ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#2 : ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้ (25%) (รีไรท์)

ชื่อตอน : #2 : ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้ (25%) (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 239.1k

ความคิดเห็น : 232

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 10:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
#2 : ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้ (25%) (รีไรท์)
แบบอักษร

 

# 2

ไม่มีเรือ... จะวิ่งบนน้ำก็ได้

‘หวนคืนวงการในรอบสองปี! สนมน้อยใหญ่เตรียมกรี๊ด ชาแนลโฟร์คอนเฟิร์ม คิงส์-คีตศิลป์ กำลังพิจารณาบทนำเรื่อง ‘โคมรัตติกาล’ คู่กับ ฟอง-ฟองสมุทร’

แค่เห็นพาดหัวข่าว เหล่าแฟนคลับที่เรียกตัวเองว่า ‘สนม’ ก็น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน ดีใจยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลแปดสิบล้าน เพราะหลังจากพระเอกสุดฮอตประกาศสายฟ้าแลบกลางงานมีทติ้งวันเกิดเมื่อสองปีก่อนว่าเขาจะไปเรียนต่อโทเอ็มบีเอที่อเมริกาโดยไม่แน่ใจว่าจะกลับมารับงานแสดงอีกไหม สนมหลายคนถึงกับเข่าทรุด ร้องห่มร้องไห้จนต้องปลอบกันยกใหญ่

วันที่ไปส่งเขาขึ้นเครื่อง... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสภาพในสนามบินจะวุ่นวายขนาดไหน 

อันที่จริงสองปีมันไม่นานเท่าไหร่ หลังชายหนุ่มไปก็มีละครจ่อคิวออนแอร์อยู่ถึงสองเรื่อง ทว่าการที่เจ้าตัวปิดสื่อโซเชี่ยลทุกทาง หายต๋อมไปในซิลิคอนแวลลีย์ประหนึ่งไม่เคยมีตัวตน ทำให้คนทั้งในและนอกวงการกังขาถึงสาเหตุของการตัดสินใจ

เขาไม่บอกใคร

แต่ฟองสมุทรรู้

แล้วก็รู้ด้วยว่าตอนนี้ใจของชายหนุ่มมีคนอื่นมาแทนที่เธอ

เธอไม่โกรธเขาสักนิด... สองปีก่อนหลังคำ ‘ขอโทษ’ อย่างคลุมเครือ คีตศิลป์ก็ไม่ตอบกลับมาอีก ซ้ำยังเลิกโทรมาคุยเล่นตอนกลางคืน เลิกพยายามทำอะไรที่ช่วยประคองความสัมพันธ์ให้ยืดยาว... เธอกับเขาไม่เคยตกลงว่า ‘เราเป็นแฟนกัน’ ด้วยต่างฝ่ายต่างรู้ว่าการกระทำชัดเจนกว่าคำพูด ดังนั้นเมื่อระยะห่างค่อยๆ เพิ่มขึ้นโดยที่เธอเป็นฝ่ายคอยผลักไสอย่างไร้เหตุผล เขาก็ไม่คิดจะง้อให้เสียศักดิ์ศรี

ซึ่งก็ดีแล้ว เพราะคนที่ใจร้ายน่ะคือเธอ

ส่วนเขาควรจะเป็นอิสระจากความรักที่ไม่ชัดเจน

แต่เธอก็ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมพักงานเพื่อไปเรียนต่อไกลขนาดนั้น

.

.

‘ฟอง คืนนี้พี่คงไม่ได้ไปฟิตเนสด้วยแล้วนะ คุณแสนขอให้ไปออกงานเป็นเพื่อน’

‘หูยยย เดี๋ยวนี้ควงกันออกงานแล้วเหรอคะ’

‘งานในฐานะเลขาย่ะ!’

เพลงพิณเป็นเพื่อนบ้านของเธอ อาศัยอยู่ห้องตรงข้ามในคอนโดมิเนี่ยมระดับไฮเอนด์ หล่อนเพิ่งกลับจากการไปเรียนต่อปริญญาโทได้ไม่กี่เดือน แต่ก็สนิทกับเธออย่างรวดเร็วเพราะเจอกันที่ฟิตเนสบนชั้นดาดฟ้าบ่อยๆ ซ้ำเจ้าหล่อนยังอัดอั้นเรื่อง ‘สรัทกาล’ เจ้านายที่ไปฝึกงานด้วยยิ่งกว่าอะไร เธอจึงต้องอาสาเป็นคนคอยรับฟังก่อนรุ่นพี่สาวจะอกแตกตาย

อีกทั้งเพลงพิณยังเป็นเพื่อร่วมคลาสของคีตศิลป์ โลกกลมจนน่าตกใจ ในฐานะคนไทยที่รู้จักกันในต่างประเทศ ทั้งคู่สนิทกันมาก บางครั้งเพลงพิณเล่าเรื่องพระเอกหนุ่มให้เธอฟังด้วยไม่ต้องขอ ออกตัวแรงว่าเป็นแฟนละครและลุ้นมานานให้เธอกับเขาได้กันสักที ทว่าฟังจากพฤติกรรมที่คีตศิลป์มีต่อรุ่นพี่สาว เธอรู้ชัดว่าชายหนุ่มชอบเจ้าหล่อน... ชอบมาก

ความจริงยิ่งตอกย้ำเมื่อเธอบังเอิญเจอชายหนุ่มที่ชาแนลโฟร์ตอนเขามาต่อสัญญากับช่อง แววตาของเขาไม่เหลือการตัดเพ้อ ไม่มีเยื่อใย ความสนิทสนมที่มีได้หายไป ให้เธอได้มากสุดแค่การกระตุกยิ้มมุมปากยามเดินผ่าน... แต่เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ใจเธอเจ็บแปลบ

เมื่อเห็นนางเอกสาวตอบไลน์เสร็จ อลิยาก็เอ่ยขึ้นว่า

“น้องฟอง เย็นนี้หลังอีเว้นท์ที่เอ็มควอทูร์เราต้องไปงานแต่งพี่ก้อยกับพี่เอกต่อนะคะ”

คนฟังครางลั่นห้องรับรองในเตตรากรโมเดลลิ่ง ซึ่งวันนี้ใช้เป็นที่นัดช่างแต่งหน้าทำผมมาเสริมสวย

“เอาจริงเหรอพี่ลูกปัด ไหนบอกว่าไปก็ได้ไปไม่ก็ได้ไง”

“ละครเปิดกล้องอาทิตย์หน้าแล้วไหมคะน้อง ใจคอจะไม่ไปแสดงความยินดีกับผู้จัดผู้กำกับหน่อยเหรอ... เอาน่า ครึ่งชั่วโมงก็ยังดี โผล่หน้าไปให้เขาเห็นหน่อย เดี๋ยวพี่จะบอกพี่บีให้ว่าเมคอัพเย็นนี้ไม่ต้องแน่นมาก เราจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าไปโรงแรมได้เลย”

นางเอกสาวฟุบหน้าลงกับโต๊ะ บ่นงึมงำอย่างยอมแพ้ อายุงานห้าปีในวงการทำให้เธอสวยสตรองขึ้นไม่รู้กี่เท่า กระนั้นก็ยังงัดข้อกับผู้จัดการคนเก่งไม่ชนะสักที

“แค่ครึ่งชั่วโมงนะคะ”

ทว่าหญิงสาวไม่รู้เลยว่าครึ่งชั่วโมงในงานแต่งงานของกณิกา... จะกลายเป็นสามสิบนาทีนรกสำหรับเธอ

.

.

ภายในห้องบอลรูมเต็มไปด้วยเซเลบริตี้จากวงการบันเทิงและไฮโซระดับท็อป คีตศิลป์นั่งคุยกับเพลงพิณมาเกือบสิบห้านาทีแล้ว ฟองสมุทรนั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามแต่เขาคงไม่สังเกต สีหน้าอ่อนโยนของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกแย่จนกลืนแชมเปญแทบไม่ลง พลอยชฎาที่นั่งติดกันเลยสะกิดด้วยการปาถั่วใส่

“ฟอง ไหวไหมแก”

“ไหวค่ะพี่แคลร์”

สมาชิกแก๊ง ‘สี่(เห็ด)นางฟ้า’ บนโต๊ะ พากันโน้มหน้าเข้ามาเพื่อดูน้องเล็กของกลุ่มนางเอกสุดร้อนแรงให้ชัดๆ ไฟมืดมากเพราะกำลังเกริ่นเข้าสู่ช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ แต่ทุกคนรู้ดีว่าฟองสมุทรกำลังมองใคร

“แต่สีหน้าเหมือนจะตายเลยอะ” ดาวละอองว่า “กลับไปนอนไหม เดี๋ยวพี่ไปบอกพี่ก้อยให้ว่าแกไม่ไหว เราเช็คอินแล้วนี่ ถ่ายรูปไปเยอะแล้วด้วย พี่เขาไม่ว่าหรอก”

“ได้เหรอพี่วี งั้นฟองไม่เกรงใจนะ”

“เออ โทรบอกพี่ลูกปัดเลยว่าแกจะกลับ เดี๋ยวให้ไอ้เดียร์มันออกไปส่งที่ล็อบบี้”

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวฟองออกไปเอง”

ดาวละอองกับนลินนาราทำท่าจะค้าน แต่ฟองสมุทรจุ๊ปากให้เงียบขณะโทรตามอลิยาและคนขับรถ ครั้นวางสาย หญิงสาวก็เก็บของใส่กระเป๋า จัดเสื้อผ้าจนเรียบร้อยก่อนจะเงยหน้าเพื่อพบว่าคีตศิลป์กำลังนั่งทำตาขวางใส่ผู้ชายคนหนึ่ง... คงเป็นเจ้านายบ้าอำนาจของเพลงพิณ เพราะเจ้าหล่อนกำลังเก็บของจ้าละหวั่นเพื่อออกไปจากงานเช่นกัน

พอสองคนนั้นจากไป พระเอกหนุ่มก็ยืนขึ้นด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

เธอกำลังคิดว่าจะเดินเลี่ยงเขาออกไปอีกทาง แต่เขามองเห็นเธอเข้าเสียก่อน

เมื่อประสานสายตา ฟองสมุทรจึงแสร้งเป็นไม่รู้สึกรู้สา เธอลุกขึ้นแล้วเดินอย่าระมัดระวังไปตามทางที่จะนำออกสู่ล็อบบี้ ส่วนเขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ทว่าเพิ่มเติมที่ตอนที่เดินสวนกัน... คีตศิลป์คว้าข้อมือเธอไว้ในความมืดแล้วก้มหน้าลงกระซิบ

“เมื่อกี้เพลงบอกฉันว่ารู้จักกับเธอ”

“ใช่” หญิงสาวกลืนน้ำลาย ประโยคแรกที่คุยกันในรอบสองปีไม่มีการทักทาย ไม่มีการอารัมภาบท มีเพียงฝ่ามือร้อนสากที่ยึดไว้แน่นไม่ให้เธอเขยื้อนหนี “มีอะไรรึเปล่า”

“รู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”

เขาคงหมายถึงสรัทกาล

“รู้... เขาเป็นเจ้านายพี่เพลง”

ไฟในห้องมืดลงจนเห็นแค่บ่าวสาวกับแสงจากสปอร์ตไลท์ที่สว่างไสวบนบนเวที คีตศิลป์ก้มหน้าลงมาอีกนิดจนเกือบจะชิดใบหูเล็กและเรือนผมที่มีกลิ่นกรุ่น สองปีผ่านไปคู่ขวัญเขาโตขึ้นจนสวยสะพรั่งเย้ายวน... แต่เขาไม่มีวันปริปากชื่นชมเธอเด็ดขาด

“แล้วสองคนนั้นชอบกันรึเปล่า...”

“…”

“ถ้าฉันบอกว่าฉันชอบเพลง เธอจะช่วยฉันไหม”

คนถูกถามนิ่งไปชั่วขณะ...ก่อนจะสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่รื้นขึ้นจนแทบหยด เธอแกะมือหนาออกอย่างนุ่มนวล แล้วตอบก่อนจะรีบก้าวออกไปจากงาน

“ถ้าชอบเขา แต่ไม่มีปัญญาจะจีบด้วยตัวเอง... ก็เลิกฝันเถอะคิงส์”

ไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้... เธอจะทนถ่ายละครคู่กับเขาได้ยังไง

แต่ถอนตัวถอนใจตอนนี้คงไม่ทัน

.

.

.

--------------------

ฟอง ถ้าแกจะไม่เอาพี่คิงส์ก็โยนมาทางนี้ ฉันจะปลอบโยนเขาเอง ฉันจะช่วยเยียวยาเขาเองงงง

โฮะๆๆๆๆๆ (เอามือป้องปากแล้วเขี่ยเสื้อเชิ้ตให้ลงจากไหล่)

สภาพของชาวด้อม #คิงส์ฟอง ในระหว่างสองปีที่ไร้โมเม้นท์

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว