เฮียพยัคฆ์คนโหดมาแล้ววโหดแต่กับเมีย คนอะไรโหดเกิ๊นนน ฝากนิยายเรืองนี้ด้วยน้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจ้าาา เมอจะพยายามแต่งให้ดีที่สุด กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญกับเมอมากก คอมเมนท์เยอะเมออัพไวแน่นอน!

ชื่อตอน : Dark Chapter 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 768

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2561 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Dark Chapter 8
แบบอักษร

"นภา โชติธรรมกุล ผลงานของเธอก็ออกแบบได้ดี" ฉันนั่งเหงื่อตกอยู่กับประธานที่กำลังเช็คประวัติส่วนตัวฉัน

"ขอบคุณค่ะ" ฉันบอกขอบคุณคนตรงหน้า น้ำเสียงที่คุนๆ ไม่กล้าเงยหน้าไปมองเลยสักนิด 

"ชักอยากเห็นแล้วสิ" เขาลุกขึ้นเดินไปไหนไม่รู้

"อะไรหรอคะ?" ในที่สุดฉันก็ต้องเงยหน้าไปมอง คือท่านประธานหล่อมาก!!

"โชว์ฝีมือให้ฉันดู" พอเขาบอกแค่นั้นแหละความเครียดเข้ามาทันที มันยากนะ​กว่าจะมีสมาธิเนี่ย

"ก็ใช้ได้" กว่าจะเสร็จก็ปาไป3ชั่วโมง ท่านประธานเด็กมาก คนอะไรทำไมหน้าเด็ก

"ขอบคุณค่ะ" ฉันขอบคุณเขาอีกครั้ง รู้สึกเขินแปลกๆ

"ไปได้" แล้วฉันก็ออกมาจากห้องท่านประธานโดยสวัสดิภาพ

"เดี๋ยว" มือที่กำลังจะปิดประตูต้องเปิดแง้มออกมานิดหน่อย

"เลิกงานไปทานข้าวกับฉันด้วย" เดี๋ยวนะ! เลิกงาน?

"แต่..." ฉันที่กำลังจะปฏิเสธก็...

"ฉันสั่ง" โหดเฉยเลยพ่อคุณได้แต่พยักหน้าอย่างจำยอม

"เป็นไงบ้างฟ้า" พี่ฝนรีบเดินมาหาฉันทันทีแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

"ท่านประธานบอกว่าใช้ได้ค่ะ ฟ้าเกร็งแทบตาย" ฉันบอกพี่่่่่่ฝนไป ดีนะวันนี้ไม่มีงานมากมายขนาดนั้นฉันจึงมาเมาท์มอยได้

"จะเกร็งทำไมกัน เราต้องเจอเขาทุกวันนะ" พี่ฝนบอกฉัน จริงสิฉันควรผ่อนคลาย 

"ฟ้าพี่กลับก่อนนะวันนี้พี่รีบ" ให้ตายสิทำงานจนลืมดูเวลาว่าเหลือไม่กี่นาทีก็จะเลิกงานแล้ว ตายแน่อีฟ้า หนีกลับก่อนดีกว่า

"ฟ้าไปด้วยๆ" ฉันรีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งตามพี่ฝนไป

"จะไปไหน?" เสียงท่านประธานถามอย่างดังดีนะที่พวกพี่ๆเขาลงกันไปหมดแล้ว

"จะกลับบ้านค่ะแหะๆ"ได้แต่หัวเราะแห้งๆไป พอยิ่งเห็นสีหน้าที่เรียบตึงบอกได้เลยว่าไม่เล่น

"จะหนีฉัน?" ท่านประธานถามตรงจุดจนฉันไปต่อไม่ถูก

"เปล่านะคะ" ทำไมหัวใจฉันเต้นแปลกๆ ทำไมฉันถึงไปคิดถึงพยัคฆ์ คงเป็นเพราะท่าทางล่ะมั้ง

"โกหก" ท่าทีคุกคามแบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ

“อย่าคิดจะโกหกคนอย่างฉัน” ใบหน้าหล่อๆของเขาเข้าใกล้ฉัน พอได้มองแล้วทำให้ฉันรู้สึกถึงพยัคฆ์เพียงแค่สายตาไม่ใช่เขา โครงหน้าเขาคล้ายกันจริงๆ อาจเป็นเพราะฉันยังไม่ได้กินข้าวก็ได้...


ฉันนั่งรถคันหรูซึ่งท่านประธานเป็นคนขับ เขาขับเข้าไปในสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ฉันเรียกมันว่าคฤหาสน์...

“ต้องรอเปิดประตูให้ไหม?” ฉันคงมัวนั่งตะลึงกับสิ่งที่เขาเรียกว่าบ้านอยู่...

“ขอโทษค่ะ” ฉันรีบเปิดประตูรถแล้วเดินตามเขาไป

“แหมไม่คิดว่าจะพาลูกสะใภ้มาเปิดตัวไวขนาดนี้” เสียงผู้หญิงมีอายุพูดขึ้น เธอดูยังไม่แก่เลยสักนิด

“เปล่า...”ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไร

“แหม วันนี้ดีจังได้เห็นพี่ชายสุดที่รักกลับบ้าน” เสียงนี่... ทำไมมันคุ้นเหลือเกิน เพราะท่านประธานยืนบังฉันจึงต้องก้าวออกมาเพราะความอยากรู้อยากเห็น...

พยัคฆ์...

“ใครมากันคะพยัคฆ์” มิเกลเดินตามมาจากชั้นบน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...

“อย่าพึ่งมาคุยอะไรกันตอนนี้เลย แม่หิวข้าวแล้ว” ผู้หญิงหน้าสาวมาเบรคไว้ทัน สายตาฉันเลื่อนลอย เอาแต่มองเขาสองคนที่ยิ้มให้กัน

ท่ามกลางโต๊ะอาหารแม่ของพยัคฆ์และท่านประธานนั่งเป็นหัวโต๊ะ ตามด้วยฉันและพยัคฆ์นั่งตรงข้ามกันและสุดท้ายก็คือมิเกลและท่านประธาน ตลกดีเนอะมีบ้านไหนนั่งแบบนี้ไหม?

“สาวน้อยคนนี้ใช่ว่าที่ลูกสะใภ้แม่หรือเปล่าเนี่ยเจ้าสิงห์” แม่ของเขาถามขึ้นระหว่างกำลังกินข้าว

“แล้วแม่ชอบไหมล่ะ” คำถามจากคนข้างๆฉันทำให้ฉันเงยหน้าไปมองพยัคฆ์ทันทีก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เราสบตากันแค่นิดเดียวสายตาที่เย็นชาจากเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ฉัน

“น่ารักดีแม่ชอบ” มือนุ่มๆมาลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ซึ่งทำฉันไปไม่เป็น

“อย่างนี้กูก็จะมีพี่สะใภ้แล้ว?” พยัคฆ์ถามขึ้นมองหน้าฉันสลับกับประธาน แต่มองหน้าคงไม่เท่าไรหรอกแต่ใครจะรู้ว่าใต้โต๊ะเขาทำอะไรกับฉัน

ขายาวๆของเขาถูวนไปที่ขาอ่อนฉันอย่างจาบจ้วง

“เอ่อ ท่านประธานคะ พอดีว่าฉันอิ่มแล้ว ขอตัวกลับก่อนได้ไหมคะ?” ฉันกระซิบบอกท่านประธานเบาๆ เขาไม่ตอบอะไรได้แต่พยักหน้ารับรู้

“แม่ ผมพาว่าที่ลูกสะใภ้กลับก่อนนะ พอดีมีธุระ” ว่าแล้วก็กระชากตัวฉันออกมาทันที ขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยชีวิตฉันตอนลงบันไดออกมาโดยไม่ล้ม

“สิงห์ ฉันชื่อสิงห์ ต่อไปนี้เรียกเฮียสิงห์ ห้ามเรียกท่านประธาน” รู้สึกใจคอไม่ดีจัง

“ค่ะท่านประธาน” พอฉันพูดผิดเท่านั้นแหละ สายตาพี่แกหันขวับมาเลย เหมือนกันไม่มีผิดทั้งพี่ทั้งน้อง

“เรื่องเธอกับไอ้พยัคฆ์คงจบไม่ดีสินะ” นี่เขารู้เรื่องฉันด้วยหรอ

“ถึงฉันจะไม่เคยรู้จักเธอเป็นการส่วนตัวใช่ว่าฉันจะไม่ติดตามเรื่องของน้องชายหรอกนะ” ฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“มีอะไรก็ระบายมาก็ได้ถือว่าฉันเป็นพี่ชายของเธอก็ได้” เอาวะไหนๆก็มีที่ระบายเผื่อว่าอย่างน้อยพี่ชายเขาจะเข้าใจ

ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังจนถึงหอพักฉันพอดี

“อย่าคิดมากล่ะเรื่องที่แม่ฉันคิดว่าเธอคือเมียน่ะ” มือหนาจับหัวฉันยีไปมา

“ค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะท่านประธาน”

ความคิดเห็น