facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep6 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep6 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2561 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep6 ภาค2
แบบอักษร




นาวิน

ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงหงุดหงิดขนาดนี้  ยิ่งเห็นรอยคิสมาร์กตรงคอไอ้กองทัพยิ่งหงุดหงิด  อยู่ๆความรู้สึกที่ไม่อยากให้มันเป็นของใครก็ผุดเข้ามาในหัว  ผมอยากทำรอยทับรอยเก่าที่อยู่ตรงคอมัน  อยากจับมันขังไม่ให้ได้เจอใคร  นี่คือสิ่งที่ผมคิด

"พี่นาวินว่าสั่งอันไหนดีครับ" ข้าวเจ้าเลื่อนเมนูไอศครีมมาตรงหน้าผม

"อันไหนก็ได้ที่ข้าวเจ้าอยากกิน" ผมตอบไปแค่นั้น  ข้าวเจ้าก็ก้มหน้าลงแล้วเลื่อนเมนูกลับไป

ผมมองไปนอกร้าน  นั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา  แต่สายตาดันไปสะดุดกับคน2คนที่เดินคุยกันอย่างสนุก


ไอ้กองทัพ!


ผมกำมือกัดฟันแน่นด้วยอารมณ์คุกรุ่น  ในใจอยากเดินไปกระชากมันออกมาให้ห่างจากผู้ชายคนนั้น!

"พี่นาวินเป็นไรครับ กำมือทำไม" ข้าวเจ้าจับมือผมเบาๆเพื่อให้ผมคลายออก

"พี่ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ" พูดจบผมก็รีบลุกขึ้นทันที




กองทัพ


"ขอบใจนะที่วันนี้กองทัพมาเป็นเพื่อนพี่ซื้อของ" พี่ภีมยิ้มหน้าบาน

"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากมาเดินเล่นด้วย" ผมยิ้มตอบพี่ภีมไป  แล้วหันไปมองดูของรอบๆ

พี่ภีมเอาแต่มองผมไม่วางตา  ส่วนผมก็ไม่ได้สนใจอะไร

"เอ่อ... พี่ภีมผมขอเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ"

"ได้ งั้นเดี๋ยวพี่ไปรอที่ร้านอาหารนะ"

"ครับ" ผมตอบกลับแค่นั้นแล้วรีบวิ่งไปห้องน้ำทันที

พอทำธุระเสร็จก็เปิดน้ำล้างมือ  เช็คความหล่ออยู่กระจกอีกนิดหน่อย

"เค" หลังจากจ้องตัวเองในกระจกเสร็จ  ผมก็หันมาเตรียมเดินออกจากห้องน้ำ  ก็เห็นไอ้นาวินยืนพิงกอบประตูมองผมอยู่

"..." ผมมองหน้ามันแค่แว๊บเดียว  แล้วก้าวเท้าเดินผ่านมัน

"เดียว... จะรีบไปไหน" ไอ้นาวินดึงแขนผมไว้ไม่ให้ผมเดินผ่าน

"มึงอย่ามายุ่งกับกูได้มั้ยว่ะ กูไม่อยากมีเรื่องกับมึง" ผมพูดพลางดึงแขนตัวเองกลับ  แล้วหันหลังเตรียมตัวเดินออกไป

"ไอ้ผู้ชายที่มึงมาด้วยมันเป็นใคร" คำถามของไอ้นาวินทำให้เท้าผมหยุดชะงัก  แล้วหันไปมองหน้ามัน

"มันเรื่องอะไรของมึงที่ต้องรู้" ผมถามมันกลับ  ไอ้นาวินทำสีหน้าไม่พอใจกับคำพูดของผม

"มึงบอกว่ากูกับมึงเป็นแฟนกัน กูก็มีสิทธิ์รู้ในฐานะ...ผัวมึง" ผมกำหมัดแน่นจนสั่น  ไอ้นาวินยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน

"หึ ผัวหรอ กูจำได้ว่ามึงใช้คำนี้กับน้องข้าวเจ้าของมึง ที่ใครก็แตะไม่ได้ ส่วนกู...เป็นแค่ไอ้ตัวน่าขยัดแขยง" ผมพูดประชดคำพูดของไอ้นาวินที่เคยพูดกับผม  แต่พูดเองก็เจ็บเอง

ผมกับไอ้นาวินยืนจ้องหน้ากันพักใหญ่  ก่อนจะถูกขัดด้วยเสียงโทรศัพท์ของผม

"ครับพี่ภีม"

["อยู่ไหนเนี่ย ตกชักโครกไปแล้วมั้ง"] เสียงพี่ภีมดังออกจากมาโทรศัพท์  ทำให้ไอ้นาวินยิ่งทำหน้าหงุดหงิดขึ้นอีก

"อ๋อ ผมกำลังจะไปครับ พี่ภีคสั่งอาหารรอได้เลย" ผมพูดไปก็เดินออกมาจากตรงนั้น  ทิ้งไอ้นาวินให้ยืนกัดฟันข่มอารมณ์อยู่คนเดียว




ผมเดินกลับมาหาพี่ภีม  เห็นอาหารบนโต๊ะเต็มไปหมด  ส่วนพี่ภีมก็นั่งมองอาหารตรงหน้ายิ้มๆ  ทำให้ผู้หญิงข้างๆมองกันไม่วางตา

"แหม...พี่ภีม เสน่ห์พี่นี่แรงจริงๆ" พอมาถึงโต๊ะผมก็แซวพี่ภีมทันที  พี่ภีมเลยหันมองรอบๆ  แถมทำหน้าตาตลงอีกต่างหาก

"พี่แค่นั่งมองอาหารเองนะ" พี่ภีมบอกด้วยท่าทางเขินๆ  พี่ภีมคงคิดว่าที่ผู้หญิงพวกนั้นมองเพราะนั่งยิ้มกับอาหาร

"ฮ่าฮ่าฮ่า ก็พี่เล่นนั่งยิ้มแบบนั้น ก็ต้องทำให้สาวๆใจละลายกันบ้างแหละครับ" ผมพูดแซวพี่ภีมไป

"แต่คงทำให้คนแถวนี้ใจละลายไม่ได้หรอก" พี่ภีมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ  ผมหยุดชะงักกับคำพูดของพี่ภีม  มันให้ความรู้สึกแปลๆ  เหมือนกำลังตัดเพ้อผม

"กินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด" พี่ภีมเห็นผมทำท่าไม่ดีเลยเปลี่ยนเรื่อง ผมเลยลงมือทานข้าว  โดยมีพี่ภีมคอยตักกับข้าวใส่จาน  ผมไม่กล้าขัดอะไรพี่ภีมเลยปล่อยให้พี่เขาตักกับข้าวให้

"พี่นาวินอยากกินข้าวหรอครับ น่าจะบอกข้าวเจ้าตั้งแต่แรก" เสียงข้าวเจ้าตั้งมาจากทางด้านหลังของพี่ภีม  ผมเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นไอ้นาวินกับข้าวเจ้ากำลังเดินมาทางนี้

"นั้นเพื่อนกองทัพใช่รึเปล่า" พี่ภีมถามผมสายก็มองทั้ง2คน

"ครับ" ผมตอบแค่นั้นแล้วตักข้าวเข้าปาก  ทำเหมือนไม่สนใจไอ้นาวินกับข้าวเจ้า  แต่หูกับสมองมันกับสนใจฟังที่ทั้ง2คนนั้นพูดคุยกัน

"รับอะไรค่ะ" พนักงานหญิงเดินเอาเมนูมาให้  ไอ้นาวินเลื่อนเมนูให้ข้าวเจ้าสั่ง

"ข้าวเจ้าอยากกินอะไรก็สั่งเลย" พูดจบไอ้นาวินก็ปรายตามองผม

"งั้น..." ข้าวเจ้าตั้งใจเลือกเมนูอาหาร  ส่วนไอ้นาวินก็มองผมไม่วางตาจนพี่ภีมยังรู้สึก

"ถ้ากองทัพไม่อยากกินแล้ว เรากลับบ้านกันเลยมั้ย" ผมเงยหน้าจากจานข้าวที่กำลังนั่งเขี่ยไปมา  พี่ภีมยิ้มบางๆเป็นการบอกให้ผมตัดสินใจเอง

"ครับ" ผมตอบแค่นั้น  พี่ภีมเลยเรียกพนักงานมาคิดเงิน  ผมนั่งก้มหน้ามองจานข้าวอย่างกดดัน

ส่วนข้าวเจ้าก็เอาแต่จ้องผมด้วยสายตาหาเรื่อง


เฮ่อ...ผมไม่เข้าใจไอ้นาวินเลยจริงๆ พอผมตัดสินใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันมัน แต่ดูเหมือนมันจะไม่พอใจ แทมตอนนี้ก็ไม่ยอมเริ่กยุ่งกับผมด้วย มันเริ่มเข้ามายุ่งกับผมเรื่อยๆ เหมือนตอนแรกก่อนเราจะเป็นแฟนกัน...


หลังจากคิดเงินเสร็จ  ผมกับพี่ภีมก็เดินตรงไปยังลานจอดรถทันที

"กองทัพรักนาวินหรอ" อยู่ๆพี่ภีมก็ถามผมขึ้นมา  ผมหันมองพี่ภีมด้วยใบหน้าตกใจ

"คือ... ผมไม่ได้รักมันแบบนั้น" ผมบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้จะอะไรหรอก พี่แค่...รู้สึกอิจฉานาวินแค่นั้น" น้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บปวดของพี่ภีม  ทำให้ผมหยุดยืนนิ่งๆ

"เรื่องของผมกับมันเป็นอดีตไปแล้วครับ ตอนนี้มันมีคนใหม่ ส่วนผม...มันก็แค่อดีต" ผมพูดด้วยความรู้สึกเจ็บปวด  ไอ้ความรู้สึกจุกอกเหมือนมีอะไรมาบีบรัดตรงหัวใจ  นี่มันทรมาน  จนหายใจไม่ออก

"เป็นพี่ได้มั้ย" ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่ภีมด้วยความงงปนอึ้ง  ตอนนี้บรรยากาศภายในรถมันน่าอึดอัดมาก

"พี่ภีมพูดอะไรนะเมื่อกี้" ผมถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

"พี่อยากให้กองทัพเก็บเรื่องพี่ไปคิดดูนะ" พี่ภีมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แต่..."

"พี่รอได้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนพี่ก็จะรอคำตอบของกองทัพ" พี่ภีมตัดบทที่ผมกำลังจะพูด  มือหนากุมหลังมือผมบีบแน่น

ผมมองหน้าพี่ภีมที่จ้องหน้าผมด้วยสีหน้าจริงจัง


ผมไม่รู้ว่าควรตอบพี่ภีมออกไปแบบไหนดี ในเมื่อ...ในใจผมมีแต่ไอ้นาวิน


จากมุมนึงของลานจอดรถ  ไอ้นาวินยืนมองนิ่งๆ  มือหนากำแน่นด้วยอารมณ์คุกรุ่นจนสั่น




พี่ภีมขับรถมาส่งผมที่บ้าน  ตลอดทางผมกับพี่ภีมไม่ได้คุยอะไรกัน  ผมไม่รู้ว่าจะชวนพี่ภีมคุยเรื่องอะไร  เหตุการณ์เมื่อกี้มันทำผมอึดอัดและมึนไปหมด

"เดี๋ยวก่อนกองทัพ" ก่อนที่ผมจะลงจากรถ  พี่ภีมดึงแขนผมไว้  ผมหันมองพี่ภีมด้วยความงง

"พี่อยากให้กองทัพกลับมาเป็นกองทัพเหมือนเดิม พี่ไม่อยากให้เรื่องที่พี่พูดกับกองทัพวันนี้ทำให้เราต้องห่างเหินกัน" ผมมองพี่ภีมที่ทำหน้าทุกข์ใจ

"ครับ" ผมยิ้มตอบออกไปแค่นั้น  พี่ภีมก็ดูจะดีใจมาก

"ถ้างั้นราตรีสวัสดิ์นะ"

"ขอบคุณครับ พี่ภีมก็ขับรถกลับดีๆนะ" หลังจากบอกลากันเสร็จ  ผมก็ยืนส่งพี่ภีมจนรถขับหลับสายตาไปไกล

"เฮ่อ..." ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน  วันนี้เจอแต่เรื่องที่ทำให้เหนื่อยทั้งนั้น

"อ้าว...กองทัพ ภีมกลับไปแล้วหรอ" น้าจิวเดินออกมาจากครัว

"สวัสดีครับ" ผมยกมีไหว้น้าจิว

"เดี๋ยวเอาไว้พรุ่งนี้ผมชวนพี่ภีมมากินข้าวด้วย น้าจิวจะได้ไม่ต้องถามหาบ่อยๆ นี่ถ้าขอพี่ภีมมาเป็นลูกได้คงทำแล้ว" ผมพูดแซวน้าจิวเล่นๆแบบทุกวัน

"เดี๋ยวเถอะ ถ้าน้ามีลูกสาว น้ายกให้ภีมแต่งงานไปแล้ว สงสารภีมจริงๆที่รักคนแถวนี้จนไม่คิดมองใคร" ผมยิ้มขำแห้งๆกับคำพูดของน้าจิว  ซึ่งดูก็รู้ว่าน้าจิวต้องดูออกว่าพี่ภีมคิดยังไงกับผม

"จริงสิ นาวินรออยู่บนห้องนะ" ผมหยุดนิ่งเมื่อได้ยินชื่อไอ้นาวิน

"กองทัพ ยังไม่ได้คุยกับนาวินย่างจริงๆจังๆใช่มั้ย เรื่องที่เราคบกันอยู่ก่อนนาวินจะเสียความทรงจำ" ผมกัดริมฝีปากแน่น

"ยังครับ จะให้ผมบอกมันยังไง ในเมื่อมันไม่เชื่อที่ผมพูดเลย" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

น้าจิวเงยหน้ามองตรงบันไดด้านหลังผม  เห็นไอ้นาวินยืนอยู่ก่อนมันจะเดินกลับขึ้นไปบนห้อง

"ถ้างั้นก็รีบคุยกันให้รู้เรื่องนะ ถ้าปล่อยไว้นานนาวินก็จะเข้าใจผิดแบบนี้ตลอดไป พร้อมกับความทรงจำที่ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่" พูดจบน้าจิวก็เดินกลับเข้าห้องครัว

ผมยืนนิ่งอยู่กับที่  จมอยู่กับความคิดของตัวเอง


มันไม่มีทางเชื่อที่ผมพูด ไม่ว่าด้วยวิธีไหน... มันไม่มีทางเชื่อผม



++++++++++++++++++

มาแล้ววว เดี๋ยวจะรีบเขียนตอนที่7นะ

ความคิดเห็น