ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบเจอ
แบบอักษร


                “โชคดีนะครับพี่จิน”ร่างบางของไวน์เดินเข้าไปโอบกอดพี่ชายทีหนึ่ง

                “พวกนายก็รีบไปเรียนกันได้แล้ว นี่ก็สายมาแล้วส่งฉันแค่นี้ก็พอ”พูดจบร่างสูงก็ลากกระเป่าเดินออกไปทิ้งให้พวกน้องชายมองด้วยความเป็นห่วง

                “หวังว่าจะไม่เที่ยวเล่นมากเกินไป”ไวน์พูดเบาๆด้วยความเป็นห่วง (น่าจะบอกตัวเอง)

                ในวันเปิดเรียนวันแรกเด็กนักเรียนชายทุกคนไม่ว่าจะชั้นปีไหนต่างก็ทยอยเข้าไปนั่งในอาคารประชุม เพื่อรับฟังประธานนักเรียนกล่าวเปิดงานซึ่งจะเป็นพวกรุ่นพี่ม.6ที่เคยทำหน้าที่รองประธานเมื่อตอนม.5เอาไว้ ปีที่แล้วคนที่เป็นประธานนักเรียกก็คือจิน ถึงแม้ว่าจะดูเย็นชาไปหน่อยแต่กลับทำหน้าทีได้ดีไม่ว่าจะเรื่องเรียนกีฬาหรือกิจกรรมต่าง ๆ

                “สวัสดีครับน้องๆและเพื่อนๆทุกคน ผมชื่อว่าแทนคุณ มารับหน้าที่เป็นประธานในปีนี้”เสียงนุ่มเรียบน่าฟังออกจากปากชายร่างสูงแต่กลับดูบอบบางหน้าปกป้องที่กำลังพูดอยู่บนเวที

                “หล่ออะ”พายที่นั่งข้าง ๆ เพื่อรสนิททั้งสองพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น

                “พี่แทนคุณอะหรอ ฉันว่าออกจะน่ารักมากกว่าหล่อนะ”กีพูดเสริมออกมา เพราะคนที่อยู่บนเวลานั้น ไม่ว่าจะผิวที่ดูขาวเนียนใบหน้าที่หวานสวยไม่ต่างกับพายที่ได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มหน้าสวยที่สุดในโรงเรียน ริมฝีปากหยักโค้งได้รูปสวยสีเชอรี่ ทำให้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มหนุ่มหน้าสวยอันดับสองเลยก็ว่าได้

                “ขอต้อนรับน้อง ๆที่ได้เข้ามาเรียนในโรงเรียนและอยากให้ทุกคนตั้งใจกับสิ่งที่ทำ และสุดท้ายก็ขอให้สนุกกับการได้ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนนี้ ขอบคุณครับ”หลังจากพี่แทนคุณพูดจบแล้วเดินลงไปก็มีเสียงตบมืออย่างมากมายก่อนให้ตัวแทนน้องใหม่ขึ้นมากล่าวบนเวที

                เมื่อร่างสูงเพรียวร่างหนึ่งเดินขึ้นมาบนเวทีทำให้ทั้งสามคนต้องชะงัก หรืออาจจะทั้งห้องประชุมเลยก็ว่าได้ เพราะด้วยใบหน้าคมดูมีเสน่ห์ และรอยยิ้มที่ชวนให้ลุ่มหลงบวกกับน้ำเสียงยามเมื่อเอ่ยออกมาฟังแล้วเคลิบเคลิ้ม

                “นั้นมัน”กีเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านี้แล้วมองร่างบนเวที

                “...”ส่วนไวน์ได้แต่จ้องคนบนนั้นด้วยสายตาหลากหลาย

                “ไม่เห็นเหมือนในรูปเลยหนิ”พายพูดในสิ่งที่คิดออกมาด้วยความสงสัย

                “สวัสดีครับ ผมฟูวะ อิจิริ”

เมื่อเสียงทุ่มเซ็กซี่พูดจบทั้งสามได้แต่มองตาค้างเพราะว่าไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เหมือนกับอิจิริที่ไวน์เอารูปมาให้ดูเลย  ถึงจะบอกว่าไม่เหมือนก็ไม่ใช่ เพราะถึงหน้าตาเหมือนกับคนในรูปมากแต่ดูหล่อเท่อย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงที่น่าจะสัก 180 ซม. หุ่นไม่ได้มีกล้ามแต่ก็ไม่ได้ผอมเพรียวเหมือนกับไวน์

“1ปี คนเราเปลี่ยนได้ขนาดนี้เลยหลอ”กีมองอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะอิจิริในรูปตัวเล็กน่ารักผิดกับคนตรงหน้าที่ไม่ว่ายังไงก็ดูเท่มากกว่าน่ารัก

“ใครจะไปเป็นโรคขาดสารอาหารเหมือนนายละกี”พายอดไม่ได้ที่จะล้อเพื่อนอย่างสนุก

“หุบปากไปเลยน่า ชิ”ก่อนที่ร่างเล็กจะสะบัดหน้าหนีด้วยความน้อยใจจนเดือดร้อนถึงไวน์ที่ต้องปลอบใจ

ทุกการกระทำของทั้งสามนั้นถูกมองโดยคนที่กำลังพูดอยู่หน้าเวที ที่ยังคงยิ้มไม่แสดงอาการอะไรออกมา ถึงแม้ว่าภายในจะเดือดดาลสักแค่ไหน

[ครั้งนี้ผมไม่ให้รุ่นพี่หนีผมไปไหนอีกแล้ว และก็ไม่ยอมให้ใครได้รุ่นพี่ไปอีกแน่] ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะเดินลงเวทีเมื่อพูดจบ

วันถัดมา

ติ๊ด ติ๊ด  เสียงข้อความเข้ามือถือของไวน์ ก่อนที่เจ้าตัวจะกดอ่านข้อความแล้วอมยิ้มออกมา

“อะไร อยู่ๆก็ยิ้มบ้ารึเปล่า”พายที่เดินมาโรงเรียนกับไวน์ด้วยกันสองคน เพราะว่ากีต้องไปทำธุระที่ฮองกงกับพ่ออย่างช่วยไม่ได้

“กีส่งข้อความมา”ร่างสูงทั้งสองเดินเข้าไปในโรงเรียน

“ชิ พวกนายขนาดอยู่ไกลกันยังหวานขนาดนี้”พายเชิดหน้าสวยๆใส่ที่เพื่อนตัวดีทั้งสองแทบจะทิ้งเขาไปกันสองคนตลอด

“ไม่เอาน่าพวกฉันไม่ทิ้งนายหรอก”ไวน์กอดคอของเพื่อนก่อนจะหอมแก้มปลอบอย่างที่เคยทำซึ่งกีก็ชอบที่จะทำกับไวน์และพายเหมือนกัน แต่สำหรับสายตาหนึ่งที่มองดูกลับเป็นภาพของคู่รักสองคนหยอกล้อกัน

“ไม่เจอกันนานนะครับรุ่นพี่”เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นจนทั้งสองที่กอดคอกันอยู่ชะงักแล้วหันไปมองตามเสียงร่างสูงโปร่งของหนุ่มญี่ปุ่นกำลังเดินเข้ามาหาทั้งสอง

“อิจิริ”

“ยังจำกันได้สินะครับ”สายตาแห่งความปรารถนามองร่างของไวน์แบบไม่ปิดบัง

“นายมีปัญหาอะไรกับแฟนของฉัน”พายดึงแขนไวน์เข้ามากอดไว้อย่างหวงแหน

“เห้ย พาย”ไวน์มีสีหน้าตกใจก่อนที่พายจะหันไปกระซิบกับเพื่อน

“เอาเหอะน่า ดีกว่าให้หมอนี้คิดว่ากีเป็นแฟนนาย”

“แต่ว่า...”ไวน์มีสีหน้าลังเลก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

“ก็ได้”

“รักกันดีจังเลยนะครับ”น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น เพราะอิจิริไม่ได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนพูด แต่ดูแล้วเหมือนกับพวกเขากำลังสวีทกันมากกว่าจนเริ่มโกรธ

“แน่นอนพวกเรารักกันมากกกกกกเลยละ”พายจงใจลากเสียงยาวเยอะเย้ยคนตรงหน้า

“ให้มันได้ตลอดแล้วกัน เพราะครั้งนี้ผมไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่ๆรุ่นพี่ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม”พูดจบร่างสูงก็เดินจากไปท่ามกลางสายตาตลึงของทั้งสองคน

“อะไรของหมอนั้น ประกาศเจตนาออกมาเองเลย”พายพูดด้วยความไม่ชอบใจ

“นายระวังตัวด้วยนะพาย หมอนั้นทำทุกอย่างตามที่บอกแน่ๆ”ไวน์เริ่มเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ในชั่วโมงเรียนไวน์แทบไม่ได้ฟังคำสอนเพราะมัวแต่คิดเรื่องของอิจิริ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนจะเคยมีสัมพันธ์กันเพราะความคึกคะนองของตัวเอง แต่ก็พอรู้ว่าอิจิริเป็นคนยังไง เพราะตั้งแต่ที่ได้มีอะไรกันกับอิจิริแล้วไวน์แทบไม่ได้นอนกับใครอีกเลยเพราะความหึงหวงของอิจิริ ทำให้ไวน์เริ่มหนีห่างแล้วไปคบกับคานาตะ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคานาตะต้องเจออะไรมาบ้าง

กลัว คำนี้อาจจะเป็นส่วนลึกในจิตใจ เพราะอิริจิทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้เขามาครอบครองเป็นแน่ แต่ครั้งนี้จะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น จะไม่ยอมให้กีต้องเจอเหมือนกับที่คานาตะเจอ เขาจะต้องปกป้องคนที่รักไว้ให้ได้

หลังเลิกเรียนไวน์รอพายที่ห้องเรียนเพราะว่าพายโดนอาจารย์เรียกก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อย เพราะว่าวันนี้ทั้งวันใช้สมองคิดเรื่องของอิจิริ

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องที่มีคนกำลังนอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ด้วยรูปร่างละสีผมทำให้เดาไม่ยากเลยว่าคนที่นอนนั้นเป็นใคร ไวน์นอนหนุนแขนตัวเองแล้วหันหน้าออกมาเพราะว่าหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

“ทำไม ถึงไม่ยอมเป็นของผมกันละ ทั้งๆที่ผมรักคุณขนาดนี้”เงาดำโน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากบางสีสวยเบาๆ

“อืม กี รักที่สุดเลย”เสียงละเมอของคนที่นอนอยู่และยิ้มอย่างมีความสุข ทำให้ร่างที่โน้มตัวจะจูบอีกต้องชะงัก สีหน้าที่อ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความโกรธ

“ไม่ยอมหรอกนะ ไม่มีทางที่จะยกให้ใครหรอก”อิจิริมองไวน์ด้วยสายตาแข็งกร้าว แล้วนึกภาพของคนที่ไวน์อยู่ด้วยเมื่อตอนเช้า

“คนๆนั้นจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสม”ร่างสูงเดินออกไปจากห้องเรียนทันที

ไวน์ ไวน์ ......

“หืม...”เสียงปลุกเรียกให้คนที่กำลังหลับต้องตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นพายกำลังเรียกเขาอยู่

“กลับกันได้แล้ว”

“มาแล้วหรอ ช้าจังเลยฉันรอจนหลับเลย”เจ้าตัวยกมือขึ้นปิดปากหาว

“ขอโทษด้วยละกัน ก่อนกลับเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่าฉันหิวละตอนนี้”พายลูบท้องตัวเองก่อนจะมีเสียงท้องร้องออกมาเบาๆแสดงว่าเจ้าตัวหิวมากขนาดไหน

“อืม ไปกันฉันก็หิว”ก่อนที่ทั้งสองจะเดินกลับออกไป

เมื่อถึงย่านร้านค้าต่างๆทั้งสองก็เลือกหาร้านที่อยากกินทันที

“กินอะไรดีนะ อาหารจีนกันดีมะ”ไวน์เสนอเพราะว่าอยากกินเป็ดปักกิ่งกับหูฉลามน้ำแดง

“ไม่เอาอะเดี๋ยวอ้วน”พายส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“งั้นกินร้านอาหารญี่ปุ่น ฉันอยากกินซาชิมิ”ไวน์ไม่รอให้พายได้ตอบคว้าข้อมือเพื่อนแล้วลากไปที่ร้านอาหารทันที

อาหารมากมายมาเสิร์ฟ ไม่ว่าจะเป็นซูชิ ราเมง ซาชิมิต่างๆวางเรียงรายกันอยู่เต็มโต๊ะที่มีหนุ่มหน้าสวยสองคนนั่งอยู่ โดยที่คนแรกนั้นดูออกแนวเซ็กซี่มีฟีโรโมนที่น่าดึงดูดยิ้มแย้มตลอดเวลาส่วนอีกคนหน้าสวยหวานเหมือนหญิงสาวแต่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าบูดอยู่

“นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบอาหารญี่ปุ่นอะ เพราะว่ามันรสจืด”พายพูดด้วยน้ำเสียงอย่างงอน

“เอาน่าลองกินนี้ดูแกงกระหรี่สูตรเด็ดเลยนะ ร้านนี้ทำอร่อยนายจะติดใจอาหารญี่ปุ่นเลยนะ”ไวน์เลื่อนจานอาหารให้เพื่อนที่กำลังงอน

“ไวน์ ฉันรู้ว่านายมีครึ่งญี่ปุ่นและก็โตที่นั้น แต่แกงกระหรี่มันไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นนะ”พายแย่งเพื่อน

“.....”คนที่กำลังคีบซาชิมิเข้าปากถึงกับค้างในสิ่งที่ตัวเองได้รู้

“กะ..ก็ไม่เห็นเป็นไร กินๆไปเหอะน่า” มันไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นหลอวะ ก็กินมาแต่เด็ก ๆ  ไวน์คิดในใจ

“แกงกระหรี่มันอาหารอินเดีย รู้ไว้ซะด้วย ไอ้บ้า”พายส่ายหัวให่คนตรงหน้าอย่างรับไม่ได้

ทั้งสองคนกินอาหารตรงหน้าจนหมดซึ่งไวน์มองคนที่ปากบอกว่าไม่ชอบอาหารญี่ปุ่นแต่กลับมาแย่งซาชิมิของโปรดเขาไปแถมมีการสั่งเพิ่มอีกด้วยซึ่งตอนนี้กำลังลูบท้องตัวเองด้วยความอิ่ม

“ปากบอกไม่อยากกิน แต่นี้เล่นซัดหมดคนเดียว”ไวน์บ่นอุบอิบ

“แค่หิวหรอก”พายสะบัดหน้าหนี ก่อนจะหน้าขึ้นสีเล็กน้อยด้วยความเขิน จนไวน์อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วดีดหน้าผากแล้วหัวเราะ

ภาพที่ทั้งสองกำลังหยอกล้อกันนั้นมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาด้วยความไม่ชอบใจ อิจิริที่มากินอาหารกับเพื่อนแล้วเจอสองคนเข้ามานั่งกินจึงได้แต่มองด้วยความแค้นเคือง

“นั้นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเรานิ”เพื่อนหนึ่งคนในกลุ่มพูดออกมาเมื่อเห็นพายกับไวน์

“น่ารักวะ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผู้ชายเลย”อีกคนทำหน้าเคลิ้มฝัน

“เอ๋ สองคนนั้นเป็นแฟนกันรึเปล่านะดูสิหยอกล้อกันอย่างสนิทสนมขนาดนั้น”ก่อนที่ทั้งสองจะพยักหน้าเห็นด้วยนอกจากอิจิริที่มองด้วยสีหน้านิ่งแต่ในใจกลับเดือนดาล

“นายว่าคนไหนน่าสนใจอิจิริ”เต้เพื่อนหนึ่งในสามคนของอิริจิถาม

“คนผมแดงของฉัน และฉันจะไม่ยอมยกให้ใคร”ก่อนที่เพื่อนๆจะหันไปมองตาม

“เออวะ สวยดีแล้วนายจะไปแย่งมารึไง”ซิคเพื่อนที่เป็นลูกครึ่งอังกฤษถามด้วยความสนใจ

“จากที่รู้จักกันมาได้หลายวันนะ ฉันพอรู้ว่าอิจิริเป็นยังไงและเชื่อว่ามันต้องแย่งมาแน่ ๆวะ ฮ่า ๆ ๆ ”ทามหัวเราะเพราะคิดว่าเป็นเรื่องสนุกสำหรับตน

“หึ แล้วพวกนายสนใจจะช่วยฉันไม่ละ”อิจิริหันมามองเพื่อนทั้งสามคนด้วยสายตาพราวเจ้าเล่ห์

“เอาสิ/แน่นอน/น่าสนุก”ทั้งสามคนตอบรับพร้อมกันก่อนจะเริ่มคิดแผนการโดยที่ทั้งสองคนที่นั่งคุยกันอย่างมีความสุขไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว