ถ้าคุณมีความสุขกับการอ่าน nc เราคือเพื่อนกัน จับมือ!!

ตอนที่ 7 เรื่องมันเกิดเพราะ...ดูแลคนป่วย Part1

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เรื่องมันเกิดเพราะ...ดูแลคนป่วย Part1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 02:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เรื่องมันเกิดเพราะ...ดูแลคนป่วย Part1
แบบอักษร

ตอนที่ 7 เรื่องมันเกิดเพราะ...ดูแลคนป่วย Part1



“เต้ย ตอนนี้กูอยู่โรงบาลนะ”

“เฮ้ยมึงเป็นอะไร!”

“กะ ตรู้ดตรูดตรู้ด”

“กรุณาฝากหมายเลขโทรกลับ บลาๆๆ”



เชี่ย!



ผมใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีในการย้ายตัวเองจากห้องมาถึงโรงบาลที่ไอตี๋บอก บอกเลยถ้าสิบนาทีผมหารถไม่ได้ผมคงวิ่งมาไม่ก็โบกรถคนอื่นติดมาด้วยเอา



แฮ่กแฮ่ก



“ขอโทษนะครับ มีคนไข้ชื่อ ณภัทร พิชัยเชษฐ์ พักอยู่ที่นี่มีไหมครับ! แล้วพักอยู่ห้องไหน! อาการเบื้องต้นเป็นยังไงบ้างครับ! มันโทรบอกผมว่าอยู่โรงบาลนี้รบกวนช่วยเช็คให้ผมหน่อยนะครับ!”

“เอ่อ ใจเย็นนะคะ คนไข้ชื่อคุณณภัทร พิชัยเชษฐ์ รอสักครู่นะคะ”

“เฮ้คุณ พักหายใจก่อนไหม คุณพยาบาลตกใจคุณหมดแล้ว”



ควับ!



อะไรวะเพื่อนผมทั้งคนนะ มันโทรมาแล้วพูดยังไม่ทันจบประโยคสายก็ตัดไป เพื่อมันเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ มันเป็นเพื่อนเพียงไม่กี่คนของผมนะ



ชิ้ง!!!!!!!!!!!



ออร่าหมอแยงตา! ช่วยด้วยครับ! ความขาว ความสูง ความหมออปป้าพุ่งมาก



“เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับพอดีผมคงตกใจไปหน่อย”

“คงไม่หน่อยแล้วคุณ ใส่รองเท้าสลับข้างมาน่ะรู้ตัวไหม?”



ฉ่าาาา



ผมรีบก้มสำรวจตัวเองทันทีไม่ต้องรอให้คุณหมอพุดจบ อาย จุดนี้อายครับ แต่...ผมก็ใส่รองเท้ามาถูกข้างนะ



“ผมล้อเล่น”

Fu*k



ใบหน้าใส ส่งยิ้มกว้างมาให้ผม ยิ้มจนตาหลังแว่นหยีลงเป็นขีด น่ารักน่าชังเชียวล่ะ ยิ่งมีลักยิ้มเล็กประดับอยู่บนหน้าด้วยยิ่งทำให้ใบหน้านี้ยิ่งดูอ่อนโยนเข้าไปใหญ่



“คุณณภัทร พิชัยเชษฐ์ พักอยู่ที่ชั้น 6 ห้อง 605 ตึกนี้ค่ะ ขึ้นลิฟท์ทางซ้ายมือขึ้นไปได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ”



ตี๋ของเต้ยรอพี่สักแปปนะ



“พอดีเลยนะคะ เป็นคนไข้ของ...”

“ให้ผมไปด้วยไหมคุณ จะได้ไม่ไปแตกตื่นใส่พี่พยาบาลข้างบน”



นี่คุณหมอยิ้มหวานแซะผมหรอครับ...อื้มม



“ไม่เป็นครับ คุณหมอคงจะมีธุระเยอะ! เชิญไปทำธุระของคุณหมอเถอะครับ!”

ชิ้ง

“ไม่เป็นไรครับ หมอจะไปตรวจคนไข้ชั้นนั้นพอดี”

 “ไหนจะรีบไปหาเพื่อนครับคุณ  ไปสิครับ”

“ครับๆ”



ฝากไว้ก่อนนะไอหมอ ตอนนี้เป็นห่วงเพื่อนอยู่เฉยๆละ ไม่งั้นซัดเปรี้ยงใส่ความกวนตีนละถึงจะดูหล่อก็เถอะ



Part หมอ

ผมยิ้มบางๆขณะมองร่างเล็กข้างๆกำลังยืนหงุดหงิดที่ลิฟท์ไม่ยอมลงมาสักที จนจะวิ่งขึ้นบันไดไปแล้วรอบนึง แต่ผมชุดข้อมือไว้ทันแล้วชี้ให้เห็นตัวเลขที่กำลังลงมา เขาถึงได้ยอมยืนอยู่รออีกสักครู่

เขาคงไม่รุ้ตัวเลยว่า เขาดูโดดเด่นมากที่เขาวิ่งตัวปลิวเข้ามาในโรงบาลแล้วไปพูดกระโชกโฮกฮากอยู่ตรงเคาท์เตอร์ ตอนแรกที่เห็นเขาผมนึกว่าอาจจะเป็นญาติผู้ป่วยที่อาจจะมาโวยวายใส่คุณพยาบาล เพราะหน้าเขาดูหาเรื่องมากไม่เข้ากับใบหน้าน่ารักนั่นเลย ผมเลยจะเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย เพราะมีแต่คนบอกผมว่าเห็นสีหน้าผมยิ้มแล้วจะรู้สึกใจเย็นลง แต่กับคนตรงหน้ายิ่งผมยิ้มให้เหมือนเขาอยากจะเอาเท้ามาฟาดหน้าผมซะมากกว่า

ด้วยความที่เขาอาจจะวิ่งเข้ามาเลยทำให้เขายืนหอบเล็กน้อย จังหวะที่เขาก้มหอบและคอเสื้อเขากว้าง ผมเผลอก้มมองพอดีเลยสังเกตเห็นรอยคิสมาร์กรอยใหญ่สามสี่จุด ดูเขาไม่ได้สนใจมันด้วยซ้ำ แต่มันทำให้ผมรู้สึกอยากเป็นคนทำรอยพวกนี้เอง และอยากรู้ว่าตอนนี้เขาโดนผมทำอยู่นั้นเขาจะทำหน้ายังไง

“เฮ้คุณ พักหายใจก่อนไหม คุณพยาบาลตกใจคุณหมดแล้ว”

ยิ่งตอนที่โดนแกล้ง หึ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว



Part เต้ย

ห้อง 605

ปั้ง!!!!!!!!



“ตี๋ของเต้ยยย เป็นยังบ้างง”



ผ่าง!!!



“อ๊ะ อ๊าาา เฮ้ย เต้ย!!”



ภาพที่ผมคิดว่าจะเห็นคือเพื่อนอาจจะป่วยอาการทรุดหนัก หมดแรง นอนเหนื่อยอยู่บนเตียง แล้วผมจะมาเป็นเพื่อนที่ดีคอยมาดูแลมันที่โรงบาล


แต่นี่!


เพื่อนนรกส่งมาเกิดชัดๆ



ภาพตรงหน้ากลับเห็นมันกำลังจูจุ๊บดูดดื่มกับผัวมัน มือผัวนี่เลื้อยเข้าเสื้อคนป่วยมันไปแล้วเนี่ย  แต่ก็ดีใจอยู่ที่มันไม่ได้เป็นอะไรที่หนักหนาถึงกับชีวิต มันเป็นเพื่อนที่ผมมีเพียงไม่กี่คนที่ผมไม่เคยเอา เพราะมันก็เป็นเมียคนอื่นนี่แหละ ผมไม่อยากโดนฟ้าผ่าใส่นะ



“นี่อะไร!”

“ก็ป่วยไงงง” ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อยใส่

“ไหนป่วย ยังมีหน้ามาอี๋อ๋อกับผัวอีกนะ! แล้วที่โทรมาพูดไม่จบแล้วสายตัดนี่ล่ะห้ะ!”

“เอ่อ ขอโทษที ว่าจะโทรไปบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงแต่แบตโทรศัพท์มันหมดก่อนไง”

“เออ”



ตุ้บ!



ผมขยี้หัวตัวเองจนฟูและทรุดนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง เหนื่อยทั้งที่วิ่งเข้าโรงบาล วิ่งถามพยาบาล แล้วก็เหนื่อยใจกลัวมันเป็นอะไรอีก



“แล้วนี่เป็นอะไรถึงได้มานอนเล่นอยู่นี่”

“เอ่อ” มึงจะหน้าแดงทำไมกูแค่ถามว่ามึงเป็นอะไร

“คือพี่กับตี๋ทำอย่างว่ากันหนักไปหน่อย จนตี๋สลบไป พี่ตกใจมากเลยรีบพามาโรงบาลน่ะครับ”


เอ่อ......หมดคำบรรยาย



“คุณหมอก็เลยสั่งให้หยุดเรื่องอย่างว่าไปสักพักนึง”

“เป็นไงล่ะมึง ป่วยเป็นหมาแดกยาเบื่อเลย”

“ถ้าจะมาแค่ปากหมาจะไสหัวไปไหนก็ไป”

“เออๆโทษที เพื่อนทั้งคนจะไม่มาดูแลได้ยังไง”



ก็นะ ความเพื่อน...แต่ไปทำยังไงถึงสลบได้ แค่ผัวคนเดียวเองนะ ถ้าโดนสามคนแล้วสลบอย่างผมก็ว่าไปอย่าง



“อ่าวคุณหมอ เช้ามาเช็คอีกรอบหรอครับ”



ควับ



ไอหมอหน้ายิ้มนั่น



“เปล่าครับ แค่ขึ้นมาส่งเด็กดื้อ หมอกลัวเขาเผลออาละวาดใส่คุณพยาบาลถ้าหากหาห้องไม่เจอ”

“ใครเด็กดื้อ!”

“นี่มึงรู้จักหมอกูด้วยหรอ?”



หืม



“ผมเองคุณ ผมชื่อธีร์ เป็นหมอแผนกตรวจภายในและเป็นเจ้าของคนไข้ของคุณณภัทด้วย”

เอ้า! เขารู้แต่แรกอยู่แล้วแล้วทำไมเขาไม่บอกผมตั้งแต่ทีแรกเล่า

“เออ หมอเขาเป็นหมอตรวจภายในแต่ถ้ามึงอยากให้หมอเขาตรวจด้วยก็ได้นะ คุณหมอไม่ว่ากันนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับผมไม่ถือ ว่าแต่คุณอยากตรวจไหมผมตรวจให้”

“ไม่!”

ฮ่าฮ่าฮ่า



18.30 น

“อาการดีขึ้นแล้วนะครับ แต่ช่วงนี้ก็หยุดพักกันบ้างเนาะ แล้วก็หมั่นทายาด้วยนะครับ”

“โอเคครับหมอ”

“เพื่อนคุณณภัทรจะนอนอยู่เฝ้าอยู่ที่นี่หรอครับ”

“โอ้ยไม่หรอกครับ ผมก็ต้องให้แฟนผมนอนเฝ้าสิ นี่รอมันตื่นเดี๋ยวก็ไล่มันกลับแล้ว เอ่อ หมอครับหมอจะเลิกงานยังครับ”

“หมอเลิกแล้วครับ แค่เข้ามาดูอาการคุณณภัทรอีกรอบนึงก็จะกลับแล้ว”

“ผมฝากเพื่อนผมกลับด้วยได้ไหมครับ มันน่าจะขึ้นเทกซี่มาผมไม่อยากให้มันกลับคนเดียว แฟนผมน่าจะกลับมาค่ำๆ”

“ได้เลยครับ”

“ไม่ต้องปลุกมันหรอกครับเดี๋ยวมันงอแง อุ้มมันไปเลย”

“อ่อครับๆ”

ร่างสูงโปร่งที่กำลังจะเข้าไปปลุกร่างเล็กให้รู้สึกตัวชะงักทันทีที่ได้ยิน แล้วเปลี่ยนเป็นช้อนคนตัวเล็กให้แนบอกแทน เด็กดื้อนี่ก็ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าจะโดนอุ้มไปไหน กลับซุกเข้ามาเบียดและหามุมนอนกว่าเก่าอีก

“หมออย่าลืมตรวจภายในเพื่อนผมด้วยล่ะ”

เต้ย หมอคนนี้กูชอบแต่กูมีผัวแล้วงั้นคนนี้กูยกให้มึงนะ ขอให้มีความสุขนะเพื่อน

หึ

บนรถ

“อืออ”

“สวัสดีตอนค่ำครับคุณ เดี๋ยวผมขออนุญาตตรวจภายในหน่อยนะครับ”



กริ๊ก



ผมสะลึมสะลือมองคนตรงหน้า ที่เริ่มเห็นเค้าโครงชัดเจนแล้วว่าเป็นใคร



“หมอ!”



แกร๊ง!



“เฮ้ย หมอล็อคข้อมือผมทำไมเนี่ย?”

“ผมจะตรวจภายในให้คุณ เพื่อนคุณบอกให้ผมตรวจให้คุณด้วย กรุณาให้ความร่วมมือด้วยครับ”



เหี้ยตี๋ ป่วยดีไม่ชอบ ยังจะหาเรื่องให้เพื่อนด้วยนะ เสียแรงที่เป็นห่วงจริงๆ



“รอสักครู่นะคุณ เดี๋ยวผมจะพาไปห้องตรวจ”



ดวงตาที่เคยยิ้มให้ผมตอนนั้นในตอนนี้ก็ยังยิ้มอยู่ เพียงแต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย เหมือนว่าผมได้เจอตัวตนแท้จริงของเขาซึ่งอาจจะไม่ได้สวยงามเหมือนรอยยิ้มของเขา หรือการกระทำที่แสนดีของเขาที่โรงบาลเลยสักนิด



หรือหมอจะเป็น

.

.

“ถึงแล้วครับ”

.

.

พวกนิยมความรุนแรงวะ



ตื่นเต้นอ่ะ!!!!



Talk..

#ตี๋จะรู้ไหมว่าส่งใครมาให้เพื่อน ฮ่าฮ่า

เม้นๆๆๆ อยากเห็นเม้นจังเลย

อยู่ดีๆเราก็แต่ง SM กันนะครับท่าน รอเลยย




ความคิดเห็น