facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep5 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep5 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2561 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep5 ภาค2
แบบอักษร





ผมมานั่งดื่มเบียร์ในห้องไอ้แม็คม่าคนเดียวหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย

จะให้ผมกับไปนั่งกินเบียร์ที่บ้านก็กลัวน้าเป็นห่วง  ผมเลยขอยืมห้องไอ้แม็คม่าวันนึง  เพราะส่วนมากไอ้แม็คม่าก็ไปอยู่กับไอ้เน็คอยู่แล้ว

"อึก..." ผมยกเบียร์ขึ้นดื่มรวดเดี่ยวหมด  เบียร์5กระป๋องไม่ช่วยให้ความรู้สึกเจ็บปวดลดลงเลย  มันยิ่งทำให้ผมคิดหนักเรื่องของมันมากขึ้นไปอีก

Rrrr...  เสียงโทรศัพท์ดังไม่รู้กี่สาย  พี่ภีมโทรหาผมตั้งแต่เที่ยงจนถึงเย็น

ตอนนี้ผมไม่มีจิตใจจะคุยกับใครทั้งนั้น  ผมยังไม่อยากจะเจอใคร

ปังๆๆ! ผมเงยหน้าที่แดงจัดด้วยแอลกอฮอล์ขึ้นมองตามเสียงทุบประตู  ก่อนจะเดินเซไปเปิดด้วยความมึนเมา

"กองทัพ! ทำไมเมาแบบนี้!" พี่ภีมรีบเข้ามาประคองตัวผมที่เมาเซจะล้ม

"พี่ภีม... มาได้งายยย อึก... ผม...โคตรน่าสมเพชเลย..." ผมพูดไปก็สบอกพี่ภีมไปเพื่อหาที่พิง  พี่ภีมยืนให้ผมพิงนิ่งๆ  มือหนาค่อยประคองไม่ให้ผมล้ม

"ผม... ฮึก... เจ็บวะพี่... ฮึก...ผมต้องทำยังไงให้... มันจำผมได้ ฮึก..." ผมซุกหน้าร้องไห้ตรงอกพี่ภีม  ซึ่งพี่ภีมเองก็กอดผมเพื่อปลอบ 

"ไอ้นาวิน...กูคิดถึงมึง ฮือออ... ฮึก...ฮือออ" ผมเผลอพูดชื่อไอ้นาวินออกไปด้วยความเมา  พี่ภีมยืนนิ่งไม่ขยับตัว  มือหนากอดผมไม่ยอมปล่อย

"พี่ว่ากองทัพเมามากแล้วนะ"

"ผมไม่ได้...เมา อึก..." ผมพูดเสียงยานพยายามยืนให้อยู่  พี่ภีมเห็นผมยืนไม่ไหวจึงอุ้มผมขึ้น  แล้วพาเดินไปที่เตียง

"อืม..." ผมครางออกมาเบาๆเมื่อหลังสัมผัสถึงเตียง  พี่ภีมได้แต่จ้องหน้าผมอยู่นิ่งๆ  ก่อนจะค่อยๆก้มลงมาจูบผมเบาๆอย่างอ่อนโยน

"อืม..." ผมครางเบาๆเมื่อลิ้นร้อนสอดเข้ามาในโพรงปาก  ริมฝีปากร้อนบดขยี่ริมฝีปากผมไม่ยอมปล่อย

"ฮืม..." พี่ภีมครางออกมาอย่างพอใจในรสจูบ

ผมสอดแขนโอบรอบคอพี่ภีมแล้วจูบตอบ  เพราะคิดว่าพี่ภีมเป็นไอ้นาวิน  ผมจึงยอมให้พี่ภีมจูบ

"กองทัพ..." พอพี่ภีมเห็นผมจูบตอบเลยเลื่อนมือมาสัมผัสหน้าอก  อีกมือก็คอยประคองหน้าไว้ไม่ให้หันหนี

ผมปรือตาขึ้นมาเห็นพี่ภีมเป็นไอ้นาวิน  ผมยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก

"กองทัพ... พี่ขอนะ" พี่ภีมพูดเสียงแหบพร่าอย่างขอร้อง  ผมจ้องคนตรงหน้าด้วยสายตาปรือๆ

"ได้..." ผมตอบกลับน้ำเสียงเหนื่อยหอบ  พอพี่ภีมได้รับคำอนุญาตจากปากผม  พี่ภีมก็ก้มลงจูบผมอย่างเร่าร้อน  มือหนาค่อยๆปรดกระดุมเสื้อนักศึกษาช้าๆไม่รีบร้อน

"อืม..." ผมครางเบาๆเมื่อลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวลิ้นผมจนรู้สึกเสี่ยวซ่านไปทั่วทั้งตัว

"พี่รักเรานะกองทัพ รักมาตั้งนาน... รักมาตลอด" พี่ภีมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนใกล้ๆริมฝีปากผม  แล้วก้มลงเม้มซอกคอพลางเลียตรงที่ทำรอยทิ้งไว้แล้วผละออก  ผมมองหน้าพี่ภีมที่เห็นเป็นไอ้นาวินด้วยสายตาปรือๆ

"รัก... กูรักมึง...ไอ้นาวิน" พอผมพูดออกไป  พี่ภีมหยุดชะงักนิ่งเงียบ  สายตามีแต่ความเจ็บปวดที่มองผม

"กองทัพคงเห็นพี่เป็นคนอื่น ถึงยอมให้พี่จูบ" พี่ภีมพูดจาเลื่อนลอย  ก่อนจะผละออกจากผมช้าๆ

"พี่อิจฉาจริงๆ ที่กองทัพรักคนๆนั้นมากขนาดนี้" พี่ภีมพูดเบาๆแล้วเดินหันหลังออกจากห้อง  ปึก...




แสงแดดตอนสายๆทำให้ผมต้องยอมลืมตาตื่น

"อืม... ปวดหัวชิบหายเลย" ผมบ่นกับตัวเองเบาๆอยู่บนเตียง  แล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้าไว้  อาการเมาค้างทำให้ผมปวดหัวอย่างหนัก  รู้งี้ไม่น่าดื่มหนักเลยกู

ก็อกๆ...  ผมหันมองตามเสียงเคาะประตู  ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนการนอน

"ใครว่ะแม่ง!" ผมสถบอย่างหัวเสีย  พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง  ผมเดินกุมหัวที่ปวดตุบๆไปเปิดประตู

"มึงนี่แม่งมาเปิดช้าจังว่ะ!" พอผมเปิดประตูเสร็จ  ไอ้ซิวก็บ่นผมทันทีพลางเดินถือของอะไรไม่รู้มาเต็มมือ

ผมเดินตามหลังมันอย่างงงๆ

"มึงรู้ได้ไงว่ากูอยู่นี้ แล้วนั้นอะไรของมึงว่ะ?" ผมถามพลางทำหน้างง

"ไอ้แม็คม่าบอกว่ามึงขอยืมห้องมัน ส่วนนี้ก็ของที่ต้องใช้ทำรายงานกลุ่มไง มึงไม่รู้หรอ?" ไอ้ซิวเลิกคิ้วถามพร้อมจ้องหน้า  ผมก็ทำท่าคิดว่ามันมีรายงานกลุ่มด้วยหรอว่ะ  ทำไมผมไม่รู้?

"ไอ้กองทัพ!" อยู่ๆไอ้ซิวก็พูดขึ้นมาเสียงดังจนผมตกใจ

"อะไรของมึง!"

"มึงไปนอนกับใครมาว่ะ!" ไอ้ซิววางของในมือรีบมาหาผม  จับหน้าหันซ้ายจ้องมองคอผมอย่างจริงจัง

"นอนอะไร? เมื่อคืนกูกินเหล้าคนเดียว"

"แล้วรอยตรงคอมึงมันอะไร" พอไอ้ซิวพูดจบ  ผมเลยเดินไปตรงหน้ากระจก  เห็นตรงคอมีรอยคิสมาร์ก

"เฮ้ย! มาได้ไงว่ะ!" ผมอุทาอย่างตกใจ  พลางนึกถึงเรื่องเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อวานผมก็นั่งกินเบียร์คนเดียวนี่หว่า

"กูคงโดนยุงกัดมั้ง" ผมหันมาบอกไอ้ซิวพร้อมทำหน้างงๆ

"ยุงบ้านมึงกัดเป็นรอยดูดแบบนี้หรอ" ไอ้ซิวตอบอย่างหงุดหงิด

"เออ ช่างกูเถอะ เดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อน" ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว

"เออๆ รีบอาบนะมึง เดี๋ยวพวกที่เหลือก็มาถึงแล้ว" ผมหยุดชะงักกับคำพูดของไอ้ซิว  ที่มันพูดว่าพวกที่เหลือ  คงไม่ได้มีไอ้นาวินมาด้วยหรอกนะ




หลังจากผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ  ก็มานั่งกินขนมที่ไอ้ซิวซื้อมา  พลางพูดกันเรื่องรายงานกลุ่มที่จะทำ ก็อกๆ  เสียงเคาะประตูทำให้พวกผมเงยหน้าขึ้นมอง

"มึงไปเปิดดิ" ไอ้ซิวรีบพูดขึ้นมาก่อนเพราะมันรู้ว่าผมจะใช้มันไปเปิด

"มึง..." ผมชี้หน้ามันแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปทางประตู  ไอ้ซิวทำหน้าล้อเลียนจนผมต้องชูนิ้วกลางให้

เกร็ก...  ผมหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นไอ้นาวินที่ยืนทำหน้านิ่งจ้องผมอยู่

"พวกมึงจะยืนจ้องกันอีกนานมั้ย" เสียงไอ้ซิวดังขัดขึ้นมา  ผมเลยหันหลังเดินมานั่งที่เดิม

"หน้าพวกมึงไปโดนอะไรมาว่ะ" ไอ้ซิวถามเมื่อเห็นหน้าไอ้นิคกับไอ้นาวินมีแผล  ซึ่งพวกมัน2คนก็ไม่ได้ตอบอะไร  แค่แยกย้ายกันนั่งคนละฝั่ง

"เออ...ดี!" ไอ้ซิวพูดแค่นั้นแล้วหันมาคุยเรื่องรายงานกับผมต่อ

ระหว่างที่ผมคุยกับไอ้ซิว  ไอ้นาวินก็จ้องผมด้วยสายตาอยากจะกระชากมาบีบคอให้ตายคามือ ส่วนผมได้แต่นั่งกำหมัดแน่นด้วยความกดดัน

"เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำก่อนนะ" พูดจบผมก็ลุกเดินออกไปจากห้องทันที  โดยมีสายตางงๆของไอ้ซิวมองตาม

ติ๊ง!...  ผมรีบก้าวเดินออกจากลิฟท์ด้วยความรู้สึกอึดอีด  ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้น  ผมตัดสินใจแน่แล้วที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับไอ้นาวิน  ไม่ว่ามันจะทำอะไรผมก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับมันอีก

"โอ๊ย!" ผมร้องออกมาอย่างตกใจแหละเจ็บ  จากแรงกระชากทำให้ผมหันไปปะทะกับอกแกร็ง

ผมเงยหน้าขึ้นมองก็เจอกับสายตาวาวโรจน์ของไอ้นาวินที่มองผม

"หึ พอกูไม่เล่นด้วยก็เลยไปหาคนอื่นมาแทนกูหรอ ร่านวะ" คำพูดดูถูกเย้ยหยันของไอ้นาวินทำให้ผมต้องกำหมัดแน่น

ปึก!  ผมชกหน้ามันไปทีนึงด้วยความโกรธ  ไอ้นาวินกัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสันนู  ก่อนจะค่อยๆหันมาช้าๆด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด

"มึงกล้ามากนะที่ชกกู!" ไอ้นาวินตะหวาดเสียงใส่ดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมอง  มือหนาเพิ่มแรงบีบต้นแขนผมมากขึ้นจนรู้สึกเจ็บร้าว

"ทำไมกูจะชกมึงไม่ได้" ผมเลิกคิ้วถามอย่างท่าทาย

"มึงไม่ใช่พ่อกูนิ!" พอผมพูดจบ  ไอ้นาวินยิ่งเกรี้ยวกราดมากขึ้นไปอีก

"โอ๊ย!" ผมร้องออกมาเมื่อไอ้นาวินบีบต้นแขนผมแรงขึ้น  แถมออกแรงกระชากผมจนเซไปตามแรงดึงของมัน

"ปล่อยกู! ไอ้นาวิน!" ผมพยายามขัดขืนไม่ยอมเดินตามมันไปดีๆ  ยิ่งผมดิ้นไอ้นาวินยิ่งบีบต้นแขนผมแรงขึ้น

"ไอ้สัส! ปล่อยกู!" ผมสถบด่าไอ้นาวินด้วยอารมณ์คุกรุ่น  ทั้งทุบทั้งชกแขนเต็มแรง  จนมันทนไม่ไหวหันมาจับผมพาดบ่าเดินตรงไปที่รถมัน


รถที่ผมไม่ได้นั่งตั้งแต่ไอ้นาวินความจำเสื่อม


"ไอ้สัส!"

"ถ้ามึงกล้าลงมา กูจะเอามึงโชว์ให้ทุกคนดู!" แววตาแหละน้ำเสียงเอาจริงของมันทำให้ผมนิ่งเงียบ  กัดฟันข่มอารมณ์คุกรุ่นไว้

หลังจากขู่ผมเสร็จ  มันก็ปิดประตูรถแล้วเดินวนไปฝั่งคนขับ  ผมได้แต่นั่งมองการกระทำของมันเงียบๆจนรถหรูราคาแพงเลื่อนตัวออกไปจากคอนโดไอ้แม็คม่า

"มึงจะพากูไปไหน" ผมถามมันเสียงเย็นช้า  โดยไม่หันไปสนใจมัน

"หึ" ไอ้นาวินสลบในลำคอแค่นั้น  ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมันอีก




เอี๊ยด...  อยู่ๆไอ้นาวินก็เบรครถกระทันกันจนหัวผมเกือบชนกับคอนโซลรถ

"ทำเหี้ยอะไรของมึง!" ผมหันมาด่าไอ้นาวินด้วยความโกรธ  ซึ่งไอ้นาวินก็ทำแค่ลอยหน้าลอยหน้าไม่รู้สึกอะไร

"แค่นี้มึงไม่ตายหรอก" ผมกัดฟันกับคำพูดของมัน  ก่อนจะหันไปเปิดประตูรถเพื่อลง  แต่กับถูกมือหน้ากระชากหันกลับมา

"มึงต้องคุยกับกูให้รู้เรื่อง" สายตาจริงจังของมันจ้องมองผมอย่างเอาเรื่อง

"มึงอยากคุยเรื่องอะไร ถ้าเรื่องมึงกับน้องข้าวเจ้า มึงไม่ต้องคุยหรอก เพราะต่อจากนี้ไป...กูจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับมึงอีก" ผมพูดแค่นั้นแล้วดึงแขนตัวเองออกจากมือไอ้นาวิน

เพียงแว๊บเดียวที่ผมเห็นสายตาไอ้นาวินไหววูบ  ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว

"เพราะมึงทำให้กูทะเราะกับไอ้นิค อย่าคิดว่าพูดแค่นี้เรื่องมันจะจบ" ผมมองหน้าไอ้นาวินอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่มันพูด

"มึงจบ... แต่กูไม่จบ"




++++++++++++++++++

มาแล้ว เค้าติดเกมอ่ะ เลยมาช้า

ความคิดเห็น