ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 015...กูล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2561 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
015...กูล
แบบอักษร

หลังจากผ่านเหตุการณ์เสี่ยงทัวร์นรกฟรีแบบไม่มีตั๋วกลับจากอาหารของเมมฟิสโต้ในครั้งนั้นก็ผ่านมาได้หลายวันแล้วโดยมีอาไมม่อนเป็นผู้รับเคราะห์แทน ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะปกติสุขดีจนกระทั่งวันนี้..

ในห้องครัวของหอพักหลังจากจบสงครามชิงอาหารนั้นแทบเรียกได้ว่าเป็นการประชุมใหญ่เลยที่เดียวสำหรับครอบครัวซาตานของสามหนุ่ม และผู้คุมความประพฤติอย่างชูร่าที่ตอนนี้กำลังเถียงกันไปมากับยูกิโอะในหัวข้อ การให้นักเรียนเอ็กซ์โซซิสต์เข้าค่ายติวสอบ

..ซึ่งมันจะไม่เป็นอะไรเลยถ้าที่ที่จะมาเข้าค่ายกันมันไม่ใช่ที่นี่

ปัง!!

“จะให้พวกนักเรียนอ่อนประสบการณ์พวกนั้นมาเข้าค่ายในที่ๆมีเจ้าตัวอันตรายนี่อยู่เนี่ยนะ!? คิดบ้าอะไรอยู่ฮะเจ้าไฝสี่ตานี่!?”ชูร่าทุบโต๊ะตะโกนลั่นใส่หน้ายูกิโอะที่นั่งนิ่งรอให้เธออาละวาดเสร็จ ก่อนจะหันไปชี้หน้าคามินที่มองทั้งคู่เถียงกันอย่างไม่สะทกสะท้านแล้วพูดขึ้นแทรกยูกิโอะที่กำลังจะพูดกล่อมชูร่าอีกครั้ง

“ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า อย่าลืมสิว่าผู้อัญเชิญของฉันอย่างชิเอมิก็อยู่ด้วยน่ะ..แถมถ้าเอามาเข้าค่ายที่นี่ฉันก็จะคอยช่วยสอนอีกแรงได้ด้วยไง อีกอย่างก็รู้ๆกันอยู่ว่าฉันโดนกักบริเวณ ถ้าพวกรินไปกันหมดเธอเองก็ต้องไปด้วยเหมือนกันนะจริงมั้ย?”คามินถามพลางยิ้มบางให้ชูร่าที่ทำหน้าบูดบึ้งอย่างขัดใจ เพราะความจริงแล้วเธอเองก็ยังไม่ได้เปิดเผยตัวกับคนอื่นๆในชั้นเรียนว่าเป็นคนของวาติกัน..หรืออีกนัยนึงก็คือเธอยังถือเป็นนักเรียนของที่นี่ซึ่งก็ต้องไปเข้าค่ายด้วยนั่นเอง

แต่เพราะมีหน้าที่จับตาดูคามิน ถ้าเธอไปคามินก็ต้องอยู่ที่นี่คนเดียวโดยไม่มีคนคุม นอกจากนี้แล้วยังไม่มีอะไรมารับประกันว่าปีศาจตรงหน้าจะไม่แอบหนีออกไปสร้างเรื่องด้วย

“..แล้วว่าไงล่ะ ทีนี้จะยอมให้ยูกิโอะพานักเรียนมาเข้าค่ายที่นี่ได้รึยัง?”คามินถามพลางยิ้มบางอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรส่งให้ชูร่าที่นั่งกัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจมองค้อนกลับมาจนเขาต้องแอบกลั้นขำกับท่าทางข่มขู่ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรซักเท่าไหร่นักนั้น

“เฮอะ..ก็ไม่มีทางเลือกแล้วนี่”ชูร่ากระแทกเสียงอย่างหงุดหงิดที่เถียงแพ้ก่อนจะลุกเดินออกไปท่ามกลางรอยยิ้มของคามิน และยูกิโอะที่มองตามไปพลางถอนหายใจเบาๆที่เรื่องทั้งหมดจบลงด้วยดีโดยมีรินที่ยังดูไม่ค่อยเข้าใจอะไรนั่งกินไอติมดูเฉยๆ พลางส่งขนมให้คุโระ ปีศาจแมวตัวเล็กที่เคยเป็นคู่สัญญาของชีโร่พ่อของเขามาก่อนไปเรื่อยๆเท่านั้น




หลังจากตกลงกันได้เพียงวันเดียวยูกิโอะก็พาเหล่านักเรียนเอ็กซ์โซซิสต์ขนของมาที่หอพักท่ามกลางสายตาไม่พอใจของชูร่าที่ต้องแสร้งขนของเข้ามาด้วย รวมถึงอิซึโมะที่มองไปที่หอพักซึ่งดูเก่าโทรมอย่างเหยียดๆตามนิสัย หรือชิเอมิที่ยืนยิ้มโบกมือมาให้อย่างร่าเริง แต่ที่ขาดไม่ได้คงจะเป็นสายตาหวาดกลัวที่มองมาที่คามิน

แหงล่ะ..บุตรแห่งซาตานยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน ถ้าใครไม่กลัวคงต้องกลับไปเช็คสมองใหม่แล้วล่ะ

“เข้ามาสิ ฉันไม่กัดหรอกนะ”คามินส่งยิ้มบางให้พลางพยักเพยิดหน้าไปทางประตูแล้วเดินนำเข้าไปก่อน โดยที่มีเหล่านักเรียนค่อยๆทยอยกันเดินตามมาห่างๆเหมือนจะรักษาระยะห่างเอาไว้ในระยะที่ปลอดภัยมากพอที่จะโต้กลับได้หากถูกโจมตีขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

..แต่นั่นก็ไม่ได้รวมถึงผู้อัญเชิญของเขาอย่างชิเอมิอ่ะนะ แถมยังพ่วงด้วยการจูงมือลากอิซึโมะมาด้วยกันอีกต่างหาก

“คามิน!!”ชิเอมิร้องเรียกเสียงดังจนเขาต้องหยุดแล้วหันกลับไปมอง แต่ยังไม่ทันที่จะหันกลับไปเต็มตัวชิเอมิก็โถมตัวเข้ากอดเขาซะก่อนจนเซไปพักนึง ก่อนจะโดนเขาเอามือขยี้ผมเข้าให้อย่างหมันเขี้ยว

“หวาๆๆ เล่นแบบนี้อีกแล้วนะคามิน!!”ชิเอมิโวยลั่นแล้วรีบผลักเขาออกจากตัวทันที ซึ่งเขาก็ยอมถอยออกมาพลางมองชิเอมิที่ยืนจัดผมตัวเองอยู่ยิ้มๆซักพักแล้วหันไปหานักเรียนคนอื่นแล้วเริ่มพูดอีกครั้ง

“อ่า..ตามมาทางนี้สิ ฉันจะพาเอาของไปเก็บแล้วค่อยลงไปหายูกิโอะนะ”ว่าแล้วเขาก็เดินนำไปอีกครั้งโดยทีมีชิเอมิโดนคล้องคอเดินคุยกันไปตามทาง พ่วงมาด้วยอิซึโมะที่โดนชิเอมิจูงมือให้มาเดินด้วยกันแบบไม่ยอมปล่อย

อ่า..รู้สึกว่าที่นี่จะเป็นสนามทดสอบเอสไควเยอร์ด้วยนี่ จะช่วยดีรึเปล่านะ*?*



ตอนนี้บรรยากาศในห้องกว้างแห่งนึงในหอพักกำลังกดดันอย่างถึงที่สุด ส่วนสาเหตุก็คือยูกิโอะในชุดแบบเต็มยศของเอ็กซ์โซซิสต์สีดำสนิทซึ่งกำลังจ้องมองนักเรียนที่นั่งพับเพียบโดยมีปีศาจหินทับอยู่นั่นเอง

“บทลงโทษของพวกคุณก็คือการนั่งอยู่ตรงนี้และทบทวนความผิดของตัวเองไปจนกว่าผมจะกลับมาครับ อ้อแล้วก็..อย่าทะเลาะกันอีกล่ะครับ จำเอาไว้ให้ดีว่าเอ็กซ์โซซิสต์น่ะสู้คนเดียวไม่ได้ การมีทีมเวิร์คน่ะสำคัญที่สุดนะครับ”ว่าจบยูกิโอะก็ปรายตามองทุกคนอีกครั้งก่อนจะหันไปหาคามินที่ยืนพิงกำแพงมองมายิ้มๆแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

“ฝากดูพวกเขาด้วยนะครับ”พูดจบยูกิโอะก็เดินออกจากห้องไปก่อนที่เสียงล็อกประตูจะดังตามมา ซึ่งเมื่อแน่ใจว่ายูกิโอะไปไกลแล้วทั้งบง และอิซึโมะก็เริ่มเปิดฉากทะเลาะกันอีกครั้ง

“เชอะ..เพราะนายแท้ๆเลยฉันถึงได้ถูกลงโทษ!!”อิซึโมะกระแทกเสียงใส่บงที่นั่งถัดจากเธอไปโดยมีรินนั่งคั่นกลางอยู่ทันที ซึ่งบงเองก็กระแทกเสียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้กลับไปเช่นเดียวกัน

“มันเป็นเพราะเธอต่างหากล่ะยัยคิ้วกลมนี่ ถ้าเธอไม่หาเรื่องฉันก่อนพวกเราก็ไม่ต้องมาโดนลงโทษอย่างนี้หรอกน่า!!”บงตอกกลับพลางทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาได้จริงๆหินที่กดทับอยู่บนตักก็หนักเพิ่มขึ้นอีกจนเขาต้องล้มลงไปนั่งพับเพียบอีกครั้ง

“โอ้ย!! หนักเป็นบ้า”บงเริ่มกระแทกเสียงอย่างหัวเสียมากขึ้นไปอีกและยังมีท่าทีจะหนักขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยของอิซึโมะที่อยู่ไม่ไกล

“เจ้าโง่เอ๊ย!! หินนี่น่ะเป็นปีศาจที่ทุกครั้งที่เราขยับหรือพยายามลุกขึ้นมันจะหนักขึ้นเรื่อยๆ พยายามไปก็เสียเวลาเปล่าน่า”

“ห..หนอย ยัยคิ้วกลมนี่!!”

..และการทะเลาะของทั้งสองคนก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนเพื่อนในชั้นเรียนเริ่มจะออกปากห้ามไม่ให้ทะเลาะกันไปมากกว่านี้ แน่นอนว่ามันต้องไม่จบง่ายๆอยู่แล้วพวกเขาถึงต้องใช้เวลาไปอีกพักใหญ่เพื่อไม่ให้อิซึโมะพูดจายั่วโมโหบงไปมากกว่านี้ รวมถึงกันไม่ให้บงเกิดลุกขึ้นมาแล้วไปต่อยอิซึโมะเข้าจริงๆแบบเดียวกับเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนต้องมาโดนลงโทษพร้อมกันอย่างนี้

ถ้าถามว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น?

อ้อ..ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่อิซึโมะไปพูดจาดูถูกวัดของบงเข้าจนถูกกระชากคอเสื้อและเกือบโดนต่อยเท่านั้นเอง

จากนั้นก็อย่างที่เห็น..โดนลงโทษจนมานั่งทะเลาะกันต่อทั้งอย่างนี้นี่แหละ

ตู้ม!! โครม!?

หลังจากที่เรื่องทุกอย่างเริ่มสงบลงแล้วอยู่ๆประตูห้องที่ล็อกอยู่ก็ถูกอะไรบางอย่างกระแทกจนกระเด็นกลับเข้ามาในห้องอย่างแรงจนฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว

“อ..แค่ก!! นี่มันอะไรน่ะ?”

“เกิดบ้าอะไรเนี่ย!?”

“มีใครเป็นอะไรรึเปล่า?”

“แค่ก แค่ก..ผมไม่เป็นไรครับ ว่าแต่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่น่ะครับ?”

เสียงสอบถามของทุกคนดังกันระงมทันทีที่เริ่มตั้งสติได้ ซึ่งไม่นานนักคำตอบนั้นก็ปรากฏออกมาในที่สุด แน่นอนว่าถ้าเลือกได้พวกเขาคงไม่อยากให้มันปรากฏออกมาแน่

ร่างหนาที่สูงกว่าสองเมตรเดินลากเท้าเข้ามาภายในห้องอย่างเชื่องช้าพลางส่งเสียงครวญครางไม่ได้สรรพ ผิวหนังหยาบกร้านสีเข้มที่มีรอยเย็บกระจายอยู่ทั่วทั้งตัว และกลิ่นเหม็นเน่าที่ลอยปะปนมาในอากาศ

เพียงแค่นี้พวกเขาก็รู้แล้วว่ามันคือตัวอะไร

“กูล!!?”




# ขอโทษด้วยนะคะที่มาซะดึกเลย—แถมยังเอามาลงไม่ครบด้วย—มีแค่ 4 ตอนเอง

ขอสารภาพว่ายังแต่งตอนที่ 5 ไม่เสร็จเลยคะ—ฝนตกหนักมากใช้คอมไม่ค่อยได้เลย//ร้องไห้

เอาเป็นตอนที่ 5 จะมาคืนพรุ่งนี้นะคะ//ส่งสายตาขอร้องอ้อนวอน—เรายังไม่อยากโดนฟ้าผ่าตาย--เห็นใจเราด้วยเถอะนะคะ//ว่าแล้วก็ร้องไห้อีกรอบ

ความคิดเห็น