ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 19 : อยากได้ฉันต้องได้

ชื่อตอน : Chapter 19 : อยากได้ฉันต้องได้

คำค้น : ลูเซียส , ลูเซียโน่ , เมล่อน , โจนาธาน ,

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 19 : อยากได้ฉันต้องได้
แบบอักษร

​ลูเซียโน่เดินออกมาจากห้องประชุมหลังจากที่ประชุมงานเสร็จ ในขณะที่เขากำลังจะเดินกลับไปที่ห้องทำงานก็เห็นนีน่าเดินออกมาจากห้องของเขาแล้วเลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง หรือว่านีน่ากับเมล่อนจะมีเรื่องทะเลาะกันอีก ลูเซียโน่รีบเดินมาจนถึงโต๊ะเลขาสาว 

“เมื่อกี้ นีน่าเข้าไปในห้องผมรึเปล่า” 

“ค่ะ คุณนีน่าบอกว่าจะเข้าไปทักทายน้องเมล่อนน่ะค่ะ” 

“ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่หรอว่าห้ามใครเข้าไปในห้องผม” ลูเซียโน่ตวาดเสียงดัง 

“ดิฉันบอกคุณนีน่าไปแล้วนะค่ะ แต่คุณนีน่าเธอก็ยังจะเข้าไป” 

“ไม่ได้เรื่อง!!! คำสั่งผมมันสำคัญเลยใช่มั๊ย เห็นทีผมต้องเปลี่ยนเลขาซะแล้วมั้ง” 

ลูเซียโน่พูดจบก็รีบเดินเข้าห้อง เพราะเป็นห่วงคนที่อยู่ในห้อง พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นเมล่อนกำลังจัดเอกสารบนโต๊ะของเขาให้เข้าที่ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลูเซียโน่เดินเข้าไปกอดเมล่อนจากด้านหลัง แอบหอมแก้มเมียสาวฟอดใหญ่ แล้วเอาคางเกยไว้บนไหล่ของคนที่อยู่ในอ้อมกอด 

“ตกใจหมดเลยค่ะ” เมล่อนรีบเอ็ดคนที่จู่ๆก็เดินเข้ามากอดเธอ 

“ก็คนมันคิดถึงเมียนิครับ” ลูเซียโน่อ้อน 

“ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะค่ะ” 

“แต่สำหรับพี่นานเป็นปีเลยนะ ใจจริงอยากพาเมียเข้าประชุมด้วยนะ แต่ก็เกรงใจกรรมการบริษัทคนอื่น” 

“คิดได้ก็ดีแล้วค่ะ ที่ทำงานก็ควรจะตั้งใจทำงานนะค่ะ” 

“คร๊าบบบบบ พี่เลิกงานแล้ว วันนี้เรากลับคอนโดกันเถอะครับ” 

“ค่ะ” 

ลูเซียโน่ปล่อยคนในอ้อมแขนให้เป็นอิสระอีกครั้งแต่พอเมล่อนหันหน้ามาหาเขากลับเห็นรอยแดงปูดตรงหน้าผากของเมล่อน 

“เมล่อน หน้าผากไปโดนอะไรมา” ลูเซียโน่รีบถามด้วยความเป็นห่วง 

“อ๋อ เมลก้มไปเก็บแฟ้มที่หล่นน่ะค่ะ แล้วไม่ทันระวังหัวเลยโขกกับโต๊ะ” เมล่อนเลือกที่จะโกหกเพราะไม่อยากให้ลูเซียโน่รู้ว่ารอยนั้นมีสาเหตุเกิดจากนีน่า 

“ไหนให้พี่ดูสิ” ลูเซียโน่ประคองหน้าของเมล่อนให้เงยขึ้นมาจนสบตากับเขา 

“เพี้ยงงงงง หายไวไวนะครับ” เขาเป่าหน้าผากให้ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ทำเอาเมล่อนเขินจนหน้าแดง 

หลายวันผ่านไปทุกเช้าลูเซียโน่จะไปส่งเมล่อนที่มหาวิทยาลัยก่อนที่เขาจะไปทำงานช่วงนี้เมล่อนต้องไปมหาวิทยาลัยบ่อยขึ้นเพราะใกล้จะเรียนจบแล้ว ลูเซียโน่เองก็วุ่นๆอยู่กับงานที่บริษัทเพราะมีโครงการจะขยายสาขาเพิ่มที่ต่างประเทศ ทำให้ทั้งคู่ไม่ค่อยจะมีเวลาให้กันเท่าไหร่นัก เพราะกว่าจะกลับคอนโดก็ดึกดื่น ตอนเช้าก็ต้องรีบตื่น ไปทำหน้าที่ของตน 

---เสียงโทรศัพท์เมล่อนดังขึ้น--- 

“ฮัลโหลค่ะ” 

“ฮัลโหลครับเมีย คุยเรื่องรายงานเสร็จรึยังครับ” 

“เสร็จแล้วค่ะ” 

“โอเค ครับ พี่ก็เคลียร์งานเสร็จพอดี เดี๋ยววันนี้พี่ไปรับนะครับ เดี๋ยวเราไปแวะหาอะไรกินกันนะ” 

“ค่ะ เมลรออยู่ที่หน้าตึกสาขานะค่ะ” 

“ครับ เดี๋ยวเจอกันนะ” 

หลังจากที่ลูเซียโน่ขับรถไปรับเมล่อนที่มหาวิทยาลัย แล้วก็พาไปทานอาหารกันจนอิ่มกว่าจะกลับมาถึงคอนโดเวลาก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม 

“เหนื่อยจัง” เมล่อนที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าเพราะเธอยังต้องแก้รายงานอีก หลังจากที่แก้มาหลายรอบ 

“เป็นอะไรครับ” ลูเซียโน่ที่คลานมาคร่อมตัวของเมล่อนถาม 

“ก็รายงานน่ะสิค่ะ แก้มาห้ารอบแล้วยังไม่ผ่านเลย” 

“เมียพี่เก่งอยู่แล้วครับ รอบนี้ต้องผ่านแน่นอน เชื่อพี่นะ” ลูเซียโน่พูดจบก็เอามือลูบเข้าไปใต้กระโปรงทรงเอเพื่อจะสัมผัสกับพื้นที่ที่เขาคุ้นเคย 

“ไม่เอานะค่ะ วันนี้เมลเหนื่อยนะ เมลขอไปอาบน้ำนอนนะค่ะ” เมล่อนเอื้อมมือไปรั้งมือคนตัวใหญ่ 

ลูเซียโน่เห็นสีหน้าของเมล่อนว่าเพลียมากจริงๆ เขาเลยยอมลุกขึ้นจากตัวเมล่อน ปล่อยให้เมียสาวเดินเข้าห้องน้ำไป ระหว่างที่เขากำลังรอเมล่อนอาบน้ำ ก็มีคนโทรศัพท์เข้ามาที่มือถือของเขา 

“ว่าไงครับ คุณนีน่า” 

“พี่ลูเซียโน่ ช่วยมาพานีน่ากลับ เอิ้กกก หน่อยได้มั๊ยค่ะ” น้ำเสียงคนปลายสายเหมือนกำลังเมา 

“คือตอนนี้ผมไม่ค่อยสะดวกน่ะครับคุณนีน่า” ลูเซียโน่พูดปฏิเสธเพราะไม่อยากมีปัญหากับเมล่อน 

“งั้นนีน่าคงต้องนอนที่ผับK นอนอยู่ตรงนี้  เอิ้กกก ขับรถไม่ไหวจริงๆ เอิ้กกก” 

“.................” 

“พี่คงรังเกียจนีน่ามากใช่มั๊ย เอิ้กกก ไม่เป็นไรค่ะ เอิ้กกก ไม่ช่วยไม่เป็นไรค่ะ ว๊ายยย” 

เสียงของปลายสาย ทำให้ลูเซียโน่รีบลุกขึ้น ก่อนจะขับรถมุ่งไปยังผับK แต่ก็ไม่ลืมที่จะเขียนโน้ต วางไว้ให้คนที่อยู่ในห้องน้ำว่า ‘ 

พี่ไปธุระแปป เดี๋ยวมานะครับที่รัก 

 

ลูเซียโน่มาถึงที่ผับKก็มองเห็นนีน่าที่กำลังนั่งเมาอยู่บนโซฟาตัวยาว เขารีบเดินเข้าไปหาก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมา แล้วขับรถพานีน่าไปส่งที่คอนโดของเธอ พอสแกนคีย์การ์ดเข้าห้องมาได้ ลูเซียโน่ก็วางนีน่าไว้ที่โซฟาห้องรับแขก พอเขากำลังจะขอตัวกลับ นีน่าก็กลับยื้อให้เขาอยู่ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอเมาอยู่ เผื่อเธอเดินแล้วเกิดหกล้ม เขาจะได้ช่วยเธอได้ 

นีน่าเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อจะไปอาบน้ำให้สร่างเมา เวลาผ่านไปเธอเดินออกมาจากห้องนอนในชุดคลุมสีครีม แต่กลับดูเหมือนเธอไม่ได้เมาเลยด้วยซ้ำ 

“คุณนีน่ารู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั๊ยครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” 

“พี่ลูเซียโน่อุส่าห์ไปรับนีน่าที่ผับ แล้วยังอุส่ามาส่งนีน่าที่ห้องนีน่าอีก ให้นีน่าขอบคุณพี่หน่อยนะค่ะ” 

“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ” 

“งั้นแค่น้ำสักแก้วก็ยังดีค่ะ” นีน่าเดินเข้าไปในครัวก่อนจะออกมาพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว แล้วยื่นแก้วน้ำให้กับลูเซียโน่ เขารับแก้วน้ำมาถือไว้ในมือเพื่อรักษามารยาท แต่ก็ไม่ได้ดื่ม 

“พี่ไม่กล้าดื่มกลัวนีน่าจะใส่ยาพิษรึไงค่ะ” นีน่าที่เห็นลูเซียโน่เอาแต่ถือแก้วน้ำไว้ไม่ยอมดื่มสักทีจึงพูดขึ้น 

“เปล่าครับ” ลูเซียโน่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพราะอยากจะรีบจบเรื่องราว เขาจะได้กลับไปที่คอนโดของตัวเองสักที ป่านนี้เมล่อนคงจะอาบน้ำเสร็จแล้ว เมล่อนจะงอนเขาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ หลังจากที่ลูเซียโน่ดื่มน้ำในแก้วที่นีน่าเอามาให้ นีน่าก็ชวนเขาพูดคุยไปเรื่อยตามประสา แต่เขากลับเริ่มรู้สึกฟังไม่ได้ศัพท์ สายตาเริ่มเบลอจนมองเห็นภาพไม่ชัด  ไม่นานนักสติของเขาก็ดับวูบไป 

ความคิดเห็น