email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ เนื่องจากเรื่องนี้ต้องกดเหรียญ แนะนำให้กดอีบุ๊คดีกว่าเพื่อความคุ้มค่าค่ะ เพราะในอีบุ๊คเพิ่มตอนเพิ่มจากใน เว็บไปอีก 30+ ตอน

ตอนที่ 4 รู้สึกอยากจะตั้งใจทำจริงๆซะแล้ว [NC]

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 รู้สึกอยากจะตั้งใจทำจริงๆซะแล้ว [NC]

คำค้น : นัท,ลูกแก้ว,พ่อหนุ่มหน้านิ่ง,Scret Admirer,NC18+,18+,Love Scene

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2561 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 รู้สึกอยากจะตั้งใจทำจริงๆซะแล้ว [NC]
แบบอักษร

“พี่ครับตื่นมากินข้าวจะได้กินยาอีก” เสียงทุ้มแต่เรียบ เรียกคนที่นอนปิดหน้าอยู่ให้ตื่นขึ้น เขามองคนที่นอนนิ่งไม่ตอบอะไร เขายืนรออยู่ครู่นึงน่าจะซักนาทีได้อีกฝ่ายก็ยังนิ่งอยู่เขาเลยถือวิสาสะ เปิดผ้าห่มที่อีกคนเอาปิดหน้าเอาไว้ นัทถอนหายใจเหมือนโล่งอกเพราะเห็นอีกคนแค่หลับอยู่ เขาเอาหลังมือแตะที่หน้าผากของลูกแก้วเทียบกับอุณหภูมิหน้าผากของเขา ดูท่าทางยังมีไข้นิดหน่อย นัทเลื่อนเก้าอี้มาวางจานข้าวต้มที่เขาทำไว้ ก่อนจะเดินไปหยิบอ่างใส่น้ำและผ้าขนหนู ที่น่าจะเป็นของที่เอามาเช็ดหน้าให้เขาเมื่อวานแน่นอน เขาเอาผ้าผืนเก่าไปซักตากนอกชานก่อนจะหยิบผืนที่แห้งและสะอาดมาชุบน้ำอุ่นแล้วเช็ดหน้าให้อีกคน


นัทถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะไล่เช็ดไปตามแขนและเขาก็มองไปที่กระดุมเสื้อนอนที่เขาเป็นคนติดให้เอง นิ้วเรียวยาวแกะกระดุมเสื้อนอนออกทีละเม็ดจนหมดก่อนจะเริ่มเช็ดผิวใต้เสื้อ เขาเช็ดอย่างเบามือไปบนหน้าอกที่เต็มมือ นัทรู้สึกใจเต้นขึ้นมาอีกแล้ว เขากำลังเกิดอารมณ์กับหน้าอกของคนที่นอนอยู่ อาจจะเป็นเรื่องปกติของผู้ชายนั่นแหละมั้งที่ตื่นเต้นเวลาเห็นหน้าอกของผู้หญิง นัทพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ให้ร่างกายรู้สึกไปตามสัญชาติญาณ ขบกรามเล็กน้อยขณะที่เช็ดผ่านบนไปบนยอดอกสีชมพูเข้มที่กำลังแข็งเป็นไตขึ้นเพราะสัมผัสถูไถกับผ้าขนหนู เจ้าของใบหน้าหล่อเหลือบมองใบหน้าของอีกคนที่หลับอยู่ตลอด แก้มของอีกผ่ายมีสีเลือดสูบฉีดแต่ยังไม่ตื่นขึ้นมา


“ลักหลับไปเลยจะดีมั้ยเนี่ย” เขาบ่นพึมพำเบาๆกับตัวเอง เพราะอีกคนดูท่าทางจะหลับลึก ทำขนาดนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย หลังจากเช็ดไปบนช่วงตัวเขาก็ใช้นิ้วเกี่ยวดึงขอบกางเกงนอนของอีกฝ่ายลง นัทหัวใจเต้นแรงกว่าเดิมอีกเพราะใต้กางเกงนอนไร้ซึ่งชั้นในปกปิด บนเนินเนื้อมีเพียงไรขนบางๆปกคลุมอยู่ นัทใช้นิ้วเรียวยาวของตนสัมผัสไปบนหน้าท้องอีกฝ่ายก่อนจะไล้ลงต่ำ เสียงครางเบาๆดังออกมาจากลำคอขาว นั่นแหละทำให้เขาอดใจไม่ไหวไล้ต่ำลงไปจนถึงเนินเนื้อ เขาไล้ไปจนถึงไรขนก่อนจะผ่านไปจนถึงร่องเนื้อนิ้วเรียวสอดเข้าไประหว่างรอยแยกนั้น ร่างเล็กกระตุกเบาๆ เขาสอดนิ้วลงไปลึกจนสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น


“โคตรน่ารัก” นัทบ่นพึมพำกับตัวเองอีกแล้ว ตอนนี้เบื้องล่างเขาก็รู้สึกได้ว่ามันกำลังตื่นตัว จนปวดไปหมด นิ้วเรียวลูบไล้ภายในร่องเนื้ออย่างเบามือ ปลายนิ้วนวดคลึงไปบนส่วนไวสัมผัสด้านนอกโดยไม่ได้สอดนิ้วเข้าไปภายในช่องทางเพราะอีกคนน่าจะเจ็บอยู่ เท่าที่เขาเห็นรอยเลือดเมื่อเช้า ดูเหมือนว่าพี่คนนี้จะไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน เขาเป็นคนแรกงั้นเหรอ คงเป็นประสบการณ์ที่แย่น่าดู


เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นเพราะคิดว่าตัวเองฝันอยู่ แต่ตอนนี้สิ เขาเองอยากจะตั้งใจที่จะทำจริงๆซะแล้ว ขณะที่เจ้าของใบหน้าหล่อคิดไปนิ้วเรียวก็ไม่ได้หยุดที่จะขยี้รัวๆไปบนส่วนไวสัมผัสของคนที่หลับอยู่ ร่างเล็กบิดไปมาทั้งยกสะโพกขึ้นเข้าหานิ้วของเขาทั้งหลบจนเขาเห็นปลายเท้าของอีกฝ่ายเกร็งแล้วสั่น ร่างเล็กกระตุกแรงความเปียกชื้นทะลักออกมาจนชุ่มนิ้วมือของเขาและกางเกงนอนของหญิงสาวด้วย นัทใช้นิ้วเรียวยาวของตนดันเข้าไปข้างในร่องลึกของอีกคนและสัมผัสได้ว่าภายในกระตุกถี่รัว เขามองร่างที่สั่นสะท้านแต่ก็ยังหลับตาอยู่ นัทดึงมือออกจากร่องเนื้อที่เขาเพิ่งทำให้อีกคนสำเร็จความใคร่ไปเข้าปากตัวเอง เขาโลมเลียรสชาติและสัมผัสกลิ่น


“ไม่ไหวแล้ว” เจ้าของใบหน้าหล่อบ่นกับตัวเองก่อนจะลุกพรวดจากเก้าอี้เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อปลดปล่อยความใคร่ของตัวเองบ้าง หลังจากสำเร็จความใคร่ด้วยมือตัวเองไปหลายรอบเขาถึงสงบลงได้ นัทมองหน้าตัวเองในกระจกขณะที่กำลังล้างมือ เขากำลังเป็นอะไรกันแน่นะ เกิดมาก็เพิ่งเคยทำแบบนี้เป็นครั้งแรก นัทวักน้ำเย็นๆล้างหน้าก่อนจะออกมา มองอีกคนที่ยังหลับสนิทอยู่เลย นัทขบกรามเล็กน้อยก่อนจะจัดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายให้อยู่ในสภาพเดิม


เขามองร่องรอยเปียกชื้นบนกางเกงนอนของอีกฝ่ายแล้วแอบยิ้มออกมา นี่แหละสิ่งที่เขาไม่เข้าใจตัวเองทำไมจะต้องยิ้มด้วย นัทลุกขึ้นจากเตียงแล้วยกถ้วยโจ๊กที่เขาทำไว้ไปเทใส่หม้อเหมือนเดิม ก่อนจะเก็บจานและทำความสะอาดเคาท์เตอร์ครัวจนเรียบร้อย เขาวางยาและทิ้งโน๊ตเอาไว้แทนตัวเองเพราะ คิดว่าคงปลุกให้ตื่นยากแน่ๆ ขนาดลักหลับทำไปขนาดนั้นยังไม่ตื่นเลย เจ้าของร่างสูง เดินออกจากห้องแล้วปิดประตูห้องอย่างเบามือ ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างนั้น

...................................

หลังจากนัทออกจากห้องไป น่าจะประมาณสามสี่ชั่วโมงได้ ลูกแก้วถึงลืมตาตื่นขึ้นมา เธอเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วสิ่งแรกที่ทำคือมองไปรอบๆก่อนเลย ภายในห้องมืดสนิท เธอเลยเอี้ยวตัวไปเปิดโคมไฟข้างเตียงนอนและเห็นกระดาษโน๊ตทิ้งเอาไว้อยู่พร้อมกับถุงยา ลูกแก้วหยิบขึ้นมาอ่านลายมือหวัดแต่เรียบร้อยเขียนเอาไว้ว่า


-ผมทำโจ๊กเอาไว้ให้ ตื่นแล้วกินแล้วก็กินยานะครับ  นัท –


ลูกแก้วอ่านเสร็จเธอก็ขยำโน๊ตนั่นทิ้งแล้วโยนลงไปในถังขยะอย่างโมโห เธอกำลังโมโหเรื่องที่หมอนั่นทำกับเธอ หรือเธอโมโหที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเจ้าของหน้านิ่งๆ มานั่งบังคับเธอกินข้าวกินยากันแน่นะ ลูกแก้วถอนหายใจอย่างสับสนตัวเอง เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้า ตอนนี้เหมือนจะดีขึ้นมากแล้ว ตอนเธอถอดเสื้อผ้าออกเพื่อจะอาบน้ำนั่นแหละเธอถึงกับหน้าร้อนขึ้นมาเลยเพราะเห็นคราบของน้ำหล่อลื่นของตัวเองเลอะเต็มกางเกง ถึงแม้เธอจะเคยอ่านหนังสือมาบ้างว่าผู้หญิงก็มีฝันเปียกเหมือนกัน และตอนที่เธอหลับเธอก็ฝันว่าเธอถูกหมอนั่นลวนลามจนถึงจุดสุดยอด แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ไง ที่เธออายคือ หมอนั่นจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นบนตัวเธอหรือเปล่า ลูกแก้วหน้าร้อนผ่าวไปหมด เธอเงยหน้ามองไปที่กระจกที่ขึ้นสีเลือดสูบฉีดเพราะผิวขาวจัดยิ่งเห็นได้ชัด


“ลูกแก้วเธอเป็นคนบ้ากามเหรอเนี่ย?” เธอถามกับตัวเองในกระจก แล้วเธอก็ส่ายหน้า เธอปฏิเสธตัวเองแต่ ก็อย่างว่า เธอปฏิเสธธรรมชาติของมนุษย์ไม่ได้หรอก ลูกแก้วอาบน้ำล้างตัวจนสะอาดก่อนจะออกไปดูหม้อโจ๊กที่หมอนั่นบอกว่าทำเอาไว้ เธอเปิดดูก่อนจะอุ่นให้ร้อน อย่างน้อยฝืนกินแล้วกินยาไปก่อนน่าจะดีกับตัวเธอมากกว่าจะลากสังขารออกไปซื้อข้าวกินข้างนอก ตอนที่รอให้โจ๊กเดือดเธอเดินไปหยิบซองยาเพื่อดูว่าต้องกินยังไง แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ ลูกแก้วลูบไปตามตัวของเธอเพื่อสำรวจรอยช้ำที่เริ่มจางลงแล้ว อาการเจ็บระบมก็เริ่มดีขึ้นมาก


“คิดซะว่าเป็นฝันร้าย” เธอพูดกับตัวเองแล้วตักโจ๊กมานั่งกิน อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา มันไม่ใช่ฝันนี่สิมันคือเรื่องจริง เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้สภาพจิตใจเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้เลย ลูกแก้วมือสั่นไปหมดแล้วร้องไห้โฮออกมา เธอเจ็บและหวาดกลัว มือเธอสั่นตลอดเวลา เธอมองถ้วยโจ๊กที่หมอนั่นทำน้ำตาก็ไหลไม่หยุด ลูกแก้วไม่รู้หรอกว่าเธอร้องไห้ออกมาเสียงดังแค่ไหน แต่เธอได้ยินเสียงประตูห้องเธอเปิดออก เธอสะดุ้งสุดตัวเลยเพราะพ่อคนหน้านิ่งนั่นเดินเข้ามาแล้วก็มานั่งข้างเธอซะอย่างนั้น เธอกำมือเอาไว้แน่นเลยแต่ก็หยุดร้องไม่ได้ พ่อคนหน้านิ่งหันมาทางเธอแล้วก็รวบกอดเธอเอาไว้ เธอสั่นกว่าเดิมอีกแต่นิ้วมือลูบหลังเธอก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าไม่แพ้เธอ


“ผมขอโทษ...” เป็นคำขอโทษที่ออกมาจากปากพ่อคนหน้านิ่งนั่น ครั้งแรกหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น แม้เธอจะรู้ดีว่าหมอนั่นเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำกับเธอแบบนั้น แต่การถูกกระทำแบบนั้นมันทำให้เธอรู้สึกแย่มาก ลูกแก้วปล่อยให้น้ำตาไหลและร้องไห้ออกมาโดยไม่อายคนตรงหน้าอีกแล้ว เธอรู้สึกได้ถึงนิ้วมือเรียวยาวที่ลูบหลังเธออยู่ก็สั่นเหมือนกัน ลูกแก้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าของอีกฝ่าย เธอถึงรู้ว่าพ่อคนไร้อารมณ์นั่นก็ร้องไห้ออกมา ถึงจะไม่ได้สะอื้นเพราะหมอนั่นเป็นผู้ชายแต่ก็รับรู้ได้ว่า คงจะเสียใจกับเรื่องนี้มากเช่นกัน


มือที่สั่นเทาของนัทลูบไปบนผมเธอเหมือนปลอบโยนเด็กตัวเล็กๆที่กำลังเสียใจอยู่ เธอเลยเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนสมัยเด็กๆที่มีเด็กคนนึงปลอบเธอแบบนี้ตอนที่เธอถูกวิ่งชนจนล้มเพราะความซุ่มซ่ามของหมอนั่น เด็กตัวเล็กร้องไห้ไปแต่ก็ปลอบเธอทั้งน้ำตา บรรยากาศตอนนั้นกับตอนนี้มันช่างคล้ายกันเหลือเกิน ว่าแต่เด็กคนนั้นชื่ออะไรนะ..... เธอนึกไม่ออกเพราะมันนานมากแล้ว ลูกแก้วดันตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายก่อนจะนั่งมองโจ๊กที่เริ่มเย็นแล้วเงียบๆ พ่อคนหน้านิ่งที่นั่งข้างๆเธอก็นั่งเงียบเช่นกัน เธอถอนหายใจเบาๆก่อนจะพูดออกมา


“ลูกแก้ว” พ่อหนุ่มหน้านิ่งหันมามองหน้าเธออย่างงงๆ เธอเลยพูดต่อ


“ที่ถามชื่อไง” เจ้าของใบหน้าหล่อพยักหน้า ก่อนจะมองชามโจ๊กที่วางตรงหน้าเธอ


“เดี๋ยวผมเอาไปอุ่นให้ ท่าทางมันคงเย็นแล้ว” นัทไม่ได้รออีกคนอนุญาตหรอกเขาหยิบถ้วยโจ๊กไปที่หม้อแล้วเทลงไปก่อนจะเปิดเตาอุ่นอีกรอบ เขาเหลือบมองพี่ลูกแก้วที่ยังคงนั่งเงียบอยู่ที่เดิม เขาเองไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นอีกฝ่ายร้องไห้โฮออกมาแบบนี้ ตอนที่เขาอยู่ในห้องตัวเองเขาก็พยายามเงี่ยหูฟังตลอดว่าอีกคนทำอะไร จนได้ยินเสียงเหมือนหยิบของที่ตู้เก็บจาน จริงๆตอนนั้นเริ่มโล่งใจนิดหน่อยแล้วที่อีกฝ่ายลุกขึ้นมาทำอะไรได้ แต่พอเสียงร้องโฮดังออกมาเขาก็นั่งไม่ติดจนต้องถือวิสาสะเข้ามาหาอีกคนนี่แหละ พอเห็นน้ำตาของผู้หญิงคนนี้เขาก็อดที่จะรู้สึกเสียใจมากไม่ได้ เกิดมาเขาก็เพิ่งเคยร้องไห้ตามคนอื่น ไม่นับตอนที่ยังเด็กมากๆนะ นัทแอบถอนหายใจ บรรยากาศเมื่อกี๊ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในวัยเยาว์เมื่อนานมาแล้ว มันคล้ายกันเหลือเกิน เขาจดจำมันได้ในความรู้สึกแต่จำไม่ได้ว่ารายละเอียดเป็นยังไง


“ให้ผมป้อนนะ” เขายกถ้วยโจ๊กมาวางตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนจะคนให้คลายความร้อน เขามองหน้าอีกฝ่ายที่ดูอิดโรย คงเพราะวันนี้ทานน้อยนั่นแหละ แถมไม่สบายด้วย นัทตักโจ๊กขึ้นมาเป่าให้คลายร้อนก่อนจะป้อนอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยอมกินโดยดีโดยไม่ต้องบังคับแบบเมื่อบ่ายแล้ว เขาพิจารณาใบหน้าอีกคนอย่างละเอียด จริงๆเขาไม่อยากเรียกพี่ลูกแก้วว่าพี่เลยเพราะหน้าตาของลูกแก้วเนี่ย ไม่น่าจะอายุเกิน 23-24 เขาเองก็อายุ 26 แล้วจริงๆ เขาควรถามอายุของอีกคนมั้ยนะ ขณะที่นัทคิดในใจ หน้าของเขาคงมีเครื่องหมายคำถามอยู่บนหน้าอย่างเห็นได้ชัดมั้ง อยู่ๆลูกแก้วก็ถามเขา


“ทำหน้าเหมือนอยากรู้อะไร?” นัทมองหน้าอีกคนที่เหมือนอ่านใจได้ก่อนจะพูดเบาๆเหมือนบ่น


“จริงๆคุณอายุเท่าไร คือผม 26 แล้วถ้าอายุน้อยกว่าผม ผมเรียกคุณว่าพี่ผมก็ลำบากใจ เพราะคุณหน้าเด็ก” เธอมองหน้าก่อนจะพูดออกมา


“ถามอายุเสียมารยาท” เธอบอกแล้วเงียบไปพักนึงก่อนจะพูดต่อ


“28” ลูกแก้วบอกอีกฝ่ายเสียงเบา นัทพยักหน้าก่อนจะพูดออกมา


“งั้นผมไม่เรียกคุณว่าพี่นะครับ เพราะอายุไม่ต่างกันเท่าไร” เธอมองหน้าอีกฝ่ายแล้วก็พยักหน้าเออออไป ประมาณอยากเรียกแบบไหนก็เรียกไปเถอะพ่อคุณเอาที่สบายใจเลย พอได้คำตอบว่าเธออายุเท่าไหร่แล้วดูเหมือนหมอนี่จะสบายใจขึ้น เออแล้วทำไมต้องสบายใจ เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ทำให้นัทที่กำลังป้อนโจ๊กให้เธออยู่ขมวดคิ้วนิดนึง เหมือนกังวล ก่อนจะถามเธอ


“ไม่สบายตรงไหนอีกครับ หรืออยากไปหาหมอเดี๋ยวผมพาไป หรือคุณไม่พอใจที่ผมจะไม่เรียกคุณว่าพี่ครับ” เธอมองหน้าพ่อคนหน้าหล่อที่ถามยาวเลย เธอเลยตอบไป


“รู้สึกไม่สบายตัว แล้วก็เจ็บ” พอบอกแบบนั้นดูเหมือนพ่อคนหน้านิ่งจะเปลี่ยนอารมณ์ทางสีหน้าแล้ว คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยส่วนดวงตาคมบ่งบอกความกังวลใจ


“ไปหาหมอมั้ยครับ เสร็จก็ไปแจ้งความด้วยเลย” เธอมองหน้าอีกฝ่ายที่ดูครุ่นคิดอย่างหนักเลยหลังจากพูดแบบนั้นออกมา ดูท่าทางหมอนี่จะกังวลเรื่องนี้มาก เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอควรแจ้งความดีมั้ย คือถ้าหมอนี่ทำแล้วทิ้งปล่อยเธอไว้ไม่ดูดำดูดีนี่เธออาจจะไปแจ้งความแล้ว แต่นี่มานั่งเฝ้าทั้งวัน ไม่รู้ว่าได้กินอะไรไปบ้างมั้ย ลูกแก้วคิดนิดนึงก่อนจะส่ายหน้า


“ไม่ไปหรอก....อย่างที่เราสองคนรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเธอไม่ได้ตั้งใจนี่นะ ใช่มั้ย?” พ่อคนหน้านิ่งมองหน้าเธอก่อนจะพยักหน้า พอเห็นแบบนั้นเธอก็พูดต่อ


“กินยาแล้วก็ดีขึ้นมาแล้วล่ะ เดี๋ยวนอนพักก็คงจะดีขึ้นกว่านี้” นัทมองหน้าเธอแล้วพยักหน้า ก่อนจะพยายามป้อนเธอด้วยโจ๊กที่ทำเองจนหมดไปครึ่งถ้วยได้ เธอรีบยกมือห้ามเลยเพราะไม่ไหวแล้ว พ่อคนหน้านิ่งดูไม่พอใจนิดหน่อยที่เธอกินได้แค่นั้น แต่ก็ไม่พูดอะไร เดินไปหยิบยากับน้ำดื่มมาให้เธอแล้วเอายาใส่มือให้พร้อมทั้งยื่นแก้วน้ำให้ด้วย เธอมองหน้าอีกฝ่ายแล้วกินยา ดูเหมือนการไม่พูดกันจะทำให้เราทั้งสองคนสบายใจขึ้นนิดนึง


“ผมขอนอนเฝ้าที่โซฟานะ คุณจะอนุญาตมั้ยครับ” อยู่ๆพ่อหนุ่มหน้านิ่งก็พูดขึ้นมาแบบนั้นเธอมองหน้าก่อนจะส่ายหัว สีหน้าของนัทดูผิดหวังนิดหน่อยก่อนจะเริ่มพูดต่อรองอีก


“ให้ผมอยู่จนกว่าคุณจะหลับได้มั้ย” พ่อคนหน้านิ่งเล่นบทแบบวันนั้นอีกแล้ว แววตาที่ทำให้เธอใจอ่อน เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะบอกอีกฝ่ายไป


“เราหลับเธอต้องออกไปนะ” พ่อคนหน้านิ่งพยักหน้าก่อนจะยกของที่วางบนโต๊ะไปเก็บให้อย่างเรียบร้อย ดูท่าทางหมอนี่จะเป็นพวกระเบียบจัดพอสมควรเลย เธอเดินไปแปรงฟันก่อนจะออกมานอนที่เตียง ปล่อยให้พ่อหนุ่มหน้านิ่งนั่งที่โซฟาอ่านหนังสือเงียบๆไป ลูกแก้วนอนมองเพดานห้องอยู่พักนึงก่อนจะพลิกตัวแล้วแอบมองพ่อคนหน้านิ่งที่ทำท่าเหมือนอ่านหนังสือนะแต่หลับตาอยู่ จากที่เห็นดูท่าทางหมอนี่คงเหนื่อยไม่น้อยเหมือนกัน เธอมองนัทนั่งสัปหงกที่โซฟาไปสักพักจนเห็นว่าร่างสูงเอนตัวลงไปแล้วหลับ เธอเลยลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ จากนั้นเธอจึงเดินไปปิดไฟแล้วนอน


​-- to be continued --

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว