ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#2 : ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้ (75%) [18++] (รีไรท์)

ชื่อตอน : #2 : ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้ (75%) [18++] (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 209.6k

ความคิดเห็น : 317

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 00:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#2 : ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้ (75%) [18++] (รีไรท์)
แบบอักษร

 

“คิงส์... พอ... พอเถอะ เราหายใจไม่ออก” เมื่อเขาผละออกเสี้ยววินาที คนที่รู้ตัวว่าเริ่มไร้เรี่ยวแรงก็อุธรณ์เสียงสั่น ฟองสมุทรแพ้แอลกอฮอล์ แค่กลิ่นเพียงน้อยนิดยังทำให้เธอมึน แต่นี่เขาทั้งเข้ามาใกล้... จูบจาบจ้วง... แล้วก็ใช้ลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าร่วมกัน เธอไม่เหลือกำลังจะขัดขืน ได้แต่พยายามสั่งเสียงแข็ง “...เอามือออกไป ...หยุ--”

เธอผวาเกี่ยวลำแขนหนาไว้เมื่อปลายนิ้วโป้งกร้านจงใจปัดผ่านยอดทรวง ทำให้สากระคายจางๆ ทว่าหวามหวิวไปทั้งเนื้อทั้งตัวจนต้องกลั้นเสียงในลำคอไม่ให้เล็ดลอดออกมา

“ชอบไหม” คนเมาเปลี่ยนเป้าหมายเมื่อพบว่าเธอเม้มปากแน่น จมูกโด่งแตะลงตามแก้มนวล สันกรามเนียนนุ่ม แล้วก็ลำคอขาวผ่องที่โผล่พ้นปกเสื้อนอน เขาแตะลิ้นลงตรงจุดชีพจร ก่อนจะใช้เรียวปากครอบครองแล้วดูด...

ฟองสมุทรสะท้านเยือก แทบทรุดลงไปกองกับพื้น

“อื๊อ... คิงส์...”

มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยพานพบ หญิงสาวได้ยินเรื่องนี้มาหลายต่อหลายครั้งทว่าไม่คิดจะลองด้วยตนเอง ท่ามกลางอารมณ์ที่พร่ามัวเพราะอาการแพ้กำเริบ เธออยากจะปล่อยให้เขาทำตามต้องการ... เท่ากับที่รู้ว่าถ้าขืนปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไป พรุ่งนี้เธอคงจะเสียน้ำตา

ชั่ววินาทีที่คนตรงหน้าลังเล คีตศิลป์ดึงมืออกจากใต้ร่มผ้าแล้วปลดกระดุมชุดนอนเธออย่างรวดเร็วเท่าที่คนเมาจะทำได้ เขาประทับรอยครั้งที่สอง... ครั้งที่สาม... ต่ำลงเรื่อยๆ อย่างไร้การควบคุม ครั้นเธอทุบไหล่เขา สาบเสื้อสีหวานก็ถูกดึงให้แบะกว้างออก สายตาของชายหนุ่มเริ่มพร่ามัว รู้สึกเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น 

จริงหรือฝัน...

แล้วมันสำคัญตรงไหน...

“ฟอง…” เขาว่าขณะเลื่อนขึ้นสบนัยน์ตาคู่กลมใส “...ฉันคิดถึงเธอ”

หญิงสาวเผยอปากอ้าอย่างตกใจ ตัวแข็งทื่อแม้ใบหน้าหล่อเหลาจะยื่นเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นวิสกี้เข้มข้นอีกครั้ง

“คิดถึง...” เขาย้ำขณะเอียงหน้า ปลายจมูกโด่งปัดผ่านแผ่วเบา “...คิดถึง ...คิดถึง”

คนฟังหลับตาลงเพื่อกลั้นน้ำตา ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขาอีก... ช่างน่ายินดี... แล้วก็เจ็บ เจ็บเพราะรู้ตัวว่ายังทำร้ายเขาอยู่ เจ็บเพราะรู้ว่าได้สร้างแผลลึกให้คนสำคัญที่สุด

อย่าจูบเธอนะ...

อย่าทำแบบนี้...

ทว่าเสียงในใจคงส่งไปไม่ถึง เพราะคีตศิลป์บรรจงแนบเรียวปากร้อนเข้าหาเธออีกครั้งอย่างโหยหา สองมือเปลื้องผ้าที่ขวางระหว่างทั้งคู่ออก ปลายลิ้นของเขาเต็มไปด้วยรสขมนุ่ม เป็นรสแบบผู้ใหญ่ เป็นรสที่ทำให้เธอตระหนักว่าเขาไม่ใช่หนุ่มรุ่นพี่ที่คอยหักห้ามใจเวลากอดกันอีก เขาจูบหนักหน่วงจนไม่เหลือจังหวะให้หายใจหายคอ ปลายนิ้วสอดเข้ามาขอบกางเกงนอนเพื่อจะดึงทึ้งลง...

เธอจะเป็นลม

แต่แล้ว... เขาก็หยุดจูบ เปลี่ยนเป็นซบหน้าเข้ากับบ่าของเธอแล้วตัวอ่อนเปลี้ย ตอนแรกเธอนึกว่าเขาจะระดมเล้าโลมต่อ แต่กลายเป็นว่าคีตศิลป์ทิ้งน้ำหนักลงเต็มรัก ครางงึมงำแล้วสลบไสลเพราะพิษแอลกอฮอล์ที่ล้นกระแสเลือด

ฟองสมุทรหอบหายใจอยู่ชั่วครู่ ไม่รู้จะจัดอารมณ์ยังไงถูก

แต่ก่อนที่ทั้งเธอและเขาจะล้มลงพื้น อย่างน้อยต้องพาเขาไปนอนก่อน!

ดูจากสภาพอันล่อแหลมของทั้งคู่แล้ว หากจะวางเขาลงบนพื้นเพื่อแต่งตัวให้เรียบร้อย เธอคงไม่มีปัญญาฉุดเขาขึ้นมาได้เป็นครั้งที่สอง แถมน่าจะกลายเป็นข่าวดังทีเดียวถ้ามีคนจับภาพได้ว่า ‘นางเอกฟ. ลากพระเอกค. ส่งถึงห้อง’ เสื้อเชิ้ตกับเสื้อยืดของคีตศิลป์ถูกเจ้าตัวถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มีเพียงกางเกงยีนติดตัว กับรองเท้าแตะคีบที่เปื้อนทราย

หญิงสาวตัดสินใจประคองเขาอย่างทุลักทุเลไปยังเตียง เดินถอยหลังพร้อมสะดุ้งเป็นระยะกับการเสียดสีของเนื้อผิว เธออายจนหน้าแดง เร่งถอยเร็วขึ้น ก่อนจะใช้แรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเหวี่ยงร่างหนาลงบนเตียง 

ทว่ามือแกร่งยังเกี่ยวขอบกางเกงเธอไว้ เลยฉุดเธอให้ล้มตามลงไปด้วย

กลิ่นเหล้าคละคลุ้งฉุนกึกจนเธอเวียนหัว เสี้ยวสติสุดท้ายคือเธอกำลังยันกายลุกขึ้นจากแผงอกหนา... ซ้ำหลายครั้งอย่างหมดเรี่ยวแรง จนท้ายก็ต้องทิ้งตัวลงอย่างยอมแพ้ สลบตามเขาไปอีกคน

“อ๊ะ… อือ!!!”

คีตศิลป์ลืมตาอยู่ในความมืด เขาก้มมองคนใต้ร่างที่กำลังบิดกายอย่างรัญจวน ฟองสมุทรส่งเสียงหวานปานจะหยดขณะยกมือจิกหมอนแน่น ทรวงสล้างยกขึ้นลงล้อแสงจันทร์ เขาได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่ง แล้วก็เสียงของตนเองหอบหายใจหนักขณะถามว่า

“ฉันอยากทำอีก... ได้ไหม”

เมื่อครู่เขาถอดเสื้อผ้าเธอออกจนหมด... แล้วก็ร่วมรักจนสุขสม... ตัวตนของเขาฝังลึกอยู่ในความร้อนฉ่า เปียกลื่น แล้วก็รัดรึง หญิงสาวพยักหน้าให้ทั้งที่ผมยุ่งยีและมีสีหน้าเอียงอาย

“ได้สิ... ถ้าเป็นคิงส์ ฟองยอมให้ทำอีก... จะกี่ครั้งก็ได้”

เรียวปากหยักคลายเป็นรอยยิ้มพึงใจ เขาถอนออกจนสุด... แล้วก็สอดลึกจนเธอหวีดร้อง

คนฝันลามกลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงแสงแดดที่สาดส่องมากระทบใบหน้า เขานอนตะแคงอยู่บนเตียงอุ่นสบาย ในอ้อมกอดมีร่างหอมนุ่มที่ซุกซบกันอยู่ ส่วนมือของเขา... ชายหนุ่มพบว่ามันกำลังลูบโลมไปบนส่วนเว้าโค้งเรียบรื่นดุจแพรไหม ไล้ปลายนิ้วแตะต้องอย่างใจลอย 

เขาปวดศีรษะ เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ต้องเพราะไอ้วิสกี้ออเดอะร๊อคเวรตะไลเจ็ดแก้วนั่นแน่ ชายหนุ่มกระพริบตาถี่ๆ มองลำคอระหงเต็มไปด้วยรอยคิสมาร์กสีชมพูจัด ครั้นเผลอลงน้ำหนักบนฝ่ามืออย่างตกใจ เนินนุ่มเต่งตึงก็กระถดบดเบียดเข้าหา ก่ายขาจนรู้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของทั้งคู่ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น

ฟองสมุทรกำลังหลับตาพริ้ม แม้จะส่งเสียงหงุงหงิงในลำคอพลางขยับยุกยิก

“คิงส์... อื้อ... หยุด...”

เจ้าของชื่อตกใจจนแทบสิ้นสติ

“เฮ้ย!”

-------------------------

 

//ให้ภาพบรรยายแทนการทอล์ก//

พรี่คิงส์ ฝันลามกไม่พอยังจับน้องแก้ผ้าต่อตอนหลับอีก

ทำไมหื่นเงี้ย ทำไมไม่อ่อนโยนนนนนนนน

(จิกหัวฟองเหวี่ยงออกจากเตียงแล้วเข้าไปนอนแทนที่) ​

ความคิดเห็น