ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP15]

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP15]

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 05:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP15]
แบบอักษร

บทที่ ๑๕

“เรียว! กิตติ!” เฮือก! สองหมุ่มบอดี้การ์ดสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นนายจาก

ท่างด้านหลัง โดยเฉพาะเรียว ที่รู้ตัวดีว่าทำความผิดอะไรเอาไว้

หวังคุณหนูปากร้ายจะไม่ได้ฟ้องพี่ชายเรื่องที่เขาจูบเธอนะ=_=‘ เรียวคิดในใจ

“ครับนาย” ทั้งเรียวและกิตติขานรับและหันไปหาผู้เป็นนายพร้อมกัน ก่อนที่ธาวินจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

“ไอ้เรียวเข้าไปเอางานที่คาสิโนมาให้ฉันด้วย ส่วนกิตติเข้าไปดูความเรียบร้อยที่ผับ ได้เรื่องยังไงมารายงานฉัน” ธาวินสั่งลูกน้อง

“ได้ครับนาย ว่าแต่นายไม่เข้าไปดูเองเหรอครับ” เรียวรับคำ แล้วถามต่อ ทว่าคำตอบที่ได้กลับมากลับเป็นสายตาคาดโทษจากธาวิน เป็นเชิงบอกว่าเขาเป็นเจ้านาย สั่งให้ทำอะไรก็ทำไปไม่ใช่ให้ถามกลับมา

“ขอโทษครับ” เรียวรีบก้มหน้ากันตา ขอโทษขอโพย

“จะไปได้ยัง จะอยู่รอให้พ่อของพวกแกมารับหรือไง” 

“ครับ ขอตัวครับ” ก่อนที่เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มจะพิโรธไปมากกว่านี้สองลูกน้องคนสนิทจึงรีบเดินเลี่ยงออกไป โดยไม่ลืมก้มหัวทำความเคารพ

ส่วนธาวินเองก็เดินเลี่ยงออกไปอีกทาง ซึ่งเป็นทางไปที่บันไดบ้านเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง ตรงไปยังห้องทำงานของเขา

๐๐๐๐๐

“ดาหลา” เอ็มมาเอ่ยเรียกเพื่อนสาว หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ดาหลาก็ขึ้นมาเก็บของช่วยเอ็มมาที่ห้อง ที่ธาวินเตรียมไว้ให้

“...” เจ้าของชื่อไม่ตอบแต่หันหน้ามาเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม

“คือ...เรื่องพี่ธาม...” 

“พอเถอะเอ็มมา ฉันไม่อยากได้ยินชื่อนี้” ยังไม่ทันที่เอ็มมาจะได้พูดอะไรจบดาหลาก็ขัดขึ้น

“แต่ที่ฉันบอกเธอไปว่าพี่ธามรักเธอ เขารักเธอจริงๆนะ” 

“...” เงียบ

“ดาหลา” 

“...” ดาหลายังคงเงียบและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เอ็มมาเลยตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ ยกมือของเพื่อนขึ้นมาจับไว้

“ช่วยเปิดใจให้พี่ธามหน่อยได้ไหม แค่เปิดใจดาหลา...แค่เปินใจ”

“...” 

“ชีวิตเขาน่าสงสารมาเลยนะ ไม่ได้ต่างจากเธอเลย ในขณะที่เธอต้องการความรัก พี่ธามเองก็ต้องการมันเหมือนกัน” 

“...” 

“ฉันอยากให้เธอกับพี่ธามช่วยเดิมเต็มสิ่งที่ขาดหายนี้ให้ชึ่งกันและกัน จะได้ไหม”  

“ฉันต้องฆ่าเขา” ดาหลาหันหน้ากลับมาเอ่ยกับเพื่อนสาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามไม่มีความรู้สึกอะไรกับสิ่งที่ได้ยินจากเอ็มมา

ใช่ เธอต้องการความรัก แต่เป็นความรักจากผู้เป็นพ่อ ไม่ใช่ความรักจากธาวิน

“งั้นก็แสดงว่า ถ้าเธอไม่ต้องฆ่าพี่ธาม เธอก็จะลองเปิดใจให้เขาใช่มั้ย” เอ็มมาถามอย่างมีความหวัง เธอสงสารทั้งเพื่อนรักและพี่ชายที่ต้องอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ดาหลาไม่ตอบและเบือนหน้าหนีอีกครั้ง ยอมรับว่ารู้สึกดีกับเขา แต่ในเมื่อเขาคือศัตรู เธอจึงต้องหักห้ามใจไม่ให้ถลำลึกไปมากกว่านี้

“เธอหนักใจเรื่องคุณลุงไพศาลใช่ไหม” ราวกับรู้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่ “ทำไมถึงยอมทำเพื่อเขาขนาดนี้ด้วย ในเมื่อเขาไม่เคยให้ความสำคัญกับเธอเลย คิดเหรอว่าทำแบบนี้แล้วเขาจะยอมรับในตัวเธอดาหลา ถ้าเขาจะยอมรับเขายอมรับไปนานแล้ว เขาแค่หลอกใช้เธอๆไม่เอะใจบ้างหรือไง”

“พอแล้วเอ็มมา ฉันไม่อยากฟัง ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น” ว่าแล้วพานนำ้ตาก็จะไหลเป็นรอบที่นับไม่ท้วนของวัน 

“ทุกอย่างที่ฉันทำลงไปเพราะต้องการให้เขายอมรับฉันเป็นลูกเหมือนลูกๆทุกคน เธอเข้าใจไหมเอ็มมา เธอเข้าใจไหม ฉันต้องการเท่านี้ เท่านี้พอแล้ว” หากไพศาลหลอกใช้เธอจริงๆอย่างเช่นที่เพื่อนรักบอก เธอก็ยินดีเพราะถึงยังไงซะเขาก็คือพ่อผู้ให้กำเนิด

“โธ่ ดาหลา” เอ็มมาสวมกอดปลอบประโลมเพื่อนรักด้วยความเห็นอกเห็นใจ ซึ่งดาหลาเองก็กอดตอบ “ฉันเข้าใจดาหลา ฉันเข้าใจ” ถึงจะไม่ได้โดนกับตัวแต่ก็เข้าใจในความรู้สึกของเพื่อน หลายคนอาจจะมองว่าดาหลาเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง แต่หารู้ไม่ว่าเธอนั้นอ่อนไหวในเรื่องของความรักมากเพียงใด

“เอางี้...เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอกลับบ้านเอง” เอ็มมาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปสักพัก และประโยคนั้นของเธอก็ทำเอาดาหลาถึงกับหูผึ่ง รีบผละตัวออกจากอ้อมกอดทันทีทันใด

“จริงเหรอ? แล้วพี่ชายเธอล่ะ?” 

“จริงสิ แต่จะรอดไม่รอดฉันไม่รับปากนะ” 

“จะยังไงก็ ฉันต้องการออกไปจากที่นี่ จะรอดหรือไม่นั้นมันอยู่ที่โชค” 

“งั้นมาว่างแผนกัน” สองสาวช่วยกันว่างแผน จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเกือบหกโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาอาหารเย็นพอดี หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยทุกคนก็แยกย้ายไปพักผ่อน 

๐๐๐๐๐ 

-ห้องธาวิน- 

“จะไปไหน?” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทัก เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นคนรักกำลังเก็บข้าวของเครื่องใช่จำเป็นจะไปไหนก็ไม่รู้

“เรื่องของฉัน” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยตอบ หยิบข้าวของที่เก็บเสร็จสรรพแล้วทำท่าจะเดินไปที่ประตูห้อง ทว่าก็โดนคนที่ไวกว่าอย่างธาวินขวางทางเอาไว้

“หลีกไป ฉันจะไปนอนกับเอ็มมา” ในที่สุดดาหลาก็ยอมบอกชายหนุ่มตรงหน้าว่าจะไปไหน หลังจากยืดเยื้อกันอยู่นานพอสมควร

“ไม่ให้ไป คุณต้องนอนกับผมที่นี่ เอาของไปเก็บแล้วก็ไปนอนซะ” 

“ฉันจะไป แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน” 

“มีสิในเมื่อผมเป็นสามีของคุณ เราเป็นผัวเมียกันแล้ว หรือต้องให้รื้อฟื้น” จบประโยคนั้นชายหนุ่มก็ต้อนร่างบางมาจนจนถึงปลายเตียง ด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง

“เอาสิ ทำเลย ครั้งนั้นฉันอยู่ในฤทธิ์ยา ฉันอาจจะเผลอตัวไปบ้าง แต่ครั้งนี้ฉันสู้ตาย” ดาหลาท้าท้ายอย่างไม่เกรงกลัว ก็มันไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรแล้วหนิ

ในเมื่อเธอกล้าท้าทายเขาก็กล้าทำ ธาวินผลักร่างบางให้นอนลงแผ่หลาบนเตียงก่อนจะขยับตัวขึ้นไปคร่อมและกระแทกจูบลงอย่างแรง เขาทั้งดูดทั้งบดขยี้ริมฝีปากอวบอึ๋มโดยไม่มีความปรานี ราวกับอยากจะลงโทษหญิงสาวที่ท้าทายเขาเช่นนั้น

“ผู้ชายอย่างคุณก็ดีแต่ใช้วิธีสกปรกรังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้” ดาหลาไม่รอช้ารีบค้อนใส่ทันทีที่ปากบางได้รับอิสระ

“คุณท้าทายผมเอง ช่วยไม่ได้” ว่าจบก็กดจูบลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

“รักคุณนะ” ธาวินผละริมฝีปากออกมาแล้วเอ่ยประโยคนั้น มองดูคนใต้ร่างด้วยแววตาที่แสนรักใคร่

น้ำเสียงนุ่มนวลและสายตาที่มองเธอของมาเฟียหนุ่มทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง พยายามไม่ให้รู้สึกอะไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหวั่นไหวกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“แต่ฉันเกลียดคุณ” 

“โบราณท่านว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น” เสร็จแล้วก็โน้มหน้าลงไปหวังจะจูบหญิงสาวอีกครั้ง ทว่า...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

...เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน😤

“ใคร!?” ธาวินตะโกนถามอย่างหงุดหงิน ผละตัวออกห่างดาหลา ขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตูห้อง ส่วนดาหลารีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งขัดขา

“เอ็มมาเองค่ะ” เสียงจากคนด้านนอกตอบหลับเข้ามา ก่อนที่เจ้าของห้องจะเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วพบร่างบางของน้องสาวตัวดียืนฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวส่งมาให้ 

“มีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“คือ...เอ็มมา...มารับตัวดาหลาไปนอนด้วยกันค่ะ” หญิงสาวตอบน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ

“ดาหลาหลับแล้ว” ธาวินบอกออกไปแล้วปิดประตูไว้เหมือนเดิมทันทีทันใด เป็นเหตุให้เอ็มมายืนเหวออยู่หน้าห้องกับการกระทำของพี่ชาย

”มีอะไรกับนายหรือเปล่าครับ” เสียงจากใครบางคนที่ดังขึ้นช่วยเรียงสติของเอ็มมาให้กลับมาได้เป็นอย่างดี เธอหันไปทางต้นเสียงก่อนจะพบว่าคนคนนั้นเป็นใคร

“เปล่าคะ ไม่มีอะไร แค่มาบอกฝันดีพี่ธามกับดาหลา” หญิงสาวตอบกลับกิตติอย่างเป็นมิตร 

“อ่อครับ ถ้าคุณหนูเอ็มมาต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยครับ” 

“ค่ะขอบคุณนะพี่...” 

“กิตติครับ” 

“ค่ะ พี่กิตติ ไม่มีอะไรแล้วงั้นเอ็มมาขอตัวก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ^^” ว่าแล้วก็เดินเลี่ยงออกไป 

-กลับมาในห้องธาวิน- 

ธาวินปิดประตูไว้เหมือนเดิม จากนั้นก็เดินกลับมาที่เตียงนอนที่มีดาหลากำลังนั่งมองเขาตาขวางอยู่ ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นมาบนเตียง

“ต่อไหม?” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าท่าทางคล้ายนาย(?)แมวยั่วสวาท

“ต่ออะไรของคุณ” ร่างบางเอ่ยถามพลางเถิบกายถอยหลัง 

“ก็...ล้อเล่นครับ เรานอนกันเถอะ ผมง่วงแล้ว” ธาวินล้มตัวลงนอนแผ่หรา ตบลงบนที่นอนที่ว่างข้างๆเป็นการเชิญชวนอีกคน 

พรึ่บ!

“อ่ะ! นี้คุณ!”

“ผมไม่ทำอะไรคุณกรอกหน่า สัญญาว่าแค่นอนกอดเฉยๆ” เมื่อเห็นอีกคนยังคงนิ่งไม่ยอมล้มตัวลงนอนสักที เขาจึงเด้งตัวลุกขึ้น จับตัวหญิงสาวกดให้เธอนอนลง พร้อมกับกอดเธอไว้แน่น

“ปล่อย!” ดาหลาประท้วง พยายามดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธการ “บอกให้ปล่อยไง!” 

“อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นมากกว่ากอด” ธาวินพูดขู่ ทว่าก็ไม่ได้ผล

“ไม่! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” 

พรึ่บ! 

สิ้นประโยคนั้นของหญิงสาว ร่างใหญ่ก็เปลี่ยนจากกอดมาขึ้นคร่อมแทน 

“จะ..จะทำอะไร” ดาหลาตกใจนิดๆ

“ก็ทำอย่างที่คุณอยากให้ผมทำไง” สิ้นสุดคำพูดก็ฉกริมฝีปากลงมาประกบจูบทันที

“อื้อออออออ!” 

ตัดภาพไปที่โคมไฟ😋

-ตกดึก- 

นี้ก็ดึกมากแล้ว ทุกคนในคฤหาสน์ได้พากันนอนหลับพักผ่อนกันไปเกือบหมด เหลือเพียงการ์ดเฝ้ารักษาความปลอดภัยจำนวนหนึ่ง ที่คอยเดินลัดเลาะตามจุดต่างๆในคฤหาสน์ 

เอ็มมาเองก็ยังไม่นอน เธอนอนไม่หลับเลยมาเดินเล่นที่สวน ที่นอนไม่หลับอาจเป็นเพราะมันแปลกสถานที่ แต่เมื่อก่อนเธอก็มานอนค้างที่นี่ออกจะบ่อยนะ แต่มันก็หลายปีมาแล้ว

เอ็มมาเดินเล่นรับลมมาเลื่อยๆจนมาถึงบ้านพักหลังหนึ่ง และบังเอิญเจอใครบางคนกำลังซ้อมการต่อสู้อยู่ตามลำพัง จึงถือวิสาสะแอบดู

“จะว่าไปนายก็หล่อเหมือนกันนะนายปากหมา” หญิงสาวเอ่ยชมเรียวเบาๆ แอบดูเขาชกกระสอบทรายเงียบๆอยู่พักใหญ่ๆ แล้วก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา

คร่อก~ 

“จะหิวอะไรตอนนี้เนี้ยท้องบ้า” เอ็มมายกมือขึ้นจับที่ท้องแบนราบของตัวเอง แล้วทำท่าจะเดินออกมาจากตรงนั้น แต่ทว่าก็ต้องชะงักไปเพราะเสียงของเรียวที่ดังขึ้น

“ดึกดื่นขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีกหรือครับ...คุณหนูเอ็มมา” เขารู้ตัวนานแล้วแหละว่ามีคนกำลังแอบมองอยู่ ไม่เช่นนั้นเขาจะมาเป็นบอดี้การ์ดให้มาเฟียได้อย่างไร แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเอ็มมา เลยทำเป็นไม่รับรู้เพื่อคอยดูประติกริยา

“แล้วทีนายละ ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังจะออกกำลังกายอยู่อีกเหรอ” เจ้าของชื่อไม่ได้ตอบทำถามของอีกฝ่ายแต่ตั้งคำถามกับไปแทน พร้อมกับเดินเข้าไปหา ปลายตามองบอดี้การ์ดหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อึก!” เอ็มมาถึงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ โอ้แม่เจ้า! เรียวใส่เพียงกางเกงกีฬาขาสั้น กายท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นซิกแพคเป็นมัดๆ ยิ่งตอนนี้ร่างกายของเขาเติมไปด้วยเงื่อนไขจากการออกกำลังกายเมื่อสักครู่ ยิ่งทำให้เขาดูดี หล่อ เซ็กซี่เป็นเท่าตัว 

“จะมองอีกนานไหมครับ” 

“อ๋อ! เออ...” หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนี สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หวังให้ช่วยลดอาการเขินอาย ทว่ามันกับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่ออยู่ๆเรียวก็ขยับกายเข้ามาประชิด แล้วจับใบหน้าสวยหวานให้กับมาสบตากัน

“จะ..จะทำอะไร ออ..ออกไปไกลๆฉันเลยนะ” เอ็มถึงกับเสียงสั่น พวงแก้มขาวนวลบัดนี้แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก

“หน้าคุณแดง...เขินเหรอ?” 

“บะ..บ้า ไม่ได้เขิน ออกไปไกลเลย!” เธอผลักตัวเรียวออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะรีบหมุนตัวหันหลังให้เตรียมจะเดินออกไป ทว่า...

คร่อก~

เสียงท้องร้องโครกครากดังราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำเอาบอดี้การ์ดหนุ่มถึงกลับหลุดขำออกมาอย่างเลี่ยงมิได้ ต่างจากเจ้าของเสียงท้องร้องที่แทบจะมุดแผ่นดินหนีด้วยความอาย 

“ฮาๆๆ”

“นี่! หยุดหัวเราะเดี่ยวนี้นะ!” เอ็มมาหันกลับมาแหวใส่คนตัวโตที่หัวเราะเยอะเธอ แต่แทนที่เรียวจะหยุดหัวเราะตามเธอ เขากลับหัวเราะไม่หยุด

“ฮาๆๆ” 

“บอกให้หยุดไง!” 

“อึก หยุดแล้วครับ” เรียวพยายามกลั้นขำเอาไว้ แล้วเอ่ยถามร่างบางอย่างเห็นใจ

“เปล่า” คนปากแข็งตอบออกไป แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

คร่อก~ 

“เสียงท้องร้องดังขนาดนี้ยังจะมาปากแข็งอีก ไปเข้าบ้านเดี๋ยวผมทำอะไรให้ทาน” ชายหนุ่มเอ่ยชวนด้วยความหวังดี

“ไม่ ฉันจะไปหาอะไรกินที่บ้านใหญ่” แต่เธอปฏิเสธ

“หัดเกรงใจคนอื่นบ้างคุณ ดึกดื่นป่านนี้แล้วนายกับนายหญิงคงหลับไปแล้ว คุณจะไปทำเสียงดังรบกวนพวกเขาทำไม” 

“...ก็ได้แต่ นายทำนะ ฉันทำไม่เป็น” เอ็มมาทำหน้าคุ้นคิดอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ยอมตกลง มันก็จริงของเรียว ดึกดื่นป่านนี้แล้วไปทำเสียงดังรบกวนคนอื่นเขาคงไม่ดีแน่ อีกอย่างเธอเองก็ทำอาหารไม่เป็นสะด้วย...

เรียวพาเอ็มมาเข้ามาในบ้านพัก ซึ่งเอ็มมาก็เดินตามชายหนุ่มมาเลื่อยๆ พลางสอดสายตาสำรวจโน้นนี่ตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น เธอตามเขามาเลื่อยๆจนถึงห้องครัว

“ไปนั่งรอที่โต๊ะ” เรียวบอกกับเอ็มมาทันทีที่เข้ามาในห้องครัว ก่อนจะตรงไปที่ตู้เย็นเพื่อดูว่ามีอะไรพอกินได้บ้าง ส่วนเอ็มมาก็ทำตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย

“นายอยู่คนเดียวเหรอ” หญิงสาวเอ่ยถามทันทีที่ก้นแตะกับเก้าอี้ เพราะดูๆแล้วบ้านพักหลังนี้ใหญ่พอสมควร เป็นไปไม่ได้ว่าเขาจะอยู่คนเดียว

“เปล่า ผมอยู่กับไอ้กิตติ ทานอะไรดีไข่เจียวดีไหมง่ายดี” เรียวตอบแล้วถามต่อ บ้านหลังนี้เป็นบ้านพักของเขาและกิตติที่ธาวินแยกออกมาให้จากลูกน้องคนอื่นๆ ซึ่งมันก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรที่เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มจะยกบ้านทั้งหลังให้มือขวาและมือซ้ายคนสนิทอย่างพวกเขา

“อ้าว แล้วมันจะไม่รบกวนพี่กิตติเหรอ” 

“มันไม่อยู่ ไปนอนที่คอนโด”

“อ้อ...” เอ็มมาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ จากนั้นก็นั่งรอเรียวทำไข่เจียวให้เงียบๆ 

-สักพักต่อมา-

“อ๊ะ เสร็จแล้ว” เรียววางจานข้าวไข่เจียวลงบนโต๊ะอาหารตรงหน้าของเอ็มมา ก่อนจะหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ขอบคุณ” เธอเอ่ยขอบคุณแล้วทำท่าจะใช้ช้อนตักข้าวเข้าปาก แต่เรียวกลับเลื่อนจานข้าวไปไว้ตรงหน้าของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยว่า...

“ผมทำให้คุณทาน แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” 

.................................

ต้องขอโทษด้วยนะคะที่หายไปนานเลย คือช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ แทบจะหาเวลาว่างไม่ได้เลย อีกอย่างนิยายเรื่องนี้อริสเขียนจากเวลาว่างด้วย คงจะมาๆหายๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ อริสไม่ทิ้งนิยายแน่นอนค่ะ

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู? please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว