email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 9 : Physics teacher (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 9 : Physics teacher (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 9 : Physics teacher (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

2 วันผ่านไป

 

ถึงสองวันที่ผ่านมาพวกฮานึลจะไม่มาแกล้งโซมินเหมือนเดิมแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเลิกราไปเลย โซมินไม่เข้าใจว่าทำไมฮานึลถึงได้เกลียดโซมินขนาดนี้ โซมินหยุดคิดเรื่องของฮานึลและก้มลงดูคะแนนสอบวิชาฟิสิกส์ที่เพิ่งสอบไปเมื่อวาน เห็นแล้วกลุ้มใจกว่าเรื่องของฮานึลอีกแฮะ..

"โห้ย ฟิสิกส์เราได้น้อยอีกแล้วอ่ะ" ถึงจะเรียนเก่งยังไงแต่เรื่องฟิสิกส์เขาขอถอยดีกว่า ถึงจะสอบผ่านควิซย่อยแต่คะแนนก็แค่ผ่านขึ้นมาเหนือเส้นตายคะแนนเดียว แบบนี้โซมินไม่โอเค..

"ไม่ต้องพูดเลยนะมิน บ่นว่าได้น้อยทั้งๆ ที่ผ่านเนี้ยนะ ดูเราสิ อีกคะแนนเดียวก็จะผ่านแล้วอาจารย์ไม่ใจดีปัดให้เราเลย" มิโกะ

"นั่นสิ เราสามคนก็เรียนพิเศษวิชานี้นะ แต่เรียนยังไงก็ไม่เข้าใจเหมือนเดิม ให้ตัวเล็กติวให้ก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง" เจนนี่

สามคนที่ว่าน่ะ สามคนจริงๆ แต่ไม่รวมโซมินน่ะนะ ฟิสิกส์เป็นวิชาที่ยากสำหรับพวกเขาจึงต้องไปเรียนเสริม แต่กับโซมินแค่เรียนในห้องก็เข้าใจได้ ถึงจะไม่มากแต่ก็ทำให้ผ่านควิซย่อยได้ถึงจะอยากเรียนเสริมแต่ก็ไม่อยากเพิ่มภาระให้แม่

"แล้วมินไม่อยากเรียนเสริมหรอ?" ไมค์ถาม

"อยาก อยากเรียนสิ! แต่เราไม่อยากเพิ่มภาระให้แม่น่ะ.."

"อยากเรียนแต่ไม่อยากจ่ายเงินว่างั้น?" เจนนี่ถาม

"ไม่ใช่แบบนั้นนะเจน เราอยากเรียนแต่ไม่รู้จะหาเงินจากไหนไปจ่ายค่าเรียน เราไม่อยากขอเงินแม่"

"แต่ฉันรู้จักที่นึงนะที่เรียนฟรี" มิโกะ

"ที่ไหนหรอ?" โซมินถาม

"แปปนะ ฉันขอตัวพวกแกสองคนหน่อยสิ ตามมาเร็ว"

 

 

10 นาทีผ่านไป

 

"มินสะดวกเรียนวันนี้หรือเปล่า?" มิโกะ

"อื้ม สะดวก"

"งั้นไปกันเลย เดี๋ยวพวกเราไปส่งเอง" เจนนี่พูดให้ยิ้มๆ

"แล้วพวกเจนไม่ไปเรียนด้วยกันหรอ?" โซมินถาม

"ไม่ล่ะ พวกเรามีที่เรียนแล้วไง" ไมค์ตอบ โซมินพยักหน้าเข้าใจ แล้วทั้งสี่คนก็เดินไปขึ้นรถของไมค์ ขับไปจุดหมาย

 

 

"นั่งรอในห้องนี้ก่อนนะ อีก 10 นาทีก็ถึงเวลาเรียนแล้วอ่ะ" มิโกะหันบอกไมค์และเจนนี่ ทั้งสองพยกหน้ารับเบาๆ

"งั้นพวกเราไปก่อนนะ อีกประมาณ 5 นาที อาจารย์ก็มาแล้วล่ะ^^" โซมินพยักหน้ารับ แล้วทั้งสามคนก็เดินออกไป โซมินเดินสำรวจบริเณห้องนังเล่น เขารู้สึกว่ามันคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยมาตอนไหน พอคิดสิ่งที่สงสัยไม่ออก ก็กลับมานั่งลงที่โซฟาตัวเดิม และความง่วงกำลังครอบงำเขาอยู่...

 

 

"แน่ใจหรอว่าจะให้โซมินอยู่กับหมอนั่น" ไมค์

"อื้ม เขาไม่ทำอะไรหนอกน่า" เจนนี่

"ใช่ ก็เราบอกแล้วจะให้มาเรียนพิเศษเฉยๆ น่ะ" มิโกะ

ไมค์ยื่นส่ายหน้าเบาๆ ความคิดของเพื่อนนี่มันสุดยอดไปเลย บ้าจริง!!

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

โซมินรอครูสอนพิเศษมาเกือบจะ 5 นาทีแล้ว.. และตอนนี้เปลือกตาบางกำลังจะหลับไปแล้วเพราะความเหนื่อยจากการเรียนวันนี้

แกร็ก

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นไม่ได้ทำให้ร่างของคนที่กำลังจะหลับอยู่ที่โซฟาตัวยาวตื่นขึ้นมาได้เลย ผู้มาใหม่เดินตรงมาที่โซมิน มือหนาลูบแก้มใสของคนที่กำลังจะนอนหลับอย่างแผ่วเบา ก่อนจะสะกิดไหล่บางเบาๆ ให้ตื่น

"จะเรียนหรือจะนอน หื้ม" ผู้มาใหม่ลูบหัวคนที่กำลังสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปได้ไม่นาน

"งื้ม ○•○" แต่พอลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจตาโตเท่าไข่ห่าน ร่างกายขยับหนีคนตัวสูงตรงหน้าอย่างอัตโนมัติ ทั้งตกใจทั้งคิดไม่ถึง อย่าบอกนะว่านี่คือครูสอนพิเศษน่ะ แล้วห้องนี่..คือห้องของหมอนี่งั้นหรอ! เวรกรรมอะไรถึงได้แวะเวียนมาเจอะมาเจอกันอยู่ได้!

"ตกใจอะไรขนาดนั้น เดี๋ยวหงายหลังตกโซฟา" เดวิน ก็คนตัวเล็กนี่น่ะตกใจจนหลังชนพนักพิงของโซฟา ขาเรียวสองขายกขึ้น ตกใจอย่างกับแมวเจอแตงกวา...

"คุณเป็นครูสอนผมหรอ?" เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ไม่คิดว่าจะเป็นหมอนี่ เวรกรรมไม่จบไม่สิ้นจริงๆ!

"ใช่สิ ฉันเรียนวิศวะ ฉันก็ต้องได้เรียนฟิสิกส์มาก่อนนายน่ะสิ นี่ไม่อยากจะคุยหรอกนะว่าเกรดฟิสิกส์ฉันตอนมัธยมได้เกรดสี่ตลอด ไม่เคยตก" คนตรงหน้านี่ขี้โม้นัก ชิ!

"ขี้โม้ชะมัด" คนตัวเล็กยู่ปากใส่อย่างนึกหมั่นไส้ คนอะไรขี้โม้

"ฉันได้ยินนะ แล้วนี้เรียนถึงเรื่องไหนแล้ว?" เดวิน

"แปปนึงนะ" โซมินเอื้อมไปเอากระเป๋ามาค้นหาสมุดหนังสืออยู่ไม่นานนัก ก็หยิบออกมายื่นให้คนตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าครู ได้ดูมาเรียนถึงตรงไหนแล้วบ้าง

 

การเรียนการสอนผ่านไปด้วยดี โซมินไม่ได้เรียนเข้าใจยากเหมือนเด็กมัธยมคนอื่นๆ สอนทฤษฎีนิดหน่อยก็ทำโจทย์ได้แล้ว ถึงจะยังมีข้อที่ไม่ได้บ้างแต่นั่นมันก็เป็นเรื่องธรรมดาของการเรียนฟิสิกส์ ถือเป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะที่โซมินเรียนกับเขาได้เข้าใจง่ายขนาดนี้ และโซมินก็เป็นนักเรียนคนแรกของเขาด้วยสิ

ซ่า

เรื่องดีผ่านไปแล้วแต่ตอนนี้เรื่องร้ายกลับเข้ามาแทน เพราะตอนนี้ฝนได้ตกลงมาอีกแล้ว ถึงตอนนี้ในเกาหลีจะเป็นช่วงฤดูร้อนแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีฝนเลย..

"นี่ฝนตกอีกแล้วหรอ" เสียงถอนหายใจยาว ตอนนี้โซมินนึกไม่ออกเลยว่าจะได้กลับบ้านตอนนี้นี่ก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้วด้วย แม่เขาจะเป็นยังไงบ้าง ว่าแล้วโซมินก็หยิบมือถือออกมาแล้วเลี่ยงตัวมาคุยที่หน้าต่างแล้วกดโทรออกหาแม่ทันที

"ฮัลโหลครับแม่ คือตอนนี้หนู..."

(รู้แล้วครับ เจนนี่โทรมาบอกแม่แล้วว่าลูกเรียนพิเศษอยู่ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ แม่ถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว คืนนี้พายุเข้า แม่ว่าฝนต้องตกนานแน่ๆ เลย ลูกจะนอนที่ห้องของคุณเดวินก็ได้แม่ไม่ว่าหรอก) ผู้เป็นแม่พูดออกมายืดยาว แม่เขารู้จากเจนนี่แล้วว่าเขาเรียนพิเศษกับใครเรียนที่ไหน เขาไม่ได้ว่าอะไร

"แม่อยู่ได้แน่นะ คืนนี้หนูอดกินข้าวฝีมือแม่แน่เลย" โซมินพูดปากเล็กเริ่มเบะออก มันดึงดูดคนที่มองเขาคุยกับแม่อยู่นานแล้วล่ะ ยิ่งทำปากเบะๆแบบนั้น มันยิ่งทำให้เดวินอยากจะเข้าไปกระชากมาบดขยี้จูบให้ปากเล็กนั้นบวมเจ่อซะจริงๆ คิดแล้วก็หมั่นเขี้ยว

(อยู่ได้ครับ ดูแลตัวเองด้วยนะรู้หรือเปล่า)

"ครับ รู้แล้วน่า แล้วแม่กลับบ้านยังไงหรอ?" โซมินเก็บความสงสัยไว้ในใจไม่ได้ แม่เขาไม่คิดจะกลับบ้านแน่ๆ ในเมื่อฝนมันตกหนักแบบนี้

(แค่นี้นะครับ แม่จะไปตรวจบัญชีสักหน่อย รักลูกนะ)

ติ้ด!

มันไม่ชอบมาพากลยังไงไม่รู้ แถมแม่ยังไม่ตอบคำถามเขาเลยแล้วยังเปลี่ยนเรื่องไปอีก แต่บางทีแม่อาจจะนั่งรถแท็กซี่กลับเพราะบ้านไม่มีคนอยู่ก็ได้หนิ..

"คิดมากน่า" โซมินบ่นกับตัวเอง แล้วหันกลับจะเดินไปนั่งที่โซฟา แต่ไม่เห็นคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังจึงทำให้ศรีษะของโซมินชนเข้ากับแผงอกกว้าง

ปึก!

"โอ้ะ!" โซมินยกมือขึ้นมาจับที่ศรีษะออกแรงลูบเบาๆ ในระหว่างที่ลูบๆ อยู่น่ะโซมินไม่รู้หรอกว่ามีคนเนียนๆ คนนึงกำลังลอบมองใบหน้าหวานยู่หน้าเวลาเจ็บน่ารักได้ขนาดนี้ พร้อมกอดเอวเล็กไว้หลวมๆ

 

"เจ็บมากมั้ยคนดี.."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว