facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep3 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep3 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2561 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep3 ภาค2
แบบอักษร




ติ๊ง!  ผมเงยหน้ามองชั้นที่เสียงลีฟท์เตือนว่าถึงแล้ว  เอาจริงๆผมไม่อยากกลับไปเห็นภาพของข้าวเจ้ากับไอ้นาวิน

"พี่นาวินกินน้ำมั้ยครับ" เสียงของข้าวเจ้าดังออกมาจากในห้อง  ผมหยุดยืนอยู่หน้าห้องสักพัก  ก่อนตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

"งั้นข้าวเจ้ากลับก่อนนะ เพื่อนโทรตามให้ไปเรียนแล้ว" ข้าวเจ้ายิ้มหวานให้ไอ้นาวิน

"จริงๆพี่ไม่อยากให้ข้าวเจ้าไปเลย" ไอ้นาวินจับมือข้าวเจ้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ผมยืนมองมือหนาคู่นั้นที่เคยจับมือผมไว้ด้วยสายตาเจ็บปวด  ไม่มีอะไรเจ็บปวดไปมากกว่าการถูกคนที่เรารักจำเราไม่ได้

"เดี๋ยวตอนเย็นๆข้าวเจ้าจะรีบกลับมานะครับ" พูดจบข้าวเจ้าก็ก้มลงไปหอมแก้มไอ้นาวิน  ผมได้แต่กำหมัดแน่นกับภาพตรงตรงหน้า

"ก็ได้ เลิกเรียนแล้วข้าวเจ้าต้องรีบกลับนะ"

"ครับ" ข้าวเจ้าหันมามองผมพลางยกยิ้มให้  ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ผมยืนมองไอ้นาวินด้วยสายตาว่างเปล่า

"มีอะไร?" ไอ้นาวินถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

"เปล่า" ผมว่างของที่ไปซื้อมาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง  แล้วนั่งลงข้างๆไอ้นาวิน

"กูมีเรื่องอยากจะถามมึง"

"ว่า?..." พอไอ้นาวินพูดจบ  ผมกัดริมฝีปากตัวเองเพราะลังเลว่าจะพูดดีมั้ย  พี่ภีมยอกว่าอย่าพึ่งทำให้ไอ้นาวินกดดัน  มันจะส่งผลไม่ดีต่อสมอง  ผมควรบอกมันถึงเรื่องของเรามั้ย?

"มีอะไรก็รีบๆพูดมาดิว่ะ กูจะนอน" ไอ้นาวินเลิมหงุดหงิดที่ผมไม่พูดสักที

"คือ... เรื่องของเราก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ" ผมเว้นช่วงก่อนจะพูดต่อ

"กูกับมึงเราคบกับอยู่ ส่วนมึงกับข้าวเจ้าไม่ได้เป็นอะไรกัน" พอผมพูดจบ  สีหน้าไอ้นาวินดูไม่พอใจมาก

"กูรู้นะว่าพวกมึงไม่ชอบข้าวเจ้า เพราะข้าวเจ้าเล่าให้กูฟังหมดแล้ว ว่ามึงเกลียดน้องเขา แต่กูไม่คิดว่ามึงจะโกหกว่าเราคบกัน มึงกับกูเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก กูไม่มีทางไปคบกับมึงแน่!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดปนไม่พอใจของมัน  แหละสายตาวาวโรจน์ของมันทำให้ผมรู้สึกไม่ดี  แหละเจ็บปวดที่มันไม่เชืรอคำพูดผม

"แต่กูพูดเรื่องจริง มึงกับกูเราคบกันอยู่ ส่วนมึงกับข่าวเจ้าไม่ได้เป็นอะไรกัน น้องมันโกหกหลอกมึงเพื่อจะแย่งมึงไปจากกู!" ผมขึ้นเสียงใส่มันบ้างเพราะอารมณ์น้อยใจ  ที่ตอนนี้คำพูดของผมดูไม่มีความหมายสำหรับมัน

"มึงเลิกพูดมึงข้าวเจ้าแบบนี้เลยนะ ถ้ามึงไม่เลิกใส่ร้ายเมียกูอีก มึงกับกูก็อย่าเป็นเพื่อนกันอีกเลย!" ไอ้นาวินใส่อารมณ์รุนแรงกลับมา  แต่นั้นไม่เจ็บเท่าคำพูดของมัน

"นี่มึงจำกูไม่ได้จริงๆใช่มั้ยว่ะ" ผมพยักหน้าเหมือนเข้าใจคนเดียว  แล้วลุกออกจากห้องไป


ผมไม่คิดว่ามันจะจำเรื่องราวของเราไม่ได้ แต่นนี้ผมรู้แล้วว่ามันจำผมไม่ได้จริงๆ แต่กับจำข้าวเจ้าไว้แทนผม




หลังจากไอ้นาวินรักษาตัวจนเกือบหายดี  ตอนนี้หมอให้มันกลับบ้านได้  โดยมีไอ้เป้กีบไอ้ซิวมาช่วยเก็บของเหมือนกัน

"เรื่องของกับไอ้นาวินเป็นไงบ้างว่ะ" ไอ้เป้ผมด้วยความเป็นห่วง  ผมหันมองไอ้นาวินกับข้าวเจ้าที่กับหยอกล้อกันอย่างสนุก

"มันไม่เชื่อกูอีกต่อไปแล้ววะ"

"ใจเย็นมึง ยังไงตัวจริงก็ค่องดีกว่าตัวปบอมอยู่แล้ว" ไอ้ซิวเดินมาตยไหล่ผม2-3ที  ผมหันมายิ้มให้มันบ้างๆ  แล้วลงมือเก็บของต่อ

"พี่นาวินเดินค่อยๆนะครับ" ข้าวเจ้าประคองไอ้นาวินเดินมาที่ลีฟท์เพื่อลงไปยังล้านจอดรถ  ผมเดินถือกระเป๋าตามทั้ง2คนห่างๆ  เพราะเรื่องวันนั้นทำให้ไอ้นาวินไม่อยากเห็นหน้าผมสักเท่าไหร่

"กูอยากถีบความแรดของน้องข้าวเจ้าให้กระเด็นไปเลย" ไอ้ซิวเดินมากระซิบข้างๆผม

"ก่อนมึงจะไปถีบใคร เอาตัว้องให้รอดก่อนมั้ย" ไอ้เป้เดินมากอดคอไอ้ซิว  พลางพูดลอดไรฟัน

"พี่กองทัพครับ ช่วยมากดลีฟท์ให้ข้าวเจ้าหน่อย ข้าวเจ้าประคองพี่นาวินอยู่ กดเองไม่ได้" ผมยืนมองข้าวเจ้านิ่งๆ  ซึ่งน้องมันก็มองผมกลับเช่นกัน

"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่หนึ่งที  ก่อนจะเดินไปกดลีฟท์  ตอนที่ผมเดินไปกดลีฟท์ให้  ไอ้นาวินหันหน้ารีบไปทางอื่นเหมือนไม่อยากเห็นหน้าผม


ผมคงทำให้มันเกลียดผมไปแล้วสิ


"ไม่เป็นไรนะโว้ย" ไอ้ซิวเดินมาจับไหบ่ผมเป็นการปลอบใจ  ซึ่มผม ก็ได้แต่พยักหน้าให้มัน  แล้วหันหน้าไปมองทางอื่นเพื่อซ้อนน้ำตาที่กำลังจะไหล




นั่งรถชั่วโมงนึงก็มาถึงคอนโดไอ้นาวิน  ข้าวเจ้ายังคงประคองไอ้นาวินไม่ห่าง  แต่สิ่งที่ทำให้ผมขมวคิ้วขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย  คือกระเป๋าเสื้อผ้าอีกใบที่มันว่างอยู่ในห้องก่อนแล้ว

"กระเป๋าใคร" ผมถามด้วยสีหน้าสงสัย

"กระเป๋าข้าวเจ้าเองครับ ข้าวเจ้าจะมาอยู่ดูแลพี่นาวินที่นี่ เพื่อกันคนแถวนี้แย่งพี่นาวินไป" ข้าวเจ้าพูดจาลอยหน้าลอยตาเหมือนจงใจเย้ยผม ผมยืนจ้องข้าวเจ้าด้วยสายตาไม่พอใจสุดๆ

"กูเป็นคนให้ข้าวเจ้ามาอยู่เอง ถ้ามึงไม่พอใจก็ย้ายออก" ไอ้นาวินวาดวงแขนแกร็งกอดเอวข้าวเจ้าไว้  ผมนิ่งเงียบกับคำพูดแหละการกระทำของมัน


หึ... นี่มันลืมผมไปแล้วจริงๆใช่มั้ย ความรู้สึกที่มันเคยมีให้ผม ตอนนี้ไม่มีแล้ว ผมไม่มีความหมายสำหรับมันแล้วใช่หรือเปล่า


"กูไม่คิดเลยว่ามึงจะจำไม่ได้แม้กระทั้งความรู้สึกที่เคยมีให้กู" ผมพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ  น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาหยดนึง

"ตอนนี้กูจำได้แค่กูรักข้าวเจ้า" คำพูดของมันเหมือนค้อนใหญ่ๆที่ทุบลงมาบนตัวผม  ผมไม่อยากเชื่อ...  แค่ความจำเสื่อมจะทำให้ความรู้สึกของเราเปลี่ยนกันได้  ...แต่ตอนนี้ผมเชื่อแล้วแหละ

"โอเค... มึงกับกู ...เราเป็นแค่เพื่อนกัน" พูดจบผมก็เดินออกมาจากห้อง  เพื่อมาสงบสติอารมณ์เงียบๆคนเดียว

"ไอ้กองทัพ เย็นๆก่อนสิว่ะ ถ้ามึงออกมาตอนนี้ก็เท่ากันมึงยอมแพ้ให้ไอ้เด็กนั้น" ไอ้ซิววิ่งตามผมออกมา

"แล้วมึงจะให้กูทำไง ในเมื่อไอ้นาวินไม่ได้รู้สึกอะไรกับกูแล้ว คนที่มันรักตอนนี้คือข้าวเจ้า ไม่ใช่กู!" พูดจยผมเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหล่ลงมา

"แล้วมึงจะยอมแพ้แค่นี้หรอว่ะ ไอ้นาวินมันแค่ความจำเสื่อโว้ย ไม่ได้แปลว่ามันจักลับมาจำมึงไม่ได้" ไอ้ซิวยังคงพยายามให้ผมสู่ต่อ

"แต่กูพอวะ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ กูเหนื่อยกับมันมากพอแล้ววะ กูโคตรเหนื่อย" พอผมจบ  ไอ้ซิวเงียบไปเพราะมันรู้ว่าผมเหนื่อยจริงๆ  ทั้งเรื่องที่เกิเขึ้นก่อนที่ผมกับไอ้นาวินจะคบกัน  แล้วก็มาเรื่องนี้อีก  ผมอยากปล่อยมัน  ไม่แน่...การกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมอาจจะดีกว่าก็ได้  ผมกับมันอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อนรักกัน




1อาทิตย์หลังจากผมย้ายออกมาจากคอนโดไอ้นาวิน  ตอนนี้ก็1อาทิตย์แล้วที่ผมกับมันไม่ได้เจอหน้ากัน  แหละวันนี้ก็เป็นวันแรกที่มันกลับมาเรียนตามปกติ

"เป็นไงมึง หายดีแล้วหรอ" ไอ้แม็คม่าถามไอ้นาวินที่เดินมานั่งข้าวๆไอ้เป้

"อืม ก็ดีพอเตะมึงได้" มันยิ้มกวนๆตอบไอ้แม็คม่า  ส่วนผมก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากเกมในโทรศัพท์

"เออ ไอ้กองทัพ ช่วงนี้ไอ้นิคมันต่อมึงมาบ้างมั้ย" ไอ้แม็คม่าหันมาถามผม

"ไม่วะ มึงมีอะไร?" ผมตอบมันไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง  เพราะผมไม่อยากเห็นกน้าไอ้นาวิน

"ก็เปล่า กูแค่สงสัยว่าทำไมมันไม่มาเรียนเลยช่วงนี้" ไอ้แม็คม่าทำหน้าสงสัย  ก่อนจะสบัดหัวแบ้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมบ้าง 

"พี่นาวินครับ ข้าวเจ้าซื้อจนมมาให้" เสียงใสดังมาแต่ไกล  ไอ้นาวินรีบหันไปมองทันทีท ข้าวเจ้าเรียกชื่อมัน

"ข้าวเจ้าไม่มีเรียนหรอถึงมาหาพี่"

"มีครับ แต่ข้สวเจ้าอยากเจอพี่นาวิน" ข้าวเจ้าพูดพลางกอดอ้อนไอ้นาวินไปด้วย  ผมเงยหน้าขึ้นมาดูนิดๆ  เห็นตรงคอข้าวเจ้ามีรอยแดงเต็มไปหมด  มียิ่งทำให้หัวใจผมบีบแน่นยิ่งขึ้น

"เดี๋ยวเย็นนี้พี่ไปรับนะ" ไอ้นาวินดึงข้าวเจ้ามาหอมแก้มต่อหน้าทุกคน  ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนสั้น

"มึงจะไปส่งน้องเขาก็ได้โว้ย แต่คืนนี้มึงต้องไปเที่ยวกีบพวกกูด้วย" ไอ้แม็คม่าพูดสวนขึ้นมา  ทำให้ไอ้นาวินหันมาสบตาผมพอดี

"ไปเที่ยวไหนกันครับ ข้าวเจ้าไปด้วยนะ" ข้าวเจ้ากอดคอไอ้นาวินอ้อนๆ

"ไม่ได้ครับน้อง พี่ช่วยแค่เพื่อนๆ คนนอกไม่เกียว" ไอ้แม็คม่าบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"ทำไมจะไม่เกียว ก็ผมเป็นเมียพี่นาวิน" ข้าวเจ้าเถียงไม่ยอม  ไอ้แม็คม่าหลับตาลงเพื่อสงบอารมณ์คุกรุ่น  ก่อนจะลืมตาขึ่นช้าๆ

"ถ้าน้องเป็นเมียเพื่อนพี่ ไอ้กองทัพก็เป็นเหมือนกัน" ไอ้แม็คม่าไม่ยอมแพ้เหมือน  ทั้งไอ้แม็คม่าแหละข้าวเจ้าจ้องหน้ากันไม่มีใครยอมใคร

"ข้าวเจ้า คืนนี้ให้พี่ไปเที่ยวกับเพื่อนนะ แล้วเอาไว้ครั้งหน้าค่อยไป" ไอ้นาวินเป็นคนห้าม  ข้าวเจ้าทำท่าไม่พอใจ  แต่ก็ยอมไอ้นาวิน




ตอนนี้ประมาณเที่ยงคืน  ทุกคนในผับกำลังสนุกเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มจนได้ที่

"ไอ้กองทัพออกไปเต้นเป็นเพื่อนกูหน่อย" ไอ้ซิวช่วนผมด้วยเสียงอ้อแอ้  บ่งบอกว่ามันเมามาก

"ไม่อ่ะ ถ้ามึงอยากเต้นก็ไปคนเดียวเลย"

"จำไวนะมึง" พูดเสร็จไอ้ซิวก็เดินเซไปที่ฟลอร์คน้ดียว

"เมาแล้วยังเสือกรานอีก" ไอ้เป้กัดฟันพูดแล้วเดินตามไอ้ซิวไป  ผมมองตาม2คนนั้นอย่างขำๆ  แจ่พอหันมาก็เจอกับสายตาของไอ้นาวินที่มองอยู่ก่อน  ผมเลยเบือกที่จะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ  แล้วหันไปมองทางอื่นโดยไม่สนใจมัน

"กองทัพ!" เสียงเรียกชื่อผมดังมาจากทางไหนสักทาง  ผมขมวดคิ้วมองหาตามเสียงเรียก  หมับ...

"อ้าว! พี่ภีมมาได้ไงครับ" ผมยิ้มทักทายพี่ภีมตามปกติ  ซึ่งพี่ภีมก็ยิ้มตอบกลับ

"พี่ก็มาเที่ยวเหมือนเราแหละ" พี่ภีมตอบด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

"ผมไม่คิดว่าหมอจะมาเที่ยวทีแบบนี้ด้วย"

"พี่ก็เป็นคนนะ ก็ต้องมีพักผ่อนกันบ้าง" คราวนี่เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงกวนๆ

"มากกว่านั้นเปล่าพี่" ผมบองแซวพี่ภีมดู  ซึ่งพี่ภีมก็ดูอายๆพลางส่ายหัวว่าไม่ใช่  ปึก! ระหว่างที่ผมกำลังคุยกีบพี่ภีมอย่างสนุก  อยู่ๆไอ้นาวินก็ทุบมือหนากับโต๊ะแล้วเดินออกไป

ผมมองตามหลังแกร็งจนลับสายตา  แล้วหันมาคุยกับพี่ภีมต่อ  โดยมีสายตาของไอ้แม็คม่าจ้องไม่กระพริบตา




++++++++++++++++++

แมวดำอยากฆ่าข้าวเจ้าทิ้ง!!!

ความคิดเห็น