ขอบคุณทุกกำลังใจ กำลังเริ่มติดเหรียญแล้วนะคะ ใครยังไม่อ่านรีบอ่านก่อนติดเหรียญนะคะ

ตอนที่ 3 เกิดเรื่องกับองค์หญิงสี่

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เกิดเรื่องกับองค์หญิงสี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2561 19:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เกิดเรื่องกับองค์หญิงสี่
แบบอักษร

ยามเช้าข้ารีบตื่นเพื่อไปขออนุญาตท่านย่าเข้าวัง วันนี้ข้ามัวแต่ตั้งอกตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ กว่าจะได้ไปที่ห้องโถงก็ยามสายมากแล้ว เมื่อไปถึงก็ต้องแปลกใจเมื่อวันนี้ทุกคนในจวนไปรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงใหญ่ ข้าหันไปถามจูเหลียนด้วยสายตาว่าเกิดอันใดขึ้น นางก็ส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่รู้เช่นกัน

เมื่อข้าเข้าไปในห้องโถงก็ได้พบกับสีหน้าอึมครึมของทุกคน โดยเฉพาะท่านปู่ ส่วนท่านย่าและท่านแม่ล้วนมองข้าด้วยสายตาเห็นใจ ข้ากำลังจะเอ่ยถามท่านพี่ชิงเหยียนก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

“ชิงชิง เจ้าแต่งตัวเสียจนงดงามเช่นนี้กำลังจะไปที่ใดหรือ” สิ้นคำถามเขาข้านิ่วหน้าทันที ท่านพี่ผู้นี้ต่อให้ข้าพิถีพิถันเช่นไร ก็มิเคยเอ่ยชมวันนี้เกิดกินอันใดผิดสำแดงขึ้นมาหรือไม่

“ข้าว่าจะเข้าวัง เลยจะมาขออนุญาตท่านย่า” พอสิ้นคำของข้าทุกคนในที่นี้ก็หน้าเปลี่ยนสีกันในทันที

“ไม่ต้องไป วันนี้เจ้าไม่ต้องออกไปซุกซนนอกจวนด้วย” ท่านปู่เอ่ยห้ามเช่นนี้ ข้าอยากจะร้องไห้เสียจริง ข้าทำอันใดอีก แค่พบท่านราชครูที่วัดเมื่อวาน ถึงกับจะกักบริเวณข้าเชียวหรือ

“ท่านปู่ข้าจะเข้าวังไปหาท่านอาหญิงและองค์หญิงสี่ ข้ามิได้นัดพบผู้อื่นเฉกเช่นที่ท่านคิดหรอก เหตุใดต้องห้ามข้าด้วย” ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อวอนพลางเดินไปเกาะแขนท่านย่าเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม

“ชิงชิง...” เสียงท่านแม่ที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นแล้วก็หยุดไป ทำให้ข้าหันไปมองนางด้วยความสงสัย เห็นทุกคนล้วนทำสีหน้าแปลกๆเช่นนี้ข้าจึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมา

“เกิดอันใดขึ้นหรือ ท่านแม่ท่านกำลังจะบอกอะไรกับข้าหรือ ข้าไปทำสิ่งใดให้พวกท่านลำบากใจกันอีก บอกข้ามาเถิด” ข้าแอ่นอกเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา หมู่นี้นอกจากไปไหว้พระข้าก็ไม่ค่อยได้ออกจากจวนอีก เนื่องจากเบื่อสายตาของผู้คนภายนอก เพราะฉะนั้นช่วงนี้ไม่มีเหตุการณ์อันใด ที่จะโทษได้ว่าข้าไปก่อเรื่องไว้เลย

“ข้าจะบอกแก่เจ้าตามตรงชิงเอ๋อ ยามนี้ผู้คนภายนอกกำลังเล่าลือกันไปทั่ว ว่าเมื่อคืนองค์หญิงสี่หลิวซางหรูแอบนัดพบกับท่านราชครูตวนมู่เฉิน ท่านอัครเสนาบดีไปพบเข้าจึงบังคับแบกองค์หญิงกลับเข้าวังยามดึก” ท่านพ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ข้าที่กำลังฟังยามนี้จิตใจราวกับถูกแช่แข็ง เมื่อวานยามเย็นเขายังนั่งชมวิวทิวทัศน์กับข้าอยู่เลย เหตุใดยามค่ำจึงไปแอบนัดพบกับองค์หญิงได้เล่า แต่ว่าเหตุใดจึงเป็นองค์หญิงสี่ได้เล่า ถ้าเป็นองค์หญิงใหญ่หรือองค์หญิงองค์อื่นข้าจะไม่ติดใจ แต่เป็นองค์สี่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ผู้คนพากันเข้าใจผิดใช่หรือไม่

“ข้าว่าทุกคนน่าจะเข้าใจผิดแล้ว องค์หญิงสี่ไม่มีทางนัดพบกับท่านราชครูหรอก ถ้าเป็นองค์หญิงอื่นก็อาจเป็นไปได้ แต่ข้าคิดว่ามิใช่องค์หญิงสี่แน่นอน” ข้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ แม้ในใจจะเจ็บปวดเหลือเกิน ตวนมู่เฉินเจ้าคนปลิ้นปล้อน

“ชิงเอ๋อกล่าวได้ถูกต้องแล้ว หรูเอ๋อไม่มีทางนัดพบกับบุรุษได้หรอก อีกทั้งบุรุษผู้นั้นคือว่าที่สามีของญาติผู้พี่ เช่นนี้นางไม่มีทางทำได้แน่ ท่านพี่ท่านส่งคนเข้าไปสอบถามความจริงในวังดีกว่า ข้าว่าเรื่องนี้มีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว” ท่านย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบคล้ายเอ่ยปลอบใจทุกคนในที่นี้ไปด้วย

“ข้าส่งคนเข้าไปในวังแต่เช้าแล้ว” เสียงท่านปู่เอ่ยขึ้นทุกคนจึงเงียบไปอีก ไม่นานพ่อบ้านก็นำหนุ่มน้อยผู้หนึ่งเดินเข้ามา เมื่อเขาเข้ามาในห้องจึงพบว่าหนุ่มน้อยที่เดินเข้ามาคือองค์ชายเก้าสีหน้าเขายามนี้หมองหม่นยิ่งนัก เมื่อเขาเข้ามาใกล้พวกข้าจะทำความเคารพแต่เขารีบยกมือห้าม

“ข้ามาวันนี้เพื่อจะมาเล่าเรื่องราวด้วยตนเอง ข่าวลือภายนอกทำลายชื่อเสียงพี่หญิงไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่ความจริงมันมิได้เป็นเช่นนั้น” องค์ชายเก้าเอ่ยเช่นนี้ทุกคนก็ทอดถอนใจ ข้าว่าแล้วไม่มีทางเป็นองค์หญิงสี่ได้หรอก

“ข้าว่าพวกเรานั่งกันก่อนดีไหม” ข้าเอ่ยแทรกเช่นนี้ ทุกคนล้วนหันมามองข้าเป็นตาเดียว ข้าพูดอันใดผิดยืนคุยกันเช่นนี้พวกท่านไม่รู้สึกเมื่อยขากันบ้างหรือไร

“องค์ชายท่านเล่ามาเถิดมิต้องสนใจนาง” ท่านพี่ชิงเหยียนเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้าข้า

“เมื่อวานพี่หญิงพบว่ามีคนส่งจดหมายลับ เมื่อสืบเสาะสอบถามนางได้ความว่าเป็นจดหมายลักลอบนัดพบกันของราชครูตวนมู่เฉินและพี่หญิงใหญ่เหวินจู นางตั้งใจติดตามพี่หญิงใหญ่ออกไป เพื่อหาหลักฐานไม่คิดว่าจะถูกผู้อื่นลอบเล่นงาน นางถูกพิษสาทวสันต์เข้าเคราะห์ดีที่ท่านอัครเสนาบดีเข้าช่วยเหลือพานางมาส่งในวังอย่างปลอดภัย” เขาเล่าพลางหันมาทางข้า

“ท่านพี่ชิงชิง สิ่งที่พี่หญิงถูกกล่าวหานั้นไม่เป็นความจริง ที่นางติดตามพี่หญิงเหวินจูไปก็เพื่อท่าน นางคิดว่าหากเรื่องนัดพบเป็นความจริงนางจะได้นำความมาบอกท่าน” เขาเอ่ยเช่นนี้ข้าก็พยักหน้า

“ข้าเชื่อใจองค์หญิง นางไม่มีทางทำเช่นนั้นได้ ว่าแต่พวกเขานัดพบกันจริงหรือไม่” ข้าอดเอ่ยถามเช่นนี้มิได้จริงๆ ตวนมู่เฉินเขานัดพบหญิงอื่นจริงหรือไม่

“เรื่องนี้น่าจะเป็นเพียงกลลวง ยามนี้ท่านราชครูอาการไม่ดีนัก ข้าให้คนไปสืบข่าวได้ความว่าถูกเล่นงานหนักอาจถึงแก่ชีวิต” องค์ชายเก้าเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเกินวัย

“ท่านอัครเสนาบดีคงลงมือหนักมากสินะ กล้านัดพบหญิงอื่นเขาคงทำใจมิได้กระมัง” ข้าเอ่ยเช่นนี้ทุกคนทำสีหน้ากระอักกระอ่วนไปตามๆกัน มีเพียงองค์ชายเก้าที่คลี่ยิ้มออกมาได้ในที่สุด

“ท่านพี่ชิงชิง แท้ที่จริงแล้วท่านราชครูลักลอบนัดพบหญิงอื่นหรือไม่ข้ามิรู้หรอก แต่เขามิได้ถูกท่านอัครเสนาบดีฟางหยวนอี้เล่นงานด้วยความหึงหวง เขาถูกผู้อื่นวางยานอนหลับเกินขนาดต่างหาก” องค์ชายเก้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ท่านราชครูถูกวางยานอนหลับเกินขนาดหรอกหรือ แล้วเขาจะเป็นอันใดมากหรือไม่นะ ยามนี้ในใจข้าก็ยังอดเป็นห่วงเขามิได้ เฮ้อ ใจหนอใจ

“แล้วหรูเอ๋อเล่า ยามนี้นางเป็นเช่นไรบ้างฝ่าบาทจะทรงลงโทษนางหรือไม่” ท่านย่าเอ่ยถามออกมาเช่นนี้ องค์ชายเก้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาอีกทันที

“เสด็จพ่อทรงพิโรธมาก ยามนี้พี่หญิงถูกกักบริเวณห้ามผู้ใดเข้าพบ เสด็จแม่เองก็ทรงมิใคร่สบายใจเท่าใดนัก ทรงกักบริเวณตนเองเช่นกัน มิให้ผู้ใดเข้าพบแม้กระทั่งเสด็จพ่อ” องค์ชายกล่าวด้วยสีหน้าเงียบขรึม พวกข้าเองก็พลอยเคร่งเครียดตามเขาไปด้วย นับว่าครานี้องค์หญิงสี่ทำให้ฝ่าบาทพิโรธหนักมากเสียแล้ว

“เช่นนั้นก็คงต้องรอดูเหตุการณ์ต่อไป องค์ชายท่านก็ไปบอกเสด็จแม่ของท่านด้วยว่าท่านยายเป็นห่วง อายุก็มากแล้วอย่ามีแง่งอนจนเกินงาม ทำสิ่งใดให้นางนึกถึงลูกเต้าด้วย” ท่านย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านยายข้าจะเข้าพบท่านแม่ยามนี้ยากนิ่งนัก จะเข้าพบพี่หญิงก็ถูกห้าม” องค์ชายเปลี่ยนจากหนุ่มน้อยเป็นเด็กน้อยมาออดอ้อนเกาะแขนท่านย่าของข้าทันที ยามนี้องค์ชายเก้าก็อายุสิบสี่แล้วร่างกายสูงใหญ่ขึ้น น้ำเสียงก็แตกพร่ากำลังจะเปลี่ยนเป็นวัยผู้ใหญ่เรื่องแย่งชิงในวังอันปวดหัวเหล่านั้น ทำให้เขาต้องเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าผู้อื่น ยามเมื่อได้มาที่จวนแห่งนี้ทีไรเขาจะเปลี่ยนไปเป็นเด็กออดอ้อนท่านย่าทุกที เฮ้อ ก็ท่านย่าตามใจเขามากนี่นา

“องค์ชายนานแล้วที่ท่านไม่ได้มา ไปลองทดสอบฝีมือกันหน่อยดีไหม ข้าอยากรู้ว่าอาจารย์ฝึกยุทธ์ของท่านสอนท่านไปถึงไหนแล้ว” ท่านปู่กระแอมเรียกองค์ชายส่งสัญญาณให้เขาออกห่างจากท่านย่า เขามิชอบให้ลูกหลานผู้ชายเกาะแกะออดอ้อนท่านย่า มิรู้ว่าหวงท่านย่าหรือกลัวลูกหลานไม่เป็นชายชาตรีสมใจตนเองกันแน่ ข้าก็ได้แต่แอบคิดคาดเดาอยู่ภายในใจ หากเผลอพูดออกมาข้าคงโดนไล่ตี ไม่ก็ถูกลงโทษตามกฎของกองทัพเป็นแน่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว