ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดีตกับคำสารภาพ

ชื่อตอน : อดีตกับคำสารภาพ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2561 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตกับคำสารภาพ
แบบอักษร

                “ทำไมกันละทั้ง ๆที่ผมรักรุ่นพี่ขนาดนี้ ทำไม ทำไมคุณถึงยังทำกับผมแบบนี้ได้ ถ้างั้นการที่ไม่มีผมอยู่มันคงจะดีกว่าสินะ.....”

                “คานาตะ!!!”

                เฮือก!! แฮ่ก ๆ ๆ นี่มันบ้าอะไรกันว่ะ ทั้ง ๆที่ผ่านมาตั้งนานแล้ว

                “อ๊ะ ไวน์มาแล้วหลอ”ร่างบางยิ้มให้กับคนที่กำลังเดินเข้ามา ร่างสูงนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆก่อนจะดึงตัวของกีให้ขึ้นมานั่งที่ตักของตัวเองเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะจับใบหน้าหวานจูบ

                “อะ อื้มม”ร่างบางตกใจก่อนจะตั้งตัวได้กอดคอตอบรับการจูบที่แสนหวาน

                “อ่า เป็นอะไรของนายไวน์อยู่ ๆก็”กีที่หลุดออกจากจูบได้ถามคนตรงหน้า

                “เปล่า ไม่มีอะไร”แขนเรียวโอบกอดร่างบางไว้แน่น ทำให้กีซบหน้าลงที่อกของไวน์อย่างเขินอาย

                “หมั่นไส้ ไอ้เตี้ย”พายที่นั่งอยู่ข้างๆแกล้งล้อเรียนคนตัวเล็ก

                “ไอ้บ้า ไม่ได้เตี้ย สักหน่อย”

                “นี้กี ตอนเที่ยงมาเล่นกับฉันหน่อยสิ”กายเดินเข้ามาหาแล้วกระซิบข้างหูกี

                “เอ๋ ไม่เอาหรอกฉันว่าจะเลิกแล้วละ”ร่างเล็กเชิดหน้าอย่างเขินๆ ใบหน้าขาวแดงไปถึงลำคอ

                “ไม่น่าเชื่อ งั้นไวน์ก็ได้ สนใจรึเปล่า”

                “เอาสิ”เสียงนุ่มตอบรับคำขอของกายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตักต้องหันไปมองอย่างเศร้าสร้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนจะลุกออกจากตัวของไวน์แล้วนั่งเรียนเงียบๆ ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของพายตลอด

                “อ๊ะ อ่า แรงอีกสิกาย อึก กระแทกเข้ามา..แรงอีก”เสียงครางของร่างบางร้องกระท่อนกระแท่น เพราะโดนลำท่อนอวบยาวสอดใส่ในโพรงนุ่มที่กำลังตอดรัดแน่น

                ร่างหนากระแทกเข้าออกอย่างรุนแรง แขนเกี่ยวกับขาไว้ข้างหนึ่งในยกสูงขึ้น อีกมือก็ในนิ้วเรียวแข็งบดขยี้ยอดอกจนแดงช้ำ

                “มาแอบยืนดูคนเอากัน ไม่ดีเลยนะกี”เสียงทุ้มของพายดังขึ้นจากด้านหลังจนร่างเล็กที่แอบอยู่หลังประตูสะดุ้งตกใจ

                “พาย นายละมาทำอะไร”กีหลบสายตาที่จ้องมองมา

                “กี...นายชอบไวน์ใช่ไหม”

                “พูดอะไรของนาย มะ..ไม่ใช่ซักหน่อย”

                “อย่าโกหกฉัน แค่มองตาฉันก็รู้ว่านายคิดอะไร”สายตาจริงจังของพายมองมายังกี ร่างเล็กได้แต่กอดแขนตัวเองแน่นก่อนจะจิกเล็บลงบนแขนจนแดง ริมฝีปากบางกัดไว้แน่นไม่ยอมปริปากพูดออกมา

                “เฮ้อ มานี้สิ”พายดึงข้อมือเรียวเล็กให้ตามเดินตามมา ก่อนจะขึ้นยังไปขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า แล้วดึงร่างบางเข้ามากอดก่อนจะลูบหัวอย่างอ่อนโยน

                “ฉันรู้ว่านายเสียใจ ร้องไห้ออกมาเถอะ”

                “พาย...ฮือ ๆฉันชอบไวน์ ชอบ...ชอบมาก ๆ แต่ทำไม ทำยังไงฉันถึงจะได้ใจของไวน์กันละ บางครั้งก็มาทำดีกับฉันจนดีใจ แต่สุดท้ายก็คิดไปเอง ฉันรู้ว่าไวน์เป็นแบบไหน แต่ว่า...แต่ว่า”น้ำตาไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างน่าสงสาน

                “นายลองไปสารภาพรักกับไวน์ดูรึยังละ”

                “ฮึก! ฉัน..ไม่กล้า ฉันไม่ได้มีอะไรดี ตัวก็เล็ก จะเติมเต็มไวน์ได้ด้วยหลอ ”

                “ใครบอก นายออกจะน่ารักขนาดนี้ ไอ้ไวน์มันต้องรักอยู่แล้วละ”นิ้วเรียวเกลี่ยหยาดน้ำตาให้ใบหน้าหวานเบาๆ

                “นายคิดว่าไวน์จะสนใจฉันจริง ๆ หลอ ฉันควรทำยังไงให้ไวน์ รักแค่ฉันคนเดียวดีละ”กีหยุดร้องไห้ทันทีแล้วมองหน้าเพื่อนที่กำลังคิด

                “อ๊า อืม กายแร..ง อีก”

                “อืมไวน์ อ่าส์”แรงกระแทงอีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาจนเต็มร่องก่อนที่ทั้งสองจะหอบหายใจ ไวน์มองออกไปทางประตู

                ไม่มีเงาของกีแล้วสินะ เขาจงใจให้กีได้เห็น เขารับรู้ความรู้สึกของกีมานานแล้ว แต่ไม่อาจจะตอบรับได้ บาปที่เคยทำมาทำให้เขาไม่อยากจะจริงจังกับใคร

                “เป็นอะไรไป นายดูแปลกๆนะไวน์”กายที่กำลังใส่เสื้อผ้าเอ่ยถามร่างเปลือย ตามตัวมีรอยแดงๆจากการโดนดูดสร้างรอยไว้เต็ม ดูแล้วเซ็กซี่เย้ายวน

                “เปล่า...”ร่างเพรียวลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

                เมื่อกลับถึงบ้านไวน์ก็รีบเข้าไปอาบน้ำไม่ยอมพูดกับคนในบ้านจนพี่ๆทั้งสองสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

                “เป็นอะไรของแกไวน์”วอดก้าถามเมื่อน้องชายเดินออกมาจากห้องน้ำ

                “ทำไมวันนี้มีแต่คนถามคำถามนี้กัน”เสียงตะคอกทำให้พวกพี่หันไปมองน้องชาย

                “ไวน์....”จินเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้มือแตะที่ไหล่ แต่ไวน์กลับปัดมือทิ้งไป

                “ขอโทษครับ แต่วันนี้ไวน์เหนื่อยพวกพี่กินข้าวไปเลยไม่ต้องรอไวน์ ไวน์จะนอนแล้ว”ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป

                “จิน ช่วงนี้มันวันนั้นของปีสินะ”

                “งั้นหลอ ถึงว่าทำไมดูแปลกๆไป”

                ภายในห้องร่างเพรียวนอนกระสับกระส่ายไปมา ลมของแอร์ไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิภายในร่างกายเย็นลงแม้แต่น้อย

                อึดอัด ทำไมกันละ

                “รุ่นพี่ครับ ผมรักรุ่นพี่นะครับ”ร่างเล็กซบอกของร่างที่สูงกว่าอย่างมีความสุขหลังจากที่ทั้งสองสุขสมกันจนเสร็จบนเตียงใหญ่

                “พูดอะไรน่ารักจริง ๆ”มือลูบไล้ไปทั่วร่างกายบอบบาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างเล็กอีกรอบแล้วพรมจูบไปทั่วตัวจนคนตัวเล็กต้องร้องครางออกมาเสียงหวานด้วยความสุข

                “ไวน์.... เรียกชื่อของฉันสิคานาตะ”มือเรียวสอดใส่ภายในโพรงอ่อนนุ่มที่มีน้ำเชื้อไหลเยิ้มอยู่

                “ครับ รุ่นพี่...ไวน์ อ่า”ลำท่อนแกร่งสอดเข้าไปภายในอย่างแรงจนร่างบางต้องกรีดของออกมาอย่างสุขสม เสียงครางกระเส่าของทั้งสอง เสียงเตียงที่ลั่นดังเอี๊ยดอาด กับแรงสั่นไหวของคนสองคนที่กำลังร่วมรักกันอยู่

                คานาตะ คานาตะ “คานาตะ”อ๊ะ อีกแล้ว ฝันแบบนี้อีกแล้ว

                “ไวน์ เป็นอะไรรึเปล่าร้องเสียงดังเชียว”เสียงดังที่หน้าห้องก่อนจะมีเสียงเปิดประตูเข้ามา

                “มะ..ไม่มีอะไร แค่ฝันร้าย”

                “ฝันเห็นเจ้านั้นอีกแล้วสินะ”มือหนาของจินเอื้อมมาลูบเส้นผมของน้องชายอย่างเบามือ

                “อืม...”ร่างบางตอบสั้นๆ

                “ยังไม่ลืมเจ้าเด็กนั้นอีกหลอ”วอดก้าที่เดินถือแก้วน้ำเข้ามาในห้องเอ่ยถาม

                “ลืม..หลอ มันจะทำได้ยังไงกัน ผมทำให้คนๆต้องเจ็บปวด สาสมแล้วละที่ผมจะต้องเจอบาปกำแบบนี้”ร่างบางหันหน้าหนีพี่ชายทั้งสอง ฝ่ามือทั้งสองข้างกำผ้าห่มไว้แน่น

                “นายไม่จำเป็นต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้ไวน์”

                “ผมจะมีได้จริง ๆ หลอ คนที่..ที่รักผมแค่คนเดียว”น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสวย ใบหน้าซบลงกับฝ่ามือตัวเอง

                ในตอนนี้เขากลัว กลัวที่จะรักใครจริง ๆ  เพราะถ้ารักแล้วก็กลัวที่จะเป็นเหมือนกับเหตุการณ์ของคานาตะ คนที่รักผมหมดหัวใจ และเป็นคนที่ผมทำร้ายหัวใจดวงนั้นไปด้วยมือของตัวเอง

                “พาย ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนนะ ถ้าไม่มีนายฉันคงแย่”ร่างบางของกีที่หยุดร้องไห้แล้ว กันมาขอบคุณเพื่อนสนิทที่คอยมาอยู่ดูแล มือเรียวของพายขยี้หัวคนตัวเล็กกว่าอย่างหมั่นไส้

                “ฉันเชื่อว่าไวน์มันรักแกอะนะ เพียงแต่ตอนนี้มันยังเหมือนคนที่ไม่เปิดใจ....แต่ฉันก็ไม่อย่ากจะเชื่อเลย ว่าพวกนายที่ชื่นชอบเซ็กส์มาก จะมาจมปรักกับความรักขนาดนี้”

                “พาย....”

                “ไปสารภาพรักซะ ถ้าไวน์มันยังไม่ยอมละก็ ทุบหัวแล้วลากเข้าห้องปล้ำให้มันยอมเป็นผัวซะก็หมดเรื่อง”

                “หึหึ นายก็...บ้า แต่ก็ขอบใจนะ”

                “งั้นวันจันทร์เจอกัน ฉันไปก่อนละ นายก็ไปทำตัวให้มันน่ากอดเข้าละ ไอ้ไวน์มันอาจจะเห็นแล้วอาจจะยอมเป็นผัวให้ก็ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า!!”

                ตุบ!!

                “ไอ้บ้า กลับไปเลยไป”ร่างเล็กหน้าแดงจัดที่ถูกแซวจนขว้างกระดาษที่ถูกขย้ำเป็นก้อนกลมใส่

                ฉันจะลองพยายามดู ไม่สิฉันจะทำให้ไวน์หันมามองแค่ฉันคนเดียวให้ได้ เอาละกีสู้ๆ ร่างเล็กให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินกลับบ้าน โดยทีหารู้ไม่ว่าวันจันทร์ที่เขาเฝ้ารอ จะไม่มีคนๆนั้นที่อยากจะเจอ

                -ไวน์-

                ทางด้านไวน์เองที่นอนคิดไปมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ก่อนจะหันไปมองแล้วพบว่าเป็นเพื่อนที่อยู่ที่ญี่ปุ่นได้โทรมาหา

                “ว่ามา”ผมเอยถามเมื่อกดรับก่อนที่ปลายสายจะพูด

                [เอ้ยไวน์ เป็นไงบ้างวะไปเรียนที่ไทยไม่ติดต่อกลับมาเลย]

                “เออ ก็เรื่อย ๆ”ผมตอบสายเพื่อนเอื่อย ๆ

                [เออ ก็ดีละ]

                “ถ้าโทรมาถามแน่นี้ฉันจะวางละนะ”ผมพูดพร้อมจะกดปิดสายแต่เพื่อนก็รั้งเอาไว้ซะก่อน

                [เฮ้ย อย่าเพิ่งสิวะ ที่โทรมาเนี้ยพอดีมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย]

                “เอ่อ เรื่องอะไร ถ้าไม่สำคัญจริงโดนดีแน่”เพราะว่าช่วงนี้ผมยิ่งอารมณ์แปลปวนง่ายเลยไม่อยากจะคุยกับใครหรือพบเจอใคร

                [เมนมารึไง ดูอารมณ์เสียจริง] เพื่อนผมพูดแหย่จนผมกดตัดสายไป

                ติ๊ด.....

                กริ๊ง ๆๆๆ

                ตุ๊ด !

                “ถ้ายังกวนอีกเจอดีแน่”ผมกดรับสายของเพื่อนอีกรอบ

                [เออแม่งไม่กวนแล้ว]

                “ว่ามา”ผมกรอกเสียงใส่

                [คานาตะตายแล้ว]

                “ไม่ตลก อย่ามาล้อเล่นเรื่องแบบนี้”ผมตะคอกใส่คนในสาย

                [เอ่อ ไม่ได้ล้อเล่นเรื่องจริงเนี๊ยคานาตะกรีดข้อมือฆ่าตัวตายแล้วมีจดหมายลาตายถึงนายด้วย แกรีบมาเลยนะไอ้ไวน์]

                ไม่จริงทำไมคานาตะต้องทำแบบนั้นด้วย ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็น่จะจบไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้น ตอนที่ผมจะย้ายมาอยู่ที่นี่

                “ได้แล้วฉันจะรีบไป”

                -ไวน์END-

“นั้นนายจะไปไหนไวน์”พี่จินที่ยืนอยู่หน้าประตูถามขึ้นมาเมื่อเห็นผมกำลังเก็บของ

“ญี่ปุ่น”ผมตอบ

“ไปทำไม ? เกิดอะไรขึ้น?”

“คานาตะ....ตายแล้ว”

“ว่าไงนะ เป็นไปได้ยังไง ไหนว่าจบเรื่องกันแล้ว?”พี่จินถามอย่างหัวเสีย

“.... ก็จบไม่ดีเท่าไหร่หรอก”ผมหลบสายตาของพี่ชาย

ใช่เพราะเร่องที่เกิดขึ้นมันร้ายแรงพอควร คานาตะถูกทำร้ายเพราะผม ซึ่งผมก็โมโหมากเพราะว่าเจ้าตัวไม่เคยยอมที่จะบอกกับผมเลยว่าตัวเองถูกแฟนคลับของผมเล่นงาน ทำให้เราสองคนละเทาะกัน ถึงแม้ว่าก่อนที่ผมจะย้ายมานั้น ผมจัดการกับคนที่มาวุ่นวายกับคานาตะแล้วก็ตาม แต่ในวันที่ผมบอกจะย้ายคานาตะไม่ยอมมาเจอหน้าผมเลยสักครั้ง ทำให้พวกเราจบกับได้ไม่ดี

“ฉันจะไปด้วย”พี่จินบอกก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองทำให้ผมมองหน้าพี่ชายอย่างงงๆ ว่าจะตามไปด้วยทำไม

เมื่อพวกผมทั้งสองคนเก็บกระเป๋าเดินทางเสร็จแล้วกำลังจะออกจากบ้านไป พี่วอดก้าก็เดินอารมณ์ดีเข้ามาในบ้าน ก่อนจะทำหน้างงว่าพวกผมเก็บกระเป๋าจะไปไหนกัน

“จะไปไหนกันวะ ? ”วอดก้าถามอย่างสงสัย

“แกมาก็ดี ไปส่งฉันกับไวน์ที่สนามบินที”พี่จินสั่ง

“ไป   ไปทำไมกันอะ”

“อย่าถามมาก รีบไปได้แล้วเดี๋ยวจะบอกตอนอยู่บนรถเอง”

“เออๆ ก็ได้ สั่งได้สั่งดี”พูดจบจินก็ถือกุญแกรถเพื่อขับไปส่ง

-บนรถ-

“สรุปเรื่องมันยังไงกัน จะบอกได้ยัง แล้วตกลงจะไปไหนกันอะ?”

“จะกลับญี่ปุ่น คานาตะตายแล้ว”ผมตอบออกไป ในใจรู้สึกเจ็บแปลบ ไม่คิดว่าคานาตะจะทำแบบนั้น

“หะ บ้าน่าไม่จริงใช่มั้ยเนี้ย”

“เออ ถึงได้จะรีบไปนี้ไง ขับรถดิวะไอ้วอดก้า”พี่จินตอบแล้วเร่งให้วอดก้ารีบขับ

“เออๆ ถึงแล้วโทรมาบอกด้วยละกัน พอดีคงไปด้วยไม่ได้ติดธุระ”

คานาตะ รอหน่อยนะฉันกำลังไปหานายแล้ว

ผมเม่อมองออกไปนอกหน้าตารถ ก่อนหลับตาลงนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆที่เคยเกิดขึ้นมา  ความผิด การกระทำทั้งหลาย ไม่ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันอาจจะหวนกลับคืนมาไม่ได้แล้วก็ตาม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว