ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#1 : สัมผัสแรกระหว่างเรา (75%) (รีไรท์)

ชื่อตอน : #1 : สัมผัสแรกระหว่างเรา (75%) (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 252.6k

ความคิดเห็น : 204

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2563 00:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
#1 : สัมผัสแรกระหว่างเรา (75%) (รีไรท์)
แบบอักษร

 

คีตศิลป์จัดให้ตามคำขอ อีกเพียงฝ่ามือกั้นจมูกก็จะชนกันแล้ว

“เขินป่ะ”

“บอกว่าอย่าพูดมาก”

“แค่สองคำเอง”

ฟองสมุทรรู้หลังจากนั้นหลายสัปดาห์ว่าเขาอายุมากกว่าเธอสองปี แต่เพราะเรียกชื่อเล่นกันไปแล้ว แถมยังกวนบาทาชนิดบางครั้งอยากลุกมาถีบยอดอกให้รู้แล้วรู้รอด เธอเลยทำใจนับเขาเป็น ‘พี่คิงส์’ ไม่ลง

ชายหนุ่มเป็นคนอารมณ์ดี มีสกิลการหยอดระดับคนขายขนมครกยังต้องปิดร้านหนี แต่เขาไม่ได้จีบไปทั่ว มีนักแสดงสาวสวยปังอลังการหลายคนที่กำลังทำงานด้วยกัน แต่เขาเลือกมาวอแวไปมารอบตัวเธอ ทั้งวันฟิตติ้ง วันเปิดตัวซีรี่ย์ อาจเพราะเธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจสถานการณ์ของเขาในตอนนี้

พ่อของชายหนุ่มเป็นนักการเมืองชื่อดัง เพิ่งหย่าขาดจากภรรยาจนเป็นข่าวครึกโครม ทว่าวันที่ข่าวออกมา ชายหนุ่มกลับโบกมือสบายๆ แล้วบอกว่า ‘ช่างเหอะ เดี๋ยวคนก็ลืม’

ส่วนเธอโดนแม่พิโรธองค์ลงไปเรียบร้อย ต้องเก็บข้าวของไปนอนที่ห้องของ ‘อลิยา’ ผู้ช่วยของรสสุคนธ์ชั่วคราว... เย็นวันที่เซ็นสัญญา ไทธัชโทรมาบอกว่าพิมพ์พิศโกรธได้ไม่นานหรอก เธออยากทำอะไรก็ทำไปเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง และเป็นไทธัชนี่เองที่นัดเลี้ยงข้าวเธอเป็นครั้งคราว แอบแจกค่าขนมกรุบกริบเพราะไม่อยากเห็นลูกสาวอดอยากปากแห้งจนเกินไป

เธอเลยตัดความกังวลออกจากใจ เครียดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ชีวิตช่วงนี้จึงเลือกทุ่มเทให้หนังสือสอบ ตารางเรียน บทละคร และความกดดันจากแฟนนิยาย...

คนตรงหน้าเป่าลมฟู่ใส่หน้าเธอ

“เลิกจ้องตาฉันสักที ครูกำลังจะเริ่มบทต่อไปแล้ว”

“อี๋ บ้ารึเปล่ามาพ่นลมใส่แบบนี้...” เธอโบกมือไปมาแก้เกี้ยว “...เหม็นอะ ถอยไปเลย ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยคิงส์”

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ

.

.

 

ฟองสมุทรรู้ตัวว่าความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ได้กำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ แม้ละครจะเริ่มเปิดกล้อง โดนแก้ไปสิบหกเทคในซีนแรกเพราะความตื่นเต้น แต่คลาสแอคติ้งยังคงมีอยู่ทุกสุดสัปดาห์(ครูชมพู่ด่าเละตอนได้ยินข่าวว่าเทคแล้วเทคอีก) เพื่อนคณะของเธอบางคนเริ่มรู้แล้วว่าเธอกำลังจะเป็นนักแสดง หลังเปิดเทอมสองได้สักพัก ในที่สุดหญิงสาวก็จัดสรรเวลาลงตัวด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนและอาจารย์

แต่มีอะไรบางอย่างที่ไม่ลงตัว

ฟองสมุทรนั่งอ่านบทหน้าเครียดอยู่ตรงบันไดหนีไฟในตึกของชาแนลโฟร์ เพราะห้องซ้อมอยู่ชั้นใต้ดิน แถวนี้จึงเงียบสงบ แทบมีใครเดินผ่าน

“อยู่นี่เอง” คีตศิลป์เปิดประตูหนีไฟพรวดพราดเข้ามาจนเธอสะดุ้งเฮือก “ทำไรอยู่ อีกสิบนาทีจะหมดพักเบรกแล้วนะเธอ”

“อย่ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงได้ไหม” คนขวัญอ่อนเอ็ดเช่นทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ ตอนอยู่ในกองเขาก็ชอบยียวนเธอจนหัวปั่น เหมือนเด็กผู้ชายที่แกล้งคนที่แอบชอบนั่นล่ะ “ก็รู้อยู่ว่าเราขี้ตกใจ เกิดวันไหนพลัดตกบันไดขึ้นมาจะทำยังไง”

“ขี้กลัว ขี้ตกใจ ขี้อาย แพ้อากาศเย็น แพ้แอลกอฮอล์ มีอะไรอีกนะ...” เขาเดินมานั่งข้างๆ ชะโงกดูบทที่เธอกำลังอ่าน “...บทพรุ่งนี้ใช่ไหม”

“ใช่ กำลังคิดว่าจะให้ครูชมพู่ลองไกด์โพซิชั่นให้หน่อย เรื่องดราม่าน่ะร้องไห้ไม่ยากหรอก... แต่ว่า...”

“แต่ว่า...” คนฟังลากเสียงตาม เอามือเท้าคาง ยักคิ้วหลิ่วตา “...แต่ว่าทำไม ทำใจไม่ได้เหรอที่ต้องเล่นเลิฟซีนกับฉัน”

“อือ ใช่”

การตอบแบบตรงไปตรงมาทำให้ศอกของคีตศิลป์ลื่นพรืด เกือบหน้าคะมำลงบันได

 “นี่เธอ...”

“ก็ไม่เคยจูบกับใครเหมือนคิงส์นี่ ชัดไหม ต้องวางมือตรงไหนอะไรยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งป้าจุ๋ยย้ำว่าจะไม่ใช้มุมกล้อง เรายิ่งเครียด...” เธอยกกระดาษขึ้นปิดหน้า “...แถมยัง ...ไม่รู้สิ เรารู้สึกแปลกๆ”

“อะไรแปลก”

“ก็ไม่เคยจูบกับใคร”

“แล้วไง”

“เรากำลังสวมบทเป็นคนอื่นก็จริง เรากำลังจะเสียจูบแรกต่อหน้าคนทั้งกองก็จริง แต่นี่มันร่างกายเราอะ ครั้งแรกก็อยากให้นุ่มนวลหน่อย ไม่ใช้กระชากเข้าไปบดปาก...” เมื่อรู้ว่าเผลอบรรยายลึกตามบท หญิงสาวก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจกันสองคน โผล่ตาขึ้นจากขอบกระดาษ “...นั่นแหละ ที่กำลังรู้สึกอยู่”

เธอพบว่าคีตศิลป์กำลังมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู วงหน้าสวยรู้สึกร้อนผ่าว เขาเคยพูดหลายครั้งว่าเธอจริงจังกับทุกเรื่องที่ทำ เป็นคำชมไม่ใช่คำค่อนขอด และสำหรับคนที่เคว้งไม่เหลือบ้านให้กลับ เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่คอยอยู่ข้างกัน 

เขาค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในใจช้าๆ แทรกซึมยึดดินแดนจนเธอเกือบจะยกธงขาวยอมแพ้หลายครั้ง ทว่าเขาไม่เคยสารภาพรักหรือบอกชอบ ส่วนเธอก็ไม่กล้าเป็นฝ่ายรุกเพราะไม่รู้จะเริ่มยังไง... กลัวจะเสียเขาไปถ้าใจไม่ตรงกัน

“จริงจังตลอด” ชายหนุ่มเอื้อมมือมาดึงบทออกจากมือเรียวขาว “แล้วจะเอาไง เสียจูบแรกให้ฉันตรงนี้เลยไหม คืนนี้จะได้ไม่ต้องคิดมาก”

“ได้เหรอ”

คนถูกถามชะงัก ก่อนย้อนกลับอย่างไม่เชื่อหู “อะไรนะเธอ”

“เราจูบกับคิงส์ตรงนี้ได้เหรอ... ได้ใช่ไหม เราอยากทำตอนที่เป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่ตอนที่สวมบทเป็นใครคนอื่น”

“…”

“ในเวลาที่เป็นแค่ฟองสมุทร...” เสียงของเธอขาดหายเมื่อคีตศิลป์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “...เอ่อ ...คิงส์”

“รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา...” เขาอมยิ้ม “...รู้ใช่ไหมว่าหลังจากนี้ฉันจะไม่ให้เธอไปถามคำถามนี้กับใครอีก”

ฟองสมุทรรู้สึกคล้ายจะหายใจไม่ออก เธอเม้มปากเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่รดริน เขาเข้ามาใกล้เกินไป ใกล้จนได้กลิ่นหอมนุ่มแบบผู้ชาย ผสมกลิ่นซีตรัส ผสมน้ำหอมอะไรสักอย่างที่สดชื่นเย็นสบาย ภายในทรวงของเธอซ่านไปด้วยความรู้สึกประหลาด มันคล้ายจะพองโตจนตัวแทบลอย แต่เขาก็รั้งเธอติดพื้นโลกไว้ด้วยมือหนาที่กำลังสอดเข้าสู่เอวคอด ส่วนอีกมือไล้ขึ้นตามลำคอ แล้วหยุดตรงท้ายทอย...

ตาสบตา เขากำลังรอ เธอจึงตอบออกไปด้วยเสียงแผ่ว 

“รู้…”

“งั้นพูดอีกที”

หญิงสาวหลับตาปี๋ อายเป็นที่สุด 

“คิงส์ช่วยจูบฟองหน่อยได้ไหม”

เขาทำตามคำขออย่างไม่รั้งรอ

--------------------------

วันนี้อีกตอนมะ เอาให้ครบร้อย เอาให้ตายยยยยยยยย 5555555

ความคิดเห็น