ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#4 : คิดดีไม่ได้เลยค่ะ (75%) [NC+] (รีไรท์)

ชื่อตอน : #4 : คิดดีไม่ได้เลยค่ะ (75%) [NC+] (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 187.3k

ความคิดเห็น : 304

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2564 12:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
#4 : คิดดีไม่ได้เลยค่ะ (75%) [NC+] (รีไรท์)
แบบอักษร

ฟองสมุทรเงยหน้าขบปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงอะไรก็ตามที่กำลังจะเปล่งออกมา เพราะคนห่ามตรงหน้าดูเหมือนจะสะบั้นความยับยั้งช่างใจไปเรียบร้อย เขาเลื่อนเรียวปากเข้าดูดกลืน ส่งลิ้นทักทายด้วยการตวัดแตะเบาๆ จากนั้นก็ใช้ฟันขบ... แล้วดึง

แค่นั้นเธอก็รู้สึกเหมือนจะล้มพับ

ราวกับรู้ใจ เขาดึงมือเธอให้เกาะเกี่ยวบ่าหนันแน่นไว้ในขณะที่ตนประคองเอวคอดบางอย่างระมัดระวังโดยไม่หยุดการลิ้มรสหวานหอม พออกพอใจกับการตอบสนองทุกจังหวะที่ลงน้ำหนัก เธอเกร็งเฮือก ส่งเสียงอุทานออกมา แล้วก็เกร็งอีก มือเรียวบางยกขึ้นดึงทึ้งผมตรงท้ายทอย สลับกับการกดจิกปลายนิ้วยามเขาหยอกเอิน

ตอนที่เขาจูบ หญิงสาวไม่คิดเลยว่าจะมาถึงขั้นนี้กันได้ เธอไม่เคยถูกสัมผัส... จะโดนเองก็มากสุดแค่ตอนอาบน้ำ ทว่าการรุกรานของเขาทำให้รับรู้ถึงอะไรเต้นตุบอยู่ใต้ผิว ทั้งหรรษาแล้วก็ทรมานในเวลาเดียวกัน ใจหนึ่งเธออยากให้เขาหยุด แต่อีกใจก็อยากปล่อยให้ทำ เธออยากรู้ว่าท้ายที่สุดจะลงเอยยังไง

เธอลืมตัว จนกระทั่งหันไปเห็นภาพสะท้อนในกระจก ผิวหน้าของเธอแดงก่ำด้วยเลือดที่สูบฉีด นัยน์ตาเหมือนคนที่กำลังหลงในวังวนพิศวาส... ทั้งเสียงหอบ เสียงบางอย่างกระทบผิว เขากำลังป้อนปรนเปรอข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างที่ว่าง มือสากระคายลูบขึ้นฟอนเฟ้นส่วนฐานอวบอิ่มจรดส่วนยอด 

เพียงบีบเบาๆ ช่องท้องของเธอก็กระตุก ตัวแข็งทื่อกับความวิบไหวที่พุ่งโจมตี เลือดร้อนรุ่มแล่นไปตามแนวสันหลังจนขนลุกตั้ง... 

ทั้งความรู้สึกและภาพที่เห็นส่งผลอย่างร้ายกาจจนต้องเบือนหน้าหนี หอบกระท่อนกระแท่นไม่เป็นคำ “พอ... พอแล้ว...”

อาการอ่อนระทดระทวยของคนในอ้อมกอดทำให้คีตศิลป์เงยหน้าขึ้น แต่เขาไม่วายก้มลงไปงับอีกครั้งทิ้งท้าย เรียกเสียงสะอื้นหวานหู ก่อนยืดตัวเต็มความสูง เลื่อนมือข้างหนึ่งลงสู่บั้นเอว อีกข้างประคองท้ายทอยทุย ดึงเธอเข้ามาตระกองกอดอย่างนุ่มนวล

ต่างคนต่างหายใจไม่เป็นจังหวะ ฟองสมุทรซุกหน้าอยู่กับบ่าของเขา กำลังตกใจหนักจนอยากจะหายตัวไปจากตรงนั้น ส่วนคนกอดกำลังข่มอารมณ์ดิบให้หยุดเอ่อล้นออกมา เขารู้ว่าเพิ่งทำให้เธอสุขสม แค่นั้นควรจะพอได้แล้ว

พากันเงียบไปครู่ ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางหน้าห้องน้ำ

คราวนี้หัวใจของหญิงสาวเหมือนจะหยุดเต้นเข้าจริงๆ

เธอผลักเขาออกด้วยแรงเท่าที่มี รีบก้มลงเก็บเสื้อแล้วลากแขนชายหนุ่มเข้าห้องอาบน้ำที่ใกล้ที่สุด ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไร เพราะในขณะที่เธอลงกลอนด้วยมืออันสั่นเทา เขาก็รีบเดินไปเปิดฝักบัว ปล่อยให้น้ำกระทบผิวกระเบื้องกลบเสียงหายใจ

มีคนคนผลักประตูเข้ามาในห้องน้ำ... แล้วก็เงียบ เหมือนจะชะงักอยู่ตรงนั้นไม่ได้เดินเข้ามา

ใจเธอเต้นตุ้มต่อมระคนหวาดผวา หรือว่าคีตศิลป์จะลืมอะไรไว้ข้างนอก

หรือมีคนได้ยินเสียงเมื่อครู่!

แต่ทว่า

“อีกยี่สิบนาทีข้างบนนี้จะปิดนะคะ” เสียงแม่บ้านประจำคอนโดบอก หล่อนคงคิดว่ามีคนอาบน้ำอยู่ข้างใน “ประเดี๋ยวดิฉันจะขึ้นมาทำความสะอาดกับลงล็อก รบกวนคุณลูกบ้านออกจากจากส่วนกลางภายในเวลาที่กำหนดด้วยค่ะ”

“ดะ... ได้ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

แล้วประตูก็ปิด... ฟองสมุทรมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่พร่าเลือนผ่านม่านน้ำ ดูเหมือนเขาจะปรับฝักบัวและยอมเปียกแทนเธอ แต่นั่นยังไม่สาสมกับการกระทำไม่เลือกที่เลือกทาง สติที่คืนมาทีละนิดทำให้เธอพบว่าตนกำลังโกรธจัด โกรธทั้งเขาและตนเอง

เธอยอมเขาขนาดนี้ได้ยังไง!

“จะใส่เสื้อเองหรือให้ฉันช่วย”

เมื่อเขาเตือน หญิงสาวลนลานดึงบราขึ้นก่อนจะสวมแจ็กเกตทับแล้วรูดซิปจนสุดคอ แต่พอเขาทำท่าจะเดินเข้ามาหา เธอก็ถอยกรูด

“อย่า... แตะต้องเราแบบเมื่อกี้อีก”

สุ้มเสียงที่บ่งบอกอารมณ์โมโหเกินพิกัดทำให้คนฟังเลิกคิ้วข้างหนึ่งเป็นคำถาม

“เธอไม่โอเค?”

“ใครจะโอเค!” เธอเกือบจะแผดเสียง ถ้าไม่ติดว่าต้องกระซิบคุยกัน “ถามจริงเถอะ คิงส์ต้องการอะไรถึงทำแบบนี้ ตัวเราเหรอ หรือแค่อยากจะแกล้งเรา หรืออกหักจากพี่เพลงแล้วอยากได้เราเป็นที่พึ่งทางกาย...”

เธอคิดเรื่องนี้อยู่เกือบจะตลอดเวลาถ้าไม่ถูกเขาก่อกวนจนสติหลุด ทว่าเมื่อพูดออกมาดังๆ... มันเจ็บกว่าที่คิดไว้หลายเท่า ยิ่งมาประกอบกับความรู้สึกผิดที่ยอมให้เขาล่วงเกินเสมือนคนใจง่าย คล้อยตามโดยไม่ห้ามปรามสักนิด เธอเริ่มรู้สึกรังเกียจตัวเอง รังเกียจผิวเนื้อที่ยังคงแปลบปลาบยามถูไถกับผ้า

แต่แล้วเขาก็ดึงเธอเข้าไปใต้สายน้ำ กอดปลอบแน่น

“อย่าเพิ่งสติแตกสิเธอ”

ถ้ามองไม่ผิด เขาเห็นน้ำตาจากคนที่ไม่เคยร้องไห้นอกฉาก ฟองสมุทรซบหน้าผากลงกับลาดไหล่เขา ระดมทุบอย่างระบายอารมณ์ เขาเงยหน้าขึ้น ยอมให้เธอทำร้ายแต่โดยดี

แบบนี้ดีกว่าการวางตัวห่างเหินเย็นชาไม่รู้กี่เท่า... ถึงจะเริ่มเจ็บก็เถอะ

“ฉันยังชัดเจนไม่พออีกรึไง” ในที่สุดเขาก็ถามออกมา “ลงทุนซื้อห้องต่อจากเพลงเพราะรู้ว่าเป็นห้องตรงข้ามเธอ คุมตัวเองไม่ได้เลยเวลาอยู่ใกล้เธอ... คืนนั้นจูบกันก็ไม่เห็นเธอว่าอะไร ฉันนึกว่าเธอเข้าใจแล้วซะอีกว่าเราจะรีเทิร์นกัน”

เขาพูดถึงคืนที่เวียดนาม ฟองสมุทรลงกำปั้นอย่างแรง

“เราเริ่มเพราะอยากให้คิงส์รังเกียจจนไปไกลๆ” เธอบอกเพราะคิดว่าเขารู้แน่แล้ว ไม่จำเป็นต้องโกหกอีก “แถมคืนนั้นเราตกใจจนทำอะไรไม่ถูก... เราทะเลาะกันมาครึ่งปี คิงส์ทำท่าเกลียดเราจะเป็นจะตาย คุยกันดีอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องพี่เพลง หายใจเข้าออกมีแต่พี่เพลง แต่พออกหักกลับมาหาเรา ทำแบบนี้กับเรา ไม่บอกอะไรเลย ไม่อธิบายอะไรสักคำ... โดยเฉพาะครั้งนี้... มันมากเกินไป... ลองมองในมุมเราบ้างสิ จะให้เราคิดยังไง!”

คราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายอึ้งไป เพราะเขามัวแต่สงสัยว่าทำไมเธอถึงโกหกเรื่องต่างๆ นานา จึงเดินหน้ารุกแรงเพื่อคาดคั้นและพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้ทำอย่างที่พูด โดยไม่ทันคิดเรื่องนี้ ลืมไปสนิทว่าเขาควรจะอธิบายเรื่องพื้นฐานก่อนเป็นอันดับแรก

“ฉันชอบเพลงก็จริง”

“…”

“แต่ฉันไม่เคยคิดอยากทำอะไรกับเพลงเลย... ไม่แม้แต่ครั้งเดียว ส่วนเธอ... ไม่เห็นรึไงว่าฉันอดกลั้นมาแต่ไหนแต่ไร นอกฉากจูบกันนับครั้งได้ ยอมทำแค่จับมือทั้งที่เหงื่อซึมร้อนไปทั้งตัว ถนอมเพราะคิดว่าเธอยังเด็ก ยังไม่พร้อม ทั้งที่คิดดีไม่ได้สักครั้ง แต่ต้องอดใจรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม...”

“แล้วตอนนี้มันเหมาะรึไง”

“ก็มันไม่ไหวแล้วโว้ย!” เขาดันตัวเธอออก มองกวาดขึ้นลงอย่างตรงไปตรงมา “โตขึ้นมาสวยเอ็กซ์อึ๋มขนาดนี้จะให้ฉันทำไงล่ะแม่คุณ อยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมาจีบเธอเรอะ ประทานโทษเถอะ คิดว่าคืนนั้นที่ทะเลฉันเมาจนหน้ามืดเห็นเธอเป็นเพลงรึไง ก็เรียกชื่ออยู่ว่าฟอง... ฟอง...”

“ไหนว่าจำไม่ได้!”

“ไอ้ตอนที่บอกว่าคิดถึงน่ะมาจำได้ทีหลัง!”

หญิงสาวอ้าปาก แล้วก็หุบอย่างต่อไม่ถูก จะโกรธก็ไม่เชิง จะอึ้งก็ไม่ใช่ เขายกมือขึ้นปาดน้ำออกจากใบหน้านวล แม้จะไม่ช่วยอะไรเพราะมันยังรดรินลงบนร่างทั้งคู่ไม่ขาดสาย

“หยุดคุยกันก่อนไหม” เขาพึมพำเพราะชักจะเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาอีก เสื้อแจ็กเกตของเธอเปียกแนบเนื้อจนไม่ต้องจินตนาการ “เรามีเรื่องต้องอธิบายกันอีกยาว แต่ไม่ใช่คืนนี้แน่... เพราะถ้าฉันตามเธอเข้าห้อง รับประกันได้เลยว่าคืนนี้...”

ฟองสมุทรคิดตาม... แล้วก็หน้าแดง

“หื่นกาม...” เธอประนามเสียงอ่อน ผลักเขาห่างจากตัว “...ออกไปเลย แล้วดูต้นทางให้ด้วย!”

“หื่นกาม...” เขาพยักหน้ารับคำชมอย่างชื่นบาน “...ไอ้ที่ดูดจนเธอสะท้านเมื่อกี้น่ะ ...เขาเรียกว่า ‘ถึง’ และฉันจะไม่ทำเธอถึงแค่ครั้งเดียวด้วย ...ระวังอย่าติดใจจนหื่นตามฉันก็แล้วกัน”

----------------

คุณพระ... มั่นหน้ามั่นโหนกสิบกะโหลกยังไม่พอ

 

ลุงคิงส์มันร้ายมากค่ะหัวหน้า ตึ๋มๆ หงึ๋มๆ แต่หลอกจนน้องไปไม่เป็นเลย

​ฟอง... ตั้งสตินะลูก อย่าให้เสียชื่อนางเอกสุดเฟียซ แต่ถ้าสู้อิลุงไม่ไหว โยนมาให้ชั้น ชั้นพร้อม ชั้นพร้อมมมมม

ปล. ถามถึงมือถือน้อง พังตั้งแต่เหวี่ยงเสื้อลงพื้นแล้วค่ะ มาแช่น้ำต่ออีก ซื้อใหม่เถอะ 55555

 

ความคิดเห็น