ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1

blood

หืม หื้ม หืม

"พี่มะนาวๆ ช่วยด้วยครับๆ" ฉันที่กำลังนั่งอ่านหนังสือนิตยสารเพลินกลับถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงใสของเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่อุตส่าห์วิ่งมาตามฉันอย่างเหนื่อยอ่อน

"ถ้าให้เดานะ ไอ้แฝดนั่นก่อเรื่องอีกแล้วหรอ" ไอ้เด็กแฝดที่ฉันพูดถึงก็คือไอ้เด็กแฝดนรก ชื่อสิงห์กับพยัคฆ์ ซนเป็นลิง วันๆเอาแต่ชอบแกล้งคนอื่นไปทั่ว มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ส่วนคนที่จะปราบพยศพวกมันได้ก็ไม่ใช่ครูห้องปกครองหรอกเพราะด่าอะไรไปมันก็ไม่เคยจำ มีแต่ฉันทำนั้นแหละที่เอาอยู่

"ไม่ใช่นะสิพี่" น้องผู้ชายคนนี้พูดขึ้นหน้าเสียเหงื่อแตกพลั่กเหมือนคนที่หวาดกลัวอะไรมากๆแล้วไม่รู้จะรับมือกับเหตุการณ์นั้นยังไง อย่าบอกนะว่า

"ไอ้เจมส์นะสิพี่ ไม่รู้มันเป็นบ้าอะไรของมันจู่ๆก็มาต่อยหน้าเพื่อนผมลงไปกองกับพื้น ตอนนี้คงยังไม่เลิกเลยมั้งพี่รีบไปห้ามมันเร็ว" เนี่ยแหละที่น่ากลัว เพราะถ้าเป็นไอ้เด็กแฝดนั่นยังแค่แกล้งเล่นเพื่อความสนุกเท่านั้น แต่กับเจมส์เขาเหมือนเอาจริงตลอดเวลาและพร้อมที่จะมีเรื่องกับทุกคน ฉันก็รักเขาแบบน้องชายคนนึงนะอีกอย่างบ้านฉันกับบ้านเขาก็สนิทกันด้วย แม่ของเขาก็ฝากฝังมาแล้วด้วยว่าให้ช่วยดูแลเขาด้วย 

"พี่ นั่นไงตรงนั้น" ฉันรีบเดินตามเด็กนี่ ก็พึ่งรู้เนี่ยแหละว่าเดี๋ยวนี้เขาหัดมามีเรื่องกันที่หลังโรงเรียนหน้าห้องน้ำชายแล้ว แล้วประเด็นคือฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว

ผั๊วะๆๆ ตุบๆ ฉันสังเกตคนที่กำลังมีเรื่องอยู่ชัดเลยว่าเป็นเจมส์แน่นอน หนำซ้ำเขายังแทบไม่ได้มีบาดแผลอะไรเลยด้วยซ้ำมีแต่เด็กโชคร้ายคนนั้นนั่นแหละที่กำลังโดนต่อยจนหน้าบวมเป่ง เอ๊ะเดี๋ยวนะ ในวงล้อมนี้ก็มีเด็กผู้ชายอีกเยอะแยะแต่ทำไมไม่มีใครเข้าไปช่วย อีกอย่างในกลุ่มนี้ไอ้เจมส์มันเด็กสุดเลยนะ

"ไอ้พวกที่เหลือก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งสักคน ไอ้เจมส์มันบอกว่าใครเข้าไปขัดจังหวะ มันจะเล่นเอาให้ถึงตายเลย" ให้ตายเถอะบอกทีว่านี่เด็กม.ต้น นี่ขนาดมันยังเด็กนะยังซ่าได้ขนาดนี้ถ้ามันโตมามันไม่ยกพวกตีกันเลยหรอ

ฉันเดินเข้าไปในวงล้อมนั้นโดยที่ทุกคนพร้อมใจกันหลีกทางให้ฉันได้เดินเข้าไป

"เจมส์ หยุด" พูดอะไรไปเขาก็ไม่ฟังเพราะสติเขาไปหมดแล้ว

"........"

ตุบๆๆผั๊วะ นอกจากไม่หยุดแล้วยังต่อยเด็กผู้ชายคนนั้นอย่างไม่ยั้งแรงอีก

"เจมส์!!!พี่บอกให้หยุดไง" ฉันตะคอกเขาอีกครั้ง 

"ใครวะ อยากตายด้วยหรือไง...พะพี่มะนาว" เขาตวาดกลับมาแต่พอหันมาเจอฉันเขาก็ยอมปล่อยมือจากชายเสื้อเด็กคนนั้นแต่โดยดี

ผัวะ ทันทีที่ปล่อยมือเด็กคนนั้นก็ใช้เเรงเฮือกสุดท้ายต่อยสวนกลับเข้าหน้าเจมส์จนเลือดกำเดาไหล 

"หนอย!!มึง" เจมส์ไม่ยอมแพ้กะจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ฉันเลยดึงมือเขาออกมา ซึ่งเขาก็ยอมเดินตามออกมาแต่โดยดีไม่มีเถียงไม่มีการขัดขืนใดๆทั้งสิ้น พอเดินออกจากวงนั้นแล้ว ฉันถึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาไปเช็ดเลือดกำเดาที่กำลังไหล

"ทำไมต้องขยันหาเรื่อง"

"ก็ชอบ.....เวลาเห็นเลือดคนอื่น เห็นแล้วมันรู้สึกดี" เขาพูดพร้อมกับมีรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกประดับที่มุมปาก 

"แต่พี่ไม่ชอบ รู้มั้ยว่ามันไม่น่ารัก"

"........." ทันทีที่ฉันพูดออกไปเขาก็ทำหน้าชะงักแล้วเงยหน้ามองฉัน ด้วยความที่เขาโตไวหรืออะไรก็ไม่รู้ความสูงของเราเลยไม่ได้ต่างกันมากอีกไม่กี่ปีเขาก็คงสูงแซงหน้าฉันไปแล้ว

"ก็มันปากไม่ดีก่อนเอง ผมได้ยินมันว่าพี่ ผมก็เลยต่อยหน้ามันแต่ก็ไม่ได้รุนแรงสักหน่อยยังไม่ทันมีใครเป็นอะไรเลย" เขาพูดแล้วเอามือไขว้หลังสีหน้าเศร้าสลดลงเพราะโดนฉันส่งสายตาดุใส่ ทำให้ตอนนี้เขาได้แต่ก้มมองพื้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน

"แต่มันไม่ดีเข้าใจมั้ยครับ พี่ไม่ชอบเห็นเจมส์เป็นแบบนั้นนะ" เวลามีเรื่องทีไรเขาเหมือนไม่มีสติทุกครั้ง เหมือนจะเอาให้ตายไปข้างก่อนมั้งถึงจะได้สติคืน

"แล้ว...พี่ชอบแบบไหนล่ะ?"


...........................................................................................................................................................................

เชื้อพ่อมันแรงส์55555555 

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นเจอกันตอนหน้าจ้า

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น