ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การหายตัวไปของคุณชายน้อย

ชื่อตอน : การหายตัวไปของคุณชายน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การหายตัวไปของคุณชายน้อย
แบบอักษร

ในขณะที่ข้างนอกเกิดการต่อสู้กันอย่างรุนแรงอยู่นั้น ในเรือนฝูหรง ได้มีหญิงสาวนางหนึ่งนางยืนมองออกไปทิศที่ตั้งของเรือนใหญ่ด้วยสายตาแห่งความเกียจชังและสายตาโกรธแค้น นางคือหนี่หลิว อนุภรรยาของ ฮุ่ยเฟยหย่า ที่ปรึกษาและกุนซือประจำองค์ฮ่องเต้ จิ่นหยงผู่แห่งแคว้นจ้าว     "หึหึ ซูหนี่ว์ เจ้านั้นเป็นหนานที่คอยตำหัวใจของข้ามาตลอด แต่ในครั้งนี้ขอให้เจ้าได้ตายไปจากโลกนี้ กับลูกๆของเจ้าซะ ท่านพี่ในเมื่อที่ไม่คิดที่จะชายตาแลดูข้าผู้นี้ ข้าจะทำให้คนที่ท่านรักและให้ความสำคัญนั้นหายไปให้หมด เพื่อท่านะมองเห็นตัวจ้าที่อยู่ตรงนี้บ้าง ฮ่าฮ่า หากข้าต้องการสิ่งใดสิ่งนั้นต้องเป็นของข้า รวมถึงท่านด้วยท่านเฟยหย่า "  นางเครียดแค้นซูหนี่ว์มาตลอด ทั้งที่นางมีดีทุกอย่าง ทำมัยท่านพี่ถึงมิแลเห็นข้าในดวงตาคู่นั้น ใยต้องทำเป็นเฉยชากับตัวข้าที่เป็นเมียของท่านเช่นกันกับมัน ข้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในตำหนักแห่งนี้โดยที่ท่านมิเคยแวะเวียนมาหาจ้าเลยสักครั้ง แต่กับนางนั้นท่านกับอยู่กับมันตลอด หึ ข้าจะฆ่ามันให้ตาย ทั้งมันและลูกของมัน

   "นายหญิง นายหญิงเจ้าขา พสกนักฆ่าพวกนั้นถูกฆ่าตายหมดแล้วเจ้าค่ะ แถมยังถูกนายท่านจัคุมไปาอบสวนอีก2คนเจ้าค่ะ เราจะทำยังไงดีเจ้าค่ะ พวกมันต้องแริปากบอกนายท่านว่าพวกเราอยู่เบี้ยงหลังครั้งนี้แน่ ข้ายังไม่อยากตายเจ้าคาะ นายหญิงโปรดช่วยด้วยเถอะนะเจ้าค่ะ นายหญ.. "

    "เจ้าว่าไงนะสุ่ยเซียว แผนการณ์ของข้ามิสำเร็จงั้นรึ เจ้าพวกสวะนั้น ข้ารึอุสาห์ยอมเสียเงินทองจ้างพวกมันไปตั้งเยอะ ไหนท่านพี่บอกว่ามีแต่พวกจอมยุทธขั้นสูงกันล่ะ เป็นได้แค่สวะจริงๆ "  หนี่หลิว พูดออกมาด้วยความแค้น นางหันไปมองดูบ่าวรับใช้ที่นั่งตัวสั่นน้ำตานองหน้าเต็มไปหมด 'ฮึม มันชังน่าตายนะ ทำอะไรไม่ได้เรื่องซักอย่าง แผนการณ์ของข้าล่มอีกแล้ว ครั้งนี้ข้าคงรอดไม่ได้ง่ายๆแน่ หึ หากข้าจะต้องจบลงตรงนี้ข้าจะเอาลูกของมันไปด้วย หึหึหึ'

   "สุ่ยเซียว พรุ่งนี้เจ้าจงไปเอาตัวลูกของนางซูหนี่ว์ที่มันเพิ่งให้กำเนิดนั้นไปฆ่าทิ้งเสีย แล้วเจ้าเอาเบี้ยนี้แล้วหนี้ไปซะเข้าใจมัย หึ เจ้าอย่าได้ทำพลาดนะข้าจะตามไปฆ่าเจ้ากับไอ้เด็กนั้นให้ตายกับมือข้าเอง " นางสั่งบ่าวรับใช้ส่วนตัวเสร็จจึงหันกับไปเก็บของมีค่าของตนลงในผ้าแพรแล้วหนี้ออกไปจากจวนตระกูลฮุ่ยทันที

  สุ่ยเซียวมองดูหลังของนายตนจนลับตาไป แล้วจึงหันหลังเดินกลับเรือนที่พักของตน ' คิดว่าข้าไม่รู้หรอว่านางจะตามมาฆ่าปิดปากข้านะ หึ นางมิเคยนึกถึงใครหรอก คิดจะใช้ข้าจนนาทีสุดท้ายสินะ เฮ้อ ถึงยังไงข้าคงมิรอดเป็นแน่ แล้วคุณชายน้อยคนใหม่ก็คงต้องถูกฆ่าเป็นแน่ ถึงแม้มันจะไม่ทำแต่ก็ต้องมีคนทำ คนของท่านกรมโยธามีอยู่อีกมากในจวนหลังนี้ คุณชายน้อยเพิ่งถือกำเนิดมิได้รับรู้สิ่งใด โลกนี้นั้นชั่งสกปรกโสมม ข้าต้องนำคุณชายน้อยไปซ้อน ข้าทำบาปมามากมาย ข้าจะข้อชดใช้ด้วยการช่วยท่าน ' เมื่อนางตัดสินใจได้แล้วนางจึงเดินเข้าห้องไปแล้วจัดหาเบี้ยหวัดที่นางมีทั้งหมดใส่ห่อผ้าเก่าๆ นางต้องไปวันนี้ เพราะหากไปพรุ่งนี้ คนของฟางหนี่หลิวต้องเก็บนางและคุณชายแน่ นางนั่งรอในห้องของนางเพื่อรอให้คนในจวนใหญ่หลับกันก่อนจึงจะลงมือ

   กลับมาที่เรือนใหญ่ ซูหนี่ว์ได้อุ้มลูกน้อยของตนไว้ในอ้อมแขนเรียวข้างหนึ่ง แล้วอีกข้างก็พยายามกอดบุตรทั้งหลายของตนไว้ พวกนางได้หลบอยู่หลังขององค์รักษ์เงาของสามีตน นางมิอยากให้บุตรนางต้องเห็นและเจอกับเรื่องเช่นนี้ เมื่อเวลาผ่านไปราว 1ชั่วยาม นางก็เห็นสามีของนางเดินเข้ามาในห้องนอน เสื้อผ้านั้นเต็มไปด้วยหยดเลือด นางยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ที่เห็นสามีปลอดภัย

    "ท่านพี่ ท่านเป็นเช่นใด บาดเจ็บตรงไหนมัยเจ้าค่ะ "นางรีบเดินไปหาสามีตน แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นกังวน

    "ข้ามิเป็นอันใด แล้วพวกเจ้าเล่าปลอดภัยดีใช่หรือไม่" เมื่อฮุ่ยเฟยหย่าได้ยินฮูหยินของตนถามด้วยน้ำเสียงกังวน จึงได้ตอบคายความกังวนนั้น แล้วถามฮูหยินและบุตรของตน แล้วจึงได้รับการส่ายหน้าเป็นคำตอบ      "ดีแล้วที่พวกเจ้าปลอดภัย นี้ก็ ยามจื่อ แล้วพวกเจ้ากลับเรือนของพวกเจ้าแล้วนอนหลับพักผ่อนเสีย   พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกันอีกที่ " เฟยหย่า พูดกับบุตรทั้งสี่ของตน แล้วหันกับมามองซูหนี่ว์ "เจ้าด้วยน้องหญิง เจ้าพึ่งคลอดบุตร คงเหนื่อยเป็นอย่างมาก ไปพักผ่อนเสีย ทุกอย่างจบแล้ว ส่งลูกให้หนี่อันนำไปดูแลเถอะ" เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนที่อยู่ในห้องก็ทำตาม เมื่อเฟยหย่าส่งภรรยาตนเข้านิทราแล้วจึงออกมาจัดการกับนักฆ่าที่จับเป็นได้ทั้งสองคน     "นำพวกมันไปที่ห้องใต้ดิน ข้าจะสอบสวนพสกมันด้วยตัวข้าเอง" เมื่อกล่าวเสร็จเฟยหย่าจึงเดินนำลงไปคุกใต้ดินทันที

   ณ เรือนที่พักของบ่าวรับใช้  มีหญิงสาวนางหนึ่งเดินย่องออกจากเรือนที่พัก เพื่อมุ่งน่าไปยังเรือนหมู่ตาน ซึ่งเป็นเรือนของคุณชายน้อยที่สร้างขึ้นใหม่ หญิงคนนั้นคือซุ่นเสียว นางเดินมาตามหลังพุ้มไม้ อาศัยความมืดบดบังร่างตน ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามเพราะต้องคอยหลบเวณยามและซุมรอจนกว่าพวกทหารจะไป เมื่อมาถึงนางจึงย่องขึ้นไปบนเรือน เมื่อไม่เห็นบ่าวรับใช้ นางจึงตรงไปห้องนอนของคุณชายน้อยทันที

    "คุณชายน้อยเจ้าค่ะ ซุ่นเสียวผู้นี้จะพาคุณชายน้อยไปอยู่ในที่ๆปลอดภัย แล้วเมื่อถึงเวลาที่เรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว ซุ่นเสียวจะพาคุณชายน้อยกับมานะเจ้าค่ะ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"เมื่อนางพูดเสร็จจึงรีบอุ้มเด็กน้อยในห่อผ้าแพรอย่างดีขึ้นสู่อ้อมอกแล้วเดินออกไปจากเรือนหมู่ตาน นางเดินไปตามเงามืดของต้นไม้บ้าง พุ้มไม้บ้าง จนมาถึงท้ายเรือน มีคนๆหนึ่งรอนางอยู่

       "เจ้าแน่ใจแล้วรึซุ่นเสียวที่ทำแบบนี้ "หญิงสาวนางนั้นถามเพื่อนของตนด้วยน้ำเสียงติดกังวนและเป็นห่วง

        "ข้าคิดดีแล้ว เจ้าก็รู้ว่าเจ้ากรมโยธาส่งคนเข้ามาอยู่ในจวนนี้มากมาย หากข้ามิทำเช่นนี้ คุณชายน้อยได้ตกตายเป็นแน่ ข้านั้นทำบาปมามากมาย และครั้งนี้ข้าจะปกป้องคุณชายให้ถึงที่สุด กุ้ยหนิงหากภายในเจ็ดวันนี้ข้ายังมิได้กลับมา เอาจงเอาจดหมายฉบับนี้ให้ฮูหยินนะ ข้าต้องไปแล้วเดี่ยวไม่ทัน จำคำข้าให้ดีนะ"นางบอกเพื่อนเพียงคนเดียวที่นางไว้ใจ และมอบจดหมายที่ข้างในนั้นมีคำสารภาพ และเหตุผลที่นางนำตัวบุตรชายของพวกเค้าไป เพื่อนางมิรอดกลับมาสารภาพเอง

          "ได้ข้าสัญญา ดูแลตัวเองและคุณชายน้อยด้วยนะ รีบไปเถอะ เดียวจะมีคนเห็น"นางเร่งอีกฝ่าย แล้วกำชับให้ระวังตัว เมื่อเพื่อนนางจากไปไกลแล้วนางจึงรีบเดินกลับที่พักตนเพื่อไม่ให้เป็นที่น่าสงสัย

****************************************** ชื่อเรือนนอนของสกุลฮุ่ยจะตั้งตามชื่อดอกไม้นะค่ะ ฝูหรง =พุดตาน หมู่ตาน= ดอกโบตั๋น เวลาของสมัยจีนโบราณนะค่ะ ยามจื่อ=23.00-24.59น.

ความคิดเห็น