ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP18] ยอมรับเสียงหัวใจ ดั่งใจบัญชา

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP18] ยอมรับเสียงหัวใจ ดั่งใจบัญชา

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2561 03:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP18] ยอมรับเสียงหัวใจ ดั่งใจบัญชา
แบบอักษร

บทที่ ๑๘

“เดี๋ยวก่อนดาหลา”  หญิงสาวเอ่ยเรียกเพื่อนรักเอาไว้ก่อนที่เธอจะเดินแยกไปอีกทางกับตนเอง

“อะไรเหรอ” คนถูกเรียกหันกลับมาเลิกคิ้วขึ้นถาม

“เมื่อกี้ที่พี่ธามพูด...เออ...”

“อืม...ตามนั้น ฉันให้โอกาสเขา” ราวกับรู้ว่าเพื่อนรักจะถามอะไร ดาหลาจึงชิงตอบออกไปก่อน ซึ่งคำตอบของเธอเป็นที่หน้าพึงพอใจสำหรับเอ็มมาเป็นอย่างมาก แสดงท่าทางดีใจกว่าเจ้าตัวเขาเสียอีก

“จริงดิ!? กรี๊ดดดด~ เพื่อนรัก ฉันดีใจมากเลยรู้ไหม” เอ็มมาดีใจสุดขีด ถลาเข้าไปกอดดาหลาจนร่างบางเกือบเสียหลักล้มหงายหลัง

“ขอบคุณนะที่ยอมเปิดใจให้พี่ธาม ฉันเชื่อว่าเธอต้องรักเขาได้สักวัน เหมือนที่เขารักเธอ รักมาก รักตลอดมา” หืม? รักตลอดมางั้นเหรอ? หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนสาวพูด

“นึกให้ดีๆว่าเคยเจอพี่ธามมาก่อนหรือเปล่า ถ้าเคย นั้นแหละคือคำตอบ” 

“...” 

“รีบไปแต่งตัวเร็ว เดี๋ยวสาย” ทิ้งท้ายเอาไว้เท่านั้นแล้วเดินจากไป ปล่อยให้ดาหลายืนคิดตามคำพูดของเธออยู่ท่ามกลางความมึนงง...

-สักพักต่อมา- 

“ทำไมช้าจัง มัวทำอะไรอยู่” ธาวินได้ทีเอ่ยตำหนิ จนเอ็มมาที่เดินลงบันไดมาพร้อมกับดาหลาต้องกลอกตามองบน เขารอพวกเธอทั้งสองไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ

“ให้มันน้อยๆหน่อยค่ะ ช้าอะไร เอ็มมากับดาหลาใช้เวลาเปลี่ยนชุดไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ” เอ็มมาเดินเข้ามาหาพี่ชายพร้อมกับเกาะแขนแกร่งข้างหนึ่งเอาไว้

 “ไปกันค่ะ เอ็มมาพร้อมแล้ว” 

“ไปครับที่รัก” ทว่าธาวินกลับเกะแขนบางของน้องสาวออกแล้วเดินไปหาคนรักที่ยืนอยู่ริมบันได พร้อมกับประสานมือเข้าหากันกับเธอ 

เอ็มมาเบะปากรัวๆให้กับการกระทำของพี่ชายอย่างนึกหมั่นไส้ 

“ชิ! ได้เมียแล้วลืมน้อง” 

“พูดมาก รีบๆไปได้แล้ว เดี๋ยวเข้าประชุมไม่ทัน” ว่าแล้วพวกเขาก็พากันไปขึ้นมารถที่เตรียมไว้ โดยที่เอ็มมาต้องไปรถคันเดียวกันกับเรียวเพื่อให้เขาอธิบายรายละเอียดหัวข้อประชุมให้...

-ห้องประชุม ณ Guy Club Hotel-

ผู้คนเริ่มทยอยกันเข้ามาในห้องประชุม ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นหุ้นส่วนของโรงแรมพร้อมกับเลขา และทีมงานต่างๆเท่านั้น วันนี้เป็นประชุมใหญ่หน้าดูเลยที่เดียว เพราะหัวข้อประชุมเกี่ยวกับการที่ Guy Club Hotel จะขยายสาขาไปประเทศจีน

ผู้คนในห้องประชุมต่างจับจ้องสายตามาที่สองสาวผู้มาใหม่ที่นั่งอยู่ๆข้างๆธาวิน ซึ่งทั้งสองคือดาหลาเมียน้อยของเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มและอีกคนเอ็มมาน้องสาวและตัวแทนหุ้นส่วนของทรงริท

บิดาของหญิงสาวนั้นเอง 

“สวัสดีครับทุกท่าน ก่อนอื่นผมต้องขอแนะนำเอ็มมาลูกสาวคนเดียวของคุณทรงริทให้ทุกท่านได้รู้จัก เพราะเหตุผลบ้างอย่างทำให้คุณทรงริทไม่สามารถมาเข้าร่วมประชุมในวันนี้ได้ จึงส่งเธอมาในนามของท่านแทน” ธาวินเริ่ม เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษ เพราะหุ้นส่วนบ้างส่วนเป็นชาวต่างชาติ

“สวัสดีค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เอ็มมายืนขึ้นแนะนำตัว เธอเองก็พูดเป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน

พ่อของเธอ ’ทรงริท’ เป็นผู้ถือหุ้นไม้ต่ำกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์ในทุกๆธุรกิจของธาวิน ในขณะที่มาเฟียหนุ่มถือหุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นผู้บริหารสูงสุด รองลงมาก็เป็นทรงริท

“และนี้ ดาหลา ภรรยาของผมครับ” 

“...” คนถูกพาดพิงทำเพียงส่งยิ้มให้ทุกคนในห้องประชุม และก็ได้ได้รอยยิ้มเป็นมิตรกลับมาเช่นกัน 

“งั้นเรามาเริ่มประชุมกันเลยครับ...” หลังจากแนะนำอะไรเสร็จแล้วก็ได้เริ่มประชุม ธาวินกล่าวเปิดการประชุมและชี้แจ้งจุดประสงค์ต่างๆ ก่อนจะปล่อยให้หุ้นส่วนคนอื่นๆแสดงความคิดเห็น 

การประชุมผ่านไปด้วยดี ผลที่ออกมาก็เป็นที่หน้าพึงพอใจสำหรับทุกๆคน ทุกคนมีความคิดเห็นตรงกันทุกอย่าง การประชุมจึงใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่

“ผมขอปิดการประชุมไว้เพียงเท่านี้ ท่านใดมีข้อข้องใจอะไร สามารถสอบถามรายละเอียดผ่านมือขวาของผมได้” 

หลังจากเสร็จการประชุมธาวินก็พาดาหลามาที่ห้องทำงานของเขา โดยมีน้องสาวจอมจุ้นอย่างเอ็มมาตามมาด้วย 

“นี้ก็จะบ่ายโมงแล้ว หิวหรือยัง?” 

“ถามใครคะ เอ็มมาหรือดาหลา?” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหนพี่ชาย ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าเขาหมายถึงทั้งสองคน

“ก็ถามทั้งสองคนนั้นแหละ ตกลงหิวหรือยังครับ?” ประโยคแรกตอบคำถามของน้องสาวเสียงเรียบ ทว่าประโยคต่อมากลับเอ่ยถามเมียตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จนเอ็มมานึกหมั่นไส้

“หิวแล้วค่ะ แต่ไม่รบกวนพี่ชายกับพี่สะใภ้หรอก ไปหาอะไรกินเองได้ เชิญหวานกันไปเถอะค่ะ” เอ็มมาทำเป็นประชดประชัน เธอเข้าใจว่าธาวินต้องให้ความสำคัญดาหลาเป็นพิเศษ แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ ถึงกระนั้นก็เถอะ พี่ชายมีความสุขเธอก็มีความสุขไปด้วย 

“ฉันว่าฉันไปดีกว่า เจอกันเย็นนี้นะ” เอ็มมาเอ่ยบอกดาหลาก่อนจะเดินออกไปจากห้อง เป็นเหตุให้ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบ

ดาหลาไม่พูดอะไรเลย จนอีกคนเริ่มใจไม่ดี เขาทำอะไรให้เธอโกรธอีกหรือเปล่า?

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่พูดกับผมเลย หืม? หรือไม่สบาย ไหนดูหน่อย” ธาวินทำท่าจะเอาฝ่ามือหนามาอังที่หน้าผากมน ทว่าเขากลับถูกดาหลายั้งเอาไว้

“เปล่า ฉันสบายดีไม่ได้เป็นอะไร” 

“แต่คุณเงียบมากนะ ตั้งแต่มาถึงโรงแรมแล้ว เป็นอะไรบอกผมได้นะ...”

“...”

“...หรือคุณจะเปลี่ยนใจไปจากผม!?” มาเฟียหนุ่มกดเสียงต่ำถามคนตรงหน้า หากเป็นอย่างที่เขาคิด เขาคงเสียใจมาก ที่เธอหลอกให้เขาดีใจ

“บอกว่าให้โอกาสก็คือให้โอกาส ฉันให้โอกาสคุณ แต่...” 

“แต่อะไร?” 

“...คุณพ่อ ท่านต้องเกลียดฉันมากกว่าเดิมแน่ ถ้ารู้ว่าฉัน...”

หมับ!

ร่างบางยังไม่ทันที่จะเอ่ยจบประโยค ชายหนุ่มก็รั้งตัวเธอเข้าไปกอดเสียก่อน...

“ช่างเขาสิ คุณโตแล้วนะ ชีวิตนี้มันเป็นของคุณ คุณจะไปสนใจคนที่ไม่เคยแม้แต่จะให้ความสำคัญกับคุณทำไม” มือหนาลุบหัวทุยเบาๆ ตระกองกอดร่างบางไว้แน่น เพื่อส่งผ่านความรักที่เขามีให้เธอ

“ผมเข้าใจนะ...ว่าเขาเป็นพ่อของคุณ แต่ในเมื่อคุณไม่เคยสำคัญสำหรับเขาเลย คุณก็ควรจะเปิดใจให้คนที่พร้อมจะอยู่ข้างๆคุณ...”

“...”

“...ให้ความสำคัญกับคุณและที่สำคัญ...คือเขาคนนั้นมีความรักที่จริงใจให้คุณ ไม่ใช้โหยหาความรักที่ไม่ได้มาจากใจของผู้ชายคนนั้น” อยากบอกเธอเหลือเกินว่าเขาเองก็ไม่ได้ต่างจากเธอนักหรอก ในขณะที่เธอขาดความรักจากคนเป็นพ่อ เขาเองก็ขาดความรักจากคนเป็นแม่เช่นกัน

“คุณ...รักฉันจริงๆเหรอ?” หญิงสาวโพล่งขึ้น เธออยากมั่นใจว่าจะไม่เสียใจทีหลัง ที่ให้โอกาสผู้ชายคนนี้

“ถ้าไม่รักจะทำถึงขนาดนี้เหรอ” เขาตอบเธอพร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากมนหนักๆ 

‘ขอบคุณนะที่ยอมเปิดใจให้พี่ธาม ฉันเชื่อว่าเธอต้องรักเขาได้สักวัน เหมือนที่เขารักเธอ รักมาก รักตลอดมา’...

...‘นึกให้ดีๆว่าเคยเจอพี่ธามมาก่อนหรือเปล่า ถ้าเคย นั้นแหละคือคำตอบ’  พลางคำพูดของเพื่อนสาวที่พูดกับเธอเมื่อตอนเช้าก็ลอยเข้ามาในหัว ดาหลาค่อยๆผละตัวออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม สบตากับเขาอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัย 

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า เอ็มมาพูดกับฉันราวกับว่าเราเคยเจอกันมาก่อน” 

“หึหึหึ...แล้วคุณคิดว่าไง เคยเจอผมมาก่อนหรือเปล่า” ธาวินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะตอบคำถามของหญิงสาวด้วยการถามกลับไป

“ไม่รู้สิ จำไม่ได้” เธอตอบเขา แล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น สบสายตากับเขาอย่างมีความหมาย

“แต่ผมจำได้นะ” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มพูดแบบยิ้มๆ เขาจำเธอได้ เพราะเธออยู่ในใจของเขามาตลอด ตั้งแต่แรกพบจนกระทั่งตอนนี้ และจะตลอดไป

“...” ดาหลาเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม และมองเขาอย่างรอคำตอบ

“วันแรกที่เราเจอกัน...คุณเดินมาชนผมพร้อมกับแก้วกาแฟ...” ธาวินเริ่มเล่าเรื่องในอดีตให้หญิงสาวฟัง...

-เมื่อห้าปีก่อน ณ มหาวิทยาลัยชื่อดัง- 

ตึก ตึก ตึก

สองเท้าเรียวภายใต้รองเท้าส้นสูงก้าวเข้ามาในคณะด้วยความเร่งรีบ ในมือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟที่แวะซื้อมาจากเซเว่น และเป็นเหตุทำให้เธอกำลังจะเข้าเรียนสาย

“สายแล้วๆดาหลา ไม่หน้าแวะเลยไอ้เซเว่น! ทำให้ฉันเข้าเรียนสาย!” ใบหน้าสวยคมราวกับฝรั่งก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ทำให้ไม่ได้มองทางจึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

ตึก ตึก ตึก 

ปึก!

“โอ๊ย! ร้อนๆๆๆ”

“โอ๊ะ... ขอ..ขอโทษค่ะ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันรีบไปหน่อย ขอโทษค่ะ” หญิงสาวขอโทษขอโพยผู้ชายที่เธอเดินชน แล้วทำกาแฟร้อนๆหกใส่เสื้อของเขา 

“เดินยังไงไม่มอ...สวย” ชายหนุ่มคนดั่งกล่าวที่กำลังจะโวยวายกลับกลายเป็นอ่อนลงทันทีที่เห็นใบหน้าอันสระสวยของหญิงสาวที่เดินเข้ามาชนเขา 

ใบหน้าสาวคม แตะแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ มัดผมหางม้า บอกเลยว่า...สวย

“คะ..คะ? เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ?” เธอถามเขาเพราะเมื่อกี้เขาพูดคำๆหนึ่งออกมาเบามาก ทว่าชายหนุ่มเหมือนกับไม่ได้ยินที่เธอถามเลย เขาเอาแต่จ้องหน้าเธอ จ้องราวกับจะกลืนกินเธอก็ไม่ปาน

“คุณค่ะคุณ คุณ!” 

“คะ..ครับ” 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“สวย...ออ..อ้อเปล่าครับ ไม่มีอะไร” 

“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันรีบไปหน่อยเลยไม่ได้มองทางจนชนคุณแล้วทำให้เสื้อคุณเลอะเลย” 

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง เดี๋ยวก็แห้ง” 

“แต่ยังไง ก็เลอะอยู่ดี มาค่ะฉันพาไปล้าง” เธอจับเข้าที่ข้อมือของเขาแล้วพาเดินไปทางบ่อน้ำพุเล็กของคณะ ที่อยู่ไม่ใกล้นัก ส่วนเรื่องเข้าเรียนสายช่างมันเป็นไร เข้าสายสักวันอาจารย์คงไม่หักคอหรอก

เธอล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กในกระเป๋าเสื้อนักศึกษาออกมา แล้วนำไปชุบกับน้ำในบ่อน้ำพุเพื่อนำมาเช็ดคลาบกาแฟออกจากเสื้อในชายหนุ่ม

เธอไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้เขากำลังมองทุกการกระทำของเธอ จนกระทั่งเธอเช็ดคลาบจากเสื้อของเขาเสร็จ 

“เสร็จแล้วค่ะ” โชคดีที่ผู้ชายคนนี้ใส่เสื้อสีน้ำตาล ที่เข้ากับสีกาแฟพอดีเลยทำความสะอาดไม่ยากนัก

“ขอบคุณครับ” 

“ไม่เป็นไรค่ะถือว่าเป็นการไถ่โทษ นี้ค่ะฉันให้” หญิงสาวยัดผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่เปียกชุ่มใส่ในมือของชายหนุ่ม ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น ซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก นอกจาก...

“สวย...” 

-ประจุบัน-

“ไม่อยากจะเชื่อ” ดาหลายืนฟังธาวินเล่าเรื่องราวระหว่างเขาและเธอให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้

“ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นผมเก็บไว้กับตัวตลอดเลยนะ” มาเฟียหนุ่มล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนดั่งกล่าวออกมาจากกระเป๋ากางเกง พร้อมกับจับมือบางขึ้นมาแบตรงหน้า แล้วนำผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นวางลงบนฝ่ามือของเธอ ก่อนจะเล่าต่อว่า...

“หลังจากวันนั้นผมก็ให้คนของผมตามสืบว่าคุณเรียนอยู่คณะอะไร เข้าเรียนเมื่อไร เพื่อส่งดอกกุหลาบสีขาวที่คุณชอบไปให้ทุกวัน” 

“อึก...” ดาหลามองผ้าเช็ดหน้าในมือพานน้ำตาก็ใหลลงมา เขาคือเจ้าของดอกกุหลาบพวกนั้น ที่ถูกส่งมาให้เธอทุกวัน คือคนที่เธอเฝ้าตามหาตลอดเวลาที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่เจอ จนกระทั่งวันหนึ่งก็ไม่ได้รับดอกไม้จากเขาอีกเลย

“ทะ..ทำไมอยู่ๆคุณหายไป? อึก” ถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธออยากรู้ว่าเขาหายไปไหนมา

“ผมช่วยผู้หญิงคนหนึ่งจากการถูกรถชน คุณจำได้ไหม?” อะ..อะไรนะ? เขาคือผู้ชายคนนั้น คนที่ช่วยเธอจากการถูกรถชน จนกลายเป็นเขาเสียเองที่ปาดเจ็บสาหัส แต่เธอไม่ได้เห็นหน้าเขาหรอกนะ เพราะหลังจากนั้นเธอก็หมดสติไปเช่นกัน พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล เธอพยายามถามคุณหมอว่าคนที่ช่วยเธอเอาไว้เป็นใคร แต่คุณหมอก็บอกไม่ได้ บอกแค่ว่าทางญาติได้ส่งตัวผู้ป่วยไปรักษาต่อที่อังกฤษแล้ว 

“อึก...ฮือๆๆๆ” น้ำตามากมายใหลลงอาบสอง

แก้มนวน หลากหลายความรู้สึก หลากหลายคำพูดที่เธอรอที่จะพูดกับเขามันลอยเต็มหัวไปหมด

”ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ อึก”

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอยู่กับผมได้ไหม?” ดาหลาไม่ตอบแต่โพล่เข้ากอดชายหนุ่มแน่น รู้สึกขอบคุณเขา และรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน ถ้าเธอรู้มาก่อนว่าเขาคือผู้ชายคนนั้น เธอจะไม่คิดที่จะฆ่าเขาตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อเลย

“รู้ไหมว่าวันนั้นฉันไปที่ห้องฉุกเฉิน แต่หมอบอกว่าคุณถูกส่งตัวไปอังกฤษแล้ว ฉันถามหมอว่าคุณเป็นใคร หมอก็บอกไม่ได้เพราะทางญาติของคุณสั่งให้ปิดเป็นความลับ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงคุณแค่ไหน กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป ถ้าคุณเป็นอะไรไปมันเป็นเพราะฉันคนเดียวเลย” 

“เลิกโทษตัวเองได้แล้ว ผมไม่ได้เป็นอะไรแล้วนะ แค่...เดินไม่ได้อยู่พักใหญ่” มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบแผ่นหลังบางอย่างปลอบโยน

“ฮือๆ...ขอโทษที่ฉันทำร้ายคุณ ขอโทษที่คิดจะฆ่าคุณ อึก...ทั้งๆที่คุณช่วยชีวิตฉันเอาไว้” 

“กล้าฆ่าผัวตัวเองก็เชิญ” ธาวินเอ่ยทีเล่นทีจริงแบบไม่จริงจังนัก เขาไม่เคยโกรธเธอเลยที่เธอทำร้ายเขาวันนั้น เพื่อเธอคนที่เขารักเจ็บเพียงใดก็ยอม

“ฆ่าแน่ ถ้าคุณนอกใจฉัน” ดาหลาพูดเบาๆกับตัวเอง แต่เพราะระยะประชิดตัวระหว่างเขาและเธอ ธาวินจึงได้ยินประโยคนั้นชัดเจน มุมปากหยักคลียิ้มบางด้วยหัวใจพองโต

“พูดแบบนี้แสดงว่ายอมรับแล้วใช่มั้ยว่าเป็นเมียผม” 

“ก็บอกว่าให้โอกาส ก็แสดงว่ายอมรับด้วยว่าเป็น...” หญิงสาวเว้นวรรคเอาไว้เท่านั้น เพราะไม่กล้าพูดต่อ 

“เป็นอะไร” ธาวินได้ทีแกล้งถาม ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเธอจะพูดอะไร เลยโดนกำปั้นเล็กแต่เจ็บใช้ได้จากเมียตัวน้อยเข้าเต็มๆ

ปึก!

“โอ๊ย! เจ็บนะ ทำร้ายคุณสามีแบบนี้ไม่ดีนะครับคุณภรรยา” 

“สำออย” สองคนยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ก่อนจะเป็นธาวินที่เป็นฝ่ายก้มหน้าลงมากดจูบลงบนริมฝีปากอวบอึ๋มได้รูปของดาหลา ซึ่งเธอเองก็จูบตอบแบบไม่รู้สึกรังเกียจ 

“อืมมมม~” ทั้งสองหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ ครั้งนี้ช่างเป็นจูบที่หอมหวาน หอมหวานกว่าเมื่อตอนเช้าเสียอีก เป็นจูบที่เต็มใจและตั้งใจของเขาและเธอ

ดาหลาจูบตอบชายหนุ่มอย่างดูดดื่ม ตวัดปลายลิ้นเรียวเกี่ยวรัดกับปลายลิ้นหนาอย่างเร่าร้อน ส่วนสองมือหนาของชายหนุ่มก็เริ่มไม่อยู่นิ่ง เริ่มเตี้ยไต่ลูบไล้ส่วนว้าวส่วนโค้งของหญิงสาวไปทั่ว

“อืมม~ จวบ จุ๊บ” ดาหลาค่อยๆผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง เลื่อนมือขึ้นมาประคองสองแก้มสากไว้ล่วมๆ เธอคิดว่าเธอหลงรักธาวินเข้าแล้วแหละ

“ถ้าฉันบอกว่าฉันรักคุณ คุณจะดีใจมั้ย” ยิ่งกว่าดีใจเสียอีก เพราะคำๆนั้นคือคำที่เขารอคอยจากเธอ แต่ตอนนี้ดาหลากำลังสับสน เขาอยากให้เธอมั่นใจก่อนจะพูดมันออกมา เพราะแค่คำๆเดียวมันสามารถทำร้ายคนได้เจียนตายเชียวนะ

“อย่าพูดมันออกมา ถ้าตอนนี้คุณกำลังสับสน รอให้แน่ใจก่อนว่ารักผมจริงๆค่อยพูดมันออกมา” นั้นสินะ ดาหลาคิดตามคำตอบของมาเฟียหนุ่ม เธอกำลังสับสนหรือเปล่า? ไม่สิ เธอรักเขา รักมานานแล้วด้วย แต่แค่ไม่กล้ายอมรับความจริงว่ารักผู้ชายคนนี้...

“ฉัน...รักคุณ” ควรถึงเวลาที่ต้องยอมรับความจริงสักที เธอยอมรับเสียงหัวใจของตัวเอง ยอมรับว่ารักผู้ชายที่ชื่อธาวิน ดั่งใจบัญชา...

“แน่ใจว่าคุณไม่ได้สับสน?” 

“ฉันแน่ใจ...” 

.................................

แต่งบ้าๆบอๆว่าไหม?

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู? please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว