ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

ทุกคนที่รู้จักบ้านสกุลเย่ทั้งสี่คนต่างรู้สึกว่าครอบครัวนี้ก็เหมือนครอบครัวธรรมดาทั่วไป

คุณเย่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย มีลูกศิษย์ไม่มาก แน่นอนว่าเมื่อจบการศึกษาเขาก็จะถูกลืม บางคนรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของอาจารย์ แต่บางคนกลับไม่ได้นึกถึงเขาเลย

ภรรยาของอาจารย์เย่เป็นแม่บ้านดูแลบ้าน คอยจัดสรรค่าใช้จ่ายจากเงินเดือนของสามีอย่างรอบคอบ

มีลูกชายคนเล็กคนหนึ่งชื่อ ‘เย่เฟิง’ กำลังเรียนอยู่มหาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง ความหล่อไม่ถือว่าชัดเจนนักแต่ก็ถือว่าพอไปวัดไปวาได้

ยังมีลูกสาวคนโตอีกคนชื่อ ‘เย่ซวง’ เธอเริ่มทำงานมาได้สองปีแล้ว เสียก็แต่อารมณ์ที่ฉุนเฉียวเหมือนผู้ชาย นอกนั้นก็ไม่มีอะไร

ครอบครัวนี้มีสมาชิกอยู่ 4 คน พ่อกับแม่ก็เหมือนสามีภรรยาทั่วไปที่ทะเลาะกันบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน ลูกชายคนเล็กตอนสมัยมัธยมก็มีช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อซึ่งเป็นเรื่องปกติของเด็กผู้ชายวัยนี้ และอีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะก่อปัญหา ส่วนพี่สาวคนโตสมัยตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็เคยแอบมีความรักตามประสาเด็กมหาลัย แต่สุดท้ายแฟนของเธอกลับนอกใจไปหาผู้หญิงอื่นทั้งสองก็เลยเลิกรากันไป

ทั้งหมดที่พูดมาจะเห็นได้ว่าครอบครัวนี้ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ดูพิเศษมากกว่าครอบครัวทั่วไป และมีไม่กี่คนที่จะไปมาหาสู่กับคนในบ้านหลังนี้ด้วยเหมือนกัน

แต่แล้ววันหนึ่งก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมาจากบ้านสกุลเย่

เพื่อนบ้านที่กระตือรือร้นในละแวกนั้นมารวมตัวกันที่ประตูบ้านภายในหนึ่งนาที พยายามเคาะประตูอย่างแรงและส่งเสียงเรียกเพื่อหวังว่าตนจะเป็นคนแรกที่ได้เห็นเหตุการณ์ด้านใน

ก๊อก ก๊อก

“คุณเย่”

“อาจารย์เย่ เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า?”

สามนาทีต่อจากนั้น คุณเย่เดินมาที่ประตูด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เมื่อเปิดประตูออกก็ปะทะกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของบรรดาเพื่อนบ้านที่พยายามมองลอดผ่านประตูเข้าไป เขารีบใช้ร่างกายบังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในบ้านให้พ้นสายตาก่อนจะรีบปิดประตูให้สนิท

“มะ...ไม่มีอะไร” คุณเย่เผยยิ้มเจื่อนๆ ให้กับเพื่อนบ้านที่มารวมตัวกันที่บ้านของเขา

“ไม่มีอะไรจริงๆ เหรอ?!” บรรดาเพื่อนบ้านเป็นห่วงเป็นใยมาก “สีหน้าของคุณดูไม่ดีเลยนะ”

“...อ้อ เมื่อกี้ภรรยาของผมดูหนังสยองขวัญแล้วตกใจน่ะ” เขาตอบด้วยสายตาล่อกแล่ก มีพิรุธ “คือผม...ผมตกใจกับเสียงกรี๊ดของเธอ”

“...”

...ไม่จริงหรอกมั้ง ดูหนังสยองขวัญตอนกลางวันแสกๆ แล้วจะทำให้ตกใจได้ขนาดนี้...

....คุณนายเย่นี่วัยรุ่นชะมัด อายุก็เข้าใกล้เลขห้าแล้วยังชอบทำอะไรตื่นเต้นเหมือนเด็กสาวๆ อยู่อีกเหรอ...

เสียงซุบซิบของเพื่อนบ้านอยู่ๆ ก็เงียบหายไป แม้ว่าจะไม่สามารถเค้นเอาคำตอบจากคุณเย่ได้ว่าเรื่องจริงเป็นอย่างไร แต่เรื่องแบบนี้ก็ทำได้แค่คิดเดากันไปเองเท่านั้นล่ะนะ

“ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ งั้นเรากลับก่อนนะคะ” เพื่อนบ้านบอกลาคุณเย่ก่อนจะค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันไปด้วยความเสียดายที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

คุณเย่ขอบคุณความหวังดีของเพื่อนบ้านและรอให้พวกเขาแยกย้ายกลับไปจนหมด เขายืนอยู่ตรงนั้นสามนาทีจนมั่นใจว่าไม่มีใครแอบดูอยู่ก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับเข้าบ้านด้วยความเร็ว ไม่เผยให้เห็นในบ้านแม้แต่เสี้ยวหนึ่ง

ห้องรับแขก

เย่เฟิงยืนอยู่ข้างโซฟาด้วยใบหน้าเหม่อลอย ส่วนคุณนายเย่ก็รีบเดินตรงไปหาคุณเย่อย่างกังวลทันทีที่เขาเดินเข้ามา

“ที่รักคะ ไม่มีใครจับได้ใช่ไหม”

“ไม่มี” คุณเย่มองผ่านภรรยาตัวเองไปยังโซฟาที่มีชายหนุ่มรูปงามนอนสลบอยู่ด้วยใบหน้าเจ็บปวดอยากจะร้องไห้ “แต่ว่าซวงซวงลูกของเรา...”

“เจ๊...ไม่สิ เฮีย” ตอนนี้เย่เฟิงเหมือนคนสติไม่อยู่กับตัว เขาตัวอ่อนพับไปบนโซฟา สายตามองไปยังชายหนุ่มที่นอนสลบไสลอยู่อย่างไม่อยากจะเชื่อ ส่วนมือยื่นไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายเพื่อพิสูจน์บางอย่างโดยไม่ทันรู้ตัว “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย”

เพี๊ยะ

! คุณนายเย่ฟาดไปที่มือของเย่เฟิงอย่างโกรธๆ ตามมาด้วยเสียงโหยหวนของอีกฝ่าย

คุณนายเย่ถลึงตามองเย่เฟิง ไม่สนใจท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมของเขาแล้วเอ่ยอบรม “หน้าอกของผู้หญิงน่ะจะไปจับซี้ซั้วไม่ได้นะ ถึงจะเป็นน้องชายแท้ๆ ก็ไม่ได้!”

เย่เฟิงแทบจะร้องไห้ออกมาแล้วจริงๆ เขาได้สติกลับมาก่อนที่จะชี้ไปยังร่างที่นอนสลบอยู่ “เนี่ยนะผู้หญิง?”

บ้าเอ๊ย

!

ดูหน้าอกนั่นสิ หน้าอีก ไหนจะกางเกงนั่นอีก...เหอะ

สรุปก็คือ ก่อนหน้านี้แม้พี่สาวที่อายุ 24 แล้วของเขาจะมีนิสัยกล้าได้กล้าเสียและใจกว้างเหมือนพวกผู้ชายมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยสิ่งที่ผู้หญิงควรจะมี เธอก็มี ถึงหน้าอกเล็กแต่ก็ยังเป็นหน้าอกนะ

มันเหมือนกับตอนนี้ซะที่ไหนกันเล่า?!

ในสายตาของเย่เฟิง คนที่นอนอยู่บนโซฟามองอย่างไรก็เป็นผู้ชายชัดๆ

ประโยคนี้ของเย่เฟิงแทงใจดำอย่างมาก คุณนายเย่ที่ทำท่าทางเคร่งขรึมจริงจังเมื่อครู่ก็มองตามนิ้วมือไปยังผู้ชายที่นอนอยู่บนโซฟา ทันใดนั้นอารมณ์ก็พลันดิ่งลงและอยากจะร้องไห้ “ซวงซวงของแม่”

แม้ว่าการมีลูกชายมันเป็นเรื่องดีก็จริง แต่ว่าครอบครัวพวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญผู้ชายน้อยกว่าผู้หญิง และผู้หญิงเองไม่ได้สำคัญน้อยไปกว่าผู้ชาย...แต่ไม่ว่าเป็นใครอยู่ๆ ลูกสาวที่เลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้ง 24 ปี กลายมาเป็นผู้ชายไป เรื่องแบบนี้เป็นใครก็คงรับไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ!

“อย่าเพิ่งร้อง...เรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!” ในที่สุดคุณเย่ก็ได้แสดงความเป็นหัวหน้าครอบครัวออกมา เขารีบเบรกภรรยาที่ทำท่าจะร้องไห้เอาไว้ ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากห้องหนังสือ นอกจากรู้ว่าลูกสาวของเขากลายเป็นผู้ชายไปแล้ว รายละเอียดอื่นๆ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

คุณนายเย่ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตามองสบตากับลูกชาย หลังจากนั้นประจักษ์พยานทั้งสองก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

คุณนายเย่เริ่มให้การด้วยใบหน้าอันเจ็บปวด “ฉันจำได้ค่ะ...ว่าตอนที่ซวงซวงออกมาจากห้องนั้น เธอดูเหม่อลอยไม่มีสติเลย อาจจะเป็นตอนนั้น...”

“เหลวไหล! ที่เจ๊เหม่อลอยเพราะเมื่อคืนเล่นเกมโต้รุ่งทั้งคืนต่างหาก” เย่เฟิงเผลอพูดความลับของเย่ซวงออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ปัง!

“ซวงซวงเล่นเกมอีกแล้วเหรอ” พ่อตบโต๊ะเสียงดังแล้วมองไปยังเย่เฟิง “ฉันเคยพูดไปแล้วนะ ว่าผู้หญิงที่เอาแต่เล่นเกมทั้งวันน่ะมันไม่ได้ประโยชน์อะไร แค่กๆ ...ไม่ใช่สิ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดตอนนี้ แล้วหลังจากนั้นล่ะ ซวงซวงทำอะไรต่อ”

คุณเย่ที่เผลอออกนอกเรื่องไปได้สติแล้วรีบวกกลับเข้าประเด็นหลักต่อ

“เจ๊เขาก็เดินไปที่ครัวจะรินน้ำดื่ม ไม่ระวังเลยเดินไปชนจี้หยกรูปแมวบนโต๊ะที่พ่อซื้อมาเมื่อวานตกแตก เจ๊เขากลัวว่าพ่อจะโกรธก็เลยจะทำลายหลักฐานทิ้ง กำลังจะแอบหยิบไปทิ้งแต่พอเก็บเศษหยกขึ้นมาเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็สลบไปเลย”

“ยายลูกจอมล้างผลาญนี่! หยกชิ้นนั้นฉันใช้เงินเดือนตั้งสามเดือนซื้อมา...เดี๋ยวก่อน จี้หยกสลัก”

ในที่สุดคุณเย่ก็พบกุญแจสำคัญของเรื่องนี้ เขารีบถามทันทีที่คิดได้ “ตอนนี้เศษหยกนั่นอยู่ไหน”

“ยะ...ยังอยู่บนพื้น” เย่เฟิงตกใจกับท่าทีของพ่อจึงชี้นิ้วไปมั่วๆ เป็นอย่างที่บอกซากแมวน้อยที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ยังคงอยู่ในสภาพเดิม

เกิดเรื่องกับลูกสาวของเขาขนาดนี้ ใครมันจะไปสนใจมาเก็บกวาดของพวกนี้กันเล่า

คุณเย่รีบพุ่งตัวเข้าไปดู แค่มองก็เห็นถึงความแตกต่างของจี้หยกที่แตกไปนี้

เท่าที่จำได้ตอนที่เขาซื้อหยกมาเมื่อวานมันเป็นสีขาวใสมีความแวววาว เห็นแวบแรกก็รู้เลยว่าเป็นของดี แต่ตอนนี้เศษหยกที่เขาเห็นมันดูขุ่นมัวเหมือนของปลอมราคาถูก

…แค่ดูก็พบต้นตอของเรื่องแล้ว

ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขามองไปยังลูกสาวที่นอนอยู่บนโซฟา...ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าลูกชาย

แต่ถึงเขาจะหาต้นตอของเรื่องได้แล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!

 

 

 

 

 

 

 

โปรเจกต์ "หอหมื่นอักษร" เป็นโปรเจกต์ที่ซื้อลิขสิทธิ์นิยายออนไลน์มาอย่างถูกต้อง  

เผยแพร่อย่างเป็นทางการโดย OokbeeU และ China Literature 

 

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ China Literature 

 

 

จากใจเก๋อเก๋อ 

 

นิยายทุกเรื่องที่อยู่ในโปรเจกต์หอหมื่นอักษรเราเป็นนิยายที่เก๋อเก๋อพยายามพิถีพิถันคัดเลือกมาอย่างเต็มความสามารถโดยผ่านการเรียบเรียงและกลั่นกรองด้วยความตั้งใจของเหล่านักแปล เพื่อให้นายท่านได้รับความเพลิดเพลินอย่างถึงที่สุด 

เก๋อเก๋อหวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายของเราจะเติมเต็มความปรารถนาของนายท่านทุกๆ คนได้อย่างพึงพอใจ และเชื่อมั่นว่านายท่านจะสนับสนุนนิยายของเราอย่างถูกลิขสิทธิ์ เพื่อเป็นกำลังใจในการคัดสรรนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราต่อไปในอนาคต 

ถ้าหากนายท่านพบเห็นนิยายของหอหมื่นอักษรถูกนำไปเผยแพร่อย่างผิดลิขสิทธิ์ที่ใด สามารถเข้ามาแจ้งกับเราได้ในทุกช่องทางการติดต่อ 

 

ท้ายที่สุดนี้เก๋อเก๋อขอขอบพระคุณแรงสนับสนุนของนายท่านทุกคนจากนี้และต่อไปในอนาคตด้วยเจ้าค่ะ 

 

เก๋อเก๋อ แห่งหอหมื่นอักษร 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น