ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แม่เฒ่าจินหนิง

ชื่อตอน : แม่เฒ่าจินหนิง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2561 10:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แม่เฒ่าจินหนิง
แบบอักษร

ณ เส้นทางเดินออกนอกเมืองหลวง มีหญิงสาวนางหนึ่งโอบอุ้มห่อผ้าสีฟ้าเนื้อผ้าชั้นดี บ่งบอกถึงฐานะของเด็กน้อยที่อยู่ในห่อ ' ข้าเดินทางมาได้2ชั่วยามแล้ว อีกไม่นานตะวันจะขึ้นสู่ฟ้า ต้องรีบแล้วสิ อีกแค่นิดเดียว ' นางเดินออกมาจากถนนทางเดินแล้วมุ่งเข้าไปในป่าข้างทาง จุดมุ่งหมายคือลำธารข้างในป่าทืบ  นางใช้เวลาเดินเข้าป่าจนมาถึงลำธารประมานครั้งชั่วยาม ในที่สุดนางก็เห็นหญิงสาวน่าตาน่ารักน่าเอ็นดู อายุประมาณ 16-17ปี ยืนรออยู่ นางส่งยิ้มให้หญิงสาวนางนั้น  "อ้ายหนี่ เจ้ารอจ้านานรึไม่ ขอโทดด้วยมีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย" เมื่อเดินเข้าไปใกลิแล้วนทงจึงเอ่ยถามหญิงสาวที่ชื่ออ้ายหนี่ทันที    "เปล่าเลยพี่สุ่ยเซียว เด็กคนนี้ใช่มัยที่พี่จะให้ฉันเอาไปฝากแม่เฒ่าเลี้ยง"อ้ายกนี่เอ่ยถามคนที่ตนนับถือเป็นพี่สาว      "ใช่ ฝากด้วยนะ แล้วนี้จดหมายพี่ฝากให้แม่เฒ่าด้วย พี่ต้องไปแล้ว มีคนตามมา เอ้านี้ รีบไปซัก แม้ว่าเต้าจะได้ยินเสียงอะไรก๋อย่าได้หันกลับมาเข้าใจหรือไม่ รีบมุ่งหน้าออกไปจากที่นี้แล้วรีบไปหาท่านแม่เฒ่า พี่ขอบคุณสำหนับทุกอย่างนะอ้ายหนี่ พี่ฝากเด็กคนนี้ด้วย ไปๆได้แล้ว" นางเอ่ยขอบคุณน้องสาว(ไม่แท้)ของตนแล้วบอกให้นางรีบเดินไปจากที่นี้ เมื่อให้ว่านางหายไปกลับเงามืดจองป่าแล้ว นางจึงรีบออกเดินจากตรงนั้นเพื่อล่อพวกที่ตามมาให้มาหานางให้หมด เมื่อวิ่งมาได้สักพักก็มีชายฉกรรจ์2คนกระโดดมาดักหน้านางเอาไว้

  "ส่งเด็กมาให้ข้าสุ่ยเซียว แล้วเจ้าจะได้มิต้องทรมาร"ชายคนที่หนึ่งเอ่ยขึ้นแล้วจ้องสุ่ยเซียวเขม็ง     "ข้าโยนลงลำธารไปแล้ว ข้าทำตามคำสั่งท่านหนี่หลิวแล้ว"นางเอ่ยตอบชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย     "เจ้าได้รับคำสั่งมาให้เอาตัวเด็กคนนั้นไปให้กับท่านฉางซูแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไมไม่เอาเด็กมาให้พวกข้า อีกอย่างเรานัดกันพรุ่งนี้ใยเจ้าถึงลงมือวันนี้คงไม่ใช่ว่าเจ้าหลอกและคิดจะหักหลังนายท่านหรอกใช่มัย เพราะถ้าเจ้าทำแบบน้ำเจ้าคงรู้ดีว่าพ่อกับแม่เจ้าจะเป็นยังไง "ชายคนที่2พูดออกมาอย่างที่มันคิด เขาจ้องเข้าไปในนัยตาคู่นั้นของหญิงสาวที่อยู่เบี้องหน้าตน  ในดวงตาคู่นั้นมีทั้งความผิดหวัง ความโกธร ความแค้น

"หุบปากไปซะ คิดว่าข้าจะไม่รู้หรอว่าพ่อกับแม่ของข้าถูกผู้หญิงที่น่ารังเกียจคนนั้นฆ่านะ พวกมันรึจะรักษาคำพูดกับบ่าวไพร่ในเรือน ในเมื่อพวกมันไม่คิดรักัษาคำสัญญาใยข้าต้องทำตามคำสั่งของมันอีกล่ะ ข้าจะทำให้พวกมะนล่มจมทั้งสกุล 555+" นางหัวเราะอย่ากับคนบ้า อยู่กลางวงล้อมชายฉกรรจ์ทั้ง6คน

 "นี้ข้าจับอกอพไรดีๆก่อนที่ข้าจะตายให้นะ ฝากไปบอกำวกมันด้วยว่า จงเสวยสุขให้มาก เพราะหัวพวกมันจะหลุดออกจากบ่าในอีกไม่นาน 555+ <ฉึก>" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งแทงดาบเข้าหน้าอกข้างซ้ายทะลุออกด้านหลังของหญิงสาวหนึ่งเดียว นางตายพร้อมกับใบหน้าที่มีความสุข รอยยิ้มที่ประดับไว้บนริมฝีปากบางนั้นมีแต่ความสุขใจ

 เมื่อข้าหญิงสาวเสร็จแล้วพวกมันจึงกละบไปรายงานนายของมัน ตามคำกล่าวสุดท้ายของนาง

 ณ หมู่บ้านเล็กๆใกล้กับป่าอาถรรพ์ เป็นหมู่บ้านที่ไม่เล็กและไม่ใหญ่เกินไป มีความสงบสุข และแสียงหัวเราะของเด็กๆ คนในหมู่บ้านหารายได้ด้วยการไปเก็บสมุนไพร และล่าสัตว์ตามชายป่า ที่อุดมสมบูรณ์ พวกเค้าอยู่แบบพอเพียง มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน อยู่แบบพึ่งพาอาศัยกันและกัน   ณ หน้าบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านไม้ชั้นเดียวมีสภาพที่ไม่ได้ใหม่และก็ไม่เก่ามาก มีหญิงสาวอายุประมาณ16-17ปีในอ้อมแขนของนางนั้นมีห่อผ้าสีฟ้าครามดนื้อผ้าชั้นดี ที่ข้างในนั้นมี้ด็กน้อยตัวเล็กแรกเกิดตะวขาวแมชมพู มีเค้าความงามแต่เด็ก โตมาคงงามล้มเมืองล้มทวีปกันเลยทีเดียว  หญิงสาวเดินดขเาไปในบนิเวณบ้านหลังนั้น  "แม่เฒ่า ท่านแม่เฒ่าท่านอยู่รึเปล่า"นางส่งเสียงเรียกเจ้าของบ้านที่อยู่ข้างใน  "เออๆ อยู่ๆ รอเดี่ยว " เมื่อได้ยินเสียงขานตอบรับตนแล้ว นางจึงเดินถอยออกมาสองก้าว  ทีหน้าประตูบ้่นไม้มีหญิงสาววัยกลางคน ที่ผู้คนให้หมู่บ้านชอบเรียกว่าแม่เฒ่าเดินออกมา {เหตุที่ผู้คนเรียกเช่นนั้น เป็นเพราะนางชอบทำตัว้หมือนคนเฒ่าคนแก่้ และที่สำคัญอายุแท้จริงของนางนั้นคือ78ปี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ร่างกายนั้นหยุดอยู่แค่อายุ40กว่าปี}  "อ้าวอ้ายหนี่ เจ้ามีอะไรรึ มีใคนเป็นอะไร"เมื่อนางเจอบุคคลผู้มาร้องเรียกนางแล้ว นางจึงเอ่ยถามถึงธุระ  "ข้าแค่นำเด็กคนนี้มาฝากให้ท่านเลี้ยงดูตามที่พี่สุ่ย้ซียววานมาเท่านั้น และนี้จดหมาย พี่ท่านบอกว่าให้ท่านอ่านแล้วจะเข้าใจ ข้าส่งเด็ดถึงมือท่านแล้ว ข้าคงต้องไปก่อน ข้าขอลาท่าแม่เฒ่า" เมื่อนางส่เด็กน้อยในห่อผ้าให้แม่เฒ่าแล้วนางจึงขอตัวลากลับไป

 ณ จวนท่านที่ปรึกษา ในเช้าวันนี้ได้เกิเเหตุการณ์อันเลวร้ายขึ้น เมื่อแม่นมของคุณชายน้อยได้เดินเข้าไปในห้องนอน เพื่อให้นมแด่คุณชาย แต่้มื่อเข้าไปแล้วกลับไม่พบตัวผู้ที่ตนมาหา  "คุณชายน้อยหายไป มีใครเห็นบ้างมัย มีใครเห็นมัย ต่องรีบไปบอกนายท่าน" นางรีบวิ่งออกมาข้างนอกแล้วตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อประคองสติได้แล้วนางจึงรีบไปแจ้งแก่นายของตน

 ณ เรือนใหญ่ ที่ตนนี้เกิดความวุ่นวายโกลาหลครั้งใหญ่เมื่อคุณชายน่องของบ้านหายตัวไป  "อึก อื่อออ ลูกแม่ อื่ออออ เจ้าหายไปที่ใดกัน แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน แม่พึ่งจะเห็นหน้าเจ้าแค่ครั้งเดียงเท่านั้น อื่ออออ'ตึง'(เสียงล้มนะค่ะ)" "ฮุหยิน ฮูหยิน ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ/เจ้าค่ะ" เมื่อนายหญิงของบ้านเป็นลมล้มลงไป นายใหญ่จึงสั่งให้ส่งทหารออกตามหาตัวบุตรชายตนให้พบโดยเร็ว คนในจวนทุกคนต่างตกอยู่ให้อารมณ์ที่หลากหลาย มีทั้ง โกรธแค้น เสียใจ และสาบแช่งผู้รู้เห็น 

ในขณะเดียวกัน ณ จวนเจ้ากรมโยธา   "เจ้าว่าไงนะ ไอเ้ด็กนั้นตายไปแล้วงั้นหรอ บัดซบที่สุด แผนการที่ข้าอุสาห์วางเอาไว้ ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง" เจ้ากรมโยธากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกรี้ยวกราดแล้วทำลายข้าวของในห้องเพื่อระบายอารมณ์ที่ร้อนระอุด้วยไฟโทสะให้ลดลง

ความคิดเห็น