ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 21 : ขอโทษนะ แต่ผมเลือกแล้ว

ชื่อตอน : Chapter 21 : ขอโทษนะ แต่ผมเลือกแล้ว

คำค้น : ลูเซียส , ลูเซียโน่ , เมล่อน , โจนาธาน ,

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 21 : ขอโทษนะ แต่ผมเลือกแล้ว
แบบอักษร

---ลูเซียโน่--- 

 

ผมเริ่มรู้สึกตัว อาการงัวเงีย ปวดหัวจนแทบระเบิด พอสายตาเริ่มปรับแสงจนมองเห็นได้ จึงรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องผม แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมผมถึงอยู่ในสภาพแบบนี้  ระหว่างที่ผมพยายามนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่ผมจะหมดสติ ใช่!!! ตอนนั้นผมอยู่ที่คอนโดกับเมล่อน แล้วนีน่าก็โทรมาเสียงปลายสายฟังดูเหมือนกำลังเมา น้ำเสียงตัดพ้อต่อว่าผมต่างๆนานา ผมจึงรีบออกไปหานีน่าด้วยความเป็นห่วง เพราะพ่อของเธอเป็นคนฝากให้ผมช่วยดูแลเธอ ผมจำได้ว่าผมมาส่งนีน่าที่คอนโด แล้วกำลังจะกลับเพราะผมกลัวว่าเมล่อนจะเข้าใจผิด นีน่าได้ยื่นน้ำให้ผมดื่ม แล้วสติผมก็ดับวูบไป ผมตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนมีใครสักคนมาเขย่าแขนปลุกผม พร้อมด้วยเสียงคนที่กำลังเถียงกันเสียงดังโวยวาย ผมพยายามมองหาต้นตอที่มาของเสียง แม้ว่าตาผมจะยังเบลอๆอยู่แต่ผมก็พอดูออก เป็นผู้หญิงสองคนที่กำลังยืนจ้องหน้ากันตาเขม็ง และใช่ ผมจำได้ทันที ผู้หญิงหนึ่งในนั้นคือ เมล่อน! 

 

---ลูเซียโน่ end--- 

 

ในขณะที่เมล่อน เดินตรงไปที่นีน่า มือง้างขึ้นหมายจะฝากรอยช้ำไว้บนหน้าแม่สาวตัวดีสักหน่อย เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น 

 

“เม...เมล่อน” ร่างสูงที่กำลังพยุงตัวขึ้นเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้า 

 

“ฝากไว้ก่อนนะ” หญิงสาวส่งเสียงลอดไรฟันก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเดินเข้ามาประคองลูเซียโน่ให้ลุกขึ้นนั่ง 

 

“เมล่อน ฟังพี่ก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่เมล่อนคิดนะ พี่ไม่ได้ทำอย่างนั้น พี่ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง” ลูเซียโน่รีบพูดเพราะกลัวเมล่อนจะเข้าใจผิด 

 

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ เมลเชื่อใจพี่ เมลรู้ว่าพี่ไม่ได้ทำ กลับห้องเรากันเถอะ” 

 

“เดี๋ยวก่อนสิค่ะ ได้ฉันแล้วจะทิ้งกันง่ายๆงั้นหรอ” นีน่าที่ยืนฟังอยู่นาน ได้ทีจึงรีบพูดดัก 

 

“ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะนีน่า ถึงผมจะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ทำอะไรคุณ” 

 

“มีปากก็พูดไปเรื่อยได้นี่คะ สรุปพี่จะไม่รับผิดชอบนีน่าใช่มั๊ย” 

 

“ผมจะรับผิดชอบ ถ้ามันเป็นความผิดของผม ถ้าผมได้ทำลงไปจริงๆ” 

 

“ก็ได้ นีน่าจะบอกคุณพ่อ ว่าพี่ขืนใจนีน่า” 

 

“อย่ามาขู่ผมนีน่า คุณทำไม่สำเร็จหรอก” 

 

“นีน่าไม่ได้ขู่ แต่นีน่าทำจริง ดูสิว่าถ้าคุณพ่อไปบอกพ่อของพี่ท่านจะว่ายังไง ลูกชายคนเดียวของตระกูลนิคาซิโอ้ เจ้าของธุรกิจขุดเจาะน้ำมันรายใหญ่ ขีนใจผู้หญิงแล้วไม่รับผิดชอบ ข่าวคงจะดังไม่ใช่น้อย” 

 

“คุณทำแบบนี้เพื่ออะไรนีน่า ต้องการอะไร” 

 

“นีน่าต้องการพี่ไงคะ แค่พี่คนเดียวเท่านั้น นีน่าชอบพี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่นีน่าได้เห็นรูปถ่ายของพี่ นีน่าเลยขอให้คุณพ่อช่วยพูดกับพ่อพี่ให้ท่านส่งนีน่ามาทำงานที่นี่ นีน่าพยายามตามเอาใจพี่ ทำทุกอย่างเพื่อได้อยู่ใกล้ๆพี่ แต่ก็ดันมีเสี้ยนหนามในชีวิต เด็กฝึกงานที่คนลือกันทั้งบริษัทว่าสนิทสนมกับประธานบริษัทเป็นพิเศษ นีน่ารู้ว่าพี่กับเด็กนั่นไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว แล้วยังไงล่ะ ก็แค่เด็กคนนึง สู้อะไรนีน่าไม่ได้สักอย่าง ทั้งรูปร่าง น่าตา ฐานะ นีน่าดีกว่าในทุกด้าน แต่ทำไมคะ ทำไมพี่ไม่สนใจนีน่าบ้าง” น้ำตาแห่งความอัดอั้นของนีน่าเริ่มเอ่อล้นออกมา 

 

“นีน่า ฟังผมนะ เรื่องแบบนี้คนเราไม่สามารถบังคับให้ใครมารัก มาชอบ มาสนใจเราได้หรอก คุณอาจจะบอกว่าคุณดีกว่าเมล่อนในหลายๆด้าน 

ขอโทษนะ แต่ผมเลือกแล้ว เลือกที่จะอยู่กับเมล่อน 

เราสัญญาจะซื่อสัตย์และเชื่อใจกัน ซึ่งคุณจะไม่มีวันทำลายความสัมพันธ์ของเราได้หรอกนะ” 

 

ลูเซียโน่พูดจบจึงลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าจูงมือเมล่อนกำลังจะออกจากห้อง นีน่าที่ยืนอึ้งอยู่กับคำตอบของเขา ที่พูดชัดเจนว่าเขาไม่ได้เลือกเธอ ขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านไปยังประตูห้อง นีน่าจึงเอื้อมมือไปคว้าแขนอีกข้างของลูเซียโน่ไว้ 

 

“พี่ลูเซียโน่ ขอโอกาสให้นีน่าหน่อยได้มั๊ยค่ะ สักครั้งก็ยังดี พี่อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้”นีน่าพยายามอ้อนวอน 

 

“ขอโทษนะนีน่า แต่พี่ทรยศความเชื่อใจของเมล่อนไม่ได้ เธอก็รู้ดีว่าเมื่อคืนมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเธอปล่อยให้มันผ่านไปเงียบๆ พี่ก็จะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าเธอจะทำอย่างที่เธอบอก พี่ก็ห้ามเธอไม่ได้ แต่อย่าลืมนะว่า นอกจากเธอจะไม่ได้ในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว ก็เป็นตัวเธอเองนั่นแหละที่จะเสียหาย” 

 

ลูเซียโน่พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะออกจากคอนโดของนีน่าทันที ปล่อยให้นีน่านั่งร้องไห้อยู่ในห้อง ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอ อยู่ที่ว่าเราจะยอมรับมันหรือไม่ เท่านั้นเอง 

 

บนรถระหว่างทางกลับคอนโดของลูเซียโน่ 

 

“เมล่อน” 

 

“คะ” 

 

“พี่ขอบคุณนะ ที่เชื่อใจพี่ พี่ขอโทษจริงๆสำหรับทุกๆเรื่อง” 

 

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เมลไม่อยากรื้อฟื้นให้หนักสมอง” 

 

“งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่าเนอะ คุณเมียสุดที่รัก” 

 

“หื้ม คุณเมียสุดที่รักเลยหรอ” 

 

“ก็รักที่สุดนี่ครับเมียคนนี้อ่ะ” พูดพลางเอามือมาโยกหัวหญิงสาวเบาๆ 

 

“เมียคนนี้? แสดงว่ามีเมียหลายคนหรอคะ?” 

 

“คิดอะไรเนี้ย มีคนนี้ คนเดียวนี่แหละครับ” 

 

“อย่าให้จับได้แล้วกันนะคะ คราวนี้ไม่ปล่อยไว้แน่ๆ” 

 

“จะทำอะไรพี่อ่ะ” 

 

“จับตอน!!!” 

 

“เห้ย เสียดายของแย่” 

 

“เสียดาย ก็อย่าทำสิคะ” 

 

"แล้วเมียไม่เสียดายหรอครับ อดอยากปากแห้งแน่ถ้าทำแบบนั้น" 

 

"อย่ามาทะลึ่ง" 

 

"อ้าว ก็เมียเป็นคนพูดเรื่องตอนขึ้นมาก่อนอ่ะ แล้วทีนี้จะมาหาว่าพี่ทะลึ่ง" 

 

"ขับรถไปเถอะค่ะ ถ้ายังพูดอีกจะตอนจริงๆนะค่ะ" 

 

“ครับผม กลัวแล้วครับเมีย” 

 

บรรยากาศภายในรถจากตอนแรกที่ดูอึดอัด กลายเป็นบรรยากาศการหยอกล้อกันของหนุ่มสาวไปตลอดเส้นทาง  

ความคิดเห็น