ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ เมื่อเมียผมติดเกมส์

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ เมื่อเมียผมติดเกมส์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2561 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ เมื่อเมียผมติดเกมส์
แบบอักษร

ตอนพิเศษ เมื่อเมียผมติดเกมส์


“ไนซ์ ข้าวเสร็จแล้วนะ” ผมเดินมาบอกแฟนสุดที่รัก ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟายาวตัวใหม่ที่ผมเพิ่งจะไปถอยมาไว้ที่บ้านหลังใหม่ ผมกับไนซ์ย้ายมาอยู่ได้ 2 สัปดาห์แล้ว สะดวกสบายกว่าอยู่คอนโดเยอะครับ


“ไนซ์!!” ผมตะโกนเรียกมันอีกครั้ง หลังจากรออยู่ซักพัก


“แป๊บนึง” ตอบแค่นั้นแล้วก็เงียบหายไปอีกจนผมตักอาหารใส่จานวางบนโต๊ะเสร็จ ไนซ์ก็ยังไม่เดินมา เลยต้องเป็นฝ่ายเดินไปหาเอง


“ทำอะไร” ผมถามเสียงเรียบ จริงๆเห็นอยู่กับว่าเล่นเกมส์แต่มันไม่ใช่เพิ่งจะเล่นซะที่ไหน ตื่นมาแต่เช้าก็หยิบโทรศัพท์มากดเข้าเกมส์ฟันยังไม่ทันได้แปรงเลย ไม่รู้สนุกอะไรนักหนา ผมไม่เคยได้เล่นอะไรแบบนี้หรอกจะจบปี4โปรเจ็กก็เริ่มยุ่ง ไหนจะงานบริษัทที่ผมต้องเข้าไปดูแล ส่วนไนซ์ก็จบปีนี้เหมือนกัน มันก็มีโปรเจ็กจบนะแต่ทำไมดูชิวจังวะ


“ตีป้อมแป๊บ มึงไปกินข้าวก่อนเลย” ไนซ์บอผมแต่สายตาก็จับจ้องอยู่กับโทรศัพท์


“มึงเล่นเยอะไปหรือป่าววะ” ผมถามเสียงดุ แต่คนตรงหน้าก็ไม่ได้สลดเลย ยังคงกดโทรศัพท์อย่างเมามันส์ เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเมื่อร่างโปร่งไม่สนใจ ผมดึงโทรศัพท์ออกจากมือเรียวก่อนที่ไนซ์จะรีบคว้ากลับคืน


“ไอ้เชี้ยคิน แม่งตายเลยเห็นมั้ย” ด่าเสร็จก็ทำหน้านิ่ง ผมก็นิ่งพยายามใจเย็นระงับอารมณ์โมโหของด้วยเอง เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันก็ไม่ค่อยจะมี วันนี้ไม่ได้ไปเรียนพร้อมกัน บริษัทก็ต้องไม่เข้า แต่มันกลับไม่สนผม แม่งโคตรน้อย...


“กูไปกินข้าวก่อนแล้วกัน มึงเสร็จแล้วก็ไปกินข้าวด้วย” ผมบอกแล้วเดินเข้ามากินข้าวในครัว กินเสร็จมันก็ยังไม่มา ผมเลยเก็บเข้าตู้เย็น ถ้ามันหิวคงมาอุ่นกินเอง


กลับขึ้นห้องไปอาบน้ำก่อนจะเข้ามาในห้องเล็กๆที่ผมเอาไว้ทำงานและเก็บเอกสารบ้างส่วน เปิดโน๊ตบุ๊คเช็คเมลจนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงเริ่มรู้สึกหิวนิดๆเลยต้องลงมาที่ด้านล่าง เห็นร่างโปร่งที่หลับขดตัวอยู่บนโซฟาหน้าโทรทัศน์ปล่อยให้นอนแบบนั้นแหละ เปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาดื่ม ข้าวที่แช่เย็นไว้ไม่อยู่แล้วยังดีที่คิดจะกินข้าว


ผมเดินเข้ามานั่งบนพื้นข้างโซฟาที่ร่างโปร่งนอนให้เบาที่สุด มองคนตรงหน้าเวลาหลับมันโคตรจะน่ารัก มือหนาเกลี่ยผมที่ตกมาปิดหน้า ก่อนจะหอมแก้มนิ่มเบาๆ ไม่เคยโกรธมันได้นานซักที


ผมขับรถออกมาซื้อข้าวหน้าปากซอย ของในตู้มีอยู่แต่ขี้เกียจทำ ร้านนี้เป็นร้านธรรมดาข้างทางแต่รสชาติอร่อยมาก ผมกับไนซ์มากินด้วยกันหลายครั้งแล้ว


“พี่คิน” เสียงหวานเรียกชื่อ ผมกำลังจะขึ้นรถเลยหันกลับไปมอง


“อ้าว ส้มโอไปไหนมาครับ” ผมถามเด็กสาวมอปลายที่อาศัยอยู่ข้างบ้านผม เธอเป็นเด็กช่างพูดและผมก็ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองนะว่าเธอชอบผม เพราะการกระทำมันโคตรชัดเจน บ้างครั้งก็มาเกาะแกะผมต่อหน้าไนซ์ แต่เธอคงไม่รู้ว่าผมกับไนซ์เป็นแฟนกัน


“ ไปซื้อของมาคะ กำลังกลับบ้าน พี่คินเข้าบ้านเลยหรือเปล่า ส้มโอไปด้วยซิ”


“ได้ครับ” ขอมาซะขนาดนั้นจะปฏิเสธก็ดูแล้งน้ำใจ


ระหว่างจากปากซอยมาบ้านก็ไม่ได้ไกลมาก แต่เด็กข้างๆก็ช่วยผมคุยไม่หยุดจนบ้างครั้งก็รู้สึกรำคาญ ผมจอดรถหน้าบ้านยังไม่ได้เอาเข้ามาจอดด้านใน ส้มโอก็ลงมาขอบคุณแอบมากอดแขนผมอีก ผมเลยบอกให้เธอรีบเข้าบ้านเพราะผมต้องเอาข้าวไปให้ไนซ์


เดินเข้ามาก็เห็นคนตัวขาวนั่งเล่นโทรศัพท์อีกแล้ว ไม่อยากจะบ่นมาเดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีก ผมเลยถือกล่องข้าวเข้าไปในครัวแกะใส่จานแล้วเรียกไนซ์มากินข้าว


“กูไม่หิว” ผมหน้าตึงทันที พยายามใจเย็นแล้วนะ


“มึงจะเล่นแต่เกมส์ ไม่กินข้าวได้ไง”


“กูไม่เล่นก็ได้” ว่าแล้วก็กดออกจาเกมส์แล้วลุกขึ้นจากโซฟา


“เป็นอะไรอีกวะ ต้องเป็นกูหรือเปล่าที่ต้องงอนมึง”


ไนซ์ไม่ได้พูดอะไร แต่เดินไปที่โต๊ะกินข้าว ก่อนจะลงมือกินโดยที่เราไม่ได้พูดอะไรกันเลย กินเสร็จก็ล้างจานแล้วเดินขึ้นห้องทันที ผมได้แต่ถอนหายใจ เก็บล้างจานของตัวเองเรียบร้อย ก็ออกไปขยับรถเข้าบ้านอากาศข้างนอกเวลาบ่ายกว่าๆโคตรร้อนจนผมเหนี่ยวตัว


เข้ามาให้ห้องไนซ์ก็เปิดแอร์ไว้เย็นเฉียบ ได้ยินเสียงน้ำไหลในห้องน้ำซักพักไนซ์ก็เดินออกมามีผ้าเช็ดตัวพันแค่ส่วนล่าง ผมเดินเข้าไปหาแล้วกอดคนตรงหน้าไอเย็นจากร่างกายไนซ์ทำให้ผมรู้สึกสดชื่น


“เป็นอะไร” ผมถามอย่างใจเย็น ไม่รู้ว่าใครถูกใครผิด แต่ผมไม่อยากจะทะเลาะ ก็เลยต้องยอมง้อก่อน


“โกรธที่กูว่าเรื่องเล่นเกมส์” ผมถามอีกเมื่อคนในอ้อมกอดยังเงียบ


“เปล่า”


“มึงมีอะไร มึงก็พูดกับกูตรงๆดิวะ”


“มึงออกไปข้างนอกไม่บอกกู” เรื่องแค่นี้ทำไมต้องโกรธด้วย


“ใช่ ไปซื้อข้าวให้มึงไง” ผมค่อยๆอธิบาย แต่มันก็ยังทำหน้าไม่พอใจ


“ไปกับส้มโอ มึงกูรู้ว่าน้องเขาชอบมึง แต่มึงก็ยังไม่ให้ความหวังเขา มึงให้เขากอดแขนอีก มึงชอบแบบนั้นแล้วใช่มั้ย” ไนซ์พูดออกมาเป็นชุด ตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ


“กูไม่ทันตั้งตัวเว้ย อีกอย่างก็เจอเขาหน้าปากซอย เขาขออาศัยรถก็กลับมาด้วยก็แต่นั้น คิดมากนะมึง” ผมบอกแล้วผลักมันไปหนึ่งทีโทษฐานที่คิดอะไรไร้สาระ


“กูคิดว่ามึงคงชอบคนเอาใจเก่ง”


“ก็ชอบมึงมากกว่า อีกอย่างมึงก็เอาใจกูได้” ผมบอกแล้วเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาว หอมกลิ่นสบู่อ่อนๆ


“ไม่..มึงตัวเหนี่ยวไปอาบน้ำก่อน” ไนซ์ผลักผมออก แต่ก็แก้มแดง หูแดงจนผมเริ่มจะอดใจไม่ไหว หยิบผ้าเช็ดตัวรีบเข้าไปอาบน้ำ


ออกมาจากห้องน้ำตัวหอมฟุ้ง ไนซ์แต่งตัวแล้วและเล่นเกมส์อยู่ที่นอนนุ่ม อยากเล่นก็เล่นไป ผมขึ้นเตียงมานั่งข้างไนซ์ มองคนตัวขาวที่กำลังเล่นเกมส์คงสนุกน่าดู มือหนาเริ่มลูบไล้หน้าท้องเนียน ดูซิว่าจะทนไหวหรือเปล่า


“อื้อ..คิน” ยังไม่พอแค่นี้ ลิ้นร้อนไล่เลียติ่งหู จนไนซ์ต้องหดคอหนี


“อย่า..ป้อมจะแตกแล้ว” ได้แตกจริงๆแน่


“เลิกตีป้อมแล้ว เปลี่ยนมาให้กูคร่อม.. กูว่าเราคงไม่ต้องทะเลาะกัน จริงมั้ย” ผมยิ้มกริ้มแล้วเริ่มคลอเคลีย ผมคิดว่ากดเกมส์ คงไม่สนุกเท่าได้กดไนซ์หรอก...พวกคุณว่าอย่างนั้นมั้ย


The End....


เอาพิเศษมาฝาก เผื่อใครคิดถึงคินไนซ์ 

แต่งจากความติดเกมส์ของตัวเอง555...ขอตัวไปตีป้อมก่อนนะ

ความคิดเห็น