email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ ตอนที่ 12. ทางเลือก

ชื่อตอน : ​ ตอนที่ 12. ทางเลือก

คำค้น : ชีค, ทะเลทราย, โรแมนติกคอมมาดี้,อ้วนพี

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2561 12:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ ตอนที่ 12. ทางเลือก
แบบอักษร

ตอนที่ 12. ทางเลือก

เรนอสชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นว่าใครมาที่บ้านพักปาริดาแต่เช้าหลังจากที่ไม่โผล่มาเลยเกือบอาทิตย์ แถมยังมาเข้าใกล้ปาริดาจนเกินงามในสายตาเขา เขาละแทบอยากจะวิ่งไปจับแยกสองคนออกจากกันแต่ก็ได้แต่พับเก็บไว้ในใจ ถ้าเขาเผลอทำลงไปเมื่อไหร่ ไม่ใช่แค่จับแยกแต่เขาจะจัดการไอ้หน้าตี๋หยวกกล้วยนี่ด้วย

“เดี๋ยวนี้บ้านแกเค้ารับเด็กลูกครึ่งมาเป็นสาวใช้แล้วเหรอ?” ศิวาว่าหลังจากเดินเข้ามาในบ้านแล้วปาริดาแนะนำเด็กรับใช้คนใหม่ที่เดินตามหลังไม่ห่างให้รู้จัก คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของผู้หญิงคนนี้มองเขาด้วยสายตาไม่พอใจและแทบจะเผาให้เป็นจุณตลอดเวลา แต่พอมองไปอีกครั้งก็ไม่เห็นสายตาแบบนั้นแล้ว หรือเขาจะคิดมากไป?

“น่ารักใช่มั้ยล่า~ จีบได้นะเว้ย โสด” คนถูกยุให้จีบและคนถูกบอกว่าโสดจีบได้ต่างมามองหน้ากันอัตโนมัติ แล้วจู่ๆ ขนแขนก็ลุกซู่ด้วยความสยอง ก่อนที่ทั้งคู่จะหันหน้าไปคนละทาง ทำสีหน้าปั้นยาก ศิวาลูบแขนตัวเองไปมาด้วยความสยองไม่หาย เขาไม่เคยมีอาการแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนนี้เรียกได้ว่าสวยจัดสวยคมตามสไตล์เด็กลูกครึ่งแล้วแต่สัญชาติ แต่ทว่าสัญชาตญาณลึกๆ ข้างในเขามันร้องบอกว่าอย่า! อย่าบังอาจจีบในทุกกรณี

“ไม่ล่ะ ฉันอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว” ศิวาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบซ่อนอาการขนลุกขนพองที่มันยังไม่หายไปซักที

“เอ่อ… รันก็เหมือนกันค่ะ ขอโสดไปแบบนี้แหละดีเหมือนกันค่ะ” เรนอสยิ่งแล้วหนัก แทบจะอาเจียนออกมา ยายปิรันย่าพูดมาได้ ว่าโสดจีบได้

“ฮ่าๆ น่าเสียดาย” ปาริดาทำสีหน้าล้อเลียน เลยได้ค้อนวงโตจากเรนอส ก่อนที่หม่อมหลวงสาวจะหันไปหาป้าพรที่เดินออกมาจากห้องครัวพอดี “ป้าพร เตรียมอาหารเสร็จหรือยังคะ”

“เสร็จแล้วค่ะ นี่ค่ะ” ป้าพรพูดยิ้มๆ พร้อมทั้งยื่นตระกร้าที่ขนาดย่อมที่ข้างในบรรจุอาหารสำหรับการไปทัวร์น้ำตกในครั้งนี้ของคุณหนูของนาง และผู้ถูกบังคับให้ไปอีกสองคน

“ขอบคุณค่ะ” ปาริดารับมาถือ ก่อนจะหันไปหาหนึ่งเพื่อนหนุ่มและหนึ่งหญิงสาวใช้ “รีบไปน้ำตกกันดีกว่า เดี๋ยวแดดแรงกว่านี้ฉันจะเดินไม่ไหว”

“ได้ข่าวว่าขับรถไป แล้วลงเดินต่อไปที่น้ำตกไม่ถึงสิบนาที” ศิวาพูดพลางส่ายหน้าน้อยๆ แล้วเดินไปหยิบตระกร้าจากมือปาริดามาถือไว้เองก่อนจะเดินขึ้นไป ปาริดาย่นหน้าบ่นหงุงหงิงที่ถูกขัดแล้วเดินตามไปที่รถพร้อมกับเรนอส


ใช้เวลาการเดินทางมาน้ำตกไม่นานนัก หลังจากหมดทางรถที่ไม่สามารถนำรถไปได้แล้วนั้นทั้งสามก็ลงมาเดินเท้าต่อเข้าไป ตลอดทางมีแต่เสียงของปาริดาที่ดังลั่นป่า และมีหลายครั้งที่เรนอสชอบเข้าไปขัดสองคนนี้แล้วมองศิวาด้วยสายตาของความไม่พอใจ ทำตัวสนิทกับยายปิรันย่าเขามากเกินไปแล้ว ถ้าไม่เกรงใจแม่ตัวดีที่ส่งเสียงแจ๋วๆ ล่ะก็ เขาฉุดไปฆ่าหมกพงหญ้าแถวนี้แล้ว!

“เฮ้ย! เขียด! รันไปจับเขียดกัน!!” ปาริดากระตุกแขนเรนอสในร่างรันไปจับเขียดที่กระโดดผ่านหน้าตัวเองด้วยความตื่นเต้น เรนอสเลิกคิ้ว ไม่ทันได้คิดว่าเขียดหน้าตามันเป็นยังไงเขาก็ถูกลากไปตามแรงฉุดของปาริดาแล้ว ศิวามองตามแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะสะดุดกับความรู้สึกบางอย่างที่เขาเพิ่งสังเกตได้

“อย่าบอกนะว่า…!!” ศิวามองสองคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเพ็งมองสาวใช้ปาริดาแบบตาไม่กระพริบ แล้วเขาก็เห็นบางอย่างในแววตาคู่นั้น …แววตาเหมือนที่เขามองปาริดา ถึงว่า ทำไมชอบมองเขาด้วยสายตาแทบจะเผาเขาทั้งเป็น แล้วคงดูเขาออกว่าเขาไม่ได้คิดกับปาริดาแค่เพื่อน “ลงทุนสุดๆ” ถ้าเป็นเขาไม่รู้ว่าจะลงทุนปลอมตัวมาขนาดนี้หรือเปล่า เอาเถอะ ยังไงซะเขาก็ถอดใจเรื่องปาริดามาได้สักพักแล้ว ถึงจะแอบเจ็บซักหน่อย ไม่นานมันก็คงหายดี

“จับได้แล้ว!” เสียงของปาริดาทำให้เขาหลุดจากความคิดตัวเองแล้วหันไปมอง พอดีกับที่ปาริดาหันมาหาเขาพอดีพร้อมกับชูเจ้าเขียดสีเขียวที่เจ้าตัวจับได้ สีหน้าสีตาบ่งบอกว่าภูมิใจมาก เขาถึงกับถอนหายใจดังเฮ้อ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการจับเขียดตัวเล็กๆ หนึ่งตัวนั้นมันจะน่าภาคภูมิใจขนาดไหน แถมคนที่ยืนข้างๆ ก็ดันยิ้มด้วยแววตาเอ็นดู สรุปแล้ว ประสาททั้งคู่ “เอ้า! ไอ้ต้าร์เดินไหวหรือเปล่าเนี่ย เดินช้าเชียว วู้! เดี๋ยวฉันไปลากแกมาเอง” ปาริดากำลังจะเดินกลับไปหา เรนอสคว้าหมับเข้าที่ข้อมือหญิงสาวแล้วยิ้ม (เหี้ยม)

“เดี๋ยวรันไปดูคุณต้าร์เองค่ะ” เรนอสยิ้มหวาน ปาริดาพยักหน้าหงึกหงักแล้วหันมาสนใจกับเขียดตัวเองต่อ เรนอสเดินหน้าตึงมาหาศิวาทันที

หมับ! ศิวาที่กำลังอ้าปากบอกว่าไม่ต้อง ต้องรีบกลืนเสียงตัวเองเข้าไปทันที สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บแต่ไม่สามารถเปล่งเสียงเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองปราดมา

“ไม่สบายเหรอต้าร์ หน้าซีดเชียว” ปาริดาเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นศิวาเพื่อนเกลอหน้าซีดก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงนิดๆ

“เปล่า ฉันสบายดี แกไปที่น้ำตกก่อนเลย”

“เอางั้นเหรอ?”

“อืม ไปจองที่ก่อนเลย”

“โอเค งั้นฉันไปจองที่เล่นน้ำก่อนนะ เราจะได้ลงเล่นน้ำกันนะรัน”

“ค่ะ” เรนอสยิ้มหวานให้อีกครั้งแล้วมองปาริดาไปจนลับตา ก่อนจะหันมามองคนข้างตัวที่สีหน้าแทบจะฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วกระชากคอเสื้อศิวาอย่างแรง “รู้แล้วสินะว่าฉันเป็นใคร ยายปิรันย่านั่นเป็นของฉัน ดังนั้นอย่ามายุ่งกับเมียฉันอีก ถ้ายังอยากแก่ตาย”

“ผมยังอยากแก่ตาย และจะแก่ไปพร้อมๆ กับปลา” ศิวายิ้มเย็นแล้วจับมือเรนอสออกจากเสื้อเขาก่อนจะจัดให้เข้าที่ เรนอสกัดฟันกรอดและข่มอารมณ์ไม่ให้เขาเผลอฆ่าผู้ชายคนนี้ “และผมจะใช้ความสนิทของเพื่อนทำให้ปลาเขี่ยคุณทิ้ง” ศิวายิ้มกริ่ม การได้กลั่นแกล้งอะไรนิดหน่อยกับผู้ชายคนนี้ทำให้เขารู้ได้มากขึ้น ว่าชีคเรนอสนั้นรักเพื่อนเขามากจริงๆ และขี้หึงมากด้วย

“แกจะไม่มีวันทำสำเร็จ” เรนอสกระชากคอเสื้อศิวาขึ้นมาอีกหน นัยน์ตาเข้มส่อแววน่ากลัว ศิวายิ้มก่อนจะเอ่ยที่ทำให้เรนอสสบถยาวแบบไม่สามารถออกอากาศได้

“ผมล้อเล่น”

“ไอ้!!”

ปัง! สองหนุ่มเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเสียงปืน และเมื่อมองไปทางเสียงปืนที่ดังขึ้นก็พบว่ามันมาจากทางที่ปาริดาเดินไปยังน้ำตก

“ปลา!” สองหนุ่มไม่รอช้า รีบวิ่งไปทันทีก่อนจะหยุดค้างเมื่อเห็นปาริดาวิ่งหน้าตาตื่นมาพร้อมกับแหกปากลั่น แล้ววิ่งผ่านเขาสองคนไปอย่างกับนักวิ่งทีมชาติแบบทำลายสถิติไปในตัว

“ไอ้ต้าร์! รัน! วิ่ง!!”


ฮาริชมีสีหน้าที่เครียดขึ้นเมื่อไม่สามารถสะกัดอีกพวกที่ตามชีคเรนอสและปาริดาเข้าไปในป่า แต่พวกที่เหลือนั้นพวกเขาสามารถจับตายได้หมดแล้ว ครั้งนี้เขาถือว่าพวกมันเตรียมการมาดี เพราะมีจำนวนคนไม่น้อย อีกทั้งยังวางแผนทางหนีทีไล่ด้วย จึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่เขาไม่สามารถจัดการได้หมดแล้วหลุดรอดไป

“อซิส นายพาคุณต้าร์ไปโรงพยาบาล ทางนี้ฉันจะจัดการต่อเอง” ฮาริชหันมาส่งงานอซิสทันทีที่เพื่อนร่วมอาชีพวิ่งเข้ามาสมทบ ศิวาถูกยิงเข้าที่ต้นแขนจากการถูกลูกหลงในการลอบฆ่าปริดา อซิสพยักหน้ารับ ฮาริสจึงหันไปสั่งลูกน้องที่เหลือ “พวกเรากระจายกำลังกันตามหาชีคเรนอสและคุณปลา เจอพวกศัตรูเมื่อไหร่เก็บตายให้หมด!”

“ครับ!!” แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายไปทันที ศิวามองตามคนของเรนอสกระจายกำลังเข้าไปตามคำสั่งของฮาริสและชายหนุ่มก็วิ่งหายเข้าไปในป่าพร้อมกับลูกน้องตัวเองด้วย ใบหน้าเขาเหยเกเนื่องจากแผลที่ถูกยิง ถึงจะไม่ได้โดนจุดที่สำคัญแต่ก็เล่นเอาเลือดออกจากตัวไปไม่น้อย

“คุณไปช่วยตามหาชีคกับปลาเถอะครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก กระสุนไม่ได้โดนที่จุดสำคัญ” ศิวาเอ่ยด้วยความเป็นห่วงปาริดา และชีคเรนอส

“ไม่ได้ครับ ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาอีกคนคุณปลาเล่นงานผมแน่ ข้อหาดูแลเพื่อนคนสำคัญไม่ดี” อซิสพูดกลั้วหัวเราะ ศิวายิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้ และไม่สงสัยแม้แต่น้อย ว่าคนเหล่านี้รู้จักเขาได้ยังไง ก็ตัวเป้งของแก๊งลงมากันท่าเขาเองแบบนั้นลูกน้องก็รู้สิ “อีกอย่าง ถึงมือพวกผมแล้ว คุณไม่ต้องห่วงอะไรหรอกครับ พวกเราถูกฝึกมาอย่างดี เตียมพร้อมทุกสถานการณ์”

“ครับ” ศิวาพูดอย่างยอมแพ้ มองตามพวกฮาริชที่วิ่งเข้าไปในป่าด้วยความเป็นห่วงปาริดา “ผมจะไปโรงพยาบาล” อซิสยิ้มแล้วสั่งลูกน้องของตนพาศิวาไปโรงพยาบาลทันที ไม่เพียงไม่นานนักเขาก็กลับมาช่วยฮาริชตามหาเจ้านายทั้งสองพร้อมกับอาวุธครบมือ


ปัง! ปัง!

“โอ๊ย! จะยิงอะไรกันนักกันหนา ที่บ้านผลิตกระสุนหรือไง! ไม่เกรงใจคนวิ่งหนีเลย ขาจะขวิดกันอยู่แล้วเนี่ย!” ปาริดาหันไปหาด่ากราดด้วยอารมณ์บูดสุดขีด น้ำก็ไม่ได้เล่น ร้อนก็ร้อน แล้วยังต้องมาวิ่งหนีพวกไหนก็ไม่รู้ที่จ้องจะเอาชีวิตเธอ! ส่วนเรนอสทั้งส่ายหน้าทั้งขำ เขาไม่เคยพบเคยเจอคนที่อยู่บนความเป็นความตายแล้วยังไม่กลัว แล้วยังตะโกนด่าแบบไม่คิดชีวิตอีก เฮ้อ! นี่แหละ ยายปิรันย่าของจริง อยากจะรู้จริงๆ ว่าชีวิตนี้เจ้าหล่อนเคยกลัวอะไรบ้างมั้ย บ้าระห่ำตลอด

“ปลา! ระวังกิ่งไม้!” เรนอสร้องเตือนเมื่อปาริดาเอาแต่หันไปด่าจนไม่ดูทางข้างหน้า ปาริดารีบหันขวับแล้วเบิกตากว้างแทบถลน ก่อนจะหลบกิ่งไม้หนาพ้นอย่างหวุดหวิด

“ฟู่! หวิดเสียโฉมแล้วฉัน” เธอเป่าลมออกปาก

ปังๆ!

“แว๊ก!” ปาริดากระโดดเหย็งแล้วร้องด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อเสียงปืนมันดังเฉียดหน้าเธอไปไม่เท่าไหร่ แล้วลูกกระสุนมันก็ปักทะลุกลางลำต้นของต้นไม้ต้นหนึ่ง เรนอสเห็นท่าไม่ดีแล้วมองเลยไปก็พบว่าพวกมันกำลังวิ่งใกล้เข้ามา เขารีบฉุดปาริดาไปอีกทางทันที “เฮ้ย! ทางนั้นมันป่ารกนะ อยากโดนงูกัดตายหรือไง!” ปาริดาร้องเสียงหลง

“แล้วมันมีทางไหนที่ตายศพสวยบ้างมั้ยหา!”

“ไม่มี!” ปาริดาส่ายหน้าพัลวัน ไม่ว่าทางไหนที่จะเลือกไปศพก็ไม่สวยทั้งนั้น โดนยิงกับโดนงูฉกร่างก็เป็นรูเหมือนกัน

“งั้นก็อย่าเรื่องมาก!” เรนอสลากปาริดาไปทันทีก่อนจะไปหาที่หลบอยู่ในดงเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่ปกคลุมคล้ายผ้าผืนม่านผืนโตและหนา ปาริดาหัวใจเต้นรัวด้วยความบ้าคลั่ง เธอเห็นพวกมันสองสามคนเดินไม่ห่างจากที่พวกเธอซ่อนตัวมากนัก และถือปืนกวาดไปมา แบบถ้าเห็นอะไรเคลื่อนไหวพวกมันก็ไม่ลังเลเลยที่จะเหนี่ยวไก

“กะ! อุ๊บ!” เรนอสรีบเอามืออุดปากปาริดาอย่างรวดเร็วก่อนที่หญิงสาวจะกรี๊ดลั่นป่าแล้วให้มันรู้ที่ซ่อนพร้อมกับส่งสายปรามว่าห้ามขยับตัว ปาริดาตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาหวานสั่นไหวด้วยความกลัวสุดขีดแล้วเหลือบไปมองเจ้างูเขียวหางไหม้ที่กำลังเลื้อยอยู่บนไหล่เธอ ท่าทางเจ้างูบ่งบอกว่ากำลังสุนทรีย์กับทางเดินของมันที่สุด เรนอสมองอย่างเห็นใจแต่จะพรวดพราดออกไปตอนนี้เพราะงูตัวเดียวก็ไม่ได้ มันไม่คุ้มกับการออกไปเสี่ยงแบบนั้น และเขาก็รู้วิธีรับมือกับสัตว์มีพิษ เขาจึงบอกให้ปาริดาอยู่เฉยๆ สลับมองไปดูว่าคนที่ตามล่าพวกนั้น ว่าห่างจากจุดที่พวกเขาซ่อนตัวไปมากแค่ไหน และเมื่อเห็นว่าพวกมันทั้งหมดเดินลึกเข้าไปในป่าแล้ว เขาก็จัดการจับงูตัวนั้นออก ปาริดารีบวิ่งออกมาจากที่ซ่อนแล้วทำหน้าขยะแขยง “ฉันบอกแล้ว ว่างูมันเยอะนายก็ไม่เชื่อฉัน ไอ้ตุ๊ด!” ปาริดาว่า ยังทำหน้าขนลุกไม่หาย สรรพนามการเรียกขานกลับมาเป็นเหมือนเดิมตั้งแต่ความจริงถูกเปิดเผย ตอนที่คนร้ายกำลังไล่ถล่มพวกเธอด้วยปืนแบบนอนสต๊อบกระสุน เธอก็เห็นพวกฮาริชและอซิสโผล่ออกมาช่วย แถมยังเรียกชีคเสียดังลั่น เธอหันไปรอบตัวจะมองดูว่าชีคที่ไหนมาอีกแล้วก็จบลงที่สาวใช้นามว่ารัน ความถึกบึกบึนสมชายมาเต็มตอนที่พาเธอวิ่งหนี

“คนอย่างเธอกลัวของเด็กเล่นแบบนี้ด้วยหรือไง” เรนอสเลิกคิ้วถามร่วนๆ แอบยิ้มอยู่ในใจ อย่างน้อยปาริดาก็มีเรื่องกลัวบ้างสมกับเป็นผู้หญิงขึ้นมาหน่อย ปาริดาถลึงตา

“เด็กบ้านนายสิเล่นแบบนี้ เด็กบ้านฉันเขาไม่เล่นสัตว์มีพิษ!”

“ทำใจให้ชินนะ เพราะลูกของเราต้องหัดเล่นของพวกนี้ให้ชิน” เรนอสตบปลายคางปาริดาเบาๆ อย่างหยอกเย้าใบหน้าระรื่น ปาริดาอ้าปากพะงาบๆ แล้วจู่ๆ หน้าก็แดงขึ้นมา

“ใครจะไปมีลูกกับนายกันยะ!” เรนอสมองยิ้มๆ แล้วหัวเราะหึๆ ในลำคอ ปาริดาเห็นแบบนี้ก็ยิ่งปรี๊ดแตกและหน้าแดงเป็นทวีคูณ “ฉันบอกเลยนะ ว่าฉันไม่มีทางมีลูกกับนายแน่นอน และจบเรื่องนี้เมื่อไหร่ ฉันจะหย่า!” อารมณ์ดีๆ ของเรนอสหายวับ มองปาริดาด้วยสีหน้าเอาเรื่องระคนตัดเพ้อ ปาริดาถึงกับใจหายไปแวบหนึ่งแต่ก็ทำใจแข็ง แล้วเม้มปากแน่นมองไปทางอื่น

“ฉันไม่หย่า” เรนอสพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

“นายกำลังทำผิดข้อตกลงก่อนแต่งงานนะ” ปาริดายกข้อตกลงก่อนแต่งงานขึ้นมาอ้าง และมันก็เป็นข้อตกลงที่ยินยอมทั้งสองฝ่าย แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงไม่รู้สึกยินดีเหมือนตอนนั้นแล้วนะ? “และถึงจะไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น การหย่าก็เกิดขึ้นอยู่ดี”

“มันไม่ทางเกิดขึ้น เธอเองก็รู้แก่ใจ” เรนอสมองตาปาริดานิ่งและไม่ยอมให้เธอหลบสายตาไปจากเขา ปาริดาเม้มปากแน่น ก่อนจะทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

“นายกำลังหลอกถามความรู้สึกฉัน เหมือนคืนนั้นอยู่นะ!” สีหน้าปาริดาเต็มไปด้วยความสับสนและบ่งบอกชัดว่าเธอไม่อาจจะให้คำตอบหรืออธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้นในใจเธอได้ ว่ามันคืออะไรกันแน่

“ฉันจะทำให้เธอคิดออกเอง” เรนอสไม่สนคำถามจากปากปาริดาว่าจะทำอย่างไร เขาดึงมือปาริดาแล้วออกแรงกระตุกเพียงนิดปาริดาก็เข้าสู่อ้อมแขนเขา จากนั้นเขาก็ก้มลงจูบเธอทันที ปาริดาตาโตแต่ไม่สามารถขัดขืนใดๆ ได้ เมื่อเรนอสจับมือเธอเอาไว้หมด จะเบือนหน้าหนีเขาก็จัดการรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็รั้งต้นคอเธอไว้ไม่ให้หนี และเมื่อเขาจูบจนพอใจเขาก็ค่อยๆ ถอนมันออกมาอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาเข้มมองคนในอ้อมกอดด้วยความอ่อนโยน “ตอบฉัน ว่าเธอรังเกียจกับจูบนี้ของฉันหรือเปล่า” ปาริดาก้มหน้า ยังไม่ยอมตอบ “ว่ายังไง ถ้าไม่ตอบตอนนี้ ฉันจะจูบเธอทั่วทั้งตัวเลยนะ มีเตียงเป็นผืนดินผืนหญ้า มีผนังเป็นต้นไม้ มันก็ให้บรรยากาศไปอีกแบบ”

“ทะลึ่ง!” เรนอสอาศัยจังหวะที่ปาริดาเงยหน้าขึ้นส่งสายตาเขียวปั๊ดให้เขาแล้วขโมยจุ๊บเบาๆ ไปที่ริมฝีปากบางอีกครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยว “ไอ้ตุ๊ด!”

“ตอบเดี๋ยวนี้ที่รัก ไม่อย่างนั้นฉันทำตามที่พูดจริงๆ” ปาริดาทำสีหน้าปั้นยากแล้วเม้มปากแน่น เรนอสโคลงหัวรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น

“ก็… ไม่ได้รังเกียจ แต่…”

“แต่ไม่แน่ใจว่ารักใช่มั้ย?” เรนอสเจาะตรงเป้า ปาริดาหน้าแดงแปร๊ดแล้วรีบขื่นตัวออกจากอ้อมกอดแกร่ง แต่ทว่าเรนอสไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ ชีคหนุ่มหัวเราะอย่างอารณ์ดีแล้วขโมยหอมแก้มนุ่มนิ่มแรงๆ ปาริดาตาโตรีบหยิกเข้าที่แขนคนขโมยหอม แต่เรนอสไม่สะท้าน ความเจ็บเล็กน้อยไม่อาจทำลายความสุขที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้ของเขาลงไปได้ “ฉันมีเวลาให้เธอคิดแค่เรื่องวุ่นวายนี้จบ แล้วฉันจะมาเอาคำตอบ”

“มีทางอื่นให้เลือกอีกมั้ย?” ปาริดาถามด้วยอาการปลงๆ

“มี” เรนอสพูดยิ้มๆ แล้วกระชับอ้อมกอดขึ้นจนปาริดาบ่นอุบ ว่าจะรัดแน่นอะไรนักหนา “ทางเลือกแรกคือรักฉัน ทางเลือกที่สองก็คือรักฉัน ทางเลือกต่อๆ ไปก็คือรักฉัน” ปาริดาย่นจมูก แล้วค้อนให้วงโต

“ไม่เอาแบบนี้สิ แบบนี้คือมันไม่มีทางให้ฉันเลือกเลยต่างหาก!”

“เลือกแล้วที่รัก …เลือกที่จะรักฉันคนเดียวไง” แล้วเรนอสก็ลงไปจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง

“ขี้โกง”


ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่โมงเย็นที่ทั้งคู่กำลังเดินไปทางน้ำตก หลังจากได้ยินเสียงของมันไม่ไกลมาก ปาริดาแนะว่าให้เดินไปตามทางแล้วจะลงไปข้างล่างได้ เธอคิดว่าตอนนี้น่าจะขึ้นมาอยู่ประมาณชั้นสามของน้ำตก ถึงแม้ว่านานๆ ครั้งจะมาเล่นน้ำที่บ้านต่างอากาศซักที ก็มีบ้างที่เธอเผลอหลงเดินขึ้นมาบนนี้แล้วพบว่ามันเป็นทางขึ้นไปน้ำตกชั้นอื่นๆ ปกติจะเล่นแต่ชั้นแรก เพราะชั้นสองชั้นสามทางขึ้นมันไกลแถมยังสูงอีกต่างหาก และอาจจะเป็นสภาพป่าแบบนี้ด้วยคนของเรนอสจึงยังตามหาพวกเธอไม่เจอ

“นี่ไอ้ตุ๊ด ฉันจะถามนายตั้งนานแล้ว นายไปจ้างสไตล์ลิสที่ไหนมา เมคอัพสุดยอดมาก วิ่งหนีป่าราบขนาดนี้ยังไม่มีหลุดเลย” ปาริดาเอ่ยถามด้วยความข้องใจ หลังจากเหลือบมองดูหน้าเรนอสหลายครั้งแล้ว คุณชายชีคยังคงหน้าสวยจนผู้หญิงแท้ๆ อย่างเธอต้องอาย หมอนี่แต่งหน้าผู้หญิงแล้วขึ้นมาก

“จากฮอลลีวูด” เรนอสตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือหาทางหนีไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนจะพากันตายกลางป่า

“ทำไมต้องลงทุนขนาดนี้ด้วยเนี่ย” ปาริดายังสงสัยไม่เลิก เรนอสหยุดเดินแล้วพ่นหายใจเฮือกใหญ่ ช่างซักจริงนะแม่คุณ

“มันเป็นหนึ่งในแผน เธอคิดว่าผู้หญิงคนใหม่ของฉันในข่าวจะเป็นใครถ้าไม่ใช่ตัวฉันเอง” ปาริดาแสร้งตาโตแล้วหัวเราะ

“ก็ว่าหน้าคุ้นๆ ตอนที่เห็นข่าว กับตอนที่นายเข้ามาสมัครเป็นสาวใช้” เธอยิ้มแซวก่อนจะเอานิ้วจิ้มๆ ไหล่คนตัวโต “สวยมากเลยนะเนี่ย ไม่คิดอยากจะเป็นจริงๆ บ้างเหรอ ฮ่าๆ”

“ไม่ขำ” เรนอสหน้ามู่ แล้วเดินต่อ คิดด้วยอาการคนน้อยใจ ว่าทำไมยายปลาปิรันย่านี่ชอบผลักไสเขาอยู่เรื่อยเลย

“ไหวมั้ย?” หลังจากเดินไปได้สักพักใหญ่ ปาริดาก็ถามขึ้น หลังจากเห็นว่าเรนอสมีอาการเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด เธอคิดว่าน่าจะเป็นเพราะสภาพอากาศที่นี่

“ฉันน่ะไหว เธอน่ะถามตัวเองดีกว่ามั้ย?” ปาริดาหัวเราะหึๆ

“ฉันน่ะไหว นายน่ะถามตัวเองดีกว่ามั้ย ไอ้ตุ๊ด ไม่ไหวก็บอก สภาพอากาศที่นี่มันไม่เหมือนบ้านนายหรอกนะ บ้านฉันมันร้อนชื้น ไม่ได้ร้อนแห้งแสบผิวเหมือนบ้านนาย”

“มันก็บ้านเธอด้วยไม่ใช่เหรอไง” เรนอสหัวเราะหึๆ บ้างด้วยความเจ้าเล่ห์ ปาริดาแยกเขี้ยวขวับแล้วแก้มก็แต้มสีขึ้นมาเล็กๆ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร หมอนี่ก็ชอบวกเข้าเรื่องนั้นตลอด “ฉันไหวจริงๆ” ปาริดาทำหน้าไม่เชื่ออยู่ดี “ทดสอบมั้ยล่ะ ฉันจะจับเธอกดตรงนี้เลย รับรองเธอดิ้นไม่หลุด”

“อี๋! ไอ้ทะลึ่ง! ทำไมในหัวคิดแต่เรื่องพรรค์นี้หา!!”

“ธรรมดาของมนุษย์ผู้ชายครับคุณนาย” เรนอสยิ้มไม่สะทกสะท้าน ทำเหมือนเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจมาก ปาริดาถลึงตาใส่แล้วค้อนให้วงโตก่อนจะเดินนำลุ่นๆ ไม่สนใจ เรนอสหัวเราะไล่หลังแล้วเดินตาม

ปัง!

“เฮ้ย!” ปาริดาร้องด้วยความตกใจ ดวงตาสวยเบิกกว้างกับเสียงลูกปืนที่ดังขึ้น แล้วทั้งคู่ก็หันไปมองพบว่าพวกมันกำลังวิ่งตามมา! “เวรแล้ว!!”

“วิ่ง!” เรนอสจับมือปาริดาแล้วออกวิ่งทันทีโดยมีเสียงปืนดังตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงของพวกมัน

“ตามฆ่ามันให้ได้!”

“เฮ้!!” ปาริดาอยากจะหันไปด่าว่าจะคึกอะไรนักหนากับอีแค่ตามฆ่าเธอ!

“ไอ้ตุ๊ดซ้าย! วิ่งซ้าย!” ปาริดาพูดอย่างเร็วเมื่อเห็นเรนอสกำลังพาเธอวิ่งเข้าไปในทางที่เธอไม่คุ้น เรนอสก็วิ่งไปตามที่หญิงสาวบอกทันทีเพราะเห็นว่าเป็นเจ้าถิ่น

ปัง! ปัง!

“โอ๊ย!”

“ปลา!” เรนอสชะงักเมื่อเห็นว่าปาริดาถูกยิง แล้วรีบปรี่เข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง ไม่สนเสียงปืนที่เกิดขึ้นแม้แต่นิดเดียว “ปลา!”

“ฉันไม่เป็นไร โดนแค่ถากๆ รีบหนีก่อนเถอะ!” แล้วปาริดาก็ออกวิ่งอีกครั้ง เรนอสอดมองด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ เขาขบกรามกรอดอย่างเจ็บใจ แค่ปกป้องคนที่เขารักตอนนี้ยังทำไม่ได้เลย “ฉันรู้นะว่านายคิดอะไรอยู่ไอ้ตุ๊ด! ไม่ต้องมาทำเป็นพระเอกตอนนี้ ฉันถึก อึด และตายยาก! ดังนั้นอย่ามาตีหน้าแบบนั้นนะโว๊ย! ฉันไม่ชอบ!!” ปาริดาหันมาแว้ดเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนหมดอะไรตายอยากของเรนอสแวบหนึ่ง ชีคหนุ่มหัวเราะ

“ครับชีคคาสุดที่รัก” ปาริดาหน้าแดง พอจะอ้าปากแว้ดให้หายเขินเสียงสาดกระสุนก็ดังตามหลังมา

ปังๆๆๆๆ!

“เรื่องนี้เขาให้กระสุนพวกตัวโกงกี่นัดวะเนี่ย ยิงไม่หมดซักที!” ปาริดาบ่นอุบแล้ววิ่งหนีไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง…

“ยายปิรันย่า! เธอพาฉันมาที่ไหนเนี่ย!!” เรนอสเบรคตัวโก่งเมื่อวิ่งมาจนถึงน้ำตกแล้วหาทางไปต่อไม่ได้ เบื้องหน้าคืออากาศอันเวิ้งว้างและยอดใบไม้ มองไปลงคือน้ำตกที่สูงชะลูด แล้วทางข้างหน้ามันหายไปไหน! โอ๊ย! ยายนี่พาเขาหลงทางแน่ๆ เลิกรักชั่ววินาทีตอนนี้จะทันมั้ย? ส่วนปาริดาได้แต่ตาโตแล้วมองไปรอบข้าง

“อ้าวเฮ้ย! ไม่เหมือนที่เคยเจอนี่หว่า แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย!” เรนอสอยากจะเอาหัวโขกกับต้นไม้ทันที โอ๊ย! เขาล่ะอยากจะเป็นบ้า!

“ฉันน่าจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง มากกว่าเข็มทิศในตัวเจ๊งอย่างเธอ!” ผู้หญิงอย่างปาริดาเหมาะกับคำว่ารวมกันยังอยู่ แยกหมู่ยายนี่ตาย ...หลงทางตาย!

“ฉันไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนะเว้ย! มันก็ต้องมีจำไม่ได้บ้างสิ!”

“จำไม่ได้แต่พูดชัดถ้อยชัดคำเลยนะว่า ทางซ้าย!”

“ก็มันคุ้นๆ ในความรู้สึกนี่!”

“เธอใช้ความรู้สึกนำทางเนี่ยนะ!!”

“เฮ้ย! พวกมันหนีไม่รอดแล้ว! ฮ่าๆ งานนี้พวกมันตายแน่นอน” เสียงตัวโกงพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้ามาหาเรื่อยๆ ด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ แต่ดูเหมือนว่าหนุ่มสาวที่พวกเขาตามล่านั้นดูจะไม่สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย กลับเถียงกันหน้าดำหน้าแดงด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ “โว๊ย!! จะเถียงกันอีกนานมั้ย! เห็นมั้ยว่าตัวโกงหัวโด่อยู่ตรงนี้!!”

“หุบปาก!!” ทั้งเรนอสและปาริดาหันมาตวาดใส่ด้วยความเหลืออด ก่อนจะหันมาเถียงกันต่อด้วยอย่างเคร่งเครียด พวกตามฆ่าถึงกับงง งงที่จู่ๆ ว่าทำไม่ถูกด่า

“แล้วที่นี่จะเอายังไง หนีไม่รอดแล้วเนี่ย! พวกมันก็ตามตูดมา!” เรนอสพูดอย่างหัวเสีย

“ก็จะให้ทำยังไง มีทางเดียวก็ต้องโดดลงไป และขอบอกเลยว่าฉันไม่โดด!!” ปาริดาพูดเสียงแข็ง แล้วเบิกตากว้างและนั่นมันก็พร้อมๆ กับสายตาของเรนอส ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปทางที่พวกศัตรูยืนอยู่ พวกมันพร้อมใจกันเล็งปืนมาทางพวกเขาและเผยรอยยิ้มเหยียด “พวกมันมาแล้ว!” ปาริดาพูดด้วยท่าทางตื่นๆ จับชายเสื้อเรนอสแน่น หัวใจเต้นแรงอย่าบ้าคลั่ง ไม่คิดว่าพอจะตายเข้าจริงๆ เธอจะกลัวได้ขนาดนี้

“หึ! เลิกเถียงกันสักทีนะ เอาล่ะ ใครจะตายก่อนดี?” ตัวหัวหน้าเล็งปืนไปมาระหว่างทั้งสอง เรนอสขบกรามกรอดอย่างเครียดๆ สายตาก็หาทางหนี พลางดึงปาริดามาอยู่ด้านหลัง หม่อมหลวงสาวถึงกับมองเสี้ยวหน้าคนตัวโตที่เธอดึงเธอเอาไว้ด้านหลังราวกับปกป้องนิ่ง จู่ๆ หัวใจก็หวิวขึ้นมาหากว่าเขาตายเพราะมาปกป้องเธอ เธอจะทำยังไง แล้วความรู้สึกบางอย่างมันก็ตะโกนร้องดังลั่น มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่มั่นใจมาตลอด แต่ตอนนี้เธอมั่นใจกับมันแล้ว

“ฉันก่อนก็ได้ แต่ก่อนตาย ฉันขอถามหน่อยได้มั้ย ว่าพวกแกเป็นใคร ทำไมถึงต้องมาฆ่าปาริดา” เรนอสถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เลิกแอ๊บเสียงหวาน สายตาเข้มไล่มองพวกมันทุกคนเพื่อจดจำรายละเอียดให้ได้มากที่สุด พวกมันหัวเราะหลังจากที่เขาพูดจบ

“ฮ่าๆๆ จะตายอยู่แล้วจะอยากรู้ไปทำไม ในเมื่อตายไปแล้วก็ทำอะไม่ได้อยู่ดี” พวกมันยิ้มเย็น ไม่ได้สังเกตสักนิดว่าเสียงคนพูดเปลี่ยนไป

“ก็อยากรู้ เผื่อกลายเป็นผีจะได้อาฆาตรถูกคน” ปาริดากันหน้ามามองคนพูด แล้วแทบจะเอามือกุมขมับ เอาเหตุผลแบบนี้บอกพวกคนมาฆ่า?

“เออ น่าคิดนะลูกพี่” กรรม! แล้วทางนั้นดันเอออออีกต่างหาก! ไอ้ความเชื่อเรื่องพวกนี้ไม่ได้ห่างหายไปจากคนไทย แล้วเรนอสก็เล่นตรงจุด ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ปาริดามองแล้วถอนใจเบา พวกมันทำท่าคิดแบบจริงจังสุดๆ แล้วสุดท้ายตัวหัวหน้าก็หันมามองเรนอส

“ถ้าแกอยากรู้ ฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้” ไอ้ตัวหัวหน้าพูดอย่างไว้ลาย ปาริดาแอบเบ้ปาก พูดมาให้ชัดคือมันก็กลัวผีมาหักคอละว้า “คนที่จ้างพวกฉันมาให้ฆ่าอีนังผู้หญิงคนนั้น กับแกที่เป็นผู้หญิงคนใหม่ของชีคเรนอส ก็คือนางแบบคนสวยนัสรีนา” ปาริดาเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าคนที่ว่าจ้างคนพวกนี้มาฆ่าเธอจะเป็นแม่นางแบบคนนั้น คนที่เธอเจอแค่ครั้งเดียว! เพราะเจ้า! คิดไม่ถึงว่าเจ้าหล่อนจะอาฆาตรเธอแรงขนาดนี้ ต่างจากเรนอสที่รู้อยู่แล้วแค่อยากได้ข้อมูลที่ชัดเจนถึงกับขบกรามกรอด เขาทำให้ปาริดาตกอยู่ในอันตรายเพียงเพราะผู้หญิงน่าขยะแขยงคนนั้นเพียงคนเดียว งานนี้บอกได้เลยว่ายายนั่นไม่รอดจากมือเขาแน่!! “เอาละ ได้เวลาตายแล้ว” พวกมันทั้งหมดเล็งปืนมาที่ปาริดาและเรนอส 

“เฮ้ย! คนของชีค!” จู่ๆ เรนอสก็พูดขึ้นพร้อมทั้งชี้นิ้วไปด้านหลังของพวกนั้น พวกมันหันหลังกลับไปดูกันหมด ปาริดาชะเง้อมองตามแต่ทว่าก็มาเจอสายตาของเรนอสเข้าพอดี แถมยังดูจริงจังระคนเป็นห่วงแปลกๆ “ปลา ฉันขอโทษนะ!”

“ขอโทษอะไร! แล้วขอโทษทำไม!?” ปาริดาถามอย่างงงๆ แต่ไม่ได้คำตอบอะไรเพราะเรนอสจับเธอหมุนตัวแล้วยกเท้าขึ้น

ผลั่ก!!

“กรี๊ด!!!” ปาริดาแหกปากสุดเสียง หลังจากถูกถีบลงมาจากที่สูง ใช่! เธอถูกถีบ! ไอ้ตุ๊ดถีบเธอลงจากน้ำตก! บ้าชิบ! มีพะเอกที่ไหนเขาถีบนางเอกตกน้ำบ้าง! มือก็มีทำไมไม่ใช้!! รู้จักคำว่าผลักมั้ย ไม่ใช่คำว่าถีบ! แล้วตอนนี้เธอกำลังดิ่งลงน้ำด้วยความเร็งสูง ถ้าเธอลงไปแล้วหัวไปปักกับโขดหินจนคอหักตาย เธอจะกลับมาหักคอเรนอสเหมือนกัน!

ตูม!! ปัง! ปัง!!

“เฮือก! แค่ก! แค่ก!” ปาริดาโผล่ขึ้นมาหายใจหลังจากดำดิ่งลงสู่ใต้น้ำ และสำลักน้ำเข้าไปไม่ใช่น้อย แล้วหูเธอก็ได้ยินเสียงปืนดังแว่วมาจากด้านบน ปาริดาใจหายวาบทันทีเมื่อคนที่ยังอยู่คือเรนอส! ลืมสนิทว่าเธอจะจัดการเรนอสยังไงที่ถีบเธอตกลงมาแบบนี้ และเธอก็ไม่แน่ใจว่าเสียงปืนที่ดังขึ้นมันมาจากฝั่งไหนแต่ก่อนที่เธอจะถูกถีบตกลงมา เธอเห็นว่าเรนอสไม่มีปืนแต่พวกนั้นมี อย่าบอกนะว่าเสียงปืนเมื่อกี้… “เรนอส!!”

“คุณปลา!!” เธอหันไปตามเสียงแล้วพบคนของเรนอสอยู่ริมฝั่ง แล้วมีหลายคนกำลังลงมาช่วยเธอ แต่ตอนนี้เธอห่วงคนที่อยู่ด้านบนมากกว่า เพราะตอนนี้เสียงปืนที่สาดใส่กันยังไม่จางหายไป เหมือนเกิดการต่อสู้กันทั้งสองฝั่ง แสดงว่าคนของเรนอสไปช่วยแล้ว

“ไปช่วยเรนอสก่อน ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันไม่เป็นไร”

“คุณฮาริชและคุณอซิสไปช่วยชีคแล้วครับ” คนของเรนอสว่าพลางช่วยหญิงสาวขึ้นไปบนฝั่ง ปาริดาใจชื้นขึ้น และภาวนาขอให้เขาปลอดภัย ขอให้เสียงปืนที่เธอได้ยินคือพวกฮาริชที่ช่วยเอาไว้

ตูม!! ปาริดาที่กำลังถูกช่วยให้ขึ้นจากฝั่งหันไปทันทีที่มีเสียงกระทบน้ำเกิดขึ้น แล้วเธอก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างนั้นลอยขึ้นมาสู่ผิวน้ำ

“ส่งคนไปช่วยชีคเร็ว!” ปาริดาทำสีหน้าไม่ถูก เธอทั้งดีใจ ทั้งโล่งใจ ที่ยังเห็นหน้าเขา

“ปลา! ปลอดภัยนะ! แขนที่ถูกยิงล่ะ!”

“ไอ้ตุ๊ดบ้า!!” ปาริดาผละจากคนของเรนอส ไม่สนใจสิ่งที่เขาถาม แล้วเดินลุยน้ำเข้าไปหาคนที่ทำให้เธอใจหายใจคว่ำ และเมื่อถึงเธอก็เอาแค่ทุบอั๊กๆ เข้าไปที่อกของคนตัวโต เรนอสกระพริบตาปริบๆ แล้วรีบรวบมือหญิงสาวเอาไว้ก่อนที่เขาจะช้ำไปมากกว่านี้

“โอ๊ยๆ ไม่เจ็บแผลหรือไง” เขาว่าเรื่องที่หญิงสาวถูกยิงถากเข้าที่แขนก่อนหน้านี้ “แต่ถ้าเธอยังโกรธเรื่องที่ฉันถีบเธอลงมาล่ะก็ ฉันขอโทษอีกครั้งนะ ฉัน…” จู่ๆ เรนอสก็เงียบเสียงลงแล้วแปรเปลี่ยนมาดึงหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน จูบเบาๆ เป็นการปลอบขวัญที่กลางศรีษะ เขารับรู้ถึงแรงสั่นน้อยๆ จากคนในอ้อมแขน “ไม่เป็นไรแล้วคนดี ฉันปลอดภัย”

“ฮื่อๆ ฉันกลัวนะตาบ้า! คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ!”

“ไม่มีคราวหลังหรือคราวไหนๆ แล้ว ฉันจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธออีก” แล้วเขาก็กอดคนตัวเล็กแน่นขึ้นอีก เขาเองก็รู้สึกใจหายไม่ต่างกัน แทบเป็นบ้าตอนที่คิดไม่ออกว่าจะปกป้องคนตัวเล็กยังไง คิดแค่ว่าขอให้ผู้หญิงคนนี้ปลอดภัยแม้ตัวเขาจะตายเขาก็ยอม

“ละ… เลือด” ปาดาเบิกตากว้างพร้อมกับผละออกมาจากอ้อมกอดคนตัวโต มือเธอนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตแดงฉานของเขา

“โดนยิงที่แขนน่ะ แค่ถากๆ”

“ถากๆ ก็ถือว่าโดนยิงนะ! รีบขึ้นจากน้ำ ไปหาหมอเลย!” เรนอสอึ้งแล้วเงียบกริบ เป็นครั้งแรกที่เขาโดนปาริดาดุด้วยสายตาที่แสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเขามาก และนั่นแหละทำให้เขาหัวใจพองโต เผยอรอยยิ้มออกมาน้อยๆ ออกแรงนิดหน่อยกระตุกร่างบางที่กำลังลากเขาขึ้นจากน้ำเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้งพร้อมทั้งมอบจูบหวานๆ ให้เป็นการขอบคุณ คนของเรนอสที่กระจายกันอยู่ต่างเบนหน้าไปทางอื่นพัลวันพร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา ชีคของพวกเขาแผ่รังสีความหวานแบบไม่เกรงใจคนโสด ส่วนปาริดาเองนั้นตาโตเท่าไข่ห่านไปเรียบร้อยแล้ว “ขอบใจที่เป็นห่วง”

“ใครเป็นห่วง! ขึ้นได้แล้ว ฉันหนาวแล้ว น้ำเย็นจะตาย” ปาริดาบ่นอุบ ไม่กล้าสบตาคนตัวโตที่มองเธอยิ้มๆ ก่อนจะร้องว๊ายดังลั่นแล้วกอดคอคนอุ้มเธออัตโนมัติแล้วค้อนให้ดอกใหญ่ “ไอ้ตุ๊ด!”

“ฮ่าๆๆ” เรนอสหัวเราะด้วยความชอบใจ ก่อนจะเดินลุยน้ำพร้อมร่างเล็กในอ้อมแขนขึ้นไปบนฝั่ง


ทั้งเรนอสและปาริดาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อรักษาบาดแผลที่ถูกยิงและทำการตรวจเช็คร่างกายโดยละเอียดว่าเป็นอะไรเพิ่มเติมกว่านั้นหรือไม่ หม่อมราชวงศ์ปรเมษฐ์มาที่โรงพยาบาลทันทีที่รู้เรื่องจากฮาริช และรีบเข้าไปหาน้องสาวทันทีด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นรอยยิ้มจนเห็นฟันของน้องสาวตัวแสบก็ทำให้หมดห่วงไปหมด ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าปาริดาและเรนอสไม่ได้เป็นอะไรมากแค่โดนกระสุนถากที่แขนทั้งคู่ แต่ถ้าไม่มาดูด้วยตาตัวเองเขาก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

“เฮ้อ!” ปรเมษฐ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางดึงน้องสาวสุดแสบเข้ามากอดแน่น “ทำเอาพี่ใจหายเลยนะเรา”

“ปลาขอโทษนะคะ แต่ปลาไม่เป็นไร เห็นมั้ย ปลาสบายดี แค่โดนถากๆ” ปาริดาผละออกมาบอกด้วยรอยยิ้ม

“ดีแล้วที่โดนแค่ถากๆ แต่จะให้ดีมากๆ คือไม่โดนอะไรเลยจะดีกว่า” เขาว่าแล้วดึงน้องสาวเข้ามากอดอีกครั้ง พลางลูบศีรษะทุยเป็นการปลอบขวัญ ก่อนจะหันมาทางเรนอสที่จ้องเขาเขม็งอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มผุดที่ริมฝีปากน้อยๆ ทำไมเขาจะดูไม่ออกกับสายตาแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาเป็นพี่ชายของปาริดาแท้ๆ ยังออกอาการหวงอีก แบบนี้ต้องแกล้งกอดนานๆ “พี่ชายทั้งสองของชีครู้แล้วนะ คงจะมาหาอีกไม่กี่ชั่วโมง”

“ครับ แต่พี่ช่วยเลิกกอดเมียผมซักทีได้มั้ย ผมหวง” ไม่พูดเปล่ากลับดึงแขนปาริดาให้หลุดมาจากการกอดของอีกฝ่าย จนปาริดาเซมาซบที่อกของเขา ไม่สนสายตาของหมอและพยาบาลที่อยู่ในนั้น ร่วมไปถึงสองบอดี้การ์ดหนุ่มคู่ใจ ฮาริชยิ้มที่มุมปาก ส่วนอซิสกลั้นขำจนปวดแก้ม ปาริดาตาโต หน้าแดงแปร๊ดแล้วหันไปแว้ดชีคหนุ่มทันทีด้วยความเขินพร้อมทั้งขื่นตัวเองออกจากอ้อมแขนนั่น แต่ทว่ายิ่งเธอดิ้นหนี เรนอสก็ยิ่งกอดหนักขึ้น ปรเมษฐ์หัวเราะหึๆ ยอมแต่โดยดี เพราะถ้าเขาเป็นคนหวงน้องสาวล่ะก็ แม้กระทั่งงานแต่งก็ไม่มีทางได้เกิด แล้วยิ่งมาทำน้องสาวเขาเจ็บต่อให้เป็นชีคใหญ่มาจากไหนเขาก็ไม่เว้นหรอก

“ไอ้ตุ๊ด!! ปล่อย!!” เรนอสทำเป็นหูทวนลม โดนปาริดาหยิกเข้าที่าข้างก็ไม่มีสะเทือน เขาปล่อยให้หญิงสาวทารุณกรรมเขาจนพอใจเพราะเดี๋ยวเหนื่อยก็เลิกไปเอง และก็เป็นจริงอย่างที่เขาคิด

“แล้วจากนี้เราจะเอาไงต่อเรย์” ปรเมษฐ์เอ่ยเป็นการเป็นงานหลังจากดูน้องสาวเล่นเป็นเด็กๆ มาได้พักใหญ่ เรนอสมีท่าทีที่นิ่งขึ้น แววตาเขาประกายวาบอย่างน่ากลัว

“ผมจะจัดการถอนรากถอนโคตร ให้มันรู้ซะบ้างว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างชีคเรนอส โดยเฉพาะมายุ่งกับหัวใจ!” ทุกคนอมยิ้ม เรนอสเหลือบมองคนข้างตัวที่หันหน้าไปมองทางอื่น แต่เขาก็เห็นหน้าเจ้าหล่อนแดงแปร๊ดอยู่ดี ก็เพราะตรงที่หันไปมันเป็นกระจก เขาเลยได้โดนลูกตากลมโตถลึงออกมา

“ถ้ามีแผนแล้วก็ดี” ปรเมษฐ์ว่าด้วยสีหน้าเบาใจ ก่อนเอ่ยต่อ “เดี๋ยวพี่จะไปเยี่ยมต้าร์ซักหน่อย รายนั้นก็ถูกยิงเหมือนกัน” ปาริดากระโดดลงจากเตียงทำแผลทันทีโดยที่เรนอสส่งสายตาปรามดุที่เจ้าหล่อนไม่ระวังตัว

“ปลาไปด้วย ต้าร์ถูกลูกหลงเพราะปลา ไม่รู้ว่าป่านนี้อาการเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่ตายง่ายๆ หรอก โดนถากๆ เหมือนกัน ถ้าจะตายก็เพราะสำออยตายเอง” เรนอสพูดด้วยท่าทางหมั่นไส้ ทำสีหน้าไม่ชอบใจที่ปาริดาระริกระรี้ไปหาผู้ชายคนอื่นทั้งๆ ที่เขาก็เจ็บเหมือนกัน

“นั่นเพื่อนสนิทฉัน พูดให้มันงามๆ หน่อย” ปาริดาโยนความหวานก่อนหน้าที่ชายหนุ่มเพียรยอดมาให้เธอจนหมด แล้วแยกเขี้ยวใส่ด้วยความไม่ชอบใจ ก่อนจะเดินหน้าตึงไปหาพี่ชาย “ไปกันเถอะค่ะ ปล่อยเด็กงี่เง่าอยู่ที่นี่ไป” เรนอสอ้าปากก่อนจะเถียงแบบไว้ลาย

“ใครเด็กงี่เง่า! แต่ถ้าความรักของฉันมันทำให้เธอมองเห็นแบบนั้นฉันก็ยอม!” ปาริดาตัวแข็งทื่อ ทั้งเขินทั้งอายหมอและพยาบาล อายฮาริช อายอซิส อายพี่ชายตัวเองก่อนจะหันไปด่า

“ไอ้บ้าตุ๊ด!! พูดอะไรหัดอายชาวบ้านเค้าบ้าง!!” แล้วเรนอสก็หัวเราะหึๆ ด้วยความชอบใจ

*********************************+++++++++++++++++++++++++++++********************************

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว