ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 25: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) The End

ชื่อตอน : EP 25: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) The End

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 09:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 25: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) The End
แบบอักษร

EP 25: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) The End

อื้ออออออออ ไล่ความคิดที่ถูกสารภาพรักออกไปไม่ได้เลย ทำไงดี ระ เราไม่กล้าเจอหน้าพวกเขาเลย ไม่คิดเลยว่าคนแบบสกายคุงจะรักใครสักคนได้ ผมนั่งเพ้อฝันอยู่คนเดียว

"นี่ มากับฉันหน่อยสิ..."

"อ๊ะ... อื้อ!"

นัตสึคุงพูดขึ้น ทำให้ผมหลุดออกจากความคิด เขาจับมือผมไว้แล้วพาเดินออกไปข้างนอก มาที่สนามหญ้าตรงหลังโรงเรียน

"มีอะไรเหรอ...?"

"ฉันรักนายนะ ยูกิ"

"ระ เรื่องนั้นผมรู้แล้ว..."

"แล้วทำไมถึงยังเลือกเจ้าพวกนั้นอยู่อีกล่ะ"

"...เรียกผมมาคุยเรื่องนี้—"

"ตอบมาสิ...!"

"อึก!" เขาทำสีหน้าจริงจังมากๆ แถมบีบไหล่ผมแน่นมากด้วย ผมทำหน้าตกใจ ก่อนจะหลุบตาลง

"ว่าไง..."

"ฉะ ฉัน...ก็ไม่ได้เลือกเขาหมดทุกคนซะหน่อย กับนัตสึคุงแล้ว...ฉันก็—"

"นั่นน่ะเพราะความสงสารต่างหากล่ะ"

"...มะ ไม่ใช่"

"ฉันรู้ว่านายไม่ได้รักฉันเลย นายแค่สงสารฉันก็เท่านั้น..." เขาทำหน้าฝืนพูดออกมา

"ขอโทษ..."

"อึก...! ไม่เป็นไร... นายไปเถอะ..." เขาหันหลังให้ผม เสียงเขาสั่นมาก

"นัตสึคุง..."

"ฉันอยากอยู่คนเดียว..."

ผมยอมทำตามที่เขาบอก ถ้าผมพูดอะไรออกไปตอนนี้ มันจะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด ขอโทษนะ...นัตสึคุง ผมรู้ว่าเขารักผมจากใจจริง แต่ทำไมผมถึงไม่หวั่นไหวกับเขาล่ะ

'ยูกิ...'

"เฮือก...!! พะ พี่ครับ!!"

'ไม่มีเวลาแล้ว ไปที่ๆ ไม่มีใครอยู่หน่อยได้มั้ย'

"คะ ครับ...!!"

ผมรีบวิ่งไปหาที่ๆ เงียบๆ ไม่มีใครอยู่ทันที หมายความว่าไง สิ่งที่พี่พูด!! คงไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีหรอกนะ และในที่สุดผมก็หาเจอ

"มีอะไรเหรอครับ..." ผมพูด จู่ๆ ร่างของพี่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผม

"ได้เวลาแล้วล่ะ..." เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

"มะ หมายความว่าไงครับ"

"...พี่จะรับความอ่อนแอของนายเอาไว้ทั้งหมดเอง เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่จะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของนายตลอดไป"

"หมายความว่าไง...พี่...จะไปแล้วเหรอ..."

"...อื้ม"

"ละ ล้อเล่นสินะครับ..."

"..." เขามองหน้าผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"บอกผมสิว่าพี่แค่ล้อเล่น บอกผมมาสิ!!! ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้พี่ก็มาบอกแบบนี้เนี่ยนะ ฮึก..." นำ้ตาผมไหลออกมาทันที ผมพยายามกลั้นไว้แล้ว

"พี่ตัดสินใจแล้วล่ะ ทุกๆ อย่างของยูกิ พี่จะรับมันไว้ทั้งหมด ทั้งความอ่อนแอทางร่างกาย จิตใจ การใจอ่อน ขี้แยนั้น พี่จะเปลี่ยนมันให้เป็นความเข้มแข็งเอง รวมถึงโรค •••• ด้วย" เขาเข้ามาโอบกอดร่างผมเองไว้

"ไม่เอา ฮึก...ผมไม่ได้ต้องการสักหน่อย อยู่ด้วยกันกับผมนะ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว..."

"วางใจได้ พี่จะยังเป็นส่วนหนึ่งของนายตลอดไปนะ งั้นก็...ลาก่อน ดูแลตัวเองด้วยล่ะ" ร่างของพี่ค่อยๆ จางเลือนหายไป

"ฮึก อึก...! ฮือ"

ผมปล่อยโฮออกมาสุดขีด เอามือปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้เสียงออกมา ถ้าพี่ไม่อยู่ ผมจะอยู่ยังไง... พี่ครับ...

ผมเดินกลับมาที่ห้องเหมือนเดิม อย่างที่พี่เขาพูดจริงๆ ร่างกายรู้สึกไม่อ่อนแรงเหมือนแต่ก่อน หลังจากร้องไห้ตอนเมื่อกี้เสร็จ ผมก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่ แต่นำ้ตามันไม่ไหลออกมาเลย ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องเมื่อมาถึง

"ยูกิ..." จุนเขาเรียกผมขึ้นเมื่อผมมานั่งที่ของตัวเอง เขามีสีหน้าที่รู้สึกผิดต่อผม เขาลุกขึ้นมายืนต่อหน้าผม

"ฉันขอโทษ!!!" เขาก้มหัวลงขอโทษผม เสียงดังจนทุกคนในห้องหันมามอง

"มะ ไม่เป็นไรหรอก... เงยหน้สขึ้นเถอะ"

"จริงเหรอ..." เขาเงยหน้าขึ้น

"อะ อื้อ..."

เขายิ้มอย่างดีใจ จากนั้นอาจารย์ก็เข้ามาสอน ผมรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องผมอยู่ จะว่าจุนก็ใช่ แต่ก็มีอีกคน โซตะซังเขามองผมด้วยสายตาที่เหมือนจะโกรธแค้นผมสุดๆ

"ชิสึเรียวคุง ได้ฟังที่ครูอธิบายไม่เนี่ย"

"อ่ะ เอ่อ...ขอโทษครับ"

"ออกมาทำข้อนี้เลยจ๊ะ"

"เอ๋?! ผะ ผม..." วิชาอังกฤษซะด้วย

"มาเลยจ๊ะ ไม่งั้นหักคะแนนแน่ ทำให้หมดนี่ด้วย"

ผมจำใจต้องลุกออกไปทำจริงๆ เขาให้ผมทำหมดนี้เลยงั้นเหรอ เต็มกระดานเลย ผมก็ทำไปแบบไม่รู้เรื่องอะไร ทำไปเท่าที่ผมจะทำได้ ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม

"ถะ ถูกต้องหมดเลย..." เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง

"...!!!" เอ๊ะ?! พะ...พี่เหรอ...?

ผมเป็นคนเรียนไม่เก่งเลยนะ จู่ๆ ก็มาเรียนเก่งแบบนี้มัน... ถ้าทุกคนไม่สงสัยก็ดีสิ เลิกเรียนเร็วๆ ที!!! อยากกลับบ้านแว้ว!!

#หลังเลิกเรียน

"นี่ ยูกิ มากับฉันหน่อยสิ"

"จะไปไหนเหรอ..."

"ตามมาเถอะน่า"

จุนลากผมจะไปที่ไหนก็ไม่รู้ อุตส่าห์อยากกลับบ้านเร็วๆ จุนพาผมขึ้นมาที่ดาดฟ้าของโรงเรียน เมื่อมาถึง ผมก็พบกับทุกคนที่กำลังยืนรออยู่

"มาแล้วสินะ..." โควคุงพูด

"ทำไมทุกคนถึงอยู่ที่นี่ล่ะครับ?" จุน ฟูจิ นาโอมิซัง อาจารย์เรียว อิจิคุง โควคุง สกายคุง เคย์คุง คิริยะคุง รุ่นพี่คุคุด้วย ยืนเลียงกันเลย

"ฉันขอพูดอะไรกับพี่ก่อนนะ" ฟูจิว่า ก่อนจะเดินมาหาผม จับมือผมทั้งสองข้างไว้

"มีอะไรเหรอ..."

"คือตอนนั้นน่ะ ตอนที่ผมพาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้าน อันที่จริง พวกเรา..."

"..." จะมาซำ้เติมกันรึไง

"...นวดน่ะ"

"ห๊า...?"

"ผมไม่รู้ด้วยว่าพี่จะได้ยิน ขอโทษจริงๆ ครับ"

"อื้อ..." น่ะ นี่เราคิดไปเองทั้งหมดเลยเหรอ อ๊าาาา น่าอายชะมัดเลย แล้วใครใช้ให้ทำเสียงแบบนั้นกันล่ะ แถมยังอยู่ในห้องกับผู้หญิงสองต่อสองอีก

"เอาล่ะ ได้เวลาแล้วนะ" รุ่นพี่คุคุพูดขึ้น

"เออ รู้แล้วน่า"

ฟูจิวิ่งเข้าไปยืนเรียงกับทุกคนให้ครบ ผมก็ทำหน้างงๆ พวกเขาดูท่าทางจริงจังกันมากๆ ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองผมเป็นตาเดียว

"พวกเรารักยูกินะ!!!!!!!!!!" ทุกคนพูดพร้อมกัน

"เอ๊ะ?! ทะ ทำไมจู่ๆ ถึง... (0///0)"

"เพราะฉะนั้น พวกเราอยากให้คุณเลือก" อาจารย์เรียวพูดพรางขยับแว่นตัวเองให้เข้าที่

"เลือก...?"

"เลือกว่าจะให้ใคร เป็นคนรักที่แท้จริงของนาย" เคย์คุงพูด

"ถ้าพี่เลือกคนใดคนหนึ่ง พวกเราที่เหลือ ก็จะทำตัวปกติ จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตรักของพี่"

"พวกเราทุกคนไม่เป็นไรหรอก มันขึ้นกับความต้องการของเธอนี่นา" รุ่นพี่คุคุพูด

"ผมก็รักยูกิซังมากๆ เลยนะครับ แต่ก็บังคับคุณไม่ได้ที่จะให้รักผม" คิริยะคุงพูด

"ยูกิคุงห้ามเลือกเพราะสงสารนะ ต้องมาจากใจจริงของยูกิคุงเอง" นาโอมิซังพูด

"อ้าว? ถ้าเอ็มจังไม่เลือกใครเลยล่ะ"

"อึก! เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะน่า!!!" ทุกคนตะโกนใส่หน้าสกายคุงทันที

"เลือกได้เลยนะ พวกเราจะไม่เสียใจเลย" โควคุงและอิจิคุงพูดพร้อมกัน

ผมกุมหมัดตัวเองแน่นพรางเอามาไว้ตรงหน้าอกตัวเอง ผมก้มหน้าคิดหนัก ทุกๆ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม ล้วนแต่รักผมจากใจจริง คิริยะคุงถึงจะเป็นคนที่น่ากลัวก็เถอะ แต่ก็รักผมมาตั้งแต่ผมอยู่ประถม นาโอมิซังเขาเป็นคนที่ใจดีกับผมมากๆ แต่ฟูจิเองก็อยู่กับผมมาโดยตลอด จุนเองก็รู้สึกผิดแล้วด้วย ส่วนเคย์คุงที่เป็นคนเอาครั้งแรกของผมไปทั้งหมด แถมยังรักผมมานานไม่ต่างกับคิริยะคุง ฟูจิ สกายคุงด้วย อ๊ะ...!!! พูดถึงเรื่องสกายคุง เขาที่อุตส่าห์ยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อผม ก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน ผมเองก็ยังหลงเหลือความรู้สึกที่มีต่อรุ่นพี่ด้วย อาจารย์เรียวดูเป็นผู้ใหญ่ และน่าพึ่งพามากๆ จะบอกว่าใจดีได้มั้ยนะ อีกสองคนสุดท้าย พวกเขาแสดงให้เห็นถึงความสามัคคีของพี่น้องเป็นอย่างดี ไม่ทอดทิ้งกัน ถึงคนรักของพวกเขาจะเป็นคนเดียวกัน แต่ก็ยังไม่แตกแยกกัน ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมชอบพวกเขาไปด้วย แต่ถ้าจะให้เลือกใครสักคนจริงๆ ละก็...

"ผมตัดสินใจได้แล้วครับ"

"...!!!" พอผมพูดจบทุกคนก็ดูมีสีหน้าที่ลุ้นมากๆ

"ผมขอเลือก..."

#วันต่อมา

ผมเดินมาโรงเรียนด้วยกันกับฟูจิ หน้าหนาวกำลังจะหมดไป และงานพิธีจบการศึกษาก็จะเริ่มต้นขึ้น พวกรุ่นพี่ปี 4 ว่าจะจัดงานเลี้ยงที่โรงเรียนขึ้นเพื่อเลี้ยงส่งพวกรุ่นพี่ปี 5 ซึ่งทุกคนในโรงเรียนรวมถึงอาจารย์ก็เข้าร่วมงานเลี้ยงด้วย

"ผมไปก่อนน้า แล้วเจอกัน จุ๊บ!"

"อึก! ไหนบอกว่าจะไม่ทำแล้วไง!! >///<"

"แค่นิดเดียวเอง ขอบคุณสำหรับอาหารคร้าบ~~ นุ่มมากเลย บาย~" อ๊ะ วิ่งไปนู้นซะแฃ้ว

"เดี๋ยวเถอะ!! เฮ้อ...ให้ตายสิ –///–"

ผมขึ้นมายังบนห้องเรียนของตัวเอง จุนก็มาแล้วด้วย แต่ว่านัตสึคุงยังไม่มา แปลกมาก ปกติเขามาโรงเรียนก่อนใครเลยนี่นา

"อรุณสวัสดิ์ ยูกิ"

"อื้ม อรุณสวัสดิ์ จุน"

"จุ๊บ!" พอผมนั่งลงกับที่ จุนก็ลุกขึ้นมาโอบไหล่ผมแล้วจุ๊บที่ปากผมเบาๆ

"ทะ ทำอะไรน่ะ...!!" ผมกระซิบเสียงเบา

"ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ เจ้านั่นยังทำได้"

"ทุกคนกำลังมองอยู่นะ"

"ช่างสิ"

"กลับไปนั่งที่ได้แล้วครับ" อึ๋ย!! เสียงเข้มมาก

จุนทำหน้าไม่พอใจมากๆ แต่ก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง ผมก็เรียนไปเรื่อยๆ เป็นเรื่องที่แปลกมากๆ แม้แต่อาจารย์เรียวเองก็ยังตกใจ ที่ผมทำโจทย์คณิตได้หมดเลย แถมสิ่งที่อาจารย์เขาพูดผมก็จำได้หมด ขอบคุณมากนะครับ พี่ยู จากนั้น ก็ถึงเวลาพักกลางวัน ผมกับจุนและอาจารย์เรียวก็ออกไปพร้อมกัน เพื่อไปยังชมรมกลับบ้าน มันจะเป็นที่ๆ พวกเราใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

"มากันซะทีนะ หิวจะแย่อยู่แล้ว" โควคุงพูด

"โทษทีครับ เอาล่ะ นี่คือข้าวกล่องที่ผมทำมาให้ทุกคนเลยครับ"

"จะตั้งใจทานเลยล่ะครับ" คิริยะคุงกระโดดมากุมมือผมไว้แน่น

"พอเลยๆ มาทานได้แล้ว" ฟูจิดึงตัวคิริยะคุงให้นั่งกับที่เหมือนเดิม

"มาทานกันเลยเถอะ!!"

——————————————————————————————————————

"ขอบคุณสำหรับอาหารครับ!!!"

"ฮ่าห์... อร่อยสุดๆ ไปเลย"

"คราวหน้าทำให้พวกเรากินอีกนะ"

"อื้ม ขอบคุณนะครับ ฮิฮิ"

"เอ่อ จะว่าไปแล้ว มีที่ๆ ยูกิคุงอยากไปมั้ย" นาโอมิซังหันหน้ามาถามผม

"มีครับ ถามทำไมเหรอครับ"

"หลังจากงานเลี้ยงส่งจบลง ผมจะพายูกิคุงไปครับ"

"พวกเราทุกคน!!!!!!!"

"กะ ก็ได้ๆ ทุกคนเลยครับ"

"งั้นทะเลครับ!! ^0^"

"ครับ..."

หลังจากผมพูดเสร็จ ทุกคนก็ทำหน้าซะผมเห็นความคิดของพวกเขาเลย แล้วทำไมผมต้องใส่ชุดว่ายนำ้แบบนั้นด้วยเล่า!!!

"ละ แล้วมีที่ไหนที่เธออยากไปอีกมั้ย"

"อ๊ะ...!!! สวนสนุกครับ!"

"อ้อ....."

อะ อีกแล้ว!! ไอ้สีหน้าแบบนั้นของทุกคนมันแสดงออกมาให้เห็นถึงความคิดหมดเลยนะ ไปขี่ชิงช้าสวรรค์ด้วยกัน สองต่อสอง แล้วจบด้วยการจูบกันในชิงช้าเหมือนในละครรักโรแมนติกน่ะเหรอ ทุกคนทำเอาผมขนลุกหมดแล้วนะ!!!

"สัญญาแล้วนะครับว่าจะไป"

"แน่นอนสิครับ"

"สวนสนุกด้วย"

"ครับๆ ผมไปแน่นอน มันจะต้องเป็นวันที่สนุกมากแน่ๆ เลยครับ!!"

"หึ ของมันแน่อยู่แล้ว"

End EP 25

(จบ 2)

เป็นไงบ้าง การจบแบบแฮปปี้ ยังมีตอนพิเศษให้รออยู่อีก 4 ตอนน้า รอกันด้วยล่า~~

ความคิดเห็น