ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 20 : ผู้ชายคนนี้ฉันขอ

ชื่อตอน : Chapter 20 : ผู้ชายคนนี้ฉันขอ

คำค้น : ลูเซียส , ลูเซียโน่ , เมล่อน , โจนาธาน ,

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 20 : ผู้ชายคนนี้ฉันขอ
แบบอักษร

--- เมล่อน --- 

หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ พอออกจากห้องน้ำมาปรากฏว่าในห้องมีแต่ความว่างเปล่า ที่โต๊ะเครื่องแป้งมีโน้ตแปะอยู่ ไม่บอกก็รู้ว่าใครเป็นคนเขียน ‘ 

พี่ไปธุระแปป เดี๋ยวมานะครับที่รัก 

’ ดึกดื่นป่านนี้เขาออกไปธุระที่ไหนนะ หรือว่าที่บริษัทมีปัญหา !! 

“ฉันต้องเชื่อใจพี่ลูเซียสสิ”  ฉันบอกกับตัวเอง ก่อนจะออกไปนั่งดูทีวีพลางๆเพื่อรอเขากลับมา 

เที่ยงคืนก็แล้ว ตีหนึ่งก็แล้ว ตีสองก็แล้ว ตีสามก็แล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพี่ลูเซียสจะกลับมา ฉันตัดสินใจลุกขึ้นปิดทีวี แล้วเข้าห้องไปนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยแต่เช้า ถ้าพี่เขากลับมาก็คงจะสแกนคีย์การ์ดเข้ามาเองแหละ 

แสงแดดยามเช้า ลอดผ้าม่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง ฉันพลิกตัวหวังว่าจะมีคนตัวสูงนอนให้มุดกอด แต่ก็พบเพียงที่นอนเย็นเฉียบ บอกให้รู้ว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้กลับมานอนที่ห้อง 

“ธุระอะไรกัน ทำไมต้องค้างคืน ไหนบอกว่าจะไปแปปเดียวไง” 

ความรู้สึกเริ่มตีกันปนเปมั่วไปหมด ทั้งเป็นห่วง ทั้งกังวล ถ้าจะไม่กลับมานอนที่ห้องก็น่าจะโทรมาบอกกันบ้างสิ  อยู่ดีๆหายไปเลย ไม่คิดถึงใจคนรอบ้างรึไง 

--- เมล่อน End --- 

หลังจากที่เมล่อนอาบน้ำแต่งตัว เสร็จก็เรียกแท็กซี่เพื่อจะไปมหาลัย ระหว่างทางเมล่อนโทรหาลูเซียโน่ตลอด แต่ปลายสายกลับปิดเครื่อง ไม่สามารถติดต่อได้ ในขณะเดียวกันมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาเมล่อน 

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ใครค่ะ” 

“สวัสดีจ๊ะ” ปลายสายตอบกลับมาเสียงหวาน 

“ไม่ทราบจะคุยกับใครค่ะ” 

“คุยกับเธอไง เมล่อน” พอปลายสายเอ่ยชื่อ เมล่อนยิ่งสงสัย 

“เอ่อ คุณเป็นใครค่ะ แล้วโทรมามีธุระอะไรรึเปล่าค่ะ” 

“จำฉันไม่ได้จริงๆหรอ เด็กฝึกงาน” สิ้นเสียงปลายสาย เมล่อนรับรู้ได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร 

“นีน่า มีธุระอะไรหรอค่ะ” เมล่อนพยายามข่มอารมณ์พูดเพราะรู้ว่านีน่าไม่ได้โทรมาเรื่องดีแน่ๆ 

“เป็นไงจ๊ะ นอนเหงาคนเดียวทั้งคืนเลยสิท่า ฮ่าๆๆๆ” นีน่าพูดเสียงแหลมเยาะเย้ย 

“เธอ.. เธอรู้ได้ยังไง” เมล่อนพูดแบบอึ้งๆ ทำไมนีน่าถึงได้รู้ว่าเมื่อคืนเธอนอนคนเดียว 

“แหม่ๆๆ ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ ก็คนที่เธอรอเขานอนกอดอยู่กับฉัน ทั้งคืน!!” นีน่าพูดเน้นคำสุดท้าย 

“ไม่จริง เธอโกหก!!” เมล่อนเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ 

“จะให้ฉันส่งรูปให้ดูมั๊ยล่ะ เผื่อเธอจะได้รับรู้ว่าเราสองคนทำอะไรกันบ้าง ฮ่าๆๆๆ” 

“เธอโกหก! กล้าดียังไง มียางอายบ้างมั๊ยนีน่า ผู้ชายเขาไม่เอายังจะสร้างเรื่องเท็จ” 

“ถ้าเธอคิดว่าฉันโกหก เอางี้ ฉันจะส่งรูปให้เธอดูก่อนดีมั๊ย ถ้าเธอยังคิดว่าฉันโกหกอยู่ เธอจะมาดูให้เห็นกับตาตัวเองก็ได้นะ เพราะว่าตอนนี้เนี้ยพี่ลูเซียโน่ของฉันกำลังนอนหลับอยู่ คงจะเพลียมากจากกิจกรรมเมื่อคืน ฮ่าๆๆๆๆ” 

พูดจบนีน่าก็กดตัดสายไป เสียงข้อความเข้าแจ้งเตือนดังขึ้น ข้อความที่มีรูปภาพของลูเซียโน่กับนีน่า ที่นอนห่มผ้าผืนเดียวกัน ร่างกายเปลือยเปล่า นีน่าที่นอนซบอยู่บนอกของลูเซียโน่ เป็นภาพที่ไม่ใช่การตัดแต่งแน่นอน พร้อมกับข้อความที่นีน่าส่งมา เป็นชื่อคอนโดกับหมายเลขห้อง เมล่อนถึงจะรู้ว่ารูปนั้นเป็นรูปจริงๆ แต่เธอก็อยากเห็นเรื่องทั้งหมดด้วยตาของเธอเอง เธอบอกแท็กซี่ให้เปลี่ยนจุดหมายทันที 

รถแท็กซี่แล่นมาจอดยังคอนโดแห่งหนึ่งซึ่งเป็นคอนโดที่นีน่าเป็นคนส่งชื่อและหมายเลขห้องมาให้ เมล่อนก้าวลงจากรถพร้อมกับความคิดต่างๆนานาที่ถาโถมเข้ามาในสมองถึงแม้สิ่งที่เธอจะเห็นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าอาจจะทำให้เธอเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม เธอยังเชื่อใจและไว้ใจเขาเสมอ ว่าเขาไม่มีทางนอกใจเธอ นีน่าอาจจะแค่สร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อจะทำให้เธอกับลูเซียโน่ผิดใจกัน คิดไปพลางก็กดลิฟท์แล้วเมล่อนก็เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องที่นีน่าบอก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้อง 

รออยู่ครู่หนึ่งเปิดประตูก็เปิดออก  เมล่อนสังเกตว่านีน่าทีกำลังยืนอยู่ในชุดนอนตัวบาง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกนะในใจได้แต่คิดแบบนั้น 

“มาแล้วหรอเมล่อนมาเร็วกว่าที่ฉันคิดอีกนะเนี่ย” นีน่าเอ่ยทักทายพร้อมกับทำท่าจัดผม จัดชุดตัวเองให้ดูเข้าที่เข้าทาง 

"เขาอยู่ไหน" เมล่อนถามเสียงเรียบ แต่ในใจกระวนกระวายแทบคลั่ง 

“เข้ามาข้างในก่อนสิ ถ้าจะมาคุยกับฉัน เธอมีอะไรจะคุยก็คุยได้เลยนะแต่ถ้าเธอจะมาตามพี่ลูเซียโน่ เขาคงมาคุยกับเธอไม่ได้เพราะเขายังไม่ตื่น” 

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่” 

“ฉันบอกเธอไปแล้วนี่ พี่ลูเซียโน่เขาคงคิดถึงฉันมาก เขาก็มาหาฉัน มาอยู่กับฉัน มานอนกับฉัน” นีน่าพูดย้ำน้ำเสียงหนักแน่นตรงประโยคสุดท้าย 

“ฉันไม่เชื่อว่าเขาเป็นคนมาหาเธอก่อน เธอเป็นคนโทรเรียกให้เขามาหาเธอใช่ไหม” 

“ทำไมฉันต้องเรียกร้องความสนใจขนาดนั้นล่ะ คนเค้าคิดถึงกันมาหากันมันจะแปลกตรงไหน เธอนี่ถามแปลกๆ” 

“ฉันไม่เชื่อว่าลูเซียโน่จะเป็นคนแบบนั้น” 

“งั้นเธอก็รอให้เขาตื่นก่อนก็แล้วกัน แล้วเธอค่อยถามจากปากเขาเองว่าฉันชวนหรือเขามาเอง” 

“ฉันอยากคุยกับเขาตอนนี้” 

“เอ๊ะเธอ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าพี่ลูเซียโน่ยังไม่ตื่นเธอจะคุยได้ยังไง” 

“ฉันขอเจอเขาหน่อยแค่ไปดูเฉยๆก็ได้” 

“จะทำใจได้หรอ ถ้าเห็นเขาอยู่บนที่นอนของฉัน ในสภาพแบบนั้น สภาพเดียวกับในรูปน่ะ” 

“ฉันอยากเห็นด้วยตาตัวเอง” 

“ถ้าเธออยากเห็นฉันจะพาไปดูแต่อย่ารบกวนพี่ลูเซียโน่ของฉันล่ะ” 

นีน่าว่าพลางเดินนำหน้าไปยังประตูเข้าห้องนอนก่อนจะเปิดประตู ภาพที่เห็นเบื้องหน้าผู้ชายร่างสูงคนที่เมล่อนจำได้แม่นว่าเป็นใคร นอนทอดกายภายใต้ผ้าห่มผืนหนาท่อนบนเปลือยเปล่านอนหลับไม่รู้สติ สภาพที่นอนยับเยินราวกับมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เสื้อผ้ากองอยู่เกลื่อนเต็มพื้นห้อง เขานอกใจเธอจริงๆหรอ เขาทำกับเธอแบบนี้จริงๆหรอ 

“ขอโทษทีนะฉันเก็บห้องไม่ทัน ตอนแรกฉันก็นอนอยู่ข้างๆเขานี่แหละ เมื่อคืนเพลียมากเลย แต่พอเธอมาเคาะประตู ฉันเลยต้องลุกขึ้นไปเปิดให้ ยังไม่ทันได้เก็บห้อง สภาพก็อย่างที่เห็นและพี่ลูเซียโน่คงจะเหนื่อยมาก คราวนี้ก็รู้แล้วสินะว่าเขาเลือกฉัน” 

“เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาเลือกเธอ” 

“เขาจะไม่เลือกฉันได้ยังไงขนาดเขาอยู่ที่ห้องกับเธอเขายังอุตส่าห์ขับรถออกมาหาฉันเลย มานอนกับฉันทั้งคืน น่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้วมั้ง ว่าเขาเลือกฉันไม่ใช่เธอ" 

“ฉันไม่เชื่อเธอหรอกนีน่า เธอทำอะไรเขา” 

“ฉันจะไปทำอะไรเขาได้ เธอน่าจะถามฉันว่าเขาทำอะไรฉันมากกว่า” 

“ไม่ละอายใจบ้างหรอ เธอพูดอะไรออกมาน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ” 

“รู้สิ ฉันนี่แหละรู้ดีที่สุด” 

“แต่ฉันไม่ต้องการรับรู้อะไรจากเธอ ฉันต้องการฟังจากปากเขา ฉันต้องการคุยกับเขา” 

พูดจบเมล่อนก็เดินไปยังข้างเตียงพร้อมกับเอามือไปเขย่าแขนของลูเซียโน่ที่นอนหลับไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียง โดยหวังให้เขาตื่นขึ้นเพื่อที่จะได้คุยกันให้รู้เรื่อง 

“เธอจะทำอะไรน่ะเมล่อน ฉันบอกแล้วไงว่าเขายังไม่ตื่นยังต้องการอะไรอีก” นีน่าวิ่งมากระชากแขนของเมล่อน 

“เธอนั่นแหละยังต้องการอะไรอีกเลิกยุ่งกับเขาสักทีรู้ทั้งรู้ว่าเขามีเจ้าของก็ยังจะแย่ง” 

“ฉันบอกแล้วไงว่าเขามาหาฉันเอง” 

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอทำยังไงเขาถึงได้มาหาเธอ แต่ฉันเชื่อใจคนของฉัน” 

“คนของเธอที่มานอนกับฉันทั้งคืนเนี่ยนะ ตัดใจซะเถอะเมล่อนยอมรับความจริงเธอมันของเก่าเขาเบื่อเขาก็ทิ้งรูปร่างแบบเธอ หุ่นแบบเธอ สู้อะไรฉันได้บ้าง หน้าที่การงานฉันก็ดีกว่าฐานะครอบครัวฉันก็ดีกว่าและตอนนี้เขาก็อยู่กับฉัน ฉันว่าทางที่ดีเธอออกไปจากชีวิตของจะดีกว่านะ” 

“ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้นะ นีน่า อยากได้เค้ามากนักเหรอ เลิกใส่หน้ากากสักทีพูดความจริงออกมาฉันรู้ว่าเธออยากได้เขาขอกันดีๆก็ได้ไม่เห็นต้องใช้วิธีสกปรก” 

“ก็ดี งั้นฉันจะพูดตรงๆเลยแล้วกัน ผู้ชายคนนี้ ฉันขอ” 

“ขอกันหน้าด้านๆเลยเนอะ” 

“ใช่ ฉันอยากได้ และฉันต้องได้” 

“เธอนี่มัน....” 

“หมดเรื่องที่จะพูดแล้วใช่มั๊ย งั้นเชิญเธอออกไปได้แล้ว รบกวนเวลา คนเค้าจะมีความสุขกัน” 

“ฉันไปแน่ แต่ฉันจะพาลูเซียโน่ไปด้วย” 

“ถ้าฉันบอกว่าไม่ให้ล่ะ เธอจะทำไม” 

“ฉันก็จะใช้วิธีของเธอไง ไม่ให้ฉันก็จะแย่ง” 

“ทำได้ก็ลองดู” 

“อย่าท้าฉันนะนีน่า อย่าลืมว่าตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงานที่เธอจะข่มยังไงก็ได้แล้วนะ ฉันไม่จำเป็นต้องเกรงใจเธออีก” 

ความคิดเห็น