email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 8 : Want to know, must know (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 8 : Want to know, must know (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 8 : Want to know, must know (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

"!!"

 

ปัง!

โซมินคิดว่าแม่มาแล้วแต่คงถือของมาจึงทำให้เปิดประตูไม่ได้ เลยเดินไปเปิดประตูเอง เขาเตรียมใจไว้แล้วล่ะถ้าแม่เห็นหน้าเขาก็พร้อมจะอธิบายและบอกแม่ว่าไม่เป็นไรเสมอ มันเหมือนทุกครั้งที่แม่เห็นบาดแผลแล้วถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ แต่เขามักจะบอกเสมอว่าไม่เป็นไร...

"โซมินมาเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!" แต่..โซมินคิดผิด คนที่มาเคาะประตูไม่ใช่แม่แต่เป็นคนที่ดูแลเขาเมื่อคืนต่างหาก ใช่! เดวินมาหาเขาที่บ้านแต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเขามาทำไม

โซมินไม่เข้าใจว่าเขาจะมาอีกทำไม ถ้ามาทวงบุญคุณเรื่องที่ดูแลตอนป่วยถ้าเขามาส่งก็ไม่ป่วยหรอก คนตัวเล็กนึกโยนความผิดให้เดวินในใจ เดินเข้าไปที่ประตูช้าๆ และเปิดมันออก ทันทีที่เปิดออกโซมินรีบหันหลังให้อีกคนทันที

"เป็นอะไรทำไมไม่หันมา" เดวินอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนตัวเล็กต้องหันหลังหลบเขาด้วย ถ้าเป็นเรื่องรอยเมื่อเช้าเขาก็จะมาขอโทษแล้วนี่ไง

"ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ" คำแก้ตัวปัญญาอ่อนที่พอจะคิดได้ตอนนี้นี่แหละ

"ถ้าเป็นเรื่อง..รอยที่คอ ฉันขอโทษนะ" ถ้าไม่พูดเรื่องนี้ โซมินจะไม่ว่าอะไรเลย เขาแค่ไม่อยากให้คนตัวสูงรู้เท่านั้นว่าเขาโดนรังแก มันเสียฟอร์ม...

แต่..เดี๋ยวนะ หมอนั่นบอกว่ารอยที่คอเขาหมอนั่นเป็นคนทำงั้นหรอ? นี่สินะเหตุผลที่ทำให้เขาโดนด่าว่าขายตัว ทั้งๆที่ไม่รู้ว่ารอยนี่มันคืออะไรก็เถอะ

"คุณเป็นคนทำมันหรอ?"

"เอ่อ..."

"คุณรู้อะไรมั้ย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือรอยอะไรและมาจากไหน ผมไม่โกรธเลยด้วยซ้ำ...แต่ตอนนี้ผมเริ่มโกรธคุณจริงๆแล้วสิ" คนตัวเล็กพูดเสียงเรียบบ่งบอกว่าตอนนี้เขาโกรธมาก คนข้างหลังทำให้เขาโดนด่า...

 

"หน้านายไปโดนอะไรมา!" เดวินจับไหล่โซมินให้หันกลับมาหาเขาแต่ก็ต้องตกใจที่หน้าของโซมินมีรอยนิ้วแดงชัดมาก มุมปากอิ่มมีรอยช้ำ

"สะใจคุณหรือยัง ผมโดนด่าว่าขายตัวก็เพราะรอยบ้านี่ ผมโดนตบไง กลับไปเลยนะ!" คนตัวเล็กพูดออกมาแถมยังเอ่ยปากไล่เดวินเสียงดังจนเดวินต้องกอดไว้ กลัว..กลัวว่าคนตัวเล็กนี่จะเดินหนีเขาไป

"ฉันขอโทษ ขอโทษ จะไม่ทำอีกแล้ว" เขาไม่รู้ว่าผลของการกระทำของเขามันจะร้ายแรงขนาดนี้ ตอนที่เขาเช็ดตัวเขาแค่อดใจกับซอกคอขาวๆ นั่นไม่ได้เลยสร้างรอยไว้

เขาไม่มีสิทธิ์ในตัวของเด็กหนุ่มคนนี้หรอก แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากทำรอยไว้ จุดประสงค์ไม่ใช่เพื่อแกล้ง ...แต่อยากสร้างความเป็นเจ้าของต่างหาก

"กลับไป" คนตัวเล็กยังคงเอ่ยปากไล่เดวินอยู่เป็นระยะ แต่เดวินไม่ยอมปล่อยโซมินออกจากอ้อมแขน ยังคงกอดและพร่ำบอกขอโทษอยู่ตลอด

"ได้โปรดอย่าไล่ฉัน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้อยากให้นายเจ็บตัว" มือหนายกขึ้นลูบผมของโซมินอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังกล่อมให้โซมินใจเย็นและเลิกไล่เขาเสียที

"จะอยู่ไปทำไม บ้านก็มีไม่ใช่หรือไง กลับไปเลย" โซมินผละหน้าออกจากอกแกร่ง พอพูดจบก็โดนแรงจากมือหนาดันเข้ามาให้ซุกกับอกเช่นเดิม

"ขอร้อง ขอร้องล่ะอย่าไล่ฉันเลย ฉันขอโทษ" เดวินยังคงพร่ำบอกขอโทษอยู่อย่างนั่น

 

สองร่างกอดกัน อยู่ที่หน้าประตูบ้าน ทั้งสองจะรู้หรือเปล่าว่าทั้งหมดได้อยู่ในสายตาของผู้เป็นแม่เรียบร้อยแล้ว เธอก็อยากจะเข้าไปขัดเพราะอยากจะพักผ่อนเสียที แต่ในเมื่อลูกชายยังคงเอ่ยปากไล่แบบนี้ แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นก็เอาแต่พร่ำบอกขอโทษอยู่ เธอคงไม่ได้เข้าบ้านแน่ๆ

"จะง้อกันก็ให้แม่เข้าบ้านก่อนได้หรือเปล่า?" ทั้งสองสะดุ้งออกจากกัน เธอยิ้มให้ทั้งสองก่อนจะหุบยิ้มลงเพราะเห็นบาดแผลของลูกสุดที่รัก

"หน้าลูก...โดนใครตบมา" เธอยกมือลูบแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวลูกจะเจ็บ

"ไม่เป็นไร" โซมินยกยิ้มอย่างฝืนๆ เพราะยังเจ็บที่มุมปาก

"เจ็บมากมั้ย เข้าบ้านเถอะ แม่จะทำแผลให้...ลูกจะเข้ามาทานข้าวเย็นด้วยก็ได้นะ" ประโยคหลังพูดกับคนที่ยืนกุมมือเล็ก เดวินยกยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้า

เธอไม่ได้ว่าอะไรหรอกถ้าทั้งสองจะรักกัน สมัยนี้ความรักของเพศที่สามควรเปิดกว้าง และเธอก็เป็นพวกที่ทันสมัยนิยมนี้ด้วยสิ เขาก็แค่คนคนนึงที่มีคนรักเท่านั้น

"แม่จะชวนเขาทำไม อีกอย่างเขาไม่ใช่แฟนหนูเสียหน่อย" โซมินพูดแล้วยู่ปาก โซมินจะรู้มั้ยว่าสรรพนามแทนตัวเขาน่ะทำให้อีกคนใจสั่นเท่าไหร่

"มารยาทน่ะ ถ้าเขาไม่กินก็อีกเรื่องไง ป่ะ เข้าบ้าน ดูสิเนี้ยหน้าช้ำหมดเลย"

"หนูทำแผลเองได้น่า"

"คุณน้าทำอาหารเถอะครับ เดี๋ยวผมทำแผลให้โซมินเอง"

"ผมไม่อนุญาตให้เข้า" คนตัวเล็กแผ่แขนออกกว้างกั้นทางประตูทางเข้า เคยได้ยินรึเปล่า? 'ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ'

"อ๋อ อยากให้อุ้มสินะ ฮึบ!" เดวินไม่รอให้โซมินได้พูดมากความก็อุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาให้อยู่ในท่าอุ้มเด็กทารก

"หือ อุ้มดีๆ สิ! มันจะตกนะเว้ย!" โซมินตกใจมือทั้งสองข้างกอดคอเดวินแน่น

"กอดดีๆ"

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

เดวินกำลังขมักเขม้นกับการทำแผลให้โซมิน ในใจกำลังคิดด่าว่าตนเองที่ทำให้โซมินต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้

"ใครทำ" เสียงเรียบๆแต่ดูห่วงใยนั่นมันอะไรกัน

"ผมบอกคุณไปแล้ว"

"เธอเป็นใคร"

"ทำไมหรอ? ช่างมันเถอะน่า"

"ช่างมันไม่ได้ นายโดนยัยนั่นแกล้งมาหลายครั้งแล้ว ฉันไม่ยอมหรอก" พยายามข่มอารมณ์โมโหสุดกำลัง

"ผมทำอะไรเธอไม่ได้ คุณก็รู้"

"..."

"คุณถามไปเพื่ออะไรหรอ ถามไปคุณช่วยผมไม่ได้เหมือนเดิม" ขนาดผู้อำนวยการยังช่วยเขาไม่ได้เลย

"ได้สิ ถ้าฉันจะจัดการยัยนั่นให้ออกจากโรงเรียนไป" มันไม่ง่ายที่จะจัดการแต่มันก็ไม่ยากนักหรอก

"ขอร้อง อย่าทำขนาดนั้นเลย ยังไงเธอก็จะจบอยู่แล้ว" ถึงโซมินจะโกรธที่อีกฝ่ายค่อยกลั่นแกล้งอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้อยากให้ถึงขนาดต้องออกจากโรงเรียน

"ก็ได้ๆ แต่มีอะไรให้บอกฉัน"

"แล้วทำไมผมต้องบอกคุณด้วย คุณไม่ได้เป็นผู้ปกครองผมสักหน่อย" โซมินยังคง'งงกับคำพูดของเดวิน ก็ทั้งๆที่เขาไม่ได้เป็นมิตรหรือเครือญาติทำไมเขาต้องบอกด้วยล่ะ?

"ไม่รู้แหละ ฉันอยากรู้ต้องได้รู้"

อยากจะรู้ไปทำไมกัน?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว