email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 6 : Sick (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 6 : Sick (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่โดนเด็กโยนผ้าห่มใส่แล้ว ก็ต้องเดินตามเด็กเข้ามาในห้องอาหารอีก ตอนนี้เดวินจะมัวแต่อมยิ้มไม่ได้ ต้องขรึมไว้

 

[ห้องอาหาร]

 

"เด็กนิสัยเสีย โยนของใส่ผู้ใหญ่"

"อยากตะคอกก่อน แค่กๆ ทำไมเล่า!" ขนาดไม่สบายยังเถียงขนาดนี้เลย ทั้งไอทั้งเถียง น่ารัก แค่ก น่าตีจริงๆ

"ก็ไม่อยากลุกมากินข้าวเอง" เดวิน

"ไหนล่ะข้าวจะได้รีบกินรีบเสร็จ ง่วง" สงสัยวันนี้ทั้งวันห้องของเดวินคงต้องเป็นห้องพักสำหรับผู้ป่วยไปหนึ่งวัน...

 

 

"เสร็จแล้ว วินจะให้มินไปนอนได้รึยัง มินง่วงนะ" ร่างเล็กๆ นั่นจะนอนหลับบนโต๊ะอาหารอยู่แล้ว

"ลุกขึ้นก่อนเร็ว เดี๋ยวช่วยพยุง" เพราะเพื่อนของเด็กนี่บอกว่าชอบนอน แต่เขาไม่คิดว่าจะนอนได้แม้กระทั่งโต๊ะอาหาร...

"อื้ออ ไม่เอาจะนอนแล้วปวดหัว" ไม่ยอมลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอนดีๆ จนเขาต้องอุ้มขึ้นมาแล้ววางไว้บนเตียงนุ่ม

"ไม่น่าปล่อยนายไปแบบนั้นเลย" เดวินเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด เขาน่าจะตามไปตั้งแต่ได้ยินเสียงประตูปิดลง เพราะด้วยความคิดที่ว่า 'เดี๋ยวก็กลับมา' มันใช้ไม่ได้กับเด็กนี่

"แล้วฉันจะมาเป็นห่วงนายทำไมกัน?" เดวินได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่แบบนั้น ชีวิตเขาควรที่จะไปสังสรรค์กับเพื่อน ควงสาวไม่ซ้ำหน้าไปห้าง แต่ทำไมต้องมาจมปักกับเด็กที่เพิ่งเจอไม่กี่วัน...

Rr Rrr

เสียงโทรศัพท์ของโซมินดังขึ้น เดวินหันไปมองดูว่ารายชื่อนั้นคือใคร พอเห็นว่ารายชื่อนั้นขึ้นชื่อว่า 'แม่' เขาก็รีบหยิบแล้วรับด้วยอาการใจสั่นๆ

(น้องมิน ลูกอยู่ไหน ทำไมไม่กลับบ้าน) เสียงจากปลายสายทำให้รู้ว่าแม่เป็นห่วงโซมินขนาดไหน ร้อยวันพันปีไม่เคยค้างบ้านเพื่อน แล้วก็ไม่โทรบอกแม่เลยสักคำ แบบนี้มันน่าทำโทษไม่ให้ชิมขนมเค้กไปสักระยะคงดี

"เอ่อ..คือ ผมเป็นรุ่นพี่ของโซมินนะครับ ตอนนี้น้องอยู่กับผม.."

(แล้วนี่ใครล่ะ?)

"ผมชื่อเดวินครับ เป็นรุ่นพี่ของโซมิน"

(อ๋อ ทำไมน้องไม่โทรบอกแม่เลยว่าจะค้าง บอกแค่ว่าจะไปทำอาหารบ้านรุ่นพี่น่ะ)

"คือ..." เดวินตัดสินใจเล่าเรื่องที่ทำให้ต้องค้างที่ห้องของเขาให้แม่ของโซมินฟัง

(แน่ใจนะว่าจะดูเอง เจ้ามินยิ่งงอแงอยู่ด้วยเวลาป่วย นอนได้ทั้งวัน ถ้าเราคิดว่าดูแลได้แม่ก็ฝากด้วยนะ ถ้าไม่ไหวโทรบอกแม่นะ)

"ครับ.."

ติ้ด

หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับแม่ของโซมินแล้ว เดวินถอนหายใจออกมายาวยืด แสดงความสบายใจ ถึงจะรู้จักกันได้ไม่กี่วันเขาก็อยากแสดงความรับผิดชอบบ้าง ไม่รู้ทำไม...

"เฮือก!"

เสียงลมหายใจเสียงดังเกิดจากคนข้างกายที่ผวาตื่นขึ้นมา ก่อนที่จะเบะปากงอแงเพราะตกใจผวาตื่น

"ฮึก.."

"ผวาตื่นเหมือนเด็กไปได้"

"ฮือ ฮึก" เดวินดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดเพื่อปลอบ ลูบหลังเหมือนเด็กทารกเพื่อให้หยุดร้อง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หยุดร้องอยู่ดี ถ้าโทรหาแม่ก็กลัวจะรบกวน จนเดวินต้องโทรหาเจนนี่เพื่อขอคำปรึกษา

"เจน.."

(ตัวเล็กผวาหรอ)

"ใช่ แล้วก็..."

(ร้องไห้ไม่หยุดถูกมั้ย)

"ใช่ รู้ได้ไง"

(เจนเป็นเพื่อนตัวเล็กมานาน พวกเราสามคนคอยโอ๋ตัวเล็กตอนไม่สบายจนชินแล้ว)

"แล้วทำไงถึงหยุดร้อง"

(เดี๋ยวพี่ก็รู้ แค่นี้นะ รายงานยังไม่เสร็จ)

ติ้ด!

หลังจากตัดสายไป ก็กลับมาโอ๋โซมินต่อ เขาไม่เคยมาโอ๋ใครแบบนี้ โซมินเป็นคนแรกที่เขาทำให้ทั้งเช็ดตัว  ทั้งหาข้าวหายาให้กิน ทั้งหมดโซมินเป็นผู้ได้รับมันคนแรก

"เห้ย! ทำไรเนี้ย" จะไม่ให้ตกใจได้ไง จู่ๆโซมินก็ปีนขึ้นมานอนบนตัวเขาส่ะดื้อๆ แถมยังสะอื้นหนักกว่าเดิมอีก

"อย่าเสียงดัง อึก ไม่ชอบ" การกระทำของโซมินกำลังทำให้เดวินไม่เข้าใจกับการกระทำนั้น

"ลูบหลังหน่อย ฮึก" พอได้ยินแบบนี้ ก็นึกอ๋อในใจ นี่สินะวิธีทำให้หยุดร้องไห้

"หยุดร้องนะ เดี๋ยวตาบวม" เดวินจะรู้หรือเปล่าสิ่งที่เขากระทำอยู่น่ะมันเป็นการกระทำที่เขาไม่เคยทำมันให้ใครมาก่อนเลย

เขามันคนเย็นชา ไม่เคยมีแฟน แถมผู้หญิงทุกคนก็แค่ควงขึ้นเตียงพอเสร็จก็แยกกันเท่านั้น ที่สำคัญเขาไม่เคยพาใครมาที่ห้องของเขา แต่ถ้าคนคนนั้นเป็นคนที่ถูกใจ นั่นคงเป็นข้อยกเว้น ซึ่งนอกจากพ่อแม่ เครือญาติ และเพื่อนก็ไม่เคยพาใครเข้ามาในห้องนี้ หรือข้อยกเว้นนั้นกำลังจะเกิดจากเด็กคนนี้กัน คนที่กำลังนอนบนอกของเขาอย่างสบายใจ...

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

[20.00 น.]

 

ตอนนี้เดวินกำลังเทโจ๊กหมูใส่ถ้วยให้คนป่วยที่นั่งรออยู่บนโต๊ะอยู่ ไม่รู้ว่านั่งรอหรือนอนรอกันแน่ เพราะตอนนี้โซมินกำลังฟุบหลับลงที่โต๊ะอาหารนี่สิ..

"ตื่นมากินข้าวก่อนเร็ว" โซมินเงยหน้าขึ้นมา ตาก็จะหลับ หิวก็หิว โซมินเลยยกแขนขึ้นมาค้ำคางไว้

"นั่งดีๆสิ" โซมินทำตามอย่างว่าง่าย เขาขอเพียงทำอะไรก็ได้ให้เขาได้เข้านอนเร็วๆ

วันนี้เดวินว่าจะไปส่งโซมินที่บ้านแต่โซมินเอาแต่นอน นอนจนเดวินเองก็ไม่กล้ากวน เขาเองก็ไม่รู้ทาง เลยโทรขออนุญาตแม่โซมินให้ได้นอนที่นี่อีกคืนโดยใช้โทรศัพท์ของตัวเองโทร แม่โซมินก็อนุญาต

 

และตอนนี้เขากำลังเช็ดตัวให้โซมินอยู่...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว