ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

013...ไงน้องชาย..ท่านพ่อให้มาตามตัวกลับบ้านแน่ะ

ชื่อตอน : 013...ไงน้องชาย..ท่านพ่อให้มาตามตัวกลับบ้านแน่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2561 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
013...ไงน้องชาย..ท่านพ่อให้มาตามตัวกลับบ้านแน่ะ
แบบอักษร

ตอนนี้ชิเอมิกำลังมึนงงอย่างถึงที่สุด นี่ไม่ใช่คำเปรียบเปรยหรืออะไรแต่ว่าตอนนี้เธอกำลังมึนงงจริงๆ ถ้าหากจะให้ไล่เรียงลำดับเหตุการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นในช่วงนี้จนทำให้เธอมาอยู่ ณ จุดๆนี้ได้คงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่วันที่คุณยายเสีย

ช่วงแรกๆที่คุณยายเสียนั้นเธอเสียใจมาก ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะว่าชีวิตของเธอมีเพียงแค่คุณยาย และคุณแม่ทำให้ทั้งคู่เป็นเหมือนโลกทั้งใบ พอมาสูญเสียไปโดยที่ตัวเองเป็นต้นเหตุแบบนั้นก็เลยเคว้งจนทำอะไรไม่ถูก

แต่พอคิดจะทำสัญญากับปีศาจดอกไม้เพื่อดูแลสวนของคุณยายต่อไปเพื่อหนีความรู้สึกผิดก็กลายเป็นว่าอยู่ดีๆดันมาเจอบุตรแห่งซาตานที่มาขอทำสัญญาด้วยแบบงงๆซะอย่างนั้น

หลังจากทำสัญญาเสร็จทุกอย่างก็ดูเหมือนจะสงบลงไปได้พักนึง (ถ้าหากไม่นับเรื่องที่บุตรแห่งซาตานที่ว่าพยายามรดน้ำต้นไม้เธอจนแทบเฉาตาย และถอนสมุนไพรของเธอซะจนหมดแปลง) ก่อนจะพาเธอไปหาคนที่เขาเรียกว่าพี่ชายซึ่งเป็นผู้อำนวยการของโรงเรียนเซย์จูจิและให้เธอเข้าเรียนเพื่อเป็นเอ็กซ์โซซิสต์

นี่เป็นเหตุการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

..ซึ่งนั่นก็เป็นสาเหตุของการที่เธอต้องมายืนรวมกลุ่มกันกับพวกริน และเพื่อนๆอีกหลายคนที่หน้าชั้นเรียนโดยมีอาจารย์หน้าตาหน้ากลัวคนหนึ่งคอยสอนการอัญเชิญให้อยู่

“เอาล่ะ วันนี้เราจะมาทดสอบกันว่ามีใครในชั้นเรียนเอ็กซ์โซซิสต์นี้บ้างที่มีพรสวรรค์ในการเป็นเทเมอร์(นักอัญเชิญ)”พูดจบนิวเฮาส์ หนึ่งในอาจารย์ของชั้นเรียนเอ็กซ์โซซิสต์ก็เอามีดกรีดมือตัวเองเป็นทางยาวเพื่อหยดเลือดลงไปบนวงเวทย์ที่เขียนเตรียมเอาไว้บนพื้นหน้าชั้นเรียนทันทีท่ามกลางสายตาของนักเรียนแทบทุกคนที่พากันมองมาอย่างสนใจ รวมถึงชิเอมิที่แอบทำหน้าแหยงๆกับการกรีดมือของอาจารย์เองก็หันไปมองอย่างสนใจเช่นเดียวกัน

วูบ!!

พลังเวทย์จากวงเวทย์แตกตัวกระจายไปทั่วทั้งห้องก่อนจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้งจนออกมาเป็นรูปลักษณ์ของหมาป่าสีดำสนิทที่มีรอยเย็บหยาบๆทั่วทั้งตัวกลางวงเวทย์ ก่อนที่มันจะส่งเสียงคำรามออกมาเบาๆเมื่อมองไปรอบตัวซึ่งถูกล้อมเอาไว้ด้วยนักเรียนแล้วหันไปคลอเคลียกับนิวเฮาส์ที่เป็นคนอัญเชิญมันออกมา

กรร..กรร

“อ่า..ก็ตามที่เห็น นี่เป็นวงเวทย์พื้นฐานในการอัญเชิญปีศาจออกมาสำหรับเทเมอร์ ในการอัญเชิญโดยไม่ให้ถูกปีศาจที่เรียกออกมาต่อต้าน หรือหันมาโจมตีมาที่เรานั้นก็มีเพียงวิธีง่ายๆวิธีเดียวนั่นคืออย่ากลัว”

“..ทันทีที่รู้สึกกลัวปีศาจที่เราเรียกมาจะสัมผัสได้ถึงมัน และก็อย่างที่ทุกคนคงจะรู้กันดีอยู่แล้วว่าปีศาจนั้นเกลียดความอ่อนแอ ทันทีที่กลัวมันจะฆ่าพวกเธอ เพราะฉะนั้นฉันแนะนำให้ใช้กระดาษในการเรียกปีศาจออกมา ถ้าหากพวกนั้นมีท่าทีเป็นอันตรายกับตัวพวกเธอ หรือคนรอบข้างล่ะก็..”พูดมาถึงตรงนี้นิวเฮาส์ก็หยุดพูดไปพลางกวาดสายตามองปฏิกริยาของนักเรียนทุกคนอย่างเงียบๆก่อนจะกลับมาอธิบายต่ออีกครั้ง

“..จงทำลายกระดาษแผ่นนั้นซะ เพราะนั่นคือสื่ออัญเชิญ ขอแค่ไม่มีสื่ออัญเชิญพวกปีศาจก็จะไม่สามารถอยู่ที่อัชชานี่ได้และสลายไปเอง”นิวเฮาส์อธิบายยาวเหยียดพลางไล่มองหน้าของนักเรียนในชั้นไปที่ละคนอย่างช้าๆ ซึ่งทุกคนเองก็มีท่าทีแตกต่างกันออกไปเมื่อได้เห็นการอัญเชิญนี่

โอคุมุระ ริน..ที่ทำตาเป็นประกายเหมือนกับเจอของเล่นที่ถูกใจ

โมริยาม่า ชิเอมิ..ที่ยืนมองหน้ายุ่งเหมือนกำลังคิดอะไรซักอย่างไม่ตกก่อนซักพักจะทำหน้าเหมือนปลงได้แล้วหันไปมองคนอื่นที่อยู่รอบๆแทน

คามิกิ อิซึโมะ..ที่กระตุกยิ้มมุมปากพลางมองไปที่คนอื่นอย่างเหยียดๆ

สึงุโระ ริวจิ(บง)..ที่ยืนหน้าเครียดจริงจังจ้องมองปีศาจที่ถูกอัญเชิญมาไม่วางตาจนเพื่อนที่อยู่ข้างๆอย่างชิมะต้องสะกิดเตือน

ชิมะ..ที่ยืนยิ้มมองไปที่ปีศาจอัญเชิญอย่างสนใจ

โคเนโกะมารุ..ที่ยืนหลบหลังบงและชิมะที่โผล่หน้ามามองเป็นระยะๆเหมือนกลัวว่าถ้าเผลอจะถูกพุ่งเข้าใส่

คิริงาคุเระ ชูร่า..ที่นั่งกอดอกนิ่ง หลับไปอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรกับเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งเอาแต่เล่นตุ๊กตาจนไม่สนใจอะไรเช่นเดียวกัน

เมื่อมองไล่ไปจนครบทุกคนแล้วนิวเฮาส์ก็เอากระดาษที่เขียนวงเวทย์อัญเชิญพื้นฐานอย่างง่าย ซึ่งเป็นเพียงวงเวทย์กลมๆที่มีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกอยู่ขึ้นมาแล้วส่งให้นักเรียนทุกคนในห้องพลางบอกวิธีการใช้ซึ่งก็เป็นเพียงหยดเลือดลงในวงเวทย์นั้นแล้วคิดถึงรูปแบบของปีศาจที่อยากได้ขึ้นมาเท่านั้น

“ข้าขอบังอาจ..เอ่ยนามเทพอินาริ!!”อิซึโมะเป็นคนเริ่มอัญเชิญเป็นคนแรกเมื่อได้รับกระดาษอัญเชิญ ซึ่งสิ่งที่เธอเรียกออกมาก็คือจิ้งจอกขาวสองตัวที่กระโดดออกจากกระดาษมายืนขนาบข้างเธออย่างเรียบร้อยตามด้วยคำชมของนิวเฮาส์นิดหน่อย

..การอัญเชิญยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะมีใครสามารถอัญเชิญมาได้สำเร็จอีกนอกจากอิซึโมะที่กำลังยิ้มเหยียดส่งให้กับพวกของบงที่ไม่สามารถอัญเชิญอะไรออกมาได้อย่างเยาะเย้ยจนบงแทบจะลุกมาคว้าคอเสื้ออิซึโมะไปต่อยถ้าไม่มีชิมะ  กับโคเนโกะมารุคอยห้าม

เป็นเพียงแค่ความวุ่นวายเล็กๆของเด็กที่ทะเลาะกันไปตามประสา เมื่อคนนึงทำได้และถูกชมในขณะที่อีกคนไม่สามารถทำได้

..จนกระทั่งมาถึงตาของชิเอมิ

วูบ..พรึ่บ!!?

ทันทีที่เลือดของชิเอมิสัมผัสกับกระดาษ วงเวทย์พื้นฐานที่ไม่มีอะไรนอกจากวงกลมและสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกก็เริ่มเปลี่ยนไป..มันมีอักขระเวทย์ชั้นสูงมากมายผุดขึ้นมาจนเต็มแผ่นกระดาษก่อนที่กระดาษแผ่นนั้นจะลุกไหม้ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง

แน่นอนว่าถ้าเป็นเพียงเปลวเพลิงธรรมดาพวกเขาคงไม่ตะลึงกันขนาดนี้..แต่เปลวเพลิงที่แผดเผากระดาษแผ่นนั้นกลับเป็นสีฟ้า

..เปลวเพลิงของซาตาน

ท่ามกลางเปลวเพลิงนั้นร่างของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมและดวงตาสีอำพันลึกลับได้ก้าวออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวและกางเกงสแลคสีดำที่มีเปลวเพลิงสีฟ้าลุกไหม้ไหวระริกไปตามแรงที่ก้าวเดิน

“อ่า..เรียกฉันมาทำไมกันล่ะเนี่ยชิเอมิ?”คามินถามพลางยิ้มบางให้ชิเอมิที่กำลังทำหน้าตาเหมือนกับปลงกับอะไรซักอย่างอยู่ตรงหน้า โดยที่ทำเมินคนอื่นๆในห้องนี้ไปอย่างสมบูรณ์แบบแม้ว่าคนอื่นที่ว่านี่จะหันอาวุธในมือเข้าหาเขาพร้อมกับการเริ่มร่ายบทสวดขับไล่ปีศาจใส่ก็ตาม

“อย่ามาทำให้คนอื่นเขาตกใจสิคามิน ทำไมถึงชอบแกล้งคนอื่นนักล่ะ?”ชิเอมิถามพลางพองแก้มขึ้นมาอย่างโกรธๆที่เหมือนคนตรงหน้าจะจงใจหาเรื่องให้เธอโดนไล่ออกจากโรงเรียนตั้งแต่วันแรกทั้งที่ตัวเองก็เป็นคนให้เธอเข้ามาเรียนที่นี่เอง

“ฉันก็ไม่ได้แกล้งอะไรนี่..อ่ะ!! นี่ของขวัญเข้าเรียนวันแรกนะ”ว่าแล้วคามินก็ส่งปีศาจต้นไม้ตัวเล็กน่ารักขนาดเท่าฝ่ามือไปให้ชิเอมิที่แม้ว่าจะยังเคืองอยู่นิดๆแต่ก็ยื่นมือมารับแต่โดยดีพร้อมกับขอบคุณเบาๆแล้วหันไปตั้งชื่อให้ปีศาจน้อยในมือแทนโดยที่เผลอเมินเพื่อนร่วมชั้นไปอีกคน เพราะมัวแต่สนใจ นี่จัง ของเธออยู่

ส่วนทางด้านคามินเองก็หันไปหารินที่ทำท่าจับดาบในมือแน่นเตรียมตัวพร้อมจะชักคุริคาระออกมาฟันเขาตลอดเวลาหากมีท่าทีจะโจมตีขึ้นมา แล้วค่อยๆเดินเข้าหาทีละก้าวโดยที่ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาขวางทางแม้แต่นิวเฮาส์เองก็ตาม

จนกระทั่งไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของรินที่กำลังมองมาที่เขาด้วยอารมณ์อันหลากหลายซึ่งมีทั้งความหวาดกลัว ความโกรธ และความแค้นที่ส่องประกายออกมาจนแทบเก็บเอาไว้ไม่อยู่

ถ้าให้เดาพวกนี้คงคิดว่าเราเป็นซาตานล่ะมั้ง

..แต่เสียใจด้วย

“ไงน้องชาย..ท่านพ่อให้มาตามตัวกลับบ้านแน่ะ”

พอดีว่าเป็นแค่พี่ชายอ่ะนะ

ความคิดเห็น