ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

ปัง!! ปัง!! ปัง!!


ว้าว~ เข้าเป้าทุกนัด 😏 นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้ออกมาฝึกต่อสู้แบบนี้ บางครั้งการอ่อนแอเกินไปก็อยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้หรอก สังคมทุกวันนี้ค่อนข้างจะเสื่อมโทรมขึ้นทุกวัน คนเราจึงต้องพัฒนาตัวเองไม่งั้นคงอยู่บนโลกที่โหดร้ายใบนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน !



"ฝีมือไม่เลวนี่ "

จะเรียกว่าครูฝึกก็ยังไงอยู่ เขาเปรียบเสมือนเพื่อนมากกว่าครูฝึกซะอีก


"ธรรมดา ซาราห์ซะอย่าง ^^ "

ฉันหันไปบอกกับเฟิร์ส เขาเป็นคนสอนยิงปืนให้ฉันเอง


"คิดว่าจะเลิกแล้วสะอีก ไม่เห็นตั้งนาน"

ขี้บ่น - -


"ไม่ว่าง วันนี้กลับก่อนนะ มีธุระต่ออะ "

ฉันเก็บของไปพูดไป


"หนีพ่อเธอมาซ้อมก็บอกเถอะ! "

เหอะ! รู้มาก ถ้าเกิดฉันไปบอกพ่อว่าจะมาฝึกยิงปืน พ่อคงได้หัวใจวายตายแน่นอน คนเรามันต้องมีอีกด้านของตัวเองเสมอ ฉันรักที่จะเป็นกุลสตรีแต่ก็รักในศิลปะการต่อสู้ทุกรูปแบบเหมือนกัน


"ก็คงงั้น 😊 "


"ขับรถมาเอง? "

ก็ต้องขับมาสิ


"ใช่ค่ะ ^^ ไปก่อนน้าาา เฟิร์สสุดหล่อ "

ฉันคิดว่าเฟิร์สคงจะเบื่อกับท่าทางบ้าบอของฉันเอามากๆ 555


"ขับรถดีๆละ!!! "

ชู่วววว! ฉันยกนิ้วชี้จรดปาก เมื่อไอครูฝึกบ้าตะโกนไล่หลัง


ปึก!! ตุ้บ!!!

โอ้ยยยย! เจ็บชะมัดดีนะใส่ผ้าใบมาไม่งั้นข้อเท้าฉันคงหักแหงๆ


"หัดดูทางซะบ้าง! "

ฉันเงยหน้าไปมองต้นตอของเสียง =^= หน้าตาก็ดี ไม่คิดจะช่วยพยุงฉันเลยหรือไง


"ขอโทษค่ะ "

เขายังคงยืนมองฉันอยู่ ฉันนั่งแหมะกับพื้นขนาดนี้ยังจะมองอีก



"ลุกขึ้น "

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดมากบอกเลย พูดออกมาทีฉันถึงกับสะดุ้ง


"เจ็บ "


"เห้ออ~. วุ่นวาย "

หมายความว่าไง? ฉันไปวุ่นวายกับเขาตอนไหน


"เร็วๆ ฉันรีบ! "

เขายื่นมือมาตรงหน้าของฉัน พร้อมกับออกคำสั่ง รีบนักก็ไปสิใครห้าม


"หมับ! อ๊ะ ปล่อยนะ โอ้ย!"

จู่ๆไอบ้านี่ก็กระชากฉันลุกขึ้นไม่มีความอ่อนโยนเอาสะเลย แรงกระชากทำให้ฉันถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขา หนำซ้ำข้อเท้ายังพลิกอีก ให้ได้แบบนี้สิ ! ปวดเข่าไม่พอ ยังต้องมาปวดข้อเท้าอีก


"โทษที "

เขายอมปล่อยฉันออกจากอ้อมกอด


"ไม่เป็นไรค่ะ "

พูดจบฉันก็เดินกระเผกๆ มาที่รถของตัวเอง ไม่น่าจอดรถไกลเลย แงงง~. พ่อขาแม่ขาซาราห์ปวดจังเลย


หมับ! พรึบ!!!


ตัวฉันลอยเคว้งในอากาศ ก่อนจะประทะกับแผงอกกว้าง ที่มีมือทั้งสองข้างช้อนตัวฉันอยู่


"ปล่อยนะ จะมาอุ้มทำไม พลั่ก! ตุบ! ตุบ! "

ฉันดิ้นจนเหนื่อยแต่คนที่ถือวิสาสะมาอุ้มฉันก็ยังคงเดินต่อไป ไม่พูดไม่จา จนเป็นฉันเองที่รู้สึกเกร็งไปทั้งตัวจนไม่กล้าแม่แต่จะหายใจ


"รถอยู่ไหน "

เขาก้มหน้าลงมาถาม จมูกโด่งเป็นสัน สายตาคมเหมือนดั่งนกเหยี่ยว พร้อมจะสยบเหยื่อทุกราย ให้ตายสิ ! นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย!


"เอ่อ..อยู่ชั้นล่างค่ะ "

ทำไมรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลยนะ ซาราห์เธอเป็นอะไรไป


"ทำไมไม่จอดที่นี่ เหอะ! เป็นผู้หญิงหัดระวังตัวบ้างสิ "

แล้วทำไมต้องมาว่าฉันด้วยละรู้จักกันงั้นหรอ


"แล้วเกี่ยวอะไรด้วย "

ไม่เคยเจอใครเหมือนตาบ้านี่มาก่อน เย็นชาชะมัด


"หึ ! 😏 ฉันเปลี่ยนใจละ "

อะไรของเขา เขาเดินย้อนกลับมาที่เดิม อ้าว! แต่รถฉันไม่ได้อยู่นี่นะ


"แต่รถ..."


"ไปรถฉัน ฉันแบกเธอลงไปชั้นล่างไม่ไหวหรอกนะ! ตัวหนักเป็นบ้า "

😱 ไอบ้า!! ไอผู้ชายหน้าตาย! ไอคนปากเสีย! ด่าในใจก็ได้ชิส์!!


"ปล่อย ! ฉันกลับของฉันเองได้ค่ะ "

ฉันดีดดิ้นตัวในอ้อมแขนของเขา แต่ขยับมากไม่ได้ข้อเท้าก็ปวด เข่าก็ปวด 😭


"อย่าอวดดี ! "

ปึก! ปัง!!!


เขายัดฉันเข้ามาในรถก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ฉันถอดรองเท้าออกแล้วนั่งบีบข้อเท้าตัวเอง ที่เริ่มจะบวมเป่งแล้วในตอนนี้


"บ้านอยู่ไหน "

พูดดีๆไม่เป็นหรือไง


"ไม่ได้อยู่ที่บ้านค่ะ อยู่คอนโด "

เขาจะหาว่าฉันให้ท่าหรือเปล่านะ นี่ก็มืดแล้วสิ มัวเเต่เถียงกับเขาจนลืมไปเลยว่ากี่โมงแล้ว ฝนก็ทำท่าจะตก อย่าตกเลยนะค่ะ ซาราห์ขอร้อง


"เดี๋ยวไปส่ง "


"ขอบคุณค่ะ "

เขานิ่งมาก เย็นเป็นน้ำแข็ง คนหรือเปล่าเนี่ย

ฉันนั่งนวดข้อเท้าตัวเองอยู่เบาะข้างคนขับ ไม่ได้สนใจคนขับแม้แต่น้อย กระเป๋าก็เอามาปิดประโปรงที่ใส่อยู่ เขาจะหาว่าฉันบ้าไหมนะ ที่ใส่ชุดนักศึกษามาฝึกยิงปืน ทำไงได้ละ แอบพ่อกับแม่มานิ


"พรึบ! มาทำอะไรที่สนาม "

เขาโยนเสื้อแจ็คเก็ตมาปิดที่กระโปรงของฉันก่อนจะถามขึ้น ^^ ทำไมหัวใจฉันเต้นแรงจัง


"มาฝึกค่ะ"

ปวดจัง! พรุ่งนี้คงไปเรียนไม่ไหวชัวร์


"ห้ะ!! มาฝึก! "

โอ้ยย~ จะเสียงดังทำไมค่ะ !


"ก็มาฝึกไง แค่ชุดไม่พร้อมไม่เห็นแปลกตรงไหน"

เขาไม่ได้วัดกันที่ชุด เขาวัดกันที่ความสามารถค่ะ


"เหอะ! แปลกกว่าชาวบ้านเขา "

อ้าว! เขาว่าฉันหลายรอบแล้วนะ รู้จักกันก็ไม่! หุ้ยย!

ถ้าเขาจะขับกินลมขนาดนี้ ฉันง่วงตาจะปิดแล้วนะ 💤




————ไคโอ————


"เป็นผู้หญิงทำไมมายิงปืน"

ผมถามคนข้างๆที่นั่งบีบข้อเท้าตัวเองตั้งแต่ขึ้นรถ ไม่ได้สนใจผมเลยแม้แต่น้อย ยัยบ้านี่! สนใจกันหน่อยสิ ผู้หญิงคนอื่นๆที่ผ่านมาไม่มีคนไหนที่จะขึ้นมานั่งบนรถแล้วแทบจะนั่งสิงประตูขนาดนี้ หนำซ้ำยังถามคำตอบคำ ถ้าเป็นคนอื่นคงมานั่งเบียดเสียดกับผมแต่นี่อะไร ?


".......". เงียบ


ผมหันไปมองคนข้างๆ ที่นั่งสัปหงกอยู่ ให้ตายเถอะ! เข็ดขัดก็ไม่คาด ผมจอดรถข้างทางแล้วคาดเข็มขัดให้เธอ กลิ่นตัวหอมอ่อน อืมม~ เห้ย! ไม่ใช่ๆ ปรับเบาะจัดท่านอน พอก้มไปมองที่เท้าของเธอก็พบว่ามันบวมเป่ง คงจะปวดน่าดู แต่เธอกลับไม่วีดว๊าดโวยวายเลยแม้แต่น้อย หึ 😏 น่าสนใจนิ ถือตัวน่าดูแค่อุ้มนิดอุ้มหน่อยก็ดิ้นไปดิ้นมา ผมหล่อขนาดนี้เธอยังไม่สนอีกหรอ?



"จะไปส่งที่ไหนดี ? "

ผมพึมพัมกับตัวเอง ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระเป๋าที่ใช้ปิดกระโปรงเธออยู่ ขออนุญาตนะ สาวน้อย ผมเปิดดูกระเป๋าของเธอก่อนจะพบว่า ที่พักของเธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เพราะมีคีย์การ์ดชื่อคอนโดอยู่ในกระเป๋าตัง

เป็นลูกคุณหนูทำไมต้องมาสถานที่ที่คนอื่นเขาไม่มากันนะ ดูจากรูปถ่ายที่อยู่ในกระเป๋าก็คงเป็นลูกคุณหนูผู้ดี น่ารักดี 🙂



ติ้ดดด! แกร็กกก!!


"ใช้แค่คีย์การ์ดก็เข้าได้แล้วหรอ ? ทำไมไม่ปลอดภัยเลยวะ "

ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องของสาวน้อยคนนี้ โดยถามจากหน้าเค้าเตอร์มาว่าเธออยู่ห้องไหน เขาก็บอกผมก็อ้างนู่นอ้างนี่จนเขาบอกนั่นแหละ ! ทำไมไคโอต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ !


"หลับลึกชะมัด "

ผมวางเธอลงบนเตียง ก่อนจะสำรวจรอบๆห้อง โทนสีสว่าง สะอาดน่าอยู่ ของทุกอย่างจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ มีกรอบรูปตั้งอยู่บางจุด ผมหยิบขึ้นมาดู เป็นเด็กผู้หญิงสามคนในชุดนักศึกษา เพื่อนๆเธอมั้ง ดูน่ารักดีนิ. ถัดมาน่าจะเป็นรูปครอบครัว มีสามคนเช่นกัน น่าจะเป็นลูกคนเดียว เพราะถ่ายกันแค่สามคนเกือบทุกรูป



"เธอ จึกๆ ฉันกลับแล้วนะ "

ผมจิ้มแก้มป่องๆของเธอ แต่แม่คุณก็ไม่ได้รู้อะไรเลย ถ้ามีโจรขึ้นห้องเธอคงไม่รอดแน่ หลับลึกขนาดนี้ จะว่าไปสาวน้อยก็สวยเหมือนกันนะ ผิวขาวผ่องเรียบเนียน ตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม ผมยาวสลวย ตัวก็เล็กนิดเดียว ที่จริงเธอไม่ได้หนักอะไรด้วยซ้ำผมก็พูดไปงั้นแหละ 😏


"จะให้นอนแบบนี้หรอ"

เอาไงดี ในเมื่อตัวเองเป็นต้นเหตุให้เขาเจ็บก็รับผิดชอบหน่อยแล้วกัน


ผมเดินออกจากห้องมาที่หน้าเค้าเตอร์


"ขอโทษนะครับ แม่บ้านยังคงอยู่ไหมครับ "

นี่ก็เริ่มจะดึกแล้ว จะอยู่หรือเปล่าวะ มัวแต่ขับรถกินลมจนเวลาล่วงมาขนาดนี้เลยหรอ


"ค่ะ สักครู่นะคะ "

สักพักพนักงานก็ไปตามแม่บ้านมาให้


"มีอะไรให้ช่วยหรอคะ ?"

หญิงสาววัยกลางคนพูดขึ้น


"รอผมสักสองนาทีก่อนได้ไหมครับ"

เธอพยักหน้ารับ ผมรีบวิ่งมาที่รถของตัวเอง แล้วหยิบเป้ออกมา ไอเชี้ยเอ้ย!!! ฝนตก ! เปียกครับเปียก

ดีนะในรถมีเสื้อผ้าติดมาด้วย ไม่งั้นคงเป็นหวัดตายแหงๆ


"แฮ่กๆ ขอโทษที่ให้รอครับ "

ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย


"ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

มีแน่นอนครับ ผมเดินนำป้าแม่บ้านมาที่ห้องของสาวน้อยร่างบาง


แอ้ดดดด!! ปัง!!


"ห้องคุณหนูซาราห์นิ เธอเป็นอะไรคะ "

เมื่อมาถึงป้าก็มีอาการตกใจเล็กน้อย ซาราห์ ชื่อซาราห์งั้นหรอ


"เอ่อ...ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หน่อยนะครับ เธอปวดข้อเท้า"

ผมยังยืนนิ่งอยู่ที่พรมเช็ดเท้าหน้าห้อง ตัวเปียกขนาดนี้กลัวจะทำห้องเขาเลอะเทอะ


"ได้ค่ะ ^^ "

เฮ้ออออ~ ค่อยโล่งหน่อย


ผมเดินเลี่ยงออกมาจัดการกับตัวเองที่ห้องน้ำอีกฝั่ง ตอนนี้ตัวผมมีกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่เหลวเหมือนเธอแล้ว ไหนๆก็ไหนๆแล้ว นอนมันที่นี่แหละ !


"ปกติไม่เคยซุ่มซ่ามแบบนี้นี่นา "

เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอน ดึงดูดความสนใจของผมอีกครั้ง


"เสร็จแล้วค่ะ งั้นป้าขอตัวนะคะ "


"เป็นน้ำใจจากผมครับ ที่นี่มีร้านซักรีดมั้ยครับ"

ผมยื่นซองให้กับป้า เธอก็รับไปต่อให้นิดๆหน่อยๆผมก็ไม่ใช้ใครฟรีๆ


"เอาผ้ามาให้ป้าสิคะ เดี๋ยวเอาไปส่งให้ ตอนเช้าจะมีคนเอามาแขวนคืนที่หน้าห้องค่ะ"

อ้อ ! ผมเดินเข้าไปหยิบชุดที่เปียกปอนของตัวเองในห้องน้ำแล้วส่งให้ป้า โดยไม่ลืมที่จะขอบคุณเธออีกครั้ง เมื่อป้าเดินออกไป ผมก็ล็อกประตูเสร็จสรรพก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆร่างบางที่อยู่ในชุดนอนบางๆสีชมพูน่ารัก


"ขอนอนด้วยนะ"

ตื่นมาคงไม่โวยวายหรอกมั้ง


"อืมมม~ หมับ"

อื้อหืออออ!! สาวน้อย~ เธอพลิกตัวมากอดเอวผม

ไอร้อนจากตัวเธอสัมผัสโดนตัวของผม ให้ตายเถอะ! ตัวร้อนจี๋เลย

"เช็ดตัวให้แล้วกัน "

ตอนนี้ผมมีกะละมังในมือ แต่ยังขาดผ้าผืนน้อย ผมก็เดินหาวนไป อยู่ไหนวะ!


สุดท้ายก็เจอ ผ้าที่ผมตามหา นอนแอ้งแม้งอยู่ในลิ้นชักตู้


"หนาว ~ ไม่เอา"

ไม่ได้จะเอาสักหน่อย แค่เช็ดตัวให้เฉยๆ. ร่างบางหันหน้าหนีจากการรบกวนของผม ไม่เคยเช็ดตัวดูแลใครแบบนี้มาก่อน แล้วทำไมต้องทำให้เธอด้วยนะ หรือเป็นเพราะเธอดูน่าถนุถนอม คงงั้น


"หนาวหรอ? "

ผมล้มตัวนอนข้างๆพร้อมกับถามขึ้น ร่างบางยังคงซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ผมเลยดึงตัวเธอเข้ามากอด


"ร้อนจังวะ ! "

ตัวเธอนี่แหละร้อน! พาไปหาไอหมอตอนนี้คงจะไม่ได้ ดึกป่านนี้แล้ว เห้อออ~. ร่างบางนอนซุกที่แผงอกกว้างของผม ทำไมความรู้สึกมันต่างกับเวลาผมนอนกับผู้หญิงคนอื่นนะ ช่างแม่งเถอะ!


"ตื่นมาอย่างอแงนะ ไม่งั้นฉันจะหักคอเธอให้ตายเลย"

พูดไปเธอก็ไม่ได้ยินอยู่ดี ผมควรนอน 💤



End Talk


ความเฮียไคน้านนนนน >< แอบมีความมุ้งมิ้งตอนเขาหลับ รู้จักน้องหรอไคโอ เฮียมันร้าย!

 

 

Thank you for supporting me 

 

ขอความกรุณาคอมเมนท์ด้วยความสุภาพ และขอความกรุณาไม่คอมเมนท์บั่นทอนจิตใจผู้แต่ง 

ยินดีนำทุกคนติชมมาปรับปรุงพัฒนา 

 

*หากไม่ชอบนิยายเรื่องของผู้แต่ง กดข้ามได้ค่ะ*

 

 

ขอบคุณค่ะ 🙏🏻

 

#

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น