม่บ้านเข้ามานอนเฝ้าอลิสสักสองคน”

“ครับ” พ่อบ้านรับคำ

“ฉันจะไปนอนข้างนอก” นักรบกล่าวเสียงเรียบ

พ่อบ้านเงยหน้าขึ้นมองทันที ....นอกบ้านหรือนอกห้อง?

นักรบเห็นท่าทีสงสัยของชาร์ลแล้วก็รีบทำสีหน้าเคร่งขรึม “ฉันจะออกไปนอนโรงแรม เตรียมทุกอย่างให้ด้วย”

ประโยคนั้นของนักรบหมายถึงดูแลความเรียบร้อยทุกอย่าง เตรียมบอดี้การ์ดและรถให้พร้อม รวมถึงเตรียมผู้หญิงให้พร้อมด้วย พ่อบ้านแอบถอนหายใจ ชาร์ลคิดว่าอลิสาจะเปลี่ยนนักรบคนเดิมไปแล้วเสียอีก

ชาร์ลลองแกล้งเจ้านายหนุ่ม “คราวนี้ต้องมีดวงตาสีเทาด้วยหรือเปล่าครับ”

นักรบตวัดสายตาดุ

เอ๊ะตาแก่ชาร์ลนี่นะ ร้อยวันพันปีไม่เคยถาม จะผู้หญิงแบบไหนก็เตรียมไว้เถอะน่า!! ตาสีเทา สีเหลือง สีฟ้า สีเขียว แล้วมันต่างกันยังไง

“สีเทาก็ดี” เสียงทุ้มตอบราบเรียบหลังจากเงียบไปพักใหญ่

“กรี้ด!!!!”

เสียงกรีดร้องดังออกมาจากห้องนอน มันดังก้องชัดเจนเนื่องจากนักรบเปิดประตูทิ้งไว้แล้วเดินออกมาคุยกับพ่อบ้าน ร่างสูงรีบก้าวเข้าไปดูคนในห้องด้วยความตกใจไม่แพ้กัน

“เป็นอะไร!!! ”

ตาคมดุจเหยี่ยวมองร่างบางของอลิสาที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเพียงตาสีเทาสวยของเธอ หญิงสาวทำราวกับว่าพยายามปกปิดร่างกายไม่ให้ใครเห็น ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอก ถ้าอลิสามีแรงกรีดร้องเสียงดังขนาดนี้แล้วเธอคงหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง

“คุณทำอะไรฉัน คนเลว! ” เสียงหวานสั่นระริกคล้ายจะร้องไห้

นักรบยังคงรักษาสีหน้านิ่งเฉย “หมายถึงตอนไหนล่ะ”

อลิสาลดผ้าห่มลงมาที่คอ ใบหน้าหวานโกรธเคืองปนเขินอาย “ทำไมฉัน...ทำไมฉันใส่เสื้อของคุณ!! ”

เธอไม่ได้ใส่บราเซียและแพนตี้ด้วยซ้ำ! เสื้อเชิ้ตหลวมโพรกสีขาวบางตัวเดียวนี้ทำให้รู้สึกว่าถึงใส่ก็เหมือนไม่ใส่! หน้านวลยามนี้แดงจัดไปถึงใบหู และมันคงลามไปแดงทั่วทั้งตัวในไม่ช้าแน่ อลิสาจ้องเขาอย่างคาดโทษ

“เพราะคุณเป็นลม แม่บ้านเลยเปลี่ยนให้” นักรบพูดพลางเดินมาใกล้ ขาแกร่งก้าวอย่างเอื่อยเฉื่อยแต่ทว่ามั่นคงเข้าสู่เตียงกว้าง

ร่างหนาอยู่เหนือร่างเธอ เขายันมือทั้งสองลงกับเตียงคร่อมกายเธอไว้ อลิสาจ้องดวงตาคู่คมที่สงบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้าของเขา ...ตาบ้านี่หน้านิ่งได้ตลอดเวลาสิน่า! ...

ตาสองคู่จ้องกันเนิ่นนาน อลิสาขยับส่วนล่างแล้วไม่พบสิ่งผิดปกติจึงหาข้อสรุปให้ตัวเองว่าเขายังไม่พรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอ

“ถ้างั้นก็ถอยออกไปสิคะ ฉันจะกลับห้อง! ”

“นอนที่นี่แหละ” เจ้าของห้องบอกเสียงเย็นแล้วกดไหล่เธอลงกับเตียง

ดวงตาสีเทากลมโตกวาดมองบริเวณห้องที่ตกแต่งไปด้วยสีดำเป็นหลัก เห็นดังนั้นอลิสาก็เดาไม่ยากว่าเป็นห้องของใคร ใบหน้าหวานตื่นตระหนักอีกรอบ มือเล็กเลื่อนมือมาผลักอกหนา

“ไม่! คุณหลีกไปนะ! ”

นักรบรวมมือเธอไว้แล้วก้มลงกอดร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน “เลือกเอาว่าจะนอนเฉยๆ หรือจะทำต่อจากจูบที่สระว่ายน้ำ”

อลิสาถลึงตาใส่เขาโดยพลัน ร่างบางตกอยู่ในอ้อมกอดรัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด “ไม่เอาทั้งสองอย่างค่ะ ปล่อยฉันนะ! ”

“คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรอง”

“ปล่อย! ”

นักรบก้มลงจูบแก้มใสเมื่อได้ยินคำเถียงไม่ตกฟาก จมูกโด่งซุกไซร้ต้นคอเธออย่างจาบจ้วง หญิงสาวรู้ตัวทันทีว่านักรบไม่ใช่คนพูดมาก การเจรจากับเขาต้องเลือกข้อเสนอที่เขาให้เท่านั้น เธอไม่มีสิทธิ์โต้เถียง

“ยอมค่ะ! นอนที่นี่ก็ได้ แต่คุณจะไปนอนที่อื่นใช่ไหม”

ใบหน้าคมเงยขึ้นพร้อมกับยิ้มมุมปาก “เลิกเถียงแล้วก็นอนซะ ถ้าผมจับได้ว่าคุณแอบหนีออกจากเตียง รับรองว่าคืนนี้เราได้มีเซ็กส์กันแน่ๆ ”

อลิสาอ้าปากค้างกับประโยคนั้น อะไรนะ!!! เซ็กส์!!

“ฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณนะ!!”

“ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นซะหน่อย อื้ม!!” ปากหยักร้อนกดจูบลงบนปากสีชมพูของอลิสาแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยว นักรบรู้ซึ้งแล้วว่าทำไมยามอลิสามันเขี้ยวถึงชอบเอาอัลวิสไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงดีนัก

“นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจนแทบถลน

คนขี้แกล้งก้มลงกระซิบข้างหูเล็ก “รอก่อนนะเด็กดี อาบน้ำเสร็จแล้วจะมานอนด้วย”

อลิสาขมวดคิ้วแน่น ตาโตฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความแปลกใจ ประโยคนั้นอลิสาเคยกระซิบกล่อมอัลวิส เป็นประโยคเดียวกับที่เธอพูดทุกคืน

“หรือจะไปอาบพร้อมกัน” นักรบเลิกคิ้วถาม

“ฉันจะไปอาบห้องตัวเอง”

“อะแฮ่ม!! ”

พ่อบ้านชาร์ลกระแอมหนึ่งทีก่อนเดินมาปิดประตูห้องให้เรียบร้อยด้วยใบหน้าแช่มชื่น ดูเหมือนว่าชาร์ลคงไม่ต้องเรียกแม่บ้านมานอนเฝ้าอลิสา และวันนี้จะไม่มีใครออกไปโรงแรมเสียแล้ว

“พ่อบ้านเห็นนะคะ!! ” อลิสาหน้าแดงแล้วแดงอีก ดีไม่ดีคงแดงทั้งตัวเป็นกุ้งโดนน้ำร้อนลวกไปแล้ว

ด้านคนตัวสูงส่งเสียงหึในลำคอแค่นั้นก็ลุกขึ้นถอดเสื้อคลุมอวดหุ่นกำยำเพื่อเตรียมอาบน้ำ อลิสาอดเหน็บแนมไม่ได้ “คนหน้าไม่อาย!!! ”

นักรบไม่ตอบ เขายกคิ้วข้างเดียวเยอะเย้ยเธอ

“บอกไว้ก่อนว่าถ้าคุณข่มขืนฉัน! ฉันจะแจ้งตำรวจ! ”

เปรียบประหนึ่งคำพูดอลิสาเป็นธาตุอากาศ ไม่สามารถทำให้เขากังวลได้แม้แต่น้อย นักรบไหวไหล่พลางยิ้มมุมปากแล้วเดินไปห้องน้ำ

"บ้า! โรคจิต!" ทันทีที่นักรบไปลับสายตา อลิสาก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องแต่เธอเปิดไม่ได้ มือบางทุบประตูเสียงดัง

ปังๆ ๆ !!

“โอ๊ย ประตูบ้านี่มันเปิดยังไง!! ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เปิดประตูให้หน่อยค่ะ!! ”

“ห้ามก้าวออกจากเตียง! ” เสียงกระด้างตะโกนเตือนแม้ว่าร่างกายเขาจะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ตาม

"เผด็จการ!" อลิสารีบกระโดดขึ้นไปบนเตียงอย่างเสียไม่ได้

หากร้องขอความช่วยเหลือไม่เป็นผลก็คงต้องเปลี่ยนวิธี ไวเท่าความคิดหญิงสาวเอามือป้องปาก “ช่วยด้วยค่ะ! คุณอาเรซกำลังจะฆ่าตัวตาย! รีบส่งคนเข้ามาดูหน่อยค่ะ!! เขาน้ำลายฟูมปากแล้วนะคะ!! ”

เงียบกริบ

“แผลฉีกเลือดท่วมตัวเลยค่ะ!! ถ้าไม่มีใครเข้ามา คุณอาเรซต้องตายจริงๆ นะคะ!! ”

เงียบสงัด

หญิงสาวตะโกนหาข้ออ้างจนเสียงแหบ ใบหน้าสวยง้ำงอ ดวงตาสีเทามองรอบทิศว่าเธอจะหาทางออกจากห้องดำทะมึนนี้ได้อย่างไรก่อนที่นักรบจะอาบน้ำเสร็จ


///ปล. มือไรต์เตอร์หงิกไปแล้วจ้า

ความคิดเห็น