facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep4 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep4 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2564 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep4 ภาค2
แบบอักษร




ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในรถพี่ภีม  เพราะพี่เขาอาสาไปส่งผมที่บ้าน  ตลอดทางผมนั่งเงียบๆมองข้างทางไม่ได้หันมาสนใจพี่ภีม  เพราะผมกำลังนึกถึงไอ้นาวินอยู่

"เฮ้อ... อุส่ามีคนมานั่งเป็นเพื่อน แต่เขาก็ไม่คุยกับเรา" อยู่ๆพี่ภีมก็พูดขึ้นมา  ผมเลยต้องหันมามองพี่เขา

"เอ่อ... ผมขอโทษครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ  พี่ภีมหลุดหัวเราะออกมา  ผมมองหน้าพี่เขาด้วยท่าทางสงสัย

"พี่ก็แค่พูดเล่น เรานี่จริงจังไปได้" พูดจบก็ยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆเหมือนที่พี่ภีมเคยทำตอนเด็กๆ

"พี่ภีม ผมโตแล้วนะ" ผมทำหน้ายู่ใส่เพราะเคยชินกับที่ทำตอนสมัยเด็ก

"เรานี่... น่ารักไม่เปลี่ยนเลย แบบนี้คงมีคนมาจีบเยาะสิท่า" ผมหยุดชะงักเพราะคำพูดของพี่ภีมทำให้ผมนึกถึงไอ้นาวิน  ที่ตอนนี้คงมีความสุขอยู่กับข้าวเจ้า

"เออ... พี่พูดอะไรผิดหรือเปล่า" พี่ภีมถามด้วยน้ำเสียงรู้สึกไม่ดี  ผมยิ้มแห้งๆให้พี่ภีม

"ผมโดนทิ้งแล้วแหละครับ" พูดไปมือผมก็กำแน่นจนสั่นไปหมด


มันเจ็บที่ผมกำมือไว้  แต่ผมกับปล่อยมือไม่ได้

"...พี่ขอโทษนะที่ทำให้เราต้องนึกถึงเรื่องไม่ดี" พี่ภี่เลื่อนมือมากุมหลังมือผมไว้

ผมหันมองพี่ภีมแล้วค่อยๆเลื่อนมือตัวเองออกช้าๆ  พี่ภีมก็เลื่อนมือตัวเองกลับช้าๆเช่นกัน




"ขอบคุณครับที่มาส่งครับ"

"ฮึ่ย! ไม่เป็นไร พี่เต็มใจมาส่ง เอาไว้ๆว่างเดี๋ยวพี่ขอมากินข้าวเย็นด้วยนะ" พี่ภีมถามท่าทางทะเล้น  ผมยิ้มพลางพยักหน้าตอบไป  แล้วเปิดประตูลงจากรถ  ผมยืนดูพี่ภีมขับรถออกไปจนลับสายตาถึงเดินเข้าบ้าน

"ใครมาส่งหรือกองทัพ" น้าจิวเดินลงมาจากชั้นบน  ผมหยุดชะงักหันมองตามเสียง

"อ๋อ พี่ภีมครับ"

"ภีม? ใช่คนที่อยู่บ้างเราหรือเปล่า" น้าจิวทำหน้าสงสัย

"ครับ" ผมยิ้มขำตอบออกไป

"อ้าว แล้วทำมั้ยไม่ชวนเข้ามาในบ้านก่อน" ผมส่ายหน้าเล็กน้อยใช้กับความใจดีของน้าจิว

"วันนี้มันดึกแล้วครับ เอาไว้คราวหน้าผมจะชวนให้นะ"

"จ้ะ เราเองก็นอนได้แล้วนะ"

"ครับ" พอผมพูดจบ  น้าจิวก็เดินขึ้นชั้นบนไป  ผมเดินไปนั่งลงตรงโซฟา  เอาแขนก่ายหน้าผากเหนื่อยๆ


ทุกอย่างตั้งแต่ไอ้นาวินความจำเสื่อม ทุกอย่างที่ผมเจอมันเหนื่อย



นาวิน

ผมหงุดหงิด  ทำไมผมถึงหงุดหงิดที่เห็นไอ้กองทัพคุยแบบสนิทกับคนอื่น  ข้างในมันร้อนเป็นไฟ  ร่างกายอยากเข้าไปกระชากมันออกมา!

"พี่นาวินเป็นอะไรไปครับ ทำไมถึงดูหงุดหงิดจัง" ข้าวเจ้าเข้ามาอ่อนผมอย่างทุกที  แต่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์อยากให้ข้าวเจ้าอ่อน

"ข้าวเจ้า พี่อยากอยู่คนเดียวสักพัก ข้าวเจ้าไปนอนก่อนไป" ผมบอกข้าวเจ้าพยายามกดอารมณ์คุกรุ่นเอาไว้

"แต่ข้าวเจ้าอยากอยู่"

"ข้าวเจ้า! พี่บอกให้ไปนอนก่อนไง!" ผมตะคอกใส่ข้าวเจ้า  จนข้าวเจ้ารู้สึกกลัวแล้วยอมเข้าห้องนอนดีๆ

ผมนั่งมองออกไปบนท้องฟ้าด้วยความรู้สึกสับสน  ถึงผมจะอยู่กับข้าวเจ้า  แต่มันกับรู้สึกไม่ใช่  เหมือนขาดอะไรในชีวิตผมไปสักอย่าง ผมไม่เข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เลย




เช้าวันนี้ผมอาบน้ำแต่งตัวตามปกติ  หลังจากแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องนอน  ส่วนข้าวเจ้ากำลังอาบน้ำแต่งตัวอยู่

ผมหยุดชะงักแล้วหันมองห้องที่ไอ้กองทัพเคยนอน  อยู่ความรู้สึกคุ้นเคยทำให้ผมต้องก้าวเดินไปที่ห้องมัน

แกร็ก...  ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง  กลิ้นอายของไอ้กองทัพยังคงอยู่ในห้อง  มันเติมเต็มความรู้สึกบ้างอย่างที่มันขาดไป บ้างอย่างที่ผมลืม...




กองทัพ


Rrrr...  เสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่บนเตียงทำให้ผมต้องรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำเพื่อรับสาย

"ว่าไง"

["ไอ้กองทัพมึงเสร็จยังว่ะ กูรอมึงอยู่หน้าบ้านเนี่ย!"] ผมยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูเพราะเสียงของไอ้ซิว  แล้วเดินไปตรงหน้าด ต่างห้องเพื่อดูว่ามันพูดจริงรึเปล่า

"มึงมาทำไรหน้าบ้านกูว่ะ" ผมถามมันกลับไปอย่างงงๆ  เห็นสีหน้าไอ้ซิวทำท่าไม่พอใจแล้วก็ขำดี

["กูมารับหมาครับสัส!"] ไอ้ซิวตะคอกใส่โทรศัพท์ด้วยหน้าตาบูดบึ้ง

"เป็นไรว่ะ ไอ้เป้ไปมีกิ๊กหรอ?" ผมแกล้งถามมันไปขำๆ  แต่ปลายกับเงียบไม่ตอบอะไรกลับมา

"เดี๋ยวกูรีบแต่งตัวแป๊ป" พูดจบผมก็ตัดสายมันทิ้งแล้วรีบแต่งตัว

พอเดินลงมาหา  ไอ้ซิวมันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"เป็นไรว่ะ" ผมเดินไปตบไหล่มัน2-3ครั้ง

"ทำไมว่ะ นิสัยกูก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว ทำไมมันถึงบอกว่าจะพอกับกูแล้ว" ไอ้ซิวทำหน้าจะร้องไห้  มีน้ำตาครอเบ้า  แต่มันก็ยกมือขึ้นมาเช็ดไม่ให้ไหล

"ฮึก... มันไม่กลับคอนโดมา2วันแล้ว" น้ำเสียงสั่นๆทำให้ผมอดสงสารมันไม่ได้  แต่นิสัยรักสนุกของมันจนไม่สนว่าไอ้เป้มันจะรู้สึกยังไง  คงทำให้ไอ้เป้มันเหนื่อยเลยอยากพัก

"มึงไม่ต้องคิดมาก ไอ้เป้มันรักมึงจะตาย มันไม่ทิ้งมึงไว้คนเดียวนานหรอก เพราะเดี๋ยวมึงไปแรดอีก" พอผมพูดจบ  ไอ้ซิวหันหน้ามามองตาขวางใส่

"มึงก็พูดได้ดิ ไอ้นาวินมันไปทีเมียใหม่เป็นไอ้น้องรหัสมึงแล้วนิ..." ไอ้ซิวรีบยกมือปิดปากตัวเอง  ผมยืนนิ่งไม่พูดอะไร  เพราะที่ไอ้ซิวพูดเป็นเรื่องจริงที่ผมปติเสธไม่ได้

"กูขอโทษ... กูไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่เป็นไร เพราะมันเป็นเรื่จริง" ผมตอบมันไปด้วยเสียงแห้งๆ  แล้วมองไปทางบ้านไอ้นาวินที่มีความทรงจำสมัยเด็กอยู่


ดอกกุหลาบสีขาว



ผมกับไอ้ซิวขันรถมาถึงมหาวิทยาลัยเกือบถึงเวลาเรียน  เพราะไอ้ซิวมัวแต่ร้องไห้เรื่องไอ้เป้  พอมาถึงก็เห็นพวกมันนั่งกันอยู่ครบทีม  จะมีที่แปลกมาก็ข้าวเจ้านี่แหละ

"ไอ้เป้ เมียมึงมาร้องไห้กับกูแต่เช้าเลย โคตรน่ารำคาญ" มาถึงผมก็บ่นใส่ไอ้เป้ทันที  ไอ้เป้ทำแค่ถอดหูฟังออกมาฟังผมบ่นแล้วกลับไปฟังเพลงต่อ  ส่วนไอ้ซิวทำหน้าบูดกระแทกก้นลงนั่งอย่างแรง  ทำให้พวกเพื่อนมองหน้ากันอย่างงงๆ

ส่วนไอ้นาวินก็นั่งจ้องผมไม่ว่างสายตา  ผมรู้แต่ทำเป็นไม่รู้ว่าถูกมันจ้องอยู่

"ขึ้นเรียนกันเถอะ" ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินไปทางอาคารเรียนโดยไม่รอพวกมัน


ผมแค่อยากไปให้ไกลจากตรงนี้

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง  พวกผมพากันเดินมากินข้าวในโรงอาหาร

"พี่นาวิน!" เสียงข้าวเจ้าเรียกชื่อไอ้นาวินดังลั่นโรงอาหารจนทุกคนต้องหันมามอง

"วันนี้ข้าวเจ้าขอกินข้าวด้วยนะครับ" ข้าวเจ้าพูดไปก็ยิ้มไป  มือบางเกาะแขนเกร็งไม่ห่าง

"โธ่... ไอ้นาวิน กูนี่โคตรสงสารมึงเลยที่มีลิงมาเกาะติดมึงทุกลมหายใจแบบนี้" อยู่ๆไอ้ซิวก็พูดขึ้นมาลอยๆ  ทำให้ข้าวเจ้าไม่พอใจหันไปมองมันตาเขียว

"ผมแค่หวงแฟนผม กลัวว่าคนแถวนี้จะแย่งไป ไม่เหมือนพี่ที่...ผัวไม่เอา!" ข้าวเจ้าหันมาปรายตามองผม  ก่อนจะหันไปพูดกับไอ้ซิวพลางยกยิ้มเย้ยหยัน  พอไอ้ซิวได้ยินแบบนั้นก็เลือดขึ้นหน้า  ยกเท้าถีบเข้าไปเต็มๆท้องข้าวเจ้า  จนไอ้นาวินเกือบรับไม่ทัน

ผมรีบเข้าไปดึงไอ้ซิวไว้เพราะกลัวเรื่องมันจะใหญ่กว่านี้

"มึงพูดใหม่อีกทีดิ! ไอ้เด็กเวนอย่ามาปีนเกลียวกู! คนที่แย่งแฟนคนอื่นมันคือมึง! ส่วนมึงนอกจากความจำเสื่อมแล้วยังเสือกโง่!" ไอ้ซิวใส่อารมณ์คุกรุ่นเต็มที  แถมด่าไอ้นาวินไปด้วย

"อะไรของมึงไอ้ซิว! กูอยู่ของกูดีๆเสือกมาด่ากู มึงเอาเมียมึงออกไปเลยไอ้เป้ ก่อนที่กูจะกระทีบมัน" ไอ้นาวินพูดใส่อารมณ์เหมือนกัน  มันดึงข้าวเจ้าเข้ามากอดปกป้อง  ผมมองด้วยสายตา...โคตรเจ็บปวด

"มึงมานี่!" ไอ้เป้ขึ้นเสียงใส่ไอ้ซิว  แล้วลากไอ้ซิวที่ไม่ยอมเดินตามมันไปดีๆออกจากโรงอาหาร  เหลือเพียงผมไอ้นาวินข้าวเจ้า  ไอ้แม็คม่ากับไอ้เน็ค

"พี่นาวินข้าวเจ้าเจ็บ" ข้าวเจ้าอ้อนไอ้นาวิน  ส่วนไอ้นาวินก็ดูเป็นห่วงข้าวเจ้าน่าดู  ผมเลยเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้น

"ไอ้กองทัพมึงเป็นอะไรว่ะ" ระหว่างที่เดินออกมาจากโรงอาหาร  ผมก็เดินสวนกับไอ้นิคที่พึ่งไปรับรถไฟจากคณะ

"พี่กองทัพร้องไห้ทำไมครับ เกิดอะไรขึ้น" รถไฟถามผมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง  ผมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาพลางส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร

"พอกันที!" ไอ้นิคพูดจบก็เดินตรงไปหาไอ้นาวิน  มือหนากระชากคอเสื้อนักศึกษาอย่างแรง

"มึงเลิกโง่ได้แล้ว! เมื่อไหร่มึงจะตาสว่างสักที! ว่าข้าวเจ้าไม่ใช่เมียมึง! คนที่มึงรักคือกองทัพ ส่วนข้าวเจ้าแค่สวมรอยเป็นไอ้กองทัพ! คนที่ดูแลมึงตลอดที่มึงหลับไปคือไอ้กองทัพ! ไม่ใช่ข้าวเจ้า!" ไอ้นิคพูดด้วยอารมณ์คุกรุ่นเต็มที่  ไอ้นาวินปัดมือไอ้นิคออกจากคอเสื้อ

"พวกมึงนั้นแหละเลิกพูดใส่ร้ายข้าวเจ้าสักที กูรักข้าวเจ้า! ไม่ว่าพวกมึฝจะเห็นด้วยหรือไม่ แล้วก็เลิกพูดว่าข้าวเจ้าแย่งกูมาจากไอ้กองทัพ..." ไอ้นาวินเว้นช่องว่างไว้แล้วหันมามองผม

"ส่วนมึงก็เลิกมโนสักทีว่ากูเป็นผัวมึง! กูไม่มีวันเอาเพื่อนทำเมีย!" ผมนิ่งกับคำที่มันบอก  เหมือนมีใครมาบีบหัวใจผมให้ตายช้าๆ  ทั้งสายตาเย็นชาแหละน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ามันขยัดแขยงผมมาขนาดไหน

"ไอ้นาวิน!" ปึก!  ไอ้นิคทนไม่ไว้ที่ไอ้นาวินพูดแบบนั้น  มันตรงเข้าไปต่อยหน้าไอ้นาวินจนเลือดออก

"พี่นาวิน!" ข้าวเจ้ารีบเข้าไปประคองไอ้นาวินไว้  มันลุกขึ้นมายกหลังมือเช็ดเลืดตรงมุมปาก  แล้วพุ่งใส่ไอ้นิค  ปึก! ตุบ!

ทั้ง2คนต่างปล่อยหมัดใส่กันไม่มีใครออมแรง  จนพวกผมต้องเข้าไปห้าม

"ไอ้นาวินหยุด!" ผมเข้าไปดึงตัวไอ้นาวินไว้  ไอ้นิครถไฟดึงไอ้นิคไว้โดยมีไอ้เน็คช่วย

"ปล่อยกู! กูขยัดแขยงมึง" ไอ้นาวินหันมาสะบัดมือผมออกจากแขนมันแล้วตะคอกใส่  ผมได้แต่ยืนเงียบด้วยความรู้สึกเจ็บที่อกจนหายใจไม่ออก

"พี่นาวินไม่เป็นอะไรนะ" ข้าวเจ้าเข้าไปดูแผลตรงมุมปากไอ้นาวิน  ซึ่งมันก็ยอมให้ข้าวเจ้าดูดีๆ


...ผมอยากไปจากที่นี่ ฮึก...

ผมค่อยๆเดินหันหลังออกจากตรงนั้นช้าๆ  น้ำตาไหลลงอาบแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า


นี่ผมต้องเจ็บเพราะมันอีกนานแค่ไหน... ถึงจะได้มีความสุขสักที



++++++++++++++++++

ม้ายยย แมวดำขอโทษ😿 เค้าไม่อยากเขียนให้พี่กองทัพเสียจายยยเลย

ความคิดเห็น