ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#5 : อาการหนักแล้วนะคะ (100%) [NC++] (รีไรท์)

ชื่อตอน : #5 : อาการหนักแล้วนะคะ (100%) [NC++] (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 221.1k

ความคิดเห็น : 319

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2564 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
#5 : อาการหนักแล้วนะคะ (100%) [NC++] (รีไรท์)
แบบอักษร

ต้องใช้เวลาเกือบวินาทีกว่าคำนั้นจะกำซาบลงกลางใจ ฟองสมุทรหน้าแดงก่ำเมื่อรู้ซึ้งถึงความหมาย ซ้ำหมอเถื่อนยังกรีดปรอทวัดไข้ปลอมเข้ามานิดหนึ่งเหมือนจะหยั่งเชิง กระดิกเร่งเอาคำตอบอยู่ในที เธอไม่อยากยอมเขาเลย ไม่อยากให้เขาล้ำเส้น ไม่อยากให้เขาได้ใจ

แต่เหตุผลกับความรู้สึกไม่เคยไปด้วยกันได้

ซ้ำร่างกาย... ยังเข้าข้างข้อหลังอย่างไร้ข้อแม้เสียด้วย

เมื่อเขาสะกิดอีก คนไม่ประสาก็เปล่งเสียงแผ่ว ดึงเขาเข้ามากอดแล้วซุกหน้าลงกับบ่ากว้าง อย่างน้อยเธอก็ไม่อยากให้เขาเห็นตอนเธออายสุดขีด ไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอก็ต้องการจะ... หญิงสาวได้ยินเขาหัวเราะอย่างเอ็นดูในลำคอ กระเซ้าเสียงพร่าทั้งที่ใช้อีกมือลูบแผ่นหลังของเธอเพื่อปลอบโยน

“ไหนบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดา”

เขาลดมือลงบนสะโพกงาม กดตรึงไว้ยามแทรกปลายนิ้วเข้ามาภายในอย่างเชื่องช้า จงใจให้เธอรับรู้ในทุกเสี้ยววินาทีของการล่วงล้ำเป็นครั้งแรก หญิงสาวกอดเขาแน่นยิ่งขึ้น สูดหายใจแรงพลางแย้งกระท่อนกระแท่น

“ไม่... เมื่อกี้... เมื่อกี้เราโกหก”

มันช่าง... ทั้งที่เขาค่อยเป็นค่อยไป... แต่การเสียดแทรกก็ทำเอาเจ็บแปลบก่อนจะถูกแทนที่ด้วยอารมณ์บางอย่างซึ่งไม่คุ้นเคย มันทั้งอ่อนหวานระคนร้ายกาจในเวลาเดียวกัน สร้างความคาดหวังโดยไม่รู้ตัว... ทว่าพริบตาหลังจากนั้น เขากลับหยุดกลางคัน

แล้วบดปลายนิ้วโป้งลงอย่างเจ้าเล่ห์

เธอสะท้านไปทั้งตัว หวีดร้องออกมาเสียงหวาน

“คะ... คิงส์”

เขาแทรกลึกจนสุดในจังหวะเดียว เงยหน้ายิ้มกว้างกับเพดาน

“มีอะไรที่โกหกฉันอีกไหม”

แช่ค้าง... รอให้เธอคุ้นเคย

“เยอะ...”

ในที่สุดเธอก็ยอมรับออกมา คีตศิลป์รู้ตั้งแต่วินาทีแรกของการจมดิ่งว่าเธอไม่เคยยอมให้ใครใกล้ชิดลึกซึ้งถึงขั้นนี้มาก่อน เขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่เธอให้สิทธิ... ความคิดนั้นมีอำนาจเหนือความปรารถนาที่เดือดพล่านอยู่ในกระแสเลือด ทำให้เขาใจเย็น ทำให้เขาอยากนิ่มนวลให้มากที่สุด

ตัวเขารอไหว... รอมาตั้งหลายปี แค่อีกสักนิดมันจะทรมานเท่าไหร่กันเชียว

ส่วนเธอน่ะ...

“เคยลองทำเองรึเปล่า”

ชายหนุ่มก้มลงกระซิบยั่วข้างใบหูเล็กซึ่งเปลี่ยนสีไปเรียบร้อย พอใจไม่น้อยที่เธอห่อไหล่หนี ซ้ำยังถูกหน้าผากไปมากับไหล่เขาเป็นการปฎิเสธ เขาจำได้ว่าเธอขี้อาย แต่ไม่คิดว่านิสัยอันน่าคิดถึงนี้จะยังหลงเหลือหลังผ่านวงการมาหลายปี

“ไหนว่าผ่านมาเยอะ”

“หยุดแซวสักทีได้ไหม” เธอบ่นอู้อี้ “ก็รู้... รู้แล้ว... อื้อ... ว่าไม่จริง”

ประโยคหลังตะกุกตะกักเพราะเขาเริ่มบรรจงเคลื่อนไหว ถอดถอนออกมากึ่งหนึ่งก่อนจะรุกเข้าไปอย่างเชื่องช้า ทว่าเรียกเสียงหอบหนักจากคนที่กอดกันไม่ปล่อย ทรวงอกนุ่มเบียดเข้าหา ขย้ำเสื้อกันจนยับย่น

น่ารักจัง

“เธอรัดนิ้วฉัน”

“อย่าพูดนะ”

เขาชะงัก มุมปากกระตุกเมื่อเริ่มจับทางเธอได้ลางเลา

“ข้างทั้งนุ่ม... ชุ่ม... แล้วก็ร้อน” คนช่างแกล้งจงใจปลุกเร้าด้วยสุ้มเสียงกระเส่า “อยากให้เข้าไปลึกกว่านี้อีกไหม”

เธอไม่ตอบ... แน่ล่ะ คีตศิลป์คิดขณะโยกเสียดแทรกลึก คราวนี้ย้ำซ้ำจนหญิงสาวเกร็งไปทั้งสรรพางค์ จังหวะของเขานุ่มนวล เช่นเดียวกับน้ำเสียงที่ใช้เรียกชื่อเธอ

“ฟอง…”

เจ้าของชื่อขนอ่อนลุกชันด้วยความวาบหวาม

“ฉันกำลังขยับ...” อย่างถี่กระชั้นยิ่งขึ้น สองร่างโยกคลอนอ่อนไหวบนเคาน์เตอร์ “...แบบนี้เธอชอบไหม ฉันอยากให้เธอรู้สึกดี”

“ไม่... ไม่...”

“แล้วแบบนี้ล่ะ ชอบมากกว่ารึเปล่า”

เขาสอดเข้าจนลึกที่สุด ก่อนตวัดกระทบส่วนที่นุ่มยิ่งกว่าใยไหม เรียกเสียงครางสะอื้น

“คิงส์... คิงส์...”

ฟองสมุทรได้ยินเสียง ราวกับไม่ใช่เสียงของเธอ... เคล้ากับเสียงเปียกฉ่ำระคายหู หญิงสาวหายใจไม่เป็นจังหวะอย่างรวดร้าว รู้สึกดียิ่งกว่าดีกับสิ่งที่เขาปรนเปรอ ทว่าเธออยากจะบิดร่าอ้อนวอน... ร้องขออะไรบางอย่างจากเขา... ซึ่งตอบไม่ถูกว่ามันคืออะไร

มากขึ้น มากกว่านี้

กลิ่นอายของเขาโอบล้อมอยู่รอบกายเธอ มัดกล้ามเครียดขึงยามขยับอย่างร้อนเร่า ไม่จำเป็นต้องหาอะไรมาเปรียบเทียบความรู้สึกนี้ สิ่งเดียวที่เธอจะทำคือรับทั้งหมดโดยสัญชาตญาณ ทุกแรงกดไร้จังหวะ การเสียดสีที่แผดเผา

ซ้ำแล้ว... ย้ำอีก...

อีก...

“ฟอง... ถึงให้ฉันหน่อย ถึงแทนฉัน เรียกชื่อฉัน” เสียงของเขาซาบซ่านอยู่ข้างหู ละมุนละไมด้วยอารมณ์ “ฉัน... อยากเป็นของเธอ”

แล้วร่างโปร่งบางก็กระตุกเฮือก ภายในคล้ายจะละลายยามกรีดร้องออกมาอย่างรัญจวน

“คิงส์ อ๊าาาาา...”

คล้ายจะยาวนานนับกัลป์กับความรู้สึกเกินบรรยาย เมื่อท้ายเสียงหวานเลือนหายไปในลำคอ เธอก็ทรุดฮวบลงกับตัวเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง มีเพียงเสียงหอบหายใจดังก้องอยู่ในห้องน้ำ กับใบหน้าที่ยังคงซุกหลบไม่ยอมเคลื่อน

เขาจูบขมับเธอเบาๆ พึมพำหลังปรับลมหายใจเป็นปกติ “คืนนี้เธอคงหลับสบาย”

มีเสียงหงุงหงิงจับศัพท์ไม่ได้ตอบกลับมา คีตศิลป์ยิ้มกริ่ม นึกสนุกแหย่เข้าอีกหน่อย

“เมื่อกี้กินเยอะรู้สึกผิดรึเปล่า ให้ฉันช่วยเบิร์นออกอีกไหม คราวนี้ลองใช้ลิ้น...”

เขาค่อยๆ ถอนมือออก กระนั้นฟองสมุทรก็อดสะดุ้งไม่ได้กับความสยิวที่แล่นปราด เธอได้ยินเสียงเปียกลื่น ตามมาด้วยคำถามที่ออกจะแปลกหูพิกล

“ฟอง เธอ... รู้สึกโอเคใช่ไหม” เสียงของเขาเจือแววตกใจ “เจ็บรึเปล่า ฉันรุนแรงไปรึเปล่า”

“เปล่า”

“แต่ว่าเลือด...”

หญิงสาวดันไหล่เขาเพื่อผละออก แต่ยังจับชายหนุ่มไว้เป็นหลักยึดขณะก้มลงมองมือแกร่งซึ่งเปรอะไปด้วยสีแดงฉาน

ต่างพากันเงียบไปอึดใจ ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายกรี๊ดลั่นออกมา

“โอ๊ย... ตายแล้วคิงส์ ล้างมือเดี๋ยวนี้เลย ล้างมือ!”

ชายหนุ่มผงะกับคำสั่งอันร้อนรน ก่อนจะถึงบางอ้อในวินาทีที่คนมีประจำเดือนเอี้ยวตัวเปิดก๊อกน้ำแล้วฉุดแขนเขาให้จัดการตัวเอง เขาขยับมือเข้าไปใต้สายน้ำแต่โดยดี หยิบผ้าที่ยังนอนแน่นิ่งอยู่ในอ่างออกให้พ้นทางด้วย

แถมยังต้องกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น

จนกระทั่งปิดก๊อกแล้วหันกลับมา เจ้าของห้องก็สั่งเสียงเข้ม

“ออกห้องไปเลย เราจะใส่เสื้อผ้าเอง!”

คราวนี้เขายอมแพ้แต่โดยดี

หลังจัดการเสื้อผ้าเรียบร้อย ฟองสมุทรก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวในสภาพที่เรียกได้ว่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ มิน่าล่ะเธอถึงได้รู้สึกไม่สบายตัวทั้งที่ปกติออกจะถึกทนทาน ส่วนคนที่เธอไล่ออกห้องไปตั้งแต่เมื่อกี้... นั่งรออยู่บนปลายเตียงด้วยสีหน้าที่บอกได้เลยว่ากำลังขบขันเต็มที่

“เมื่อกี้มัน...”

“ยังจะให้อธิบายอีกเหรอ!”

“ไม่ต้องก็ได้” เขาแกล้งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม ทั้งที่มุมปากกระตุกไม่หยุด

คนรู้ทันหยิบหมอนใบโตบนเตียงตีใส่เขาอย่างแรง ทั้งเคืองทั้งเขิน

“ออกห้องไปเลย ออกไปปปป ห้ามเข้ามาอีก”

คนถูกประทุษร้ายลุกขึ้นแล้วเอี้ยวหลบเป็นพัลวัน แต่คราวนี้หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น... ก็มีอย่างที่ไหน ทำเสร็จแล้วแทบจะตกใจจนแทบช็อกกับปริมาณเลือดที่มาถูกจังหวะถูกเวลา เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเจอ

ส่วนเธอ... น่าจะประทับใจวันนี้ไปจนตายทีเดียว

“ไปก็ได้ๆ” คีตศิลป์เผ่นออกประตูห้องนอนโดยมีหมอนปลิวตาม ฟองสมุทรนึกว่าเขาเดินลงไปแล้ว จนกระทั่งชายหนุ่มโผล่หน้าเข้ามาอีกครั้ง “อ้อ... ถ้ามีอารมณ์ห้ามช่วยตัวเองนะเธอ ให้ฉันช่วยดีกว่าเยอะ ฉันพร้อมบูมบะละก้าเสมอแค่เคาะประตูเรียก...”

คนฟังกรี๊ดแรง หยิบตุ๊กตาปาใส่ เขาหลบได้เฉียดฉิวก่อนขยิบตาส่งวิ้งให้ ร้องเป็นเพลง

“…บูมบะละก้า ฮาฮาฮ่า”

แล้วก็รีบผลุบหายลงไปชั้นล่างก่อนที่เธอจะโกรธจนจับโคมไฟเขวี้ยง... ครั้นได้ยินเสียงประตูหน้าห้องปิดสนิท หญิงสาวก็ทรุดลงบนเตียง ยกสองมือขึ้นปิดหน้า อยากลงไปดิ้นพราดๆ แต่ก็เกรงใจอายุ

น่าอาย... น่าขายหน้าที่สุดเลย!

 

-----------------------------

ถึงฟองจะไม่ไปเคาะ แต่ประตูห้องพี่พังแน่ค่ะ เพราะสนมน้อยอย่างเราพร้อมเคาะทั้งวันทั้งคืน!!!

(เคาะด้วยรหัสเพลงบูมบะละก้า)

เอาล่ะะะะะ ครบแปดตอนแล้วค่ะ รอวันไหนอารมณ์ดีจะมารัวอีกน้าาาาา

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

//นั่งอ่านคอมเม้นท์แก้มตุ่ย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว