ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ซาตานปรารถนา EP:1

#EP:1


Thailand ประเทศไทย

ในเมืองหลวง กรุงเทพมหานครแห่งนี้ เต็มไปด้วยความเจริญของตึกรามบ้านช่อง อาคารสูงใหญ่ถูกสร้างขึ้นเป็นร้อยๆชั้น ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด

ความเจริญเกิดขึ้นไปทั่วทุกแห่งหน กลายเป็นสถานที่ ที่เหล่านักลงทุนทั้งในและต่างประเทศเข้ามาทำธุรกิจจนร่ำรวยมหาศาล มีเม็ดเงินมูลค่ามากมายที่ชาตินี้ก็คงใช้ไม่หมด

แต่ทว่า ในความเจริญฟุ้งเฟ้อ ใช้เงินอย่างไม่เห็นค่า ก็มักจะมีความจนและความอดอยากเดินทางเป็นเส้นขนานกันไป...

ในขณะที่เหล่ามหาเศรษฐีรวยล้นฟ้านั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศสุดแสนจะเพอเฟกซ์ในอาหารมื้อค่ำ หรูหราไฮโซบนตึกระฟ้า ก็มีอีกหลายชีวิตที่ต้องลำบากอดอยาก ซื้อแกงถุง หมูปิ้งตามตลาดนัดคลองถมประทังชีวิตที่ไร้ค่าในสายตาคนรวยต่อไป..


ต้นทุนชีวิตคนเราไม่เหมือนกัน

และเหรียญ มักจะมีสองด้านเสมอ


ตึก ตึก

หญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด ก้าวเดินเข้ามายังบ้านหลังเล็กในเวลาโพล้เพล้ บ้านรูปทรงแปลกประหลาด จะพังแหล่มิพังแหล่ ตั้งอยู่ท้ายซอยหมู่บ้านสลัมแห่งหนึ่งกลางเมืองกรุง มือบางหยิบกรอบรูปอันเก่าที่ตั้งอยู่หลังตู้เก็บของ บรรจุภาพบิดามารดาขึ้นมาดูด้วยความรักสุดใจ

“แม่จ๋า วันนี้พริมไปทำงานที่ห้างใหญ่มา ได้เงินมาตั้งสองหมื่น แม่อยู่ไหนค่า”

เสียงหวานของพริแอม มาลายพรรณ เอ่ยขึ้น เด็กสาวผู้มีใบหน้าสะกดทุกสายตา ดวงตากลมโตสีดำสนิท จมูกโด่งเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูสด ด้วยเครื่องหน้าที่โดดเด่นสวยจับใจ ทำให้เธอได้รางวัลดาวคณะมาครองตั้งแต่อยู่ปี 1 และคงจะเป็นดาวคณะที่จนและสวยที่สุดในมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้

แต่ถึงกระนั้นเธอก็ได้รับการยกย่องให้เกียรติจากเพื่อนร่วมองค์กร เพราะข่าวคราวทางโลกอินเทอร์เน็ตก็ไวยิ่งกว่าความเร็วแสง เพราะความสวยและจน ทำให้เธอเด่นดังได้ไม่ยาก ซึ่งในโลกปัจจุบันคนทำดีก็เป็นที่ยอมรับในคนหมู่มากเช่นกัน

พริแอมไม่ได้ใส่ใจกับรางวัลมากมายที่ได้รับมากไปกว่าทุนการศึกษาที่จะทำให้เธอเรียนจบในมหาวิทยาลัยดีๆ และมีงานทำเลี้ยงปากเลี้ยงท้องสองชีวิตแม่ลูกได้

เธอเรียนดีติดอันดับหนึ่งในทุกชั้นปี ตั้งแต่ปี 1 จนกระทั้งถึงปี 4 และใกล้จะจบการศึกษาในอีกไม่กี่เดือน เด็กสาวแสนสวยได้ขึ้นเป็นบุคคลที่น่าเอาเป็นตัวอย่างของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งนี้

พริแอมได้รับทุนการศึกษาจากหุ้นส่วนเจ้าของมหาวิทยาลัยถึงสองตระกูลเก่าแก่และโด่งดัง ซึ่งแน่นอนว่าปัญหาค่าใช่จ่ายในเรื่องการเล่าเรียนไม่มีให้คิดมากเลย

แต่ทว่ามีคนรักย่อมมีคนเกลียด แต่เธอไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านั้น มันเป็นเรื่องยากที่จะมานั่งบังคับใครคนใดคนหนึ่งให้มีความรู้สึกตามที่เราต้องการ มันยากจริงๆ

ชีวิตของเธอที่ดูเหมือนจะดราม่าเคล้าน้ำตา แต่กลับกันเธอพอใจในจุดที่กำลังเป็น วางแผนสำหรับอนาคตสองแม่ลูกไว้เรียบร้อย และมันต้องเป็นดังนั้นต่อไป...


“พริมเอ้ย! พริม! กลับมาแล้วหรอลูก” เสียงแหบพร่าของหญิงวัยกลางคนเอ่ยร้องเรียกลูกสาวคนสวย หลังจากลงมือทำขนมหวานชาววังที่ท่านถนัดและชอบทำเป็นประจำ

“แม่จ๋าา...นี่แม่ของพริมแอบทำขนมอีกแล้วหรอคะ พริมบอกให้แม่อยู่เฉยๆไง เดี๋ยวหน้ามืดเป็นลมหรอกแม่”

เสียงหวานเอ็ดอึงคนแก่ในวัยห้าสิบปลายเบาๆ เมื่อเห็นร่างผอมแห้งของแม่เดินออกมาจากครัวเล็กๆ พร้อมกับกลิ่นขนมอบควันเทียน หอมฉุยไปทั่วทั้งบ้าน วงแขนเล็กกอดรัดร่างแบบบางของมารดาด้วยความรักใคร่

“ก็แม่จะทำขาย จะได้ช่วยลูกหาเงินอีกแรง” เสียงหญิงวัยกลางคนนามว่า พรสวรรค์เอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง เห็นพริแอมออกไปทำงานทุกวัน คนแก่ก็ตรอมใจเป็น ทั้งสงสารทั้งเป็นห่วงลูก อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระอีกแรง

“แม่...แม่ไม่ต้องทำอะไรเลย พริมเลี้ยงแม่ได้อยู่แล้ว ไม่ลำบากเลย อีกไม่นานเราจะย้ายไปอยู่ที่ดีๆกว่านี้ แม่รอก่อนนะ”

สิ่งที่เอ่ยขึ้นนั้นใกล้ความจริงเข้าไปทุกที เพราะในเวลานี้เธอไม่ได้ลำบากเรื่องเงินเลย เพราะมีทุนการศึกษาคอยช่วย บวกกับทำงานพิเศษวันเสาร์-อาทิตย์ เงินที่มีอยู่ก็พอใช้จ่ายได้ไม่ขัดสน

“นี่ค่ะแม่เงินที่พริมหามาได้ แล้วก็นี่โทรศัพท์สมารทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด” มือบางยัดเงินใส่มือของมารดา กดดันให้ท่านรับไว้ใช้ แม่ของเธอส่ายหน้าไม่ยอมรับพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“นี่พริม! ไปเอาของพวกนี้มาจากไหนลูก” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวเสียงดัง เงินเป็นปึก บวกกับโทรศัพท์แสนแพงราคาหลายหมื่นขนาดนี้ แถมยังมีตั้งสองเครื่อง

“พริมไปทำงานมาค่ะแม่ เป็นพรีเซนเตอร์ให้โทรศัพท์ค่ายนี้ เขาให้เป็นรางวัลที่พริมทำยอดขายพุ่งทะลุเพดาน” เอ่ยพูดตาใส

เพราะในสัญญาระบุไว้ชัดเจนว่าถ้าเธอสามารถทำยอดได้ตามกำหนด จะได้สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่นี้สองเครื่อง แต่มีกฎห้ามขาย ต้องให้เธอใช้เองด้วยเพราะเธอก็เป็นคนดังในมหาวิทยาลัยในระดับหนึ่ง หยิบจับอะไรคนก็สนใจ

ผู้จัดการสุดฉลาดจึงถือโอกาสทำการตลาดไปในตัว และให้ค่าจ้างเป็นครั้งคราวหรือไม่ก็จะส่งรุ่นใหม่ๆมาให้ใช้ ส่วนอีกเครื่องเธอจะให้ใครก็สุดแล้วแต่ความต้องการ

หญิงสาวอธิบายยาวเหยียดกว่าผู้เป็นแม่จะเข้าใจ พรสวรรค์ค้านจะไม่รับ แต่ต้องแพ้ลูกอ้อนลูกสาวคนสวยนัยน์ตาหวานเหมือนใครคนนั้นที่เธอไม่เคยลืม ผู้เป็นแม่จึงต้องรีบกลบเกลื่อนความเศร้าโศกไว้ลึกสุดใจ

“จ๊ะพริม ถ้าชุดทำงานมันโป๊เกินไป ก็ปฏิเสธนะลูก แม่เป็นห่วง แล้วก็...” อ้าปากกำลังจะเอ่ยพูดต่อ เสียงหวานก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ค่าาาาแม่ของพริม”

“ลูกคนนี้หนิ ไปอาบน้ำได้แล้ว แม่ทำกับข้าวไว้รอแล้ว” พรสวรรค์ภูมิใจในตัวลูกมาก ที่เป็นอยู่นี้ก็ดีถมเถ เลี้ยงลูกมาด้วยความยากลำบาก ไม่คิดว่าพริแอมจะเก่งกาจสามารถพลิกผันเลี้ยงดูมารดากลับคืนได้ตั้งแต่อายุ 15 ปี

เธอไม่ต้องการอะไรเพิ่ม ขอเพียงลูกกลับมาบ้านทุกวัน มากินข้าวฝีมือแม่ทุกวัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ

“พริมรักแม่นะคะ” เอ่ยพูดพลางซบอกมารดาไม่ห่าง

“แม่ก็รักพริมมากนะ ไปอาบน้ำได้แล้ว เหม็น”

“แม่อะ..”

ใบหน้าหวานงอง้ำกับคำพูดของมารดา เดินเข้าห้องนอนที่แสนเล็กและคับแคบ พรสวรรค์ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู...ลูกสาวแสนสวยของแม่


.....................

ไม่รู้ว่าจะน้ำเน่าไปมั้ย ไรท์อย่างให้ลุคนางเอกแบบเข้มแข็งไม่อ่อนด๋อย เพราะพี่แอสมันร้าย 😂😂😂

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น