facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 32 : เมื่อไหร่จะง้อสำเร็จ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 : เมื่อไหร่จะง้อสำเร็จ...

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 151.8k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 : เมื่อไหร่จะง้อสำเร็จ...
แบบอักษร




       อากาศที่ญี่ปุ่นตอนนี้แดดจ้า  แต่ก็ไม่ร้อนเท่ากับประเทศไทย ชายหนุ่มในชุดสูทเดินตรวจงาน

อาคารขนาดใหญ่ที่กำลังเร่งก่อสร้าง อีก 30 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือจะแล้วเสร็จสมบูรณ์

            “  ระวังศีรษะนะครับนาย  ”          เลขาเข้ามาเตือนป้องกันความอันตรายที่จะเกิดขึ้น                       

            “  ผมว่าน่าจะเสร็จเร็วกว่าที่แพลนไว้  ”        กาเบียลมองไปรอบๆแล้วพูดกับนาย                      

            “  ก็ดี  ”                       

            “  นายจะออกไปซื้อของฝากคุณหนูเหรอครับ ”           กรรณเดินเข้ามาถามนายใกล้ๆ                       

            “  อือ  กูจะไปดูของไปให้ฮันนี่หน่อยน่ะ  ”

       อิทธิมาดูงานที่ญี่ปุ่นเกือบสัปดาห์แล้ว  ก่อนจะกลับก็แวะหาซื้อของไปฝากลูกน้อย จากนั้น

ก็รีบไปขึ้นเครื่องที่สนามบินบินกลับไทยอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากทิ้งลูกไว้นาน







         “  ไหนนายว่าจะกลับพรุ่งนี้ไงคะ  ”        ป้าภาเดินออกจากครัวมาช่วยนายถือของเล็กๆน้อยๆ                      

         “  ผมไม่อยากทิ้งฮันนี่ไว้คนเดียว  ”                       

         “  คุณฮันนี่มาแล้วครับ... ”             มือขวามาเฟียเดินขึ้นไปอุ้มลูกสาวนายลงมาให้นายเอง

 เนื่องจากพี่เลี้ยงเตรียมของอยู่ หนูน้อยพอเห็น คนเป็นพ่อก็ยิ้มเริงร่าดีใจ ส่งเสียงแอ๊ะๆๆ ยกไม้ยกมือ

ท่าทางตื่นเต้นกับการที่พ่อไม่อยู่ไปหลายวัน                      

          “  ดีใจที่นายกลับมาใหญ่เลย  ”                     

          “  คุณฮันนี่คงจะดีใจกว่านี้ ถ้าคุณวีกลับมาอยู่กับเธอเหมือนเดิม  ”   อิทธิชะงักไปกับสิ่งที่ป้าภาพูด

 จากนั้นก็ก้มลงไปหอมฮันนี่เบาๆ จนกาเบียลส่งเสียงขึ้น

         “  เดินทางกลับมาใหม่ๆไปพักก่อนมั้ยนาย  ”                       

        “  นั้นสิครับ  ”       กรรณเห็นด้วยเกรงว่านายจะไม่สบายเอาได้                       

        “  คุณน่ะไปพักกาเบียล  กรรณมึงตามกูมา...  ”    ผมให้กรรณเดินตามผมขึ้นมาที่ห้อง ของเล่นฮันนี่ 

 วางฮันนี่ลงที่เบาะ หยิบตุ๊กตาให้เธอไว้จับ แล้วก็มองเธอเล่น กลัวจะหยิบอะไรใส่ปากเข้าไป

        “  ผมรู้นะนายคิดอะไรอยู่  ”                        

        “  วันนี้วันหยุด...มึงว่าเค้าจะอยู่บ้านมั้ย  ”                        

        “  น่าจะอยู่นะครับ  ”                  กรรณตอบเพราะคิดดูแล้วคนที่นายอยากเจอไม่น่าจะไปไหน                      

        “  อือ...ดี  พาฮันนี่ไปหาเค้าด้วยดีมั้ยมึงว่า  ”                        

        “  ดีครับนาย คุณวีคิดถึงคุณฮันนี่มาก เค้าบอกผม  ”                        

        “  งั้นไปเอารถออก  กูจะไปหาวี ”      อิทธิสั่งกับลูกน้องคนสนิทแล้วลูกสาวตัวน้อย

ก็ส่งเสียงตามเหมือนจะรู้ว่าจะได้ไปหาวี                        

         “  อี   อี   อี  อา  ปา ”                         

          “  เดี๋ยวแด็ดดี๊จะพาไปหาวีนะฮันนี่  ”     

         มาเฟียหนุ่มอุ้มหนูน้อยแล้วเดินไปบอกกับพี่เลี้ยงว่าให้เอาตะกร้าของมาให้ข้างล่าง  

เพราะจะพาฮันนี่ไปข้างนอกโดยไม่ได้บอกว่าจะไปไหนโดยไม่ให้พี่เลี้ยงตามไปด้วยเพราะคิดว่าสามารถดูลูกเองได้

 จนกระทั่งลงมาด้านล่าง กรรณก็มารับตะกร้าของถือตามนายขึ้นรถไปและรถก็เคลื่อนล้อเดินทางไม่นานก็มาถึง

ปากซอยทางเข้าบ้านวี มาเฟียหนุ่มจึงอุ้มลูกน้อยพาดบ่าลงจากรถเดินไปที่บ้านหลังเกือบท้ายสุด 

 ของซอยแล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน


            “  คุณวี!  คุณวีครับ  ”          กรรณตะโกนเรียกจากหน้าบ้านจนเจ้าของบ้านเดินออกมา                         

           “  มะ...มาคนเดียวเหรอ  ”       เจ้าของบ้านถามทั้งที่ในใจก็คิดว่าไม่ได้มาคนเดียวแน่                        

           “  เปล่าครับ  มีใครที่คุณวีอยากเจอมาด้วยนะ  ”

      ร่างบางชะเง้อมองไปที่ประตู  เมื่อกรรณหลีกทางร่างบางก็เห็นนายอุ้มฮันนี่มาด้วย  หนูน้อยฮันนี่ 

 พอเห็นวีก็ยิ้มร่า ชูไม้ชูมือดีใจพลางส่งเสียงคล้ายเรียกดังลั่น    อี    อี     แอ้    แอ้   อี                           


            “  ฮันนี่...  ”            วีเรียกฮันนี่ออกมาเบาๆไม่คิดว่าจะได้เจอ                          

            “  กูเข้าไปได้มั้ย  ”        อิทธิถามในขณะที่อีกฝ่ายยังยืนลังเลกับการที่จะอนุญาต                          

           “  เอ่อ...  ”                          

           “ ถ้าไม่ได้  กูจะได้พาฮันนี่กลับ  ”                         

           “  ก็เข้ามาสิ  ไม่ได้ติดยันต์ไว้ที่ประตู  ”                               

           “  ฮ่าๆๆๆ  ”  การที่วีพูดไปแบบนั้นทำให้กรรณหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

จึงโดนนายทำหน้าดุใส่กรรณจนเงียบเสียงลง


           “  เดี๋ยว...อย่าเพิ่งวางฮันนี่นะ  ”                          

          “  อี      แอ        อา         อี  ”     ร่างบางบอกกับนายแล้วเดินไปเอาผ้าห่มผืนหนา

มาพับครึ่งปูที่พื้นแล้วให้ฮันนี่นอนคว่ำตัวลง พร้อมทั้งก้มลงไปหอมไปลูบหัวลูบตัวฮันนี่อย่างคิดถึง

   ฮันนี่เองก็ชูแขน ให้ร่างบางอุ้มจนได้มาอยู่แนบอกอย่างที่เคยอยู่เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน

           “  ทีกับฮันนี่มึงยังกอดยังหอม คิดถึงไม่ได้เจอนาน แล้วทำไมกู มึงถึงหลบหน้า ไม่ยอมพูด

ยอมจากับกูเลย  ”     อิทธิพูดอย่างคนน้อยใจแต่วีเหมือนจะไม่สนใจดอมดมฮันนี่อย่างรักใคร่

              “  ไม่คิดถึงกูบ้างเลยเหรอ  ”                          

              “  กรรณ  เข้ามานั่งข้างในก็ได้นะ  ”

            ดูเค้าสิ ผมพูดด้วยก็หันไปพูดกับกรรณ  ไม่สนใจผมเลย  พูดด้วยก็ยังทำเป็นไม่ฟัง

 เล่นแต่กับฮันนี่ชวนไอ้กรรณเข้ามา  แต่ดีที่มันไม่เข้ามา  และอย่างน้อยผมก็ได้นั่งอยู่กับเค้าใกล้ๆ


         “  วี...กลับมาอยู่กับกูได้มั้ย มาเลี้ยงฮันนี่ไง  ”        มาเฟียหนุ่มมองร่างบางแล้วก็เอ่ยชวน                          

         “  พี่สาก็เลี้ยงได้  ”                           

         “  ฮันนี่ต้องการมึง ฮันนี่รักมึง  มึงไม่รักฮันนี่เหรอ ”                          

         “  ผมรักฮันนี่ ผมดูแลฮันนี่ไม่ดีไม่ใช่เหรอ ผมไม่ห่วง  ไม่สนใจ จะทำให้ฮันนี่ไม่สบาย 

  เป็นโรค นายจำไม่ได้เหรอที่นายบอกกับผมตอนนั้นน่ะ  ”   ร่างบางพูดอย่างน้อยใจในสิ่งที่เกิดขึ้น                          

         “  กูขอโทษ...กูผิดเองที่พูดแบบนั้น  ”                          

        “  ช่างมันเหอะ  ผมก็ผิดที่ละเลย ไม่คิดว่ามันจะดึกไป แล้วกันไปก็แล้วกัน  ฮันนี่..วีขอโทษนะ  ”

       “  มึงกลับมาเป็นวีแบบเดิมได้มั้ย  ”     มาเฟียมองร่างบางและหวังว่าเค้าจะยอมกลับมา                          

       “  ผมก็เป็นของผมแบบนี้ นายนั่นแหละ ช่วยกลับไปเป็นนายคนเดิมสักที เลิกมาหาผม 

  หยุดพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เหอะ  ”                          

       “  กูจะมาหามึงจนกว่ามึงจะยอมกลับมาหากู  ”                          

       “  แล้วนายจะให้ผมกลับไปทำไม  ให้ผมกลับไปโดนนายทำร้าย ทั้งร่างกายและจิตใจ 

 งั้นเหรอ  นายไม่คิดว่าผมจะเจ็บปวดบ้างเลยรึไง ผมก็เป็นมนุษย์มีความรู้สึกนะ  ”

       “  นายพาฮันนี่กลับไปได้แล้ว  ”                            

       “  ไม่!!  ”        อิทธิปฏิเสธเสียงแข็ง กว่าจะได้อยู่ใกล้กันแบบนี้มันยากจึงไม่อยากกลับไป                            

      “  ผมเจ็บและทนมามากพอแล้ว นายกลับไปเถอะ  ”                             

       “  ไม่ไป กูจะอยู่กับมึง ”                           

       “  ถ้านายไม่ไป ผมนี่แหละจะไปจากนายเอง ไปให้ไกลเลยด้วย

ร่างบางหอมฮันนี่แล้วก็ส่งคืนให้กับอิทธิ  จากนั้นก็ลุกเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปเลย




      “  กลับก่อนเถอะครับนาย  ”         กรรณเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงค่อยๆบอกกับนาย                               

      “  โถ่วเว้ยยยย!!!  ”      อิทธิกำมือแน่นทุบลงที่พื้นแล้วสบถอย่างโกรธตัวเอง                             

      “  ผมอุ้มคุณฮันนี่ให้นะครับ  ”

           ฮันนี่แววตากลับมาเศร้าสร้อยมองประตูห้องวีจนกรรณอุ้มออกมาพ้นจากตัวบ้าน ฮันนี่ก็ส่งเสียงร้องไห้

งอแงออกมา  ฮึ่กกกกกก   อี  ฮึ่กกกกกกก  แง้       แง้      แง้  อี


         “  กูตามง้อมาเท่าไรแล้ว ทำไมเค้าไม่ใจอ่อนให้กูเลยวะ  ”                             

        “  ชู่วววว ไม่ร้องนะฮันนี่  เดี๋ยวแด็ดดี๊พามาหาวีใหม่ เงียบเร็วๆ  ”     แง้    แง้   ฮึ่กก ฮึ่กก         

        “  มา..กูอุ้มเอง  ฮันนี่มาหาดี๊มา                             

        “  ใจเย็นนะครับนาย  ค่อยหาวิธีใหม่ ไม่นานก็ใจอ่อนครับ  ”                             

        “  เค้ามีความรู้สึกให้กูอย่างที่กูมีความรู้สึกให้เค้ารึเปล่า  ”      อิทธิชักเริ่มไม่แน่ใจ                            

        “  ความรู้สึกที่คุณวีมีให้นายมีไม่น้อยกว่านายที่มีให้คุณวีแน่นอนครับ  ”

       “  อ้าว!!  มาหาไอ้วีมันเหรอ  ”      ลุงวัฒเดินจากปากซอยเข้ามาเจอกับทั้งมาเฟีย

และกรรณหน้าบ้าน ส่งเสียงทักทายด้วยความประหลาดใจนิดๆ                            

          “  ไปไหนมาล่ะลุง  ”         อิทธิพยักหน้าตอบแล้วถามกลับไป                             

          “  ไปดูมวยกับบ้านตรง 3 แยกนู้นน่ะ  ”                             

          “  อ่อ...ผมขอตัวนะ  ไว้จะมาใหม่  ”                            

         “  เออๆโชคดี  ”    ลุงวัฒเกาหัวด้วยความงง แต่ก็รับไหว้มา            

 ผมอุ้มฮันนี่เดินมาขึ้นรถอย่างนุ่มนวลเบาๆ เพราะเค้าหลับคาบ่าผมไปแล้ว  พอถึงบ้านผมจึงค่อยๆ

ลงแล้วพาฮันนี่ขึ้นไปนอนที่เตียง ห่มผ้าให้แล้วก็หอมที่หัวเค้าหนึ่งที จากนั้นก็กลับไปที่ห้องตัวเอง

 เพื่อพักผ่อนบ้าง  ผมเหนื่อยล้าเพราะไปคุมงานที่ญี่ปุ่นแล้วบินกลับเลยโดยไม่ได้พักผ่อน นอนหลับ

ข้ามวันข้ามคืนไปเลยผม    พอตื่นมาในหัวมันก็คิดถึงคำพูดของวี  ผมทำเค้าเจ็บปวดมามากมายจริงๆ

  เห้ออออออ  จะทำไงดีนะ ให้เค้าใจอ่อนกับผม  ไม่เห็นหนทางและไม่คิดว่าเค้าจะใจแข็งถึงเพียงนี้ด้วย





            ก๊อกๆๆ                ก๊อกๆๆ




         ผมลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง  ก็พบกาเบียลยืนรออยู่ ผมจึงบอกให้กาเบียลไปรอที่ห้องทำงาน

 ขออาบน้ำก่อนแล้วจะตามไป  กาเบียลก็ตอบตกลงแล้วเดินจากไปโดยไม่ได้พูดหรือถามอะไร


         “  พาฮันนี่ไปหายังไล่ให้กูกลับไป แถมไม่ให้กูมาหาอีก  ”


          “  กูต้องทำไง!  มึงถึงจะยอมกูวะวี  ”


          “  จุดองจุดอ่อน  กูไม่สนใจละ  มึงอะคือจุดอ่อนกูที่แท้จริงเลย  ”


         “  โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  ”



           มาเฟียหนุ่มตะโกนโหวกเหวกโวยวายในห้องน้ำ  จนความเครียดลดลงไปบ้างก็รีบ

อาบน้ำแต่งตัว เดินไปที่ห้องทำงานที่มีคนมานั่งรออยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา


          “  บิ๊กพลเชิญนัดทานข้าวกับนายที่ย่านปากเกร็ด ”      กาเบียลเอ่ยตั้งแต่นายยังไม่นั่งลงที่เก้าอี้                      

          “  อาจองขอเข้าพบนายบอกมีอัญมณีล้ำค่ามาให้ครับ  ”   ต่อด้วยกรรณแจ้งเมื่อนายนั่งลงแล้ว                        

           “  เป็นห่าไรกัน  พากันมาขอพบกู  ”                        

          “  เป็นเรื่องดีนะครับนาย  ศัตรูมาขอสงบศึก เจริญสัมพันธมิตรด้วยเนี่ย มันบ่งบอกได้ว่า

 พวกเค้ายอมรับในอิทธิพลของนายและอยากอยู่พวกเดียวกันกับเรา  ”                         

          “  น่าเบื่อ!!!  พวกนก 2 รัง  ”                         

          “  ช่วงนี้นายยังไม่อยากพบใคร ก็นัดไว้ช่วงที่พอใจจะพบก็ได้นี่  ”   กาเบียลเสนอ                         

          “  อือ  กรรณ!  มึงไปจัดวันให้กู  ช่วงที่กูมีอารมณ์ให้พวกนั้นเข้าพบ  ”                         

         “  เอ้า!! นายครับ…ผมจะรู้มั้ยเนี่ยนายอยากให้พบช่วงไหน  ”        กรรณโวยวายเล็กน้อย

 พร้อมกับกาเบียลที่ส่ายหน้ากับคำสั่งที่ยากที่สุดในการเดาใจนาย ถ้าเลือกผิดเวลาก็จะโดนดุไปทั้งวัน                       

         “  มึงต้องรู้  ถ้ามึงไม่รู้กูจะสั่งทำโทษมึงถ้ากูได้วันที่กูไม่พอใจ ”                        

         “  ครับ...นาย  ”                       

          “  ตอนผมไปพัก  พากันไปไหนมา  ”   กาเบียลเอ่ยถามเพราะสาวใช้บอกนายออกไปข้างนอก                      

         “  ไปบ้านลุงวัฒ ไปหาวี   ”                      อิทธิตอบกาเบียลไปตรงๆ                       

         “  ง้อเหรอครับ  ”     กาเบียลถามเพราะไม่อยากจะเชื่อและหันไปมองกรรณที่ยิ้มๆอยู่                        

        “  ประมาณนั้น  ยิ้มอะไร!! ฮะ!!!  ”      อิทธิตอบแล้วตะคอกดุใส่ลูกน้องทั้งสองคน                       

        “  ตอนเค้าอยู่ทำตัวโอหัง พอเค้าไปก็ไปตามง้อ  ”                        

        “  อันนี้ผมไม่เกี่ยวข้องนะครับ บอกไว้ก่อน  ”     กรรณยกมือเมื่อกาเบียลพูดจบเพราะรู้ว่า

นายต้องเกรี้ยวกราดแน่ๆ และคนเป็นนายก็หันไปจ้องกาเบียลดุๆที่ใช้คำค่อนข้างรุนแรงกับตนแบบนั้น


       “  ในฐานะที่ผมเห็นนายมาตั้งแต่เด็กๆ  ผมเชื่อว่าคุณวีมีอิทธิพลต่อหัวใจนาย ถือว่ามีมากด้วย

 เพราะคุณวีทำให้นายมีอะไรเปลี่ยนไป  เอาใจช่วยนะครับ อย่าท้อไปเสียก่อน  ”     กาเบียลให้กำลังใจ                        

       “  ให้คนไปจับตัวมาเลยได้มั้ย  ”                        

      “ โอ้ๆๆ  ใจเย็นครับ ถ้าทำแบบนั้นที่นายตามง้อหลายวันจบกันเลยนะ  ”   กรรณปรามนายไว้                        

      “  ตามคนรักนะนาย  ไม่ได้ตามศัตรูหรือลูกหนี้  ”                        

      “  เลิกคุย!!!  ทำงานทำการได้ละ  งานส่วนงานอย่าเอาเรื่องอื่นมาปน ”




        ทางด้านของวี  พอแอบมองลอดออกมาจากช่องประตูก็เห็นว่าอิทธิกลับไปแล้วจึงออกมาจากห้อง

 เพื่อทำกับข้าวต่อ  ไม่นานพ่อก็กลับมาที่บ้าน พร้อมถามไถ่เกี่ยวกับอิทธิเพราะสวนทางกันตอนเดินเข้าบ้าน

      “  มาเฟียนั่นทำไมมาบ้านเราบ่อยนักวะ   ”     ลุงวัฒถามแล้วนั่งลงกลางบ้าน                      

       “  พ่อรอก่อนนะ  กำลังทำกับข้าว  ”          วีเลี่ยงไม่ตอบแล้วรีบทำอาหารต่อ                       

       “  มาบ่อยอย่างกับมาตามง้อเมีย  ”                      

        “  ฮัดชิ่วววววววว!!     อะไรนะพ่อออออ  ”                      

       “  กูบอกว่า มาเฟียนั่นมาบ่อยเหมือนมาตามง้อเมียเลย  ”   ลุงวัฒพูดดังขึ้นชัดขึ้นจนวีรุกรี้รุกรน                       

       “  เมียเมออะไรล่ะพ่อ  ”                  เป๊งง   เป๊ง   วีเฉไฉตีกระทะเสียงดัง                       

       “  สมัยนี้โลกมันเปิด เพศเดียวกันรักกันก็มีถมเถไป  ”                       

       “  หื๊อ?  ”             วีเลิกคิ้วประหลาดใจที่พ่อเข้าใจเรื่องแบบนี้ด้วย                       

     “  กูไม่ซีเรียสหรอกนะ  ว่าลูกกูจะมีแฟนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย  ขอให้ลูกกูมีความสุข 

 เพศไหนกูก็ไม่เกี่ยง กูเข้าใจ  ”                       

      “  หัวสมัยใหม่นะพ่อเนี่ย  อินเทรนด์เวอร์  ”         วีว่าพลางตักอาหารจากกระทะใส่จาน                       

      “  มึงกับไอ้นนท์ไม่ได้เป็นผัวเมียกันใช่มั้ย  ”                       

       “  จะบ้าเหรอพ่อ  เป็นเพื่อนกัน โหว!! รู้เช่นเห็นชาติกันซะขนาดนั้น  ”  

 วีส่ายหัวเล็กๆเมื่อคิดภาพถ้าจะต้องมาจู๋จี๋หรือเป็นแฟนกับเพื่อนสนิทอย่างนนท์

      “  หอมว่ะ ทำอะไรกินวะ ”                                                     

      “  ผัดหน่อไม้ใส่ไก่กับต้มจืดเต้าหู้  ”                     

      “  ตอนกูเดินเข้ามาบ้านสวนกันกับมาเฟียนั่น  เห็นอุ้มเด็กน้อยด้วย  ”                       

      “  หนูน้อยนั่นแหละที่ผมเลี้ยง ชื่อฮันนี่  ”                       

      “  น่าตาน่ารักเชียว  ”                           ลุงวัฒบอกแล้วก็ยิ้มๆคงอยากมีหลาน

      วียกกับข้าวมาวางตรงหน้าพ่อแล้วเดินกลับไปยกหม้อข้าวกับจานช้อนมาพร้อมตักข้าวส่งให้พ่อ

 และตักให้ตัวเอง  จากนั้นก็ลงมือกินข้าวมื้อเย็นกันไปคุยกันไปถึงเรื่องต่างๆ


       “  พ่อ...ผมจะไปดูงานแทนรองหัวหน้าที่ต่างประเทศนะ  ไปกับหัวหน้าแล้วก็ไอ้นนท์  ”                      

       “  อือๆ ”                 พ่อของวีไม่ได้ว่าอะไรกินข้าวต่ออย่างสบายใจ                       

       “  อยู่ได้ใช่มั้ย  ผมไม่อยู่ ไม่ต้องไปไหนไกลหรือทำอะไรเลยนะ  ”   วีบอกกับพ่ออย่างเป็นห่วง                       

       “  ไม่ต้องห่วงกูหรอกน่าาา  ไปทำงานมึงนั้นแหละ  ”                       

       “  ผมไปพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ วันกลับยังไม่แน่ใจแต่ไม่นานหรอก  ”                      

        “  เออๆ ไปก็ดูแลตัวเองด้วยละกัน  ”                       

       “  ครับ...พ่อเปลี่ยนไปทำผมใจหายเหมือนกันนะเนี่ย  ดีเกิ๊นนน  ”   

วีพูดแล้วก็ยิ้มปลื้มกับการเปลี่ยนไปในทางที่ดีมากๆของพ่อจนทำให้คนเป็นพ่อมองลูกแบบเนือยๆเพื่อแก้เขิน



         “  ถ้าใครมาถามถึงผมก็บอกแค่ว่าผมไปดูงานต่างประเทศนะพ่อ  ”                        



       “  บอกมาเลยก็ได้ว่าถ้ามาเฟียนั่นมาถามให้บอกน่ะ  ”















#  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน มาเม้นท์ มาถูกใจเช่นเดิม


#  ไม่เป็นไรหรอก ไรท์ดีใจนะที่ทุกคนแบบอินกับเรื่องน่ะ


#  ไรท์ก็แต่งตามที่ไรท์แพลนนั่นแหละ  ไม่ต้องห่วงไรท์555


    อาจมีปรับเปลี่ยนบ้างเอาใจคนอ่าน  ไรท์ยอมมมม


#   จะไม่ให้พระเอกเหนื่อยกับการง้อละ  รอก่อน


#  ไรท์ไหว ไรท์โอเคทุกคน555  ไม่มาม่านะ



ความคิดเห็น