ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : บทนำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.5k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2558 13:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ

 

     ซี Talk

     เยส!!!!ในที่สุด กูก็สอบเสร็จสะที โล่งจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไง

 

    โอ๊ะ! ลืมแนะนำตัว หวัดดีคับ ผมชื่อซี เรียนอยู่ปีคณะบัญชี สาขาการตลาดชีวิตนี้มีแต่เรียน เรียน เรียน แล้วก็เรียนคือก็รู้ตัวว่าเก่ง รู้ตัวว่าหล่อ เฮ้อออออ เหนื่อยใจดีแท้จริงสิ ผมมีเพื่อนสนิทอยู่2คนครับ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง  คนแรกคือซันชายด์ครับ หน้าตามันออกเป็นเกย์ครับ  เกย์ควีนนะไม่ใช่เกย์คิง   แต่ที่น่าเจ็บใจคือส่วนสูงผมพอๆกับมันนี่สิ  ดีหน่อยที่มันเตี้ยกว่าผมเซ็นหนึ่ง   นี่!  อย่าขำนะ  เซ็นหนึ่งสำหรับผมกับมันนี่ถือเป็นสงครามระดับโลกเลยนะ!!   พอๆ  คนต่อมาชื่อซออู้ครับ  หน้าตาก็สวยนะ คือสวยอย่างเดียวครับ  ถ้าถามความน่ารักนี่ไม่มีในตัวมันหรอก  อ้อ  รวมถึงความเป็นกุลสตรีด้วยน่ะนะ....

 

 

    ต่อๆๆ   มาเรื่องเรียนกัน  ถามว่าเรียนยากไหม.....โห  คำถามอย่างนี้อย่าถาม  ถ้าไม่ยากนี่จะให้ยกเพื่อนมารุมเลยอ่ะ   ตรงๆว่าโคตรยากเลย   ยากตรงไหนหรอ?  ยากตรงที่ว่าเพิ่งเปิดเทอมอาจารย์ก็เรียกสอบนี่ไง  ชีวิต...ดี๊ดี

   เอ...  รู้สึกเหมือนลืมอะไรซักอย่าง

 

 

   พลั่ก!!

 

  “โอ๊ย...”ผมร้องออกเบาๆ  ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดมา เชื่อไหม   ผมไม่เคยชนใครแล้วล้มก้นกระแทกพื้นอย่างนี้อะ

   “ขอโทษ”เสียงทุ้มดังขึ้นบนหัวผม

   “เออ”ผมตอบแล้วดันตัวเองให้ลุกขึ้นมา   ปัดกางเกงเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองบุคคลด้านบน  อื้อหือ....  คนหรือยักษ์วัดแจ้ง  สูงชิบหา_

    “วาย?”คนตรงหน้าพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองผมด้วยความสงสัย

    “วายพ่อง!  กูชายแท้”ผมชักสีหน้าก่อนจะพลักมัน แล้วเดินออกมา  เหี้ยไร  ชนแล้วพูดว่าวาย    แปป...  วายหรอ?   อ้าว  นั่นชื่อพี่กู

 

 

    เคลียร์ก่อน   ผมมีพี่ชายฝาแฝดครับ  ชื่อว่าวาย  ถึงจะพูดว่าฝาแฝดก็เถอะแต่คือ พวกเราไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยนอกจากหน้าตาที่เอ่อ....  คล้ายกันนิดหน่อย   ส่วนเรื่องอื่น... อย่าให้พูดส่วนสูงมันสูงกว่าผมเกือบ 15 เซ็นแน่ะ   แล้วก็ มันเรียนวิศวะภาคโยธาแตกต่างจากผมที่เรียนบัญชีนี่แหละ   เหตุผลทีเราเรียนต่างกันคือ วายมันอยากเรียนตามรอยป๊าที่เรียนวิศวะไม่จบ 

 

    เอ่อ    ที่ป๊าผมเรียนไม่จบไม่ใช่เพราะเกเรียนนะ  แต่เพราะอากงบังคับให้ป๊าผมซิ่วจากวิดวะฯมาบริหาร   ส่วนผมที่เลือกเรียนบัญชีเพราะอยากจะไปสานต่อกิจการของแม่  แต่จริงๆมันต้องเรียนบริหารใช่ไหมล่ะ   เผอิญผมคิดว่าเด็กบัญชีน่ารักกว่าก็เลยเลือกเรียนนี่แทนที่จะเป็นบริหารอ่ะนะ

 

     กลับมาที่เรื่องคนที่ผมชนเมื่อกี้ก่อนถ้าคิดไม่ผิดมันน่าจะเป็นเพื่อนพี่วายอ่ะนะ  ถ้าเป็นงั้นจริงผมก็คงไม่ต้องเดินย้อนกลับไปแล้วขอโทษมันหรอก  เพราะยังไงผมก็คงไม่เจอพวกมันอยู่แล้วล่ะ   ทำไมถึงคิดงั้นอ่ะหรอ?  ก็เพราะว่าตั้งแต่ม.ปลายผมไม่เคยเจอเพื่อนของมันเลยไง   คือ  ม.ปลายผมเรียนชายล้วน มันเรียนสหฯ    ขึ้นมหาลัยมันก็ไม่เคยแนะนำเพื่อนให้ผมเลย   แต่ในทางกลับกัน  มันเจือกรู้จักเพื่อนผมทุกคน  ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนวะ?  หน้าตาผมไม่ได้แย่จนขนาดมันต้องอับอายที่จะให้ผมรู้จักเพื่อนมันซักหน่อย   ไอ้พี่เวรเอ้ย!!

 

 

พ่อทัพ Talk

 

กาเกาพูด!~

 

    เสียงเตือนจากแอปชื่อดังอย่าง  กาเกาพูด ดังขึ้น   ผมก้มลงไปมองไอโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนที่พวกผมนั่งกันประจำ  ใช่ครับ  พวกผม...

 

    พวกผมที่พูดนี่ก็ไม่มีไรมากหรอก ก็แค่กลุ่มเพื่อนสนิทกันธรรมดานี่แหละ  มีทั้งหมด 4 คน(รวมผมด้วยนะครับ)  คนแรกชื่อไทม์  นิสัยก็หมาไม่รับประทาน  หน้าตาก็ไม่ได้ดีเด่นะแต่ไม่รู้ทำไมเจือกได้ตำแหน่งเดือนมหาลัย   คนที่สองไอ้วาย  หน้าตามันออกแนวหวานหน่อย  ถ้ามองแบบไม่ใส่ใจอ่ะนะแต่ถ้าจ้องนี่โคตรหล่อเลย(ยอมรับว่ามันหล่อฮะ) นิสัยก็พอๆกับไอ้ไทม์เลยคนทั้งคณะเรียกพวกมันว่าแฝดนรก คนที่สามคุณชาย  ไม่มีไรมากสำหรับคนนี้นิสัยตามชื่อ  หล่อไหมก็ธรรมดานะแต่สาวๆหลุมตอมฉิบหา_ย 

 

   คนสุดท้ายก็คือผมครับ  อยากจะบอกว่าไรต์เรื่องนี้ทุกคนชอบผมพิเศษครับ  คิดดูขนาดบรรยายยังให้ผมบรรยายเล๊ย  โอ๊ะ ลืมบอกชื่อ...  ผมชื่อพ่อทัพครับเรียกสั้นว่าพ่อทัพก็ได้  ถุ้ย!  มุขเก่าว่ะ  เรียกว่าทัพแหละดีแล้ว   ผมว่าผมเป็นคนเฟรนลี่นะแต่ทำไมคนอื่นบอกว่าผมเย็นชา

 

 

   “ทัพ  ซักทีดิวะ  เหม่ออยู่ได้กาคันมึงแจ้งเตือนมาเป็นสิบรอบแหละ” ไทม์หันมามองหน้าผมทั้งๆที่มือยังเล่นเป่ายิงชุบกับไอ้วายอยู่  เออ ดีเนอะ...

 

   “คันพ่อง...” ผมตอบกลับไปแล้วเอื้อมมือไปหยิบไอโฟน6ที่เพิ่งถอยออกมาใหม่จากร้าน

 

 

  จารย์ศักดิ์  ทัพ มึงเอางานที่อยู่บนโต๊ะครูไปส่งหน่อยดิ

  จารย์ศักดิ์  ที่ตึกคณะบัญชี  ตึกการตลาดอ่ะมึง

  จารย์ศักดิ์  จารย์แก้วนะมึง  อ้วนๆดำๆหน่อย

  จารย์ศักดิ์  มึงอย่ามาโมเม้นต์ส่งไม่อ่านดิห่า

 

 

10 นาทีต่อมา

 

โมเม้นต์เหี้ยอะไรจารย์ : พ่อทัพกระดิ่งแมว

เออ เดี๋ยวเอาไปส่งให้  พ่อทัพกระดิ่งแมว

อ่านแล้ว

 

 

   “เดี๋ยวมา”ผมพูดแล้วสาวเท้าออกจากโต๊ะ

   “iทัพ  งั้นไปเจอกันที่ผผับเลยนะมึง  สามทุ่มครึ่งนะ!!” เสียงคุณชายตะโกนไล่หลังมา  ผมพยักหน้าเบาๆ....  มันจะเห็นที่กูพยักหน้าป่ะวะ 

Anchor 

 

 

   ตึกบัญชี สาขาการตลาด

 

   ผมเดินหน้านิ่งๆเข้ามาในลานของคณะ   โลกนี้หาความสงบสุขไม่ได้เลยใช้ไหม?  ผมก็รำคาญเป็นนะ   กริ๊ดเหี้ยอะไรมากมาย

 

   พลั่ก!!

 

    เชี่ยไรวะ  เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ   กูก็สูงอย่างกับยักษ์วัดแจ้ง  ทำไมมึงมองไม่เห็นกูวะ  เตี้ยไม่พอยังไม่มีตาอีก  แต่ด้วยความเป็นคนดีไงก็เลยพูดขอโทษออกไป  แต่พอiเตี้ยเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ

 

   เฮ้ย ใครวะ  หน้าคุ้นๆ

  “วาย?”

  “วายพ่อง!  กูชายแท้” แม่งตอบแบบนี้น่าจับจูบ เหอะๆ

 

  แต่ไอวายมันเปลี่ยนสีผมตอนไหนวะ  เมื่อกี้ผมมันยังสีทองอยู่เลย  แล้วนี้อะไร   ผมมันสีน้ำตาลเหมือนสีเปลือกไม้แก่....  ไม่ดิ  ตอนนี้มันต้องกำลังเป่ายิงชุบกับไอ้ไทม์อยู่ไม่ใช่หรอ?   โอ๊ยเหี้ย!  งง!!






_______________________________________________


ฮิ้วววววววววววววววว!!!!
บทนำมาแล้วๆ  เรื่องนี้เป็นเรื่องที่มี NC เร็วมากรับรอง
ตอนหน้าก็ได้กันแล้ว=.,=  ประเด็นอีกอย่างคือ คนแต่งเรื่องนี้เป็นพหุนามนะ(มีมากกว่า1)  เพราะงั้นเวลาจะลงทีอ่ะคือนาน  เพราะมันต้องปรึกษาแก้นู้นแก้นี่กันเยอะมาก  อย่างคาแรคเตอร์อ่ะ คือแบบใช้เวลา1วันเลยนะเว้ย T^T


แค่นี้ล่ะค่ะ  NC เจอกันที่บล๊อกหรือธัญฯนะ  แต่คงจะนานอ่ะ เพราะยังไม่ได้สร้างบล๊อกกับนิยายที่ธัญเลอะ ถถถถถว์   

นั่นแหละ NC ตอนหน้า นะ อย่าลืม!!

ไปเด้ออ  จุ๊ฟฟ -3-



ด้วยความเครพอย่างสูง // กราบแนบตรีน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว