email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14. ผู้ชายของฉัน!

ชื่อตอน : ตอนที่ 14. ผู้ชายของฉัน!

คำค้น : ชีค, ทะเลทราย, โรแมนติกคอมมาดี้,อ้วนพี

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2561 13:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14. ผู้ชายของฉัน!
แบบอักษร

ตอนที่ 14. ผู้ชายของฉัน!

นัสรีน่ายิ้มเหยียดเมื่อรู้ว่าอดีตคู่นอนและผู้ชายสารเลวที่กล้าเอาเธอมาประเคนให้คนอื่นเยี่ยงของไร้ราคาถูกฆ่าหมกทะเลทรายไปแล้วด้วยน้ำมือนักฆ่ารับจ้างที่อัสมาจ้างวานให้ฆ่าชารีฟตามคำสั่งของเธอ รายต่อไปก็คือนังปาริดา ผู้หญิงน่าโง่ที่สะเออะมายืนในที่ที่เป็นของเธอ และสุดท้ายก็ไอ้อ้วนพุงพลุยอัสมาเอง อย่านึกว่าเธอจะปล่อยมันไป คนที่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ต้องตายทั้งหมด เธอจะไม่ปล่อยไว้ให้เป็นเสี้ยนมาทิ่มแทงเธอในอนาคตแน่นอน

“แล้วเมื่อไหร่นักฆ่าของคุณจะไปฆ่านังปาริดาล่ะคะ” นัสรีน่ากรีดกรายนิ้วมือไล่ไปตามแผงอกที่เต็มไปด้วยไขมันของอัสมา ถึงแม้จะสะอิดสะเอียนเพียงใดแต่เธอก็ต้องฝืนยิ้มและทำหน้าที่นางบำเรอให้ถึงที่สุด เพื่อความต้องการของเธอที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า

“คงต้องรอหน่อย เพราะตอนนี้คนของฉันบอกมา ว่าจะเข้าถึงตัวผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คนของชีคคอยดูจนแทบไม่มีช่องโหว่” นัยน์ตาแม่นางแบบสาววูบไหวด้วยความอิจฉาริษยา รักนังนั่นมากนักใช่มั้ย เธอนี่แหละจะทำทุกทางเพื่อทำลายความรักนั้นเอง! “แถมตอนนี้ยังมีพวกของคิงรามินมาอีก” น้ำเสียงของอัสมาดูเครียดไม่ใช่น้อย เขาไม่แน่ใจว่าคนของคิงรามินจะมาช่วยคุ้มครองผู้หญิงคนนั้นอย่างเดียวหรือมีเรื่องอื่นด้วยกันแน่

“จะมีพวกไหนเข้ามารีน่าไม่สน รีน่าสนแค่อย่างเดียวคือต้องฆ่านังปาริดาให้ได้” ด้วยความแค้นที่ปิดตาจนมืดบอดจึงไม่ทำให้แม่นางแบบสาวฉุดใจคิดซักนิดว่าเรนอสลากใครเข้ามาด้วย อัสมายังคงมีสีหน้าหนักใจ

“แต่ต้องใช้เวลานิดหน่อยนะ” นัสรีน่าเก็บอารมณ์ความไม่พอใจที่ยังได้คำตอบที่ไม่ได้ดั่งใจเช่นเดิม แต่เพื่อสิ่งที่รอเธออยู่เบื้องหน้าและผู้ชายคนนี้ยังมีประโยชน์อยู่เธอจึงฝืนยิ้มและทำหน้าที่นางบำเรอต่อไป

“ค่ะ” ถ้ามันนานนัก เธอนี่แหละจะจัดการนังปารีดาด้วยตัวเอง!!


ตั้งแต่กลับมาจากชายแดนระหว่างสองประเทศ ปาริดาถูกบอดี้การ์ดของเรนอสและคนของคิงรามินตามดูแลความปลอดภัยไม่ต่ำกว่าสิบคนถึงแม้ว่าตอนนี้เธออยู่แค่ในวังก็ตาม เพราะความเป็นห่วงของเรนอสล้วนๆ กลัวว่าหญิงสาวจะถูกคนของนัสน่าทำร้ายอีกถึงแม้ว่าจะอยู่ในถิ่นของเขาแล้วก็ตาม ปาริดาถึงกับกลอกตามองบนในความเวอร์วังอลังการแบบไร้ขอบเขตของเรนอส บอกด้วยความเหนื่อยจิตเหนื่อยใจว่ามันมากเกินไป มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและเหมือนนักโทษมากกว่าโดนคุ้มครอง แต่เรนอสก็ดันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินหนีเธอเฉย พองัดเรื่องนี้มาคุยกันทุกครั้งที่เจอเขาก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วจูบปิดปากจบท้ายลงที่เตียงทุกที จนเดี๋ยวนี้เธอไม่เคยยกเรื่องนั้นมาพูดอีกเลย ส่วนข่าวการตายของชารีฟ ผู้ชายที่เคยลักลอบเข้ามาฆ่าเธอในกระโจมคืนนั้นพร้อมกับใช้มีดอาบยาพิษเล่นงานเธอนั้น ตอนนี้รู้แค่ว่าเป็นฝีมือของนักฆ่ารับจ้าง ยังสืบหาคนจ้างวานไม่ได้ แต่ทุกคนก็คิดเหมือนกันว่าคนที่จ้างวานนักฆ่าพวกนั้นคงจะเป็นนัสรีน่าเองที่คิดปิดปากเรื่องของเธอ และเรื่องแม่นางแบบสาวที่ยกโขยงขนคนมาฆ่าเธอให้ได้นั้น ตอนนี้คนของเรนอสและขององค์รามินกำลังตามตัวแทบพลิกแผ่นดิน ได้ข่าวว่าไปอยู่กับพ่อค้ามหาเศรษฐีที่ชื่อว่าอัสมาแต่พอเข้าไปตรวจสอบกลับไม่พบแม้แต่เงา ยายผู้หญิงน่ากลัวนั่นทำตัวเหมือนผี ตามจับไม่ได้สักที หรือว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็ไม่จบลงง่ายๆ

“คิดอะไรอยู่ครับ” เสียของเรนอสดังเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับนิ้วชี้ที่จิ้มเบาๆ ระหว่างคิ้วสวยที่หมุนเข้าหากันนิดๆ เป็นการหยุดความคิดบางอย่างของปาริดาไว้แค่นั้น

“อ้าวป๊า คุยงานกับพวกฮาริชเสร็จแล้วเหรอ” ปาริดาถามด้วยความแปลกใจ เมื่อช่วงหัวค่ำสองบอดี้การ์ดเข้ามาหาไอ้ตุ๊ดของเธอก่อนที่ทั้งสามจะพากันไปคุยที่ห้องทำงานทิ้งให้เธอนั่งดูซีรี่ย์ไม่ยอมให้เธอเข้าไปฟังด้วย มันนานจนเธอขึ้นมาอาบน้ำแล้วจะล้มตัวนอนถ้าไม่ติดคิดเรื่องแม่นางแบบสาวนั่นเสียก่อน

“สักพักแล้วล่ะ แล้วก็เข้าห้องมาสักพักแล้วด้วย แต่ยืนดูม้าอยู่” เขาว่าพลางนั่งลงข้างๆ ชีคคาคนสวยแล้วใช้นิ้วโป้งทั้งสองมือนวดเบาๆ ที่ขมับหญิงสาว ปาริดากระพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะจมกับความคิดจนไม่รู้ตัวเลยว่าเรนอสเข้าห้องมาแล้วเอาแต่ยืนมองเธอ “คิดอะไรอยู่ฮึ หน้างี้เครียดเชียว”

“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ” ปาริดายิ้มหวานพลางจับมือเรนอสออก แต่ดูเหมือนชีคหนุ่มทำท่าไม่เชื่อเธอที่พูด เธอเลยแสร้งหัวเราะแล้วดันตัวคนตัวโตออกห่างเมื่อใบหน้าคมๆ เริ่มโน้มเข้ามาใกล้อย่างหวาดเสียว และจะเป็นตัวเธอเองนั่นแหละที่จะเสียเปรียบ “ไม่มีอะไรจริงๆ แล้วไปอาบน้ำได้แล้ว เหม็น!” ปาริดาแกล้งบีบจมูกแสดงออกว่าตัวเขานั้นเหม็นมากขนาดไหน

“ป๊าดมแล้ว ไม่เห็นเหม็นตรงไหนเลย ตัวม้าหรือเปล่าที่อาบน้ำไม่สะอาด ไหนให้ป๊าดมหน่อยสิ” แล้วเรนอสก็จับแขนปาริดาล็อคแน่นไม่ยอมให้หลบไปไหนแล้วก้มใบหน้าคมคายของตัวเองลงที่ซอกคอขาวๆ ปาริดาหดคอพลางหลบพัลวัล

“อ๊าก! ไม่เอานะ อย่าเล่นแบบนี้นะ! ขนลุก!” หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบแต่หลบไม่พ้นเพราะเรนอสเปลี่ยนจากตรึงแขนมาเป็นโอบเอวเธอเอาไว้แล้วรั้งเธอขึ้นมานั่งบนตักเขาได้สำเร็จ เป็นการปิดฉากหนีเธอสมบูรณ์ “ไอ้ตุ๊ด! บอกว่าอย่าเล่นแบบนี้ไง”

“คิดทำอะไรแพลงๆ อยู่ใช่มั้ย” เรนอสเงยหน้ามามองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยแววตาจับผิด ปาริดาชะงักไปนิดแล้วยิ้มกลบเกลื่อน

“เปล่า” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วป๊าคิดว่าม้าจะทำอะไรแพลงๆ ล่ะ” ปาริดาถามกลับแล้วจ้องเรนอสไม่มีหลบ บ่งบอกชัดว่าเธอไม่ทำอะไรอย่างที่เขาว่าเธอจะทำ

“เปล่า” แล้วเรนอสก็เลิกสนใจ ในเมื่อปาริดายืนยันว่าไม่ได้คิดจะทำอะไรอย่างที่เขาคิดเขาก็ควรจะเชื่อเธอ ก่อนจะแปรเปลี่ยนมาทำสายตาวิบวับแทน เล่นเอาปาริดาหายใจไม่ทั่วท้อง หาทางหนีทีไล่เมื่อฝ่ามือร้อนๆ กำลังซุกซนเข้ามาอยู่บนแผ่นหลังและอีกไม่นานมันคงมาก่อกวนอยู่ที่หน้าท้องเธอแน่ๆ “งั้นมาเปลี่ยนให้ม้ามาคิดแต่เรื่องของป๊าแทนดีมั้ย?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่พร้อมกับลูบแผ่วๆ ที่แผ่นหลังบางจนร่างปาริดาสะท้านและเกร็จหน้าท้องทันทีที่มือหนานั้นเลื่อนมาลูบไล้อย่างน่าหวาดเสียวที่หน้าท้องของเธอ เห็นมั้ย! ไม่ต่างจากที่เธอคิดไว้ซักนิด ถ้าไม่หาทางเอาตัวรอดคืนนี้เธอแย่แน่ๆ ไอ้ตุ๊ดน่ะถ้าได้หื่นอะไรก็ฉุดไม่อยู่! สมแล้วที่เป็นเจ้าพ่อถุงยางอนามัย!!

“ดะ… เดี๋ยวป๊า” ปาริดาคว้าหมับเข้าที่มือแกร่งก่อนที่มันจะเลื่อนสูงไปมากกว่านี้ คิ้วเรนอสเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นคำถาม “คือว่า… ม้าอยากรู้เรื่องผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว”

“ม้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เรื่องนี้ป๊าจัดการเอง” เรนอสไม่สนว่ามือของเขาจะถูกมือเล็กหยุดหยั้งไม่ให้สัมผัสเนื้อนุ่มนิ่ม เพราะเขายังเหลือมืออีกข้าง แน่นอนว่าตอนนี้มือข้างที่เหลือได้กอบกุมดอกบัวดอกงามที่มันใหญ่เกินตัวเจ้าของเรียบร้อยแล้ว ขย้ำนิดๆ จนเจ้าของสะดุ้งเฮือก

“บอกหน่อยนะ… นะ…” ปาริดาจับมืออีกข้างของชีคหนุ่มที่ทำให้เธอไปไม่เป็นแล้วทำเสียงอ้อน ตอนนี้เธอหาทางรอดของตัวเองเจอแล้ว แค่รอเวลาให้นักวิ่งตีนผีเข้าร่าง เธอก็จะวิ่งออกจากห้องแล้วก็ไปอยู่อีกห้องที่เรนอสไม่มีกุญแจสำรองเปิด ใช่! มันเป็นห้องนอนเก่าของเธอเองก่อนที่เธอจะย้ายมาอยู่กับเขา “นะป๊า นะ... นะ... น้า” ปาริดายังใช้ลูกอ่อนต่อไป เรนอสมองแล้วใจอ่อนยวบ แพ้จริงๆ เขาแพ้ดวงตาโตๆ คู่นี้จริงๆ

“โอเคๆ ถ้ารู้แล้วก็อย่าคิดมาก จำไว้ว่าเรื่องนี้ป๊าจะเป็นคนจัดการเอง” ปาริดาพยักหน้ารับรู้ “ตอนนี้เราจับพวกที่ถูกจ้างวานให้มาฆ่าม้าได้แล้ว กำลังจะตะล่อมจับคนบ่งการอยู่”

“รู้แล้วเหรอว่านัสรีน่าอยู่ที่ไหน”

“เปล่า แต่เป็นอัสมัส พวกนั้นให้การว่าอัสมัสเป็นคนว่าจ้าง แต่นั่นแหละก็คิดว่าน่าจะเป็นคำสั่งของยายนั่นอีกที ตอนนี้คนของรามกำลังสืบอยู่ว่าอัสมันให้ที่หลบซ่อนยายชะนีนั่นที่ไหน รู้เมื่อไหร่นะพ่อจะตามไปเผารังชะนีไม่ให้เหลือซากเลย!” เรนอสพูดด้วยอารมณ์โมโห ถ้าไม่ใช่เรื่องยายชะนีผีหน้าวอกนั่นป่านนี้เขากับปาริดาก็มีความสุขไปนานแล้ว ไม่ต้องมาคอยระแวงว่าจะโดนแวงกัดตอนไหน ยิ่งคิดยิ่งโมโห แล้วยิ่งโมโหตัวเองที่จัดการยายผีนั่นไม่ได้สักที

“ใจเย็นๆ นะตุ๊ด โกรธจนควันออกหูแล้ว ฮ่าๆๆ” ปาริดาหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าโมโหและเอาเรื่องของเรนอส มันน่ากลัวมากก็จริง แต่ที่เธอพูดเพราะไม่อยากให้เขามาเครียดกับเรื่องนี้มาก อีกอย่างเธอก็ตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไง เพราะมันไม่ใช่แค่ปัญหาที่เรนอสจะต้องเป็นคนจัดการคนเดียว เรื่องนี้ก็เกี่ยวกับเธอด้วยเหมือนกัน “ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว ม้าง่วงแล้ว” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องและรีบเปลี่ยนประเด็นกับสิ่งที่เรนอสทำค้างไว้อยู่ เวลาที่ความคิดความอ่านยังไม่เข้าที่นี่ล่ะ คือความรอดของเธอ ถ้าเรนอสลุกขึ้นไปอาบน้ำตามที่เธอพูดปุ๊บเธอก็จะเผ่นออกจากห้องปั๊บเลย ฮี่ๆ

“ครับ” นั่นไง! ปาริดายิ้มในใจทันทีที่เห็นชีคหนุ่มลุกขึ้นอย่างว่าง่าย และทันทีที่เรนอสเดินไปหยิบผ้าขนหนูเธอก็วิ่งไปที่ประตูทันทีแล้ว…!!

หมับ!!

“อ๊าก!! ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ!!” ปาริดาโวยวาย ทำหน้าราวจะเป่าปี่ เพราะเรนอสวิ่งมารวบตัวเธอได้ทันก่อนที่มือจะเอื้อมถึงลูกบิดเสียอีก โอ๊ย! ทำไมมันกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้ แบบนี้ก็เท่ากับว่าเธอเพิ่มโทษให้กับตัวเองน่ะสิ!! กรีดร้อง!

“หึๆๆ คิดเหรอว่าป๊าจะลืมง่ายๆ” น้ำเสียงเรนอสเจ้าเล่ห์จนปาริดานึกหมั่นไส้ เธอเบ้ปากใส่คนตัวโตที่ยังกอดรัดเธอไม่ยอมปล่อย “แบบนี้ต้องถูกลงโทษยาวๆ ไป หึๆๆ” ไม่พูดเปล่า ชีคหนุ่มก็อุ้มชีคคาสาวลอยละลิ่วไปยังเตียงกว้างทันที ปาริดาตาโตดิ้นหนีพัลวัล แต่นั่นแหละ เธอก็ไม่เคยชนะแรงควายของเขาได้สักที คืนนี้เธอแย่อีกแล้วสินะ (ร้องไห้)


“ไอ้ตุ๊ดอยู่ในห้องทำงานเหรอคะพี่จิส” ปาริดาเอ่ยถามคนสนิทหลังจากที่เข้าห้องอาหารมาแล้วไม่เจอเรนอสรออยู่ และจิสดาก็ตั้งอาหารให้เธอแค่ที่เดียว เพราะเธอตื่นมาก็ไม่เห็นชีคหนุ่มแล้ว

“ออกไปทำงานพร้อมคุณฮาริชตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ นึกว่าชีคจะบอกคุณปลาแล้วนะคะว่าจะไม่ทานอาหารเช้าด้วย” จิสดารายงานด้วยความแปลกใจเล็กๆ ที่เห็นสีหน้าไม่รู้เรื่องของนายสาว ส่วนปาริดากำลังนึกอยู่ ก็รู้สึกอยู่นะว่าได้ยินเสียงแหว่วๆ มาจากที่ไหนซักที่ตอนเช้ามืด ว่าไม่อยู่ทานอาหารเช้าด้วย เธอก็นึกว่าฝันที่แท้เป็นเสียงของไอ้ตุ๊ดนี่เอง เฮ้อ! ก็รู้ๆ อยู่ ว่าถ้าเธอตื่นยังไม่เต็มที่บอกอะไรมาเธอจำไม่ค่อยได้หรอก

“คงจะบอกแล้วล่ะ แต่ปลาคงลืมน่ะค่ะ” ปาริดาว่าพลางยิ้มเหยๆ แล้วลงมือทานอาหารเช้า ก่อนที่ความคิดเมื่อคืนนั้นจะแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ชีคคาสาวเหลือบไปมองรอบตัวก่อนจะหยุดลงที่คนสนิท “พี่จิส ปลามีเรื่องให้ช่วย” จิสดามองนายสาว เอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นคำถาม

“หึ! นึกเหรอ ว่าฉันจะซมเป็นหมาจนตรอก ฉันไม่โง่ขนาดนั้นหรอกนะเรย์” นัสรีน่ายิ้มเหยียดมองดูคนของเรนอสและรวมไปถึงคนขององค์รามินที่ล้อมบ้านพักของอัสมาอยู่ในมุมหนึ่งไม่ใกล้จากที่นั่นมากนัก คฤหาสน์ไอ้อ้วนพุงฉุที่เป็นหนึ่งในเหยื่อที่เธอหลอกใช้ ยืมมือมันมาฆ่าไอ้ชารีฟและปาริดาถึงแม้ว่าคนที่เธออยากให้ตายมันยังไม่ตายสมใจเธอก็ตาม แต่อย่าหวังว่าได้ไอ้อัสมันไปแล้ว แล้วจะรู้ที่ซ่อนของเธอ เพราะถ้าได้คำตอบจริงคงต้องตามไปถามกันในนรก คิดเหรอว่าเธอจะปล่อยให้อัสมาถูกคนของเรนอสหรือองค์รามินจับตัวไว้ได้ง่ายๆ ถ้าเธอไม่ชิงลงมือฆ่าปิดปากไอ้อ้วนนั่นก่อน และที่ง่ายขนาดนั้นก็ต้องขอบใจตัณหาราคะที่เล่นงานมันเอง ที่สำคัญเธอจะหาทางหนีและรู้เรื่องราวการเข้าจับกุมตัวไม่ได้ถ้าเธอไม่เข้าหาคนขององค์รามินที่ทำงานร่วมกับคนของเรนอส โดยใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อให้ทุกอย่างราบรื่น และจะเป็นแบบนี้ไปจนกว่าเธอจะฆ่านังปาริดาได้!

“ยายชะนีหน้าหนอน!!” เรนอสคำรามบ้านแตกเมื่อรู้ว่านัสรีน่าหลุดรอดการจับกุมได้อีกแถมยังฆ่าอัสมาปิดปากเพื่อป้องกันไม่ให้อัสมาซักทอดมาถึงตัวเอง สถาพศพบอกชัดว่าทำไมนัสรีน่าถึงได้ฆ่าอัสมันง่ายดายนักทั้งที่แรงชายหนุ่มนั้นย่อมมีพละกำลังมากกว่า “อย่านึกนะ ว่าเธอฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้องแล้วฉันจะตามฆ่าเธอไม่ได้!” ฮาริชและอซิสไม่เข้าใกล้เจ้านายหนุ่มเกินความจำเป็นเพราะรู้ว่าตอนนี้เจ้านายอยู่ในอารมณ์ที่ฆ่าใครก็ได้เพื่อระบายความโกรธ และนั่นก็เป็นสัญญาณเตือนเหล่าลูกน้องทั้งหลายด้วยว่าอย่าเข้าใกล้ในระยะที่มือเจ้านายเอื้อมมือมาฆ่าถึง “ฮาริช อซิส สั่งทุกคนตามหายายชะนีหน้าผีนั่นให้เจอภายในหนึ่งชั่งโมง วันนี้ฉันจะปิดเกมไล่จับหนูนี่เสียที!!”

“ครับ!” งานนี้บอกได้คำเดียวว่าแม่นางแบบสาวนั่นไม่ได้ตายดี


“ทำแบบนี้มันไม่ดีเอามากๆ เลยนะครับชีคคา” จมินทร์ หนึ่งในลูกน้องของฮาริชที่ถูกใช้ให้มาคุ้มครองชีคคาในองครัชยาทายาทลำดับที่สามแห่งอัลจามาลบอกด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก หลังจากที่เขาถูกจิสดาคนสนิทของชีคคาลากออกมาที่สวนย่อมหลังวังที่ไม่ค่อยมีคนเดินไปมามากนักด้วยเหตุผลว่าชีคคามีเรื่องให้ช่วยทำ เขาก็นึกว่าเรื่องใช้ทั่วไปแต่ที่ไหนได้ ดันให้เขามาทำในสิ่งที่เขาทำได้แต่ไม่อยากทำเสียนี่

“ฉันรู้น่า ไม่ต้องกลัวไป ถ้านายไม่บอกเรนอส หมอนั่นก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันรู้มาจากใคร” ชีคคาคนสวยยิ้มปลอบใจพลางตบไหล่คนที่ตัวสูงกว่าแปะๆ แม้ว่าจะต้องเขย่งไปหน่อยก็ตาม เธอล่ะแอบเบื่อที่คนประเทศนี้ที่สูงยาวเข่าดีจนเธอต้องเหงนคอคุยจนเมื่อยคอไปหมด

“แต่ว่า… ถ้าชีครู้ผมก็ตายอยู่ดีนะครับ” จมินทร์เริ่มเป่าปี่ รู้ถึงความแสบสันของชีคคาก็วันนี้ ปาริดาได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ จิสดามองด้วยความเห็นใจ ก่อนจะมองเลยไปยังชีคคาคนสวยของเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“จิสดาเองก็ไม่เห็นด้วยนะคะ ชีคคาน่าจะลองคิดใหม่…”

“ไม่ค่ะพี่จิส” ปาริดาหันมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนจิสดาพูดต่อไม่ออก “ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้น มันเกิดเพราะปลาเป็นต้นเหตุ ปลาก็จะจบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เคลียร์ให้มันรู้เรื่องกันไปเลย อยากให้มีคนตายนัก ปลาจัดให้ แต่คนคนนั้นไม่ใช่ปลาแน่นอน!!”

ปาริดามองดูเบอร์มือถือในโทรศัพท์ที่เธอให้จมินทร์หาให้ในช่วงสายของวันนี้ ..เบอร์โทรศัพท์มือถือของนัสรีน่า ถึงจะใช้เวลาหาไปสักหน่อยเพราะยายนั่นเปลี่ยนเบอร์ไปเรื่อยและใช้โทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งก็ตาม นัยน์ตาของหม่อมหลวงสาววาวโรจน์เพียงแปบเดียวก่อนที่จะกดโทรออก ไม่มีอาการลังเลหรือท่าทีเปลี่ยนใจซักนิด ไม่นานคนปลายสายก็รับด้วยน้ำเสียงห้วน

“ฉันบอกแล้วใช่มั้ยไอ้พวกหน้าโง่ ว่าอย่าโทรมาหาฉันเบอร์นี้ ฉะ…”

“ไง นัสรีน่า ฉันปลา ปาริดาผู้หญิงที่เธอส่งคนมาตามฆ่าฉันไง” คนปลายสายถึงกับนัยน์ตาเบิกกว้าง ไม่คิดว่าคนอย่างปาริดาจะโทรมาหาเธอเอง

“แก!! นังปลา!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดทันที ปาริดากระตุกยิ้มยันนิดๆ

“ฉันกับเธอมาจบเรื่องนี้ด้วยกันซักทีดีมั้ย?” นัสรีน่าหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด

“นึกว่าฉันจะหลงกลเธอง่ายๆ เหรอนังขยะ ฮึ! ฉันรู้นะว่าแกวางแผนล่อให้ฉันออกมาเพื่อที่เรย์จะ…”

“แค่เธอกับฉัน จบเรื่องกันแค่สองคน ฉันแค่อยากให้เธอรู้ ว่าเรย์เป็นผู้ชายของฉันไม่ใช่ของเธอ” นัสรีน่าถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธสุดขีด อีนังปลามันกล้าดียังไงที่พูดแบบนี้ออกมา ก็ได้! ในเมื่อมันมารนหาที่ตายเองเธอก็จัดให้ และให้นังนั่นมันรู้ซึ้งไปถึงก้นบึ้ง ว่าเรนอสคือผู้ชายของเธอไม่ใช่ของมันหรือผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น!!

“ได้ เธอออกมาเจอฉันที่… ตอนเที่ยงของวันนี้ แล้วถ้าเธอเล่นตุกติก พาคนของเรย์มาด้วยล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

ปาริดาบอกสถานที่ที่เธอต้องไปเจอกับแม่นางแบบสาวเพื่อจบเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับจมินทร์ หลังจากที่เธอลากบอดี้การ์ดหนุ่มออกมาข้างนอกกับเธอเพียงคนเดียวโดยไม่มีบอดี้การ์ดคนอื่นติดตามด้วย ด้วยเหตุผลที่ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มถึงกับอยากเป่าปี่เป็นรอบที่สามของวัน


“วันนี้ฉันจะออกไปซื้อของใช้สำหรับผู้หญิง พวกนายไม่ต้องตามไปหรอก อีกอย่างพวกนายคงไม่อยากถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ ที่ต้องเข้าไปในร้านชุดชั้นในของผู้หญิงหรอกนะ” ปาริดาแสร้งทำหน้าล้อเลียนหนุ่มๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลมากนัก เพราะทุกคนดันทำหน้าตาย ไม่กระดากอายเลยสักนิด เธอถึงกับอยากกรีดร้องเป็นภาษาเยอรมัน!

“เรื่องนี้ไม่ป็นปัญหาสำหรับพวกผมหรอกครับชีคคา เรื่องความปลอดภัยของชีคคาเป็นสิ่งสำคัญกว่าครับ” เมื่อหัวหน้าบอดี้การ์ดพูดแบบนี้ จิสดาเห็นท่าทีว่างานนี้คงยาก เลยนายสาวสกิดเบาๆ แต่ดูเหมือนชีคคาคนสวยจะไม่ยอมง่ายๆ

“เอ่อ…” ปาริดาเริ่มใช้แผนสองที่เพิ่งคิดได้หลังจากที่มองไปทางจมินทร์ บอดี้การด์หนุ่มสะดุ้งโหยงทันทีที่เห็นสายตาวิบวับนั่นมองมา เหมือนจะมีเค้าลางของความซวย “ถ้าอย่างนั้นฉันให้จมินทร์ไปคนเดียวก็ได้”

“ไม่ได้ครับ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ฉันอยากไปซื้อของแบบผู้หญิงๆ แถมจมินทร์…” ไม่พูดเปล่ายังส่งสายตายิ้มแปลกๆ มาให้จนเจ้าของชื่อขนลุก “ก็เป็นเพื่อนหญิงที่รู้ใจฉันดีที่สุดด้วย ใช่มั้ยมีมี่~”

“เฮ้ย!” จมินทร์ตาโต อ้าปากค้าง เพื่อนร่วมอาชีพกันมามองเขาเป็นตาเดียวและต้องการคำอธิบาย สายตาบางคนถึงกับมองเขาแปลกๆ ไปแล้ว และบางคนก็ถอยห่างเอามือปิดก้นอัตโนมัติ เขาอย่างจะร้อง!

“ใช่มั้ยมีมี่” ปาริดาย้ำชื่อเสียงเรียงนามบอดี้การ์ดหนุ่มใหม่พร้อมกับทำสายตาให้ยอมรับในสิ่งที่เธอพูด จิสดามองแล้วต้องกลั้นขำอย่างแรงปนสงสาร

“อ่า… ค่ะ แหม! ชีคคาล่ะก็ มีมี่แอ๊บแมนมาตั้งนาน บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าบอกๆ” จมินทร์ทำจริตทันที มือไม้ออกอาการเต็มที่พลางส่งสายตาวิบวับให้กับเพื่อนร่วมอาชีพ จนพวกนั้นร้นหนีแบบเปิดเผย ส่วนจิสดาแทบสำลักเพราะความฮาสุดขีด จมินทร์ถึงกับน้ำตาไหลพรากอยู่ในใจ หมดกันความมาดแมนของเขา!

“แบบนี้ก็ให้มีมี่ไปกับฉันได้แล้วเนอะ” ปาริดารีบควงแขนบอดี้การ์ดหนุ่มที่กลายมาเป็นเพื่อนสาวไปแล้วอย่างรวดเร็วพร้อมกับยิ้มหวานให้หัวหน้าบอดี้การ์ด ที่ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการช็อกอะไรสักอย่าง

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ค่ะ ไปกันเถอะมีมี่” ปาริดารีบจูงมือมีมี่หรือจมิทร์ผู้แมนเต็มร้อยไปที่รถทันที และมันก็เป็นสาเหตุที่ทำให้จมินทร์อยากเป่าปี่ขึ้นมานั่นเอง

ปาริดาให้จมินทร์ขับรถมาจอดบริเวณ์ที่ห่างจากจุดนัดพบ เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยเธอจึงลงจากรถไปคนเดียวโดยไม่ฟังคำเตือนด้วยความเป็นห่วงนายสาวของจมินทร์ที่อยากตามลงไปด้วย สถานที่แห่งนี้เป็นห้างร้างที่ค่อนข้างไกลจากตัวเมืองมาก รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้และหญ้าที่ขึ้นหนาทึบ จมินทร์ลอบมองด้วยความเป็นห่วง เตรียมโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยอาการสองจิตสองใจว่าเขาจะโทรบอกชีคดีหรือไม่ แต่แล้วเขาก็เก็บมันลงและตัดสินใจตามชีคคาสาวไปห่างๆ

ปาริดาเดินมายังจุดนัดพบนั่นคือใต้ตึกร้างของห้างสรรพสินค้าที่ดูท่าจะร้างมานานหลายสิบปีแต่ไม่มีการรื้อถอนใดๆ เห็นได้จากสภาพที่ผุพังและต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นรกไปหมด ยายนัสรีน่ากะจะฆ่าเธอหมกๆ กับเศษหินเศษดินที่นี่แน่ๆ เฮอะ! ยายจิตวิปริตเอ๊ย

“มาจนได้สินะ ยายปลาขยะ” ปาริดาหันไปตามเสียงก็พบว่านัสรีน่ากำลังเดินออกมาจากมุมหนึ่งของตึกพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นหน้า อาจจะเป็นผู้ชายคนใหม่ของเจ้าหล่อนก็ได้ “ออกมารนหาที่ตายเองแบบนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเปลื้องแรงลากแกออกมาเอง” แล้วนัสรีน่าก็ยิ้มเหยียด หยิบปืนพกมาจากชายหนุ่มข้างตัวที่ยื่นมาให้พร้อมกับเล็งปืนมาทางปาริดาที่ยืนอยู่

“ก็คิดอยู่นะ ว่าคนอย่างเธอคงไม่แคล้วเล่นของหนัก” ปาริดายักไหล่ไม่มีท่าทางหวาดกลัวแม้แต่น้อย ใช่ว่าเธอไม่กลัว ใช่ว่าเธอไม่เตรียมมาแต่เธอไม่คิดที่จะใช้มันจริงๆ ถ้าไม่จนตรอก ที่เธอมาเพราะอยากมาเคลียร์ด้วยปาก ปรับความเข้าใจ จะได้ไม่มีการตายแบบศพไม่สวย แต่ดูท่ายายนี่จะไม่ให้ความร่วมมือดีๆ ดังนั้นเธอจึงค่อยๆ เอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อหยิบกระบอกปืนที่เธอเหน็บมันเอาไว้ วันนี้ไม่เธอก็ยายชะนีดวงตามืดบอดนี่ได้ตายกันไปข้าง “ไม่คิดจะมาคุยกันหน่อยเหรอ เธอคิดเหรอว่าถ้าฉันตายแล้วทุกอย่างจะเป็นอย่างที่เธอคิดน่ะ”

“คิดจะมาเทศนาฉันงั้นเหรอ เฮอะ! แกนึกว่าแกเป็นใคร แม่ชีใจบุญงั้นเหรอ? ไม่ใช่ซักนิด แกมันเป็นก็อีนังผู้หญิงหน้าด้าน แย่งได้แม้กระทั่งผัวคนอื่น!!” เสียงนัสรีน่าตะโกนด้วยความเกรียวกราด นัยน์ตานั่นสะท้อนความเจ็บปวดออกมาอย่างน่าเวทนาในสายตาคนมอง ปืนที่ถืออยู่ในมือก็ส่ายไปมาอย่างน่าหวาดเสียว

“ผัว คำๆ นี้เธอยังกล้าพูดออกมา ทั้งๆ ตัวเธอเองนั่นแหละที่ร่านไม่เลือก ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเธอตอนนี้ก็เป็นผัวของเธอคนที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แล้วใครกันแน่ที่หน้าด้าน” ปาริดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา เธอสมเพชเวทนากับผู้หญิงคนนี้จริงๆ ความงามของเจ้าหล่อนไม่ได้ช่วยให้ข้างในสวยงามเช่นตัวเลย ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดที่ทำตัวแย่ เอาแต่โทษคนนู้นคนนี้หาว่าแย่งของของตน

“นังปาริดา!!” นัสรีน่ากรีดร้องราวกับคนเสียสติ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธที่ไม่อาจจะระงับได้

“เรียกชื่อฉันอีกสิ เรียกเข้าไปเยอะๆ มันจะได้ซึมลึกเข้าสู่สมองอันน้อยนิดของเธอ ว่าผู้หญิงที่ชื่อปาริดาคนนี้เป็นผู้หญิงของผู้ชายที่เธออยากได้เขาจนตัวสั่น” หม่อมหลวงสาวปล่อยมือจากปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลัง พลางยิ้มเหยียดราวกับนางร้ายยิ่งกว่าในละครหลังข่าวพร้อมกับค่อยๆ เดินเข้าไปหาแม่นางแบบสาวที่จ้องเธอยิ่งกว่าปีศาจ มือที่จับปืนอยู่นั้นพร้อมจะลั่นไกทุกเมื่อแต่นัสรีน่าไม่ทำ จะด้วยความที่โกรธจัดจนสมองสั่งการไม่ถูกว่าควรจะทำอะไรก่อนกันแน่หรือเปล่าก็ไม่ทราบได้ “อยากจะกรี๊ดเหรอ กรี๊ดเลย ต่อให้เธอกรี๊ดจนโลกสะเทือน ผู้หญิงที่ชื่อปาริดาคนนี้ก็ยังไม่หายไป และต่อให้เธอฆ่าฉันให้ตายผู้ชายอย่างเรนอสก็ไม่มีวันแลเธอ”

“ไม่จริง!!”

“จริง! ผู้หญิงสกปรกยิ่งกว่าปรักโคนอย่างเธอ ต่อให้ใส่ตระกร้าล้างน้ำ เอาสบู่มาฟอกตัวกี่ครั้งมันก็ลบกลิ่นสาบสางไม่หมดหรอก แล้วจิตใจเธอต่ำจนฉุดขึ้นมาไม่ได้เรนอสก็ยิ่งไม่มีวันแลเธอ!”

“กรี๊ด!! ยายปาริดา! ฉันจะฆ่าแก!! ฉันจะฆ่าแก๊!! ถ้าไม่มีแก เรย์เขาก็ต้องรักฉัน แกมันเป็นมาร! อีนังชั่ว!!” นัสรีน่าตอนนี้ไม่ต่างจากคนบ้า เธอเอามือปิดหูไม่อยากฟังคำพูดเสียดแทงจากปาริดาอีก ก่อนจะเอาปืนจ่อหญิงสาวที่เดินเข้ามาประชิดตัวแล้ว แล้วไม่คิดไม่ฝัน นัสรีน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเสียเองที่ปาริดาจับมือเธอที่ถือปืนอยู่มาจ่อเข้าที่หน้าอก จมินทร์ที่แอบดูอยู่มุมหนึ่งของตึกก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเช่นกัน ไม่คิดไม่ฝันว่าชีคคาจะกล้าเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงอย่างนี้!

“ยิงเลย ฆ่าฉันเลย แล้วมาดูสิว่า เมื่อไม่มีคนที่ชื่อปาริดาอยู่บนโลกใบนี้แล้ว เรนอสเขาจะกลับมารักเธอมั้ย” ปาริดามองตานัสรีน่าไม่มีหลบ แต่แม่นางแบบสาวกลับมองเธอด้วยนัยน์ตาสั่นระริก ความหยิ่งผยอง ความแค้นที่อยากจะฆ่าปริดาก่อนหน้านี้กลับสั่นคลอนเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ แต่แล้วความถือดีและความทะเยอทะยานในตัวที่ไม่มีสิ้นสุดก็กลับมาชนะ ความอยากฆ่าปาริดากลับมาอีกครั้ง รอยยิ้มหยันจึงผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

“ฉันบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่ามาเทศนาฉัน อีนังหน้าด้าน”

ปัง! เสียงปืนที่ดังขึ้นสร้างความตกใจให้กับสองสาวไม่น้อย ก่อนที่ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังของนัสรีน่าจะล้มลงพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากหน้าผาก ปาริดาหันไปมองก็พบว่าเป็นจมินทร์ที่ยิงคนของนัสรีน่าตาย บ้าจริง! เธอกำลังจะจัดการยายชะนีนี่ได้แล้วเชียว และคิดเหรอว่าคนอย่างเธอจะปล่อยให้ใครมายิงทิ้งกันได้ง่ายๆ เรื่องนี้เธอเป็นนางเอก คนเขียนบ้านไหนที่จะให้นางเอกตายง่ายๆ กันล่ะยะ!

“ชีคคาปลอดภัยนะครับ!” จมินทร์ถามนายสาวด้วยความเป็นห่วง แต่ปาริดาไม่ตอบอะไรกลับไป เพราะกำลังเชือดเฉือนกับสายตาบ้าคลั่งของนัสรีน่าที่มองเธออยู่

“นี่แกพาคนอื่นมาด้วยงั้นเหรอ!!”

“แล้วทีหล่อนยังเอาผัวคนที่เท่าไหร่มาได้เลย ฉันก็เอาบอดี้การ์ดมาได้เหมือนกัน!” ไม่พูดเปล่า ปาริดาใช้จังหวะที่แม่นางแบบสาวเผลอจับมือเจ้าหล่อนที่ถือปืนแน่นให้ชูขึ้นเหนือหัวเพื่อคิดจะแย่งปืนมา เพราะถ้าลงต่ำกว่านี้อาจจะพลาดที่ลูกตะกั่วจะเข้าไปอยู่ในพุงใครซักคน

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะฆ่าแก นังหน้าด้าน!”

“ฉันให้โอกาสเธอไปแล้ว และมันจะไม่มีครั้งที่สอง ยายควายทึ้ง!” ปาริดาใช้เท้าถีบนัสรีน่าอย่างแรงจนล้มไปกองบนพื้น ตัวเธอเองก็ล้มลงเช่นกัน ปืนที่ยื้อแย่งก็ตกกระเด็นไปอีกฝั่ง จมินทร์จะถลาเข้ามาช่วยแต่ถูกปาริดาห้าม เสียงห้ามมันน่ากลัวจนเขาไม่กล้าขยับได้แต่ระวังความปลอดภัยให้อยู่ห่างๆ

สองสาวต่างมองไปยังปืนที่อยู่เป็นตาเดียว แต่ก่อนที่นัสรีน่าจะถลาเจ้าไปเอาปืนของตน ปาริดาก็ลุกขึ้นแล้วหยิบปืนพกของตัวเองออกมาแล้วเดินมาขวาง จ่อปืนเข้ากับหน้าใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น นัสรีน่าหยุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความกลัว แต่ด้วยความเกลียดชังปาริดา ปากที่ถือดีก็เลยพูดออกไปอย่างไม่กลัวตาย

“ได้ทีแล้วนิ ฆ่าฉันเลยสิ มันจะได้จบอย่างที่แกต้องการไงล่ะ” ปาริดาถึงกับหัวเราะแคลนๆ ในลำคอ

“แหม แม่นางเอก หล่อนทำให้ฉันกลายเป็นนางร้ายขึ้นมาเชียวนะ แต่เมื่อมันเป็นคำขอของเธอ ฉันจะสงเคราะห์ให้” ปากกระบอกปืนจ่อเข้าที่หน้าผากนัสรีน่าอย่างไม่ลังเล ปาริดารับรู้ได้ถึงแรงสั่นน้อยๆ จากคนที่อยู่ใต้อาณัติ “คนอย่างเธอเอาเข้าจริงก็กลัวตายเหมือนกันนิ” ปาริดาพูดเหมือนคนไม่แยแส ก่อนจะโยนปืนทิ้งแบบไม่รู้ทิศ จมินทร์มองด้วยความไม่เข้าใจกับการกระทำของนายสาว แต่ดูคนที่งุนงงกว่าคงไม่แพ้คนที่รอดจากความตายมาหวุดหวิวอย่างนัสรีน่า

“ทำไมแกถึง…”

เพียะ! ใบหน้านัสรีน่าหันอย่างแรงด้วยแรงตบจนหน้าชา หม่อมหลวงสาวไม่พูดอะไรและไม่รอให้อีกฝ่ายแสดงอารมณ์โกรธ เธอก็ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มที่เต็มไปด้วยแป้งจากเครื่องสำอางค์อีกครั้ง คราวนี้เลือดแม่นางแบบสาวถึงกับหลั่ง นัสรีน่าเอามือแตะริมฝีปากรู้สึกได้ถึงความหนืดเล็กๆ จากนิ้วมือ เธอมองด้วยมืออันสั่นเทา

“ยังไม่มีสติกลับมาใช่มั้ย”

เพียะ!

“อีนังปลา!!! อีนังสารเลว!” นัสรีน่าจะถลาเข้ามาตบแต่มือปาริดาไวกว่า แม่นางแบบสาวถึงกับหน้าสะเทือนอีกครั้ง

เพียะ!

“เลิกบ้า!! แล้วหันกลับมามองความจริงที่เธออยู่บ้าง ว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร!”

“ความรักของฉันไง แกมาแย่งความรักที่เรนอสมีจากฉันไป นังสารเลว!!”

“เฮอะ! น่าสมเพช! เธอโหยหาความรักจากเขา แต่เธอเคยมองกลับบ้างมั้ย ว่าเธอรักเขาคนนั้นหรือเปล่า และถ้าเธอรัก เธอรักเขาที่อะไร! ชื่อเสียงเงินทอง หรือรักที่เป็นตัวตนของเขาจริงๆ”

“!!” นัสรีน่าไม่ตอบ ตอนนี้เหมือนสติจะหลุดไปแล้ว หลุดไปอยู่กับคำพูดของผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ก่อนที่หน้าของเธอจะถูกตบจนหน้าหันอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม มันไม่ได้ออกมาเพราะความเจ็บที่ถูกตบ แต่มันออกมาเพราะความเจ็บที่มันอยู่ข้างใน

“…แล้วเธอเคยถามตัวเองบ้างมั้ย ว่าที่เธอวิ่งตามความรักแล้วไม่รู้ว่าได้มันกลับมาเมื่อไหร่มันเหนื่อยบ้างเปล่า! แล้วเธอเคยย้อนดูตัวเองบ้างมั้ย ว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่าความรักของเธอมันต้องแลกกับอะไรมาบ้าง! ชีวิตของคนกี่คนที่ต้องเสียไปเพราะความทะเยอทะยานของเธอ ไอ้แบบนี้น่ะเหรอที่เธอเรียกมันว่าความรัก สำหรับฉันมันคือความเห็นแก่ตัว! เธอ! เป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด” ปาริดาเงื้อมือหมายจะตบอีกครั้งแต่เธอก็ลดมือลง ยืนมองผู้หญิงด้วยกันที่เอาแต่ร้องไห้เงียบๆ เธอไม่รู้หรอกว่าเจ้าหล่อนจะคิดได้หรือไม่ รู้แค่ว่าตอนนี้นัสรีน่ามีสติมากพอที่จะไม่ทำอะไรบ้าๆ ขึ้นมาอีก แล้วเรื่องนี้เธอก็ไม่โทษให้เป็นความผิดของแม่นางแบบสาวคนเดียว ทุกคนที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้ก็มีส่วนผิดด้วยกันทุกคน ผิด…ที่แปลความหมายของคำว่ารักไม่เหมือนกัน

//////////////////////*****************//////////////////*****************////////////////////////

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว