ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP16]

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP16]

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2561 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP16]
แบบอักษร

บทที่ ๑๖

“ผมทำให้คุณทาน แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” เรียวยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ จนอีกคนรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรของนาย” 

“รับปากมาก่อนว่าจะทำทุกอย่างตามที่ผมต้องการ” 

“ฉันไม่รับปาก เพราะฉันยังไม่รู้เลยว่านายจะให้ฉันทำอะไร” ไม่มีทาง เธอไม่มีทางรับปากอะไรกับใครพร่ำเพรื่อ โดยเฉพาะกับผู้ชายชอบฉวยโอกาสอย่างเรียว เธอไม่ไว้ใจเขา

“ถ้าไม่รับปาก งั้นก็ไม่ต้องกิน” เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังหิวมากขนาด เพราะฉะนั้นเขาจะใช่สิธีนี้แหละบีบบังคับให้เธอยอม ยังไงก็ไม่รอดหรอกแม่คุณเอ๋ย

“นี่นาย!” หน็อยแน่! ไอ้ปากหมาเล่นบังคับกันแบบเลยเหรอ เอ็มมามองเรียวอย่างเกรี้ยวกราด ถึงกับบังคับเธอถึงขนาดนี้ เขาต้องมีแผนไม่ดีไม่ร้ายกับเธอแน่ๆ ไม่หน้าหลงกลเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้เลยเอ็มมาเอ๊ย=_=‘

“ว่าไงครับ จะกินไม่กิน” เรียวถามขึ้นอีกครั้ง ทำเป็นใช้มือโกยเอากลิ่นข้าวไข่เจียวเข้าหาตัวแล้วสูดดมกลิ่นอันหอมๆชวนน้ำลายใหลเข้าปอด เพื่อกดดันหญิงสาว

“อืมมมมมม หอมมาก” 

“อึก” เอ็มมาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กระเพาะน้อยๆของเธอประท้วงหาข้าวไข่เจียวที่อยู่กับเรียวครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดก็ทนต่อต้านกับความหิวโหยไม่ไหว จึงยอมตกลงในที่สุด 

เธอเป็นถึงน้องสาวสุดที่รักของเจ้านายของเขา เรียวคงไม่กล้าทำอย่างที่เธอคิดหรอก

“ก็ได้ฉันตกลง รับปากว่าจะทุกอย่างตามที่นายต้อง” บอดี้การ์ดหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจกับคำตอบที่ได้รับ เลื่อนจานข้าวให้เอ็มมาไปอย่างว่าง่าย ส่วนหญิงสาวที่มีความหิวเป็นทุนเดิมก็ไม่รอช้า รีบลงมือทานข้าวจนหมดจาน 

“ฉันอิ่มแล้ว จะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามา แต่ขอเป็นพรุ่งนี้นะ ตอนนี้ฉันง่วงมากเลย” เมื่อท้องตึงหนังตาก็หย่อน เอ็มมาพูดไปหาวนอนไป เรื่องที่ตกลงกับเรียวเอาไว้ขอเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เพราะตอนนี้เธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

“แต่ผมต้องการตอนนี้ เดี่ยวนี้” 

“เอ๊! ก็บอกว่าไม่ไว้ไง ฉันง่วง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ตกลงเอาไว้พรุ่งนี้ เดี่ยวฉันจะทำทุกอย่างตามที่นายต้องการเลย ขอบคุณสำหรับอาหารนะ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องครัวทันที แต่มีหรือว่าคนอย่างเรียวจะยอมให้ปลาหลุดมือไปง่ายๆ 

พรึ่บ! 

“อ่ะ!” 

ร่างบางที่กำลังจะก้าวขาไปข้างหน้า ถูกยกลอยขึ้นเหนือพื้นในท่าเจ้าสาว โดยฝีมือของคนตัวโตอย่างเรียว 

“อะไอ้บ้าเรียว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” 

“หุบปาก! ไม่งั้นผมจูบ” เรียวกดเสียงต่ำเพื่อบอกว่าเขาจะทำจริงๆหากเธอไม่หยุดโวยวายจนเอ็มมาต้องเม้มปากแน่น และไม่รอให้หญิงสาวได้แผลงฤทธิ์อะไรอีกก็รีบสาวเท้าฉับไวไปยังห้องนอนของตัวเองทันทีทันใด

“เดี๋ยวๆๆ นะ..นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” คนตัวเล็กร้องประท้วงทันทีเมื่อเรียวอุ้มเธอเข้ามาในห้องนอนห้องหนึ่ง ซ้ำเขายังกดล็อกประตูแล้วเดินไปที่เตียงใหญ่ 

“นะ..นายจะทำอะไรฉัน หยะ..อย่านะ ไม่งั้นครั้งนี้ฉันฟ้องพี่ธามจริงด้วย นายไม่ตายดีแน่ถ้านายทำอะไรฉัน” เอ็มมารีบถกกายถอยหลังทันทีที่เรียววางเธอลงบนเตียงนอนขนาดห้าฟุตของเขา พลางขยับปากเอ่ยขู่ฟ่อๆราวกับแมวน้อยขู่ราชสีก็ไม่ปาน

“ผมไม่กล้าทำอะไรคุณหนูเอ็มมาหรอกครับ ไม่ต้องกลัว” 

“แล้วจะฉุดฉันมาทำอะไรในห้องของนายไม่ทราบ!” 

“ก็แค่ต้องการหมอนข้างไว้นอนกอดสักคืนหนึ่ง” 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันเป็นหมอนข้างให้นาย ไม่มีทาง!” 

“สัญญาว่าแค่นอนกอด เป็นหมอนข้างให้ผมคืนหนึ่ง ตามข้อตกลงของเรา” ให้ตายเถอะ! ไม่หน้าเลยเอ็มมา! เธอไม่หน้าหลงกลผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้เลย...

เรียวค่อยๆคลานเข่าขึ้นมาบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนข้างๆเอ็มมา จากนั้นก็กระตุกแขนบางเบาๆเพื่อให้เธอล้วงลงมาซบบนอกแกร่ง แล้วตวัดแขนกอดรัดร่างบางไว้แน่น

เอ็มมาได้แต่นอนนิ่งๆให้เขากอด สมองบอกให้ขัดขืนแต่ร่างกายกลับแขงทื่อ ต่างจากหัวใจดวงน้อยที่เต้นโครมครามจนกลัวชายหนุ่มจะได้ยิน

เธอนอนอยู่อย่างนั้นจนความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว 

“นะ..นายจะไม่อาบน้ำก่อนเหรอ คือนายพึ่งจะออกกำลังกายมา...” 

“ไม่ง่ะง่วงแล้วเหมือนกัน ไว้อาบพรุ่งนี้เช้า” หญิงสาวพูดยังไม่ทันจบเรียวก็แทรกขึ้นทันควัน ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร

“ฝันดี จุ๊บ” 

“นี่นาย! ไหนบอกแค่นอนกอดอย่างเดียวไง!” เอ็มมาค้อนใส่เมื่อเรียวกดจูบลงบนหน้าผากมนเป็นการบอกฝันดี

“ของแถม จุ๊บ” และก็อีกครั้ง

“กรี๊...” 

“ถ้ากรี๊ด ผมจูบปาก แล้วไม่รับปากนะว่าจะจบเพียงเท่านั่น” 

“...” เงียบกริบ เสียงกรี๊ดถูกกลืนกลับลงในลำคอ นอนนิ่งๆให้เขากอดจนผล็อยหลับไป ซึ่งเรียวเองก็เหมือนกัน...

-เช้าวันต่อมา- 

ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นมารับแสงสว่างในยามเช้า กระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสการมองเห็น เรียวก้มลงไปมองคนตัวเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนอกแกร่ง พานหลุดยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่เขาจะพลิกตัวเธอให้ลงไปนอนบนที่นอนหนานุ่มอย่างเบามือ ใช้มือแกร่งค่อยๆสาวผมที่ปิดบังใบหน้าสวยหวานออกให้อย่างอ่อนโยน

“เมื่อคือคุณรอดไปได้ยังไงนะ หืม?”

“อื้อ~” ร่างบางบนเตียงขยันตัวเล็กน้อย เรียวถึงกับอมยิ้มให้กับความน่ารักของเอ็มมา เวลานอนเธอช่างเหมือนแมวน้อยขี้อ้อน แต่เวลาตื่นนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว ทั้งปากร้ายเหมือนลูกหมาน้อย(?) ขี้เหวี่งขี้วีนอย่างกะช้างตกมัน

ก๊อก! ก๊อก!

“เรียวเปิดประตูให้หน่อย” เจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้งเฮือกเพราะจำเสียงนั้นได้ดี บ้าจริง! ไอ้กิตติจะมาเคาะอะไรตอนนี้เนี่ย! แล้วถ้ามันเข้ามาเห็นเขากับเอ็มมาในสภาพนี้คงไม่ดีแน่...

๐๐๐๐๐

-ทางด้านธาวิน-

“อรุณสวัสครับที่รัก ฟอด~” ชายหนุ่มหอมแก้มคนรักฟอดใหญ่ โดยไม่สนใจเลยว่าเธอกำลังแปลงฟันอยู่ ดาหลาผลักธาวินออกห่างท่าทางขยักเขย่ง ว่างแปลงสีฟันไว้ที่เดิมก่อนหน้านี้ แล้วจัดการล้างหน้าม้วนปากทำความสะอาดจนเสร็จสรรพ

เมื่อเห็นอีกคนทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ธาวินจึงเดินเข้ามาหอมแก้มหญิงสาวอีกครั้ง

“ฟอด~ ฟอด~ อาบน้ำยัง อาบพร้อมกันไหม?” 

“อย่ามายุ่งกับฉัน” ร่างของมาเฟียหนุ่มถูกผลักออกห่างอีกครั้งอย่างแรง 

“อะไรของคุณเนี่ยที่รัก เมื่อคือเรายังสนุกกันอยู่เลย” 

“หยุดเลยนะ ห้ามพูดเรื่องนี้อีก” ดาหลาร้องประท้วงขึ้นทันควัน เมื่อธาวินเอ่ยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคือ น้ำเสียงของเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังไม่พอใจ

“โกรธเหรอ แต่คุณยอมผมเองนะ ผมไม่ได้ขืนใจคุณ” เหอะ! ถ้าไม่ใช้เพราะอารมณ์มันเคล่มตาม ฝันไปเถอะว่าเธอจะยอม! แรกๆก็ขัดขืนอยู่หรอก แต่นานไปก็หยุดไม่ได้แล้ว=_=‘

“ผมมีความสุขมากเลยรู้ไหม ตอนคุณเรียกว่าที่รัก” ว่าพลางขยับตัวเข้าหาอีกครั้ง พร้อมกับตวัดแขนแกร่งโอบรอบเอวบางเข้ามากอดไว้ 

ทั้งๆที่รู้ดีว่าเมื่อคืนดาหลาไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่เขาก็มีความสุขที่เธอเรียกแบบนั้น และอยากให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไป

“ปล่อย” ดาหลาดีดดิ้นพยายามแกะแขนแกร่งออกจากรอบเอวเพื่อให้หลุดจากพันธการ แต่ทว่าสักพักเธอก็หยุดดิ้นและกอดตอบชายหนุ่ม

ธาวินแปลกใจไม่น้อยกับการกระทำของอีกคน พร้อมกันนั้นก็หัวใจพองโตไม่แพ้กัน 

“หิวแล้ว~” นี้คือแผนทำให้เขาตายใจ ดาหลาใช้หน้าผากมนถูไถไปกับแผ่นอกแกร่ง ทำเสียงงึมงำราวกับลูกแมวน้อย ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของเธอสามารถสร้างรอยยิ้มให้มาเฟียหนุ่มได้ไม่ยาก

“อ้อนผมแบบนี้มีเจตนาอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า หึม?” ราวกับรู้ว่าอีกคนกำลังคิดจะทำอะไร ซึ่งดาหลาเองก็ทราบอยู่แล้วว่าธาวินไม่ใช่คนโง่เขลาจนปัญญา ที่จะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่ร้อยทั้งร้อยของผู้ชายร่วนแล้วแต่พ่ายแพ้ให้กับมารยาหญิงทั้งนั้นแหละ

“หิว~ หิวข้าว~” 

“ถ้างั้นก็เลิกอ้อน แล้วรีบไปอาบน้ำจะได้ไปทานข้าวกัน” 

“ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ?” หญิงสาวผละตัวออกห่างทันทีที่ธาวินเอ่ยประโยคนั้นจบ ถามเขาด้วยท่าทางกระเง้ากระงอด

“เฮ้ย~” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มถอนหายใจพรืดใหญ่ ไม่ใช่ไม่ชอบให้ออดอ้อน แต่เพราะรู้ว่ามันไม่ได้มาจากความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ เขาเลยเอ่ยแบบนั้นออกไป

“ปะ อาบนำ้กัน” ธาวินไม่ได้ตอบคำถามของเมียตัวน้อย แต่เดินเข้ามาอุ้ทเธอขึ้นแนบอกเพื่อไปอาบน้ำอาบท่าแทน

๐๐๐๐๐

-กลับมาทางด้านของเรียว-

ก๊อก! ก๊อก! 

“เรียว ตื่นยังวะ จะแปดโมงแล้วนะเว้ย”  กิตติเคาะประตูเรียกเรียวอีกครั้ง เมื่อไม่ได้เสียงตอบรับกลับไป

‘เอาไงดีเรียว เอาไงดี’ เรียวมองบานประตูห้องนอนที่มีกิตติยืนอยู่หลังประตูสลับกันกับคนในอ้อมกอด พลางคิดในใจว่าจะทำยังไงดี

“ตื่นแล้วๆ เดี๋ยวออกไป รอแป๊บ” สุดท้ายชายหนุ่มก็ตัดสินใจลุกจากเตียงไปเปิดประตูให้เพื่อนรัก ถึงยังไงซะกิตติมันก็เป็นเพื่อนรักของเขา แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้ล้วงเกินเอ็มมาให้เธอได้เสื่อมเสีย

“กว่าจะเปิดได้นะมึง” กิตติประท้วงขึ้นทันทีที่เรียวเปิดประตูออก

“เออ โทษที พอดีมีบางอย่างต้องจัดการ” เรียวทำเพียงแค่แง้มประตูออกและยื่นหน้าออกมาคุยด้วย แม้ว่าก่อนจะมาเปิดประตูจะทำใจไว้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริงเขากับไม่กล้ายอมรับความจริง ไม่กล้าพอที่จะให้กิตติรู้ว่าเอ็มมาอยู่ในห้องนอนของเขา 

“มีอะไรหรือเปล่า ทำตัวมีพิรุธ” กิตติอดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อสังเกตได้ว่าเรียวทำเหมือนมีอะไรบางอย่างปิดบังเขา 

“ปะ..เปล่าไม่มีไร ว่าแต่แกเหอะกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“ซักพักแล้ว เห็นว่ายังไม่ตื่นเลยมาปลุก”

“เงียบๆหน่อย จะนอน~” สิ้นสุดประโยคนั้นของกิตติก็มีเสียงผู้หญิงดังออกมาจากในห้อง ทำเอาเจ้าของห้องถึงกับหน้าซีดเผือก

“ใครอยู่ห้องกับแก” 

“มะไม่มี๊” เรียวส่ายหน้าพัลวันให้กับคำถามของเพื่อนรัก 

“จะไม่มีได้ไงก็ฉันได้ยินอยู่เมื่อกี่ นี้แกเอาคนนอกเข้ามาในคฤหาสน์เหรอไอ้เรียว” 

“ไม่ใช่เว้ย” 

“ไม่ใช่แล้วใคร” 

“ถ้าฉันบอก...แกห้ามตกใจและก็ห้าม...บอกนายเรื่องนี้” 

“นี้แกอย่าบอกนะว่า...”

“บอกว่าจะนอนไง! เงียบๆหน่อย!” เอ็มมาประท้วงขึ้นเสียงดัง เมื่อเรียวกับกิตติยังคงส่งเสียงรบกวนการนอนของเธอ 

พลั่ก!

กิตติผลักเรียวกลับเข้าไปในห้องพร้อมกับตนเอง และแล้วก็ต้องตาเบิกโพลงเมื่อทราบว่าผู้หญิงที่อยู่ในห้องกับเพื่อนรักเป็นใคร

“คะ..คุณหนูเอ็มมา!”

.................................

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู? please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว