ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#3 : ท้าแล้วอย่าถอย (100%) (รีไรท์)

ชื่อตอน : #3 : ท้าแล้วอย่าถอย (100%) (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 195k

ความคิดเห็น : 296

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2564 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#3 : ท้าแล้วอย่าถอย (100%) (รีไรท์)
แบบอักษร

 

 

 

ทอล์กออฟเดอะทาวน์ในช่วงที่ผ่านมาเห็นจะไม่พ้นเรื่องคดีบิดาของคีตศิลป์ คเณศถูก ป.ป.ช. ไต่สวนข้อเท็จจริงเป็นครั้งแรกหลังจากรวบรวมพยานหลักฐานชั้นต้นอยู่นาน ตอนนี้อดีตนักการเมืองมือเก๋ามีความผิดทั้งเรื่องมีส่วนเอี้ยวในการค้ามนุษย์ คอรัปชั่น และบ่อนพนันซึ่งมีวงเงินหมุนเวียนหลักพันล้าน แม้เขาจะพยายามดิ้นรนขอความช่วยเหลือจากมิตรเก่าที่เคยปรองดอง ทว่าความฉาวโฉ่ที่เห็นได้ชัดเกินไปทำให้คนที่คิดจะยื่นมือเข้าช่วยต้องใจเย็น... 

ซ้ำยังมีก้างขวางเต็มไปหมด โดยเฉพาะสรัทกาลที่แค้นจัดเพราะถูกลูกน้องของคเณศยิงจนเลือดสาด กัดไม่ปล่อยและใช้เส้นสายที่มีพอกันกีดกันไม่ให้ประกันตัว คนที่ถูกฝากขังชั่วคราวจึงดิ้นพล่าน พอกันกับลูกน้องที่แตกกระจายกบดานหนีความผิด 

วันนี้เป็นโชคดีของพระเอกหนุ่มที่เขาไม่ต้องรับมือกับกองทัพนักข่าว เพราะการไต่สวนไม่ได้มีความน่าสนใจถึงขั้นจะขายข่าวได้ ซ้ำเขายังมาอย่างเงียบเชียบ ให้ปากคำในฐานะพยาน พบหน้าบิดาที่มาฟังข้อกล่าวหา แล้วก็กลับมาขึ้นรถอย่างพออกพอใจ มั่นใจเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นว่าสำนวนที่จะส่งให้อัยการสั่งฟ้อง... สามารถทำให้บิดาติดคุกได้อย่างน้อยหลายสิบปี 

ทีนี้แม่ของเขาจะได้กลับบ้านสักที... 

ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ หลังนั่งเหม่ออยู่หลังพวงมาลัยรถที่จอดสนิทมาร่วมครึ่งชั่วโมง เขารีบร้อนล้วงออกมาจากกระเป๋าเพื่อพบว่ามันกำลัวโชว์เบอร์ไร้หมายเลข 

คีตศิลป์กดรับ ถามด้วยน้ำเสียงติดจะคาดหวัง 

“เรื่องที่ให้สืบเป็นไงบ้างครับ” 

“ไม่เจออะไรเลย” นักสืบมือฉมังรายงาน 

“…” 

“...กำลังคิดอยู่ละสิว่าผมไร้ฝีมือ โธ่ ผมเป็นนักสืบสายอาชญากรรมนะคุณคิงส์ ถนัดแต่เรื่องขุดคุ้ยประวัติเหม็นโฉ่ ไอ้จะให้สืบเรื่องรักกุ๊กกิ๊กชีวิตลับส่วนตัว... บอกตามตรงครับ งานนี้แทบประสาทกิน...” 

“ไม่เจออะไรเลย?” 

“...ไม่ครับ ใสสะอาดผุดผ่อง เรียนดีเกียรตินิยมเด่นวางตัวเป็นเลิศ เด็กของผมที่สิงอยู่ในวงการอีน้อยอีหนูก็ไม่เคยมีใครได้ยินเรื่องคุณฟองสักคน ส่วนคุณชาครน่ะรักครอบครัว เรื่องหาเศษหาเลยนอกบ้านถามไปก็มีแต่คนหัวเราะเยาะ หาว่าเลอะเทอะ ไล่ผมให้กลับไปรับงานที่ถนัดดีกว่า...” 

ก็ไม่ผิดจากที่คีตศิลป์คิดไว้เท่าไหร่ ตอนตัดสินใจจ้างนักสืบ เขาหวังจะได้รู้อะไรเพิ่มบ้างสักนิด ซึ่งบัดนี้สัมฤทธิ์ผลในระดับที่น่าพอใจ 

ไม่สิ ไม่ได้เรื่องอะไรเลยน่ะ... ดีที่สุดสำหรับเขาเลยล่ะ! 

“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมจะโอนเงินค่าจ้างที่เหลือให้” 

“...ด้วยความยินดีครับ...” ปลายสายตอบมา ก่อนจะเสริมว่า “...ถ้าหลังจากนี้ได้ข่าวอะไรเพิ่ม ผมจะโทรบอก แต่คิดว่าคงไม่มีหรอกครับ...” 

แล้วก็ตัดสายไปอย่างรวดเร็ว ลึกลับไม่ต่างจากตอนที่โทรมา 

คนเจ้าแผนการเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยรถ เขามีงานต่อตอนค่ำซึ่งควรจะไปเตรียมตัวตามที่นัดเจสสิก้าไว้ ทว่าในใจตอนนี้มันร้อน... อยากจะเดินแผนขั้นต่อไปให้สำเร็จสักที... ถ้าคนนอกไม่รู้ว่าฟองสมุทรปกปิดอะไรไว้ และเธอไม่ยอมบอก เขาก็มีอีกล้านแปดวิธีในการล้วงความลับฉบับนายคิงส์ 

ครั้นคิดได้ดังนั้น มือก็ต่อสายหาใครอีกคน... ซึ่งสำคัญที่สุดในแผนนี้! 

หลังฟังเสียงรอสายอยู่อึดใจ ใครคนนั้นก็รับสาย 

“…สรัทกาลพูด...” 

พระเอกหนุ่มเผลอทำมือลื่นลงจากพวงมาลัยด้วยความตกใจ ดึงมือถือออกจากหู อ่านชื่อที่บันทึกไว้ซ้ำจนมั่นใจว่าโทรหาไม่ผิดคน 

“ใช่เบอร์เพลงรึเปล่าครับ” 

“...ใช่ แต่ภรรยาผมอาบน้ำอยู่ ผมเลยรับแทน มีปัญหาไหม ถ้ามีก็วาง...” 

“เดี๋ยวๆๆ ผมมีเรื่องจะคุยกับเพลง” 

“…ก็บอกว่าเมียอาบน้ำ ค่อยโทรมาชาติหน้...” 

“…ใครโทรมาคะพี่แสน...” เสียงของเพลงพิณขัดขึ้น คีตศิลป์ได้ยินเสียงกึกกักตุบตับ เสียงสรัทกาลโวยวาย แล้วสุดท้ายคนที่เขาตั้งใจจะโทรหาตั้งแต่แรกก็ได้ครองโทรศัพท์เสียที “...ว่าไงคิงส์ มีอะไรรึเปล่า...” 

“อ้าว ไม่ได้อาบน้ำเหรอ” 

“…เปล่านี่ เมื่อกี้ลงไปเอาของข้างล่างมา...” 

“…ห้านาทีนะ...” เสียงของสามีขี้หวงลอยลอดเข้ามาด้วย 

“ฉันมีเรื่องจะวานเธอหน่อย” เขาจึงรีบบอกธุระด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ “บอกไว้ก่อนว่าฟังแล้วห้ามล้อเด็ดขาด... คืองี้... ฉันอยากจะให้เธอช่วย...” 

พอชายหนุ่มบอกจนจบ ปลายสายก็ตอบรับเสียงใส 

“โอ้ย... รอฟังคำนี้มาตั้งนานแล้ว!” 

------------------------- 

อีกแปดตอนมาพรุ่งนี้บ่ายๆค่ะ  

(กลัวคืนนี้จะมีคนรอ เลยมาอัพตอนนึงก่อนเพื่อบอกว่ามาพรุ่งนี้นะจ๊ะ) 

อย่าลืมสัญญิงสัญญาของหมู่เฮา วอร์มนิ้วรอได้เบย 

​ปล. แถมรูปคนหวงภรรยา เผื่อใครคิดถึง 

 

 

ความคิดเห็น