รักสุดท้ายของนายเย็นชา 18+ (วิน-ข้าว)
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของความเย็นชา
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของความเย็นชา

“แม่จ๋า เราจะมาอยู่ที่บ้านนี้จริงหรอจ๊ะ” ฉันเอียงคอถามแม่อย่างสงสัย พร้อมเอามือเช็ดน้ำตาให้แม่อย่างเบามือ ตลอดทางกว่าจะมาถึงที่บ้านหลังใหญ่นี้ แม่ร้องไห้ไม่หยุดเลย

“จ๊ะข้าว ข้าวชอบไหมจ๊ะ” แม่ยิ้มแล้วถามฉันกลับ ฉันพยักหน้าแรงๆเป็นคำตอบ แม่ยิ้มให้ฉันแล้วหันไปคุยกับพี่เฟิร์ส

“เฟิร์ส ฟังแม่นะลูก เฟิร์สต้องรักและดูแลน้องนะลูก จนกว่าแม่จะกลับมารับ รับปากแม่สิลูก” พี่เฟิร์สกอดแม่เป็นคำตอบ พร้อมรับจดหมายจากแม่มาเก็บไว้ แม่สั่งให้พี่เฟิร์สเอาจดหมายให้เจ้าของบ้าน แล้วบอกพวกเราว่าจะมารับให้เร็วที่สุด


Win part

"คุณแม่ครับเด็กที่ไหนมาอยู่หน้าบ้านเราครับ" ผมมองไปที่หน้าบ้าน เห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก และเด็กผู้ชาย อยู่หน้าบ้าน ด้วยหน้าเศร้า พอรถจอดหน้าบ้าน คุณแม่ลงไปหาเด็กพวกนั้น แล้วเด็กผู้ชายก็ยื่นจดหมายให้คุณแม่ คุณแม่เปิดอ่านสักพักก็ทำหน้าเครียดแล้วขึ้นมาบนรถ

"วินอยากมีเพื่อนไหมลูก" แม่ถามผมหลังจากขึ้นมาบนรถ ผมมองไปที่เด็กพวกนั้น แล้วพยักหน้าตอบคุณแม่

"มิ่งจ๊ะ บอกแม่อบให้พาเด็กๆเข้าบ้านแล้วหาข้าวหาน้ำให้กินด้วยนะจ๊ะ" คุณแม่หันไปบอกคนขับรถ แล้วก็หันมากอดผมแน่น


Khaw part

หลังจากอาบน้ำและกินข้าวเรียบร้อยป้าอบพาฉันกับพี่มาหาคุณป้า ที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่กว่าบ้านที่ฉันเคยอยู่ด้วยกัน 3 แม่ลูกอีก

"หนูชื่อข้าวใช่ไหมจ๊ะ" น้ำเสียงไพเราะและใบหน้าที่ดูใจดีของคุณป้าทำให้ฉันยิ้มตาม พร้อมกับตอบคุณป้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ค่ะคุณป้าหนูชื่อข้าว ส่วนพี่ชายหนูชื่อเฟิร์สค่ะ หนูขออยู่รอแม่หนูที่นี่ได้ไหมคะ"พอฉันพูดจบ คุณป้ากับป้าอบก็เหมือนจะหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ยิ้มให้ฉันกับพี่

"ได้สิจ๊ะ หนูจะอยู่นานเท่าไรก็ได้ นี่ตาวินนะ ลูกชายป้า อายุมากกว่าหนู 1 ปี และหนูอิงฟ้าลูกสาวเพื่อนสนิทป้านะ หนูเรียก"พี่วิน" และเรียกพี่อิงฟ้าได้เลยนะจ๊ะ " คุณแม่พูดกับฉันเสร็จก็หันหน้าไปพูดกับพี่เฟิร์ส

"ส่วนเฟิร์ส หนูให้คิดว่าตาวินกับหนูอิงฟ้าเป็นน้องของหนูนะจ๊ะ" ฉันหันไปมองเด็กผู้ชายหน้าตาหน้ารักแต่ดูไม่ค่อยยิ้มเลย และเด็กผู้หญิงอีกคนที่สวยยังกับนางฟ้าแต่ดูเหมือนฝืนยิ้มให้ฉัน

"แล้วต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณป้านะจ๊ะ ให้เรียกว่าคุณแม่ ให้ฉันได้เป็นแม่อีกคนของพวกหนูนะ" ฉันพยักหน้าและสวมกอดคุณป้า ไม่ใช่สิ ต้องเรียกคุณแม่ไว้แน่น


เช้าวันต่อมา

ขณะที่ฉันช่วยลุงมิ่งรดน้ำต้นไม้อยู่ พี่วินก็เดินเข้ามาพร้อมถือหนังสือมานั่งที่สวนหน้าบ้าน ฉันรีบส่งสายยางให้ลุงมิ่ง แล้ววิ่งเข้ามาหาพี่วินทันที

"พี่วินคะ อ่านอะไรหรอคะ" พี่วินปลายตามองฉันแล้ววางหนังสือลงแล้วหันหน้ามาพูดกับกับฉัน

"ต่อไปเรียกฉัน พี่วินแค่ต่อหน้าคุณแม่พอ ให้เรียกฉันว่าคุณวิน ฉํนไม่อยากจะมีน้องสาว" ฉันอึ้งไปพักนึง แล้วพนักหน้าเศร้าๆ ไม่ทันที่น้ำตาจะไหล ฉันก็ยิ้มแก้มแทบแตก

"อยากฟังฉันอ่านหนังสือไหม" ฉันพยักหน้ารัวๆแล้วยิ้มกว้างเป็นคำตอบ ฉันมีความสุขที่ได้ฟังคุณวินอ่านหนังสือให้ฟัง โดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาริษยามองอยู่


15 ปีผ่านไป

นับตั้งแต่ที่ฉันมาอยู่ที่บ้านกิตติกานต์ แม่ไม่เคยมารับฉันกับพี่เฟิร์สเลย เมื่อโตขึ้นฉันจึงเข้าใจมาแม่เอาฉันกับพี่เฟิร์สมาทิ้งไว้ ฉันอยู่ที่นี้ในฐานะที่เหมือนจะเกือบเป็นคุณหนู แต่มันแทบไม่ใช่เลย เพราะเวลาที่คุณแม่ไม่อยู่ ฉันมักจะถูกรังแกโดยคุณอิงฟ้า และได้รับความเฉยเมยจากคุณวิน และฉันก็ไม่มีพี่เฟิร์สคอยปกป้องอีกต่อไปแล้ว เพราะพี่เฟิร์สเรียนจบหมอและได้ไปทำงานที่เชียงใหม่ ฉันต้องอดทนกับคนใจร้ายที่นี่ มีเพียงป้าอบที่เป็นที่พึ่งให้ฉัน ส่วนคุณแม่ท่านต้องไปดูแลบริษัทที่ต่างประเทศกับคุณพ่อ ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ฉันได้เจอคุณพ่อแค่ไม่กี่ครั้งเอง เพราะงานบริษัทที่ต่างประเทศนั้นยุ่งมาก ส่วนสาขาที่ไทยพึ่งให้คุณวินเข้าไปดูแลเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ส่วนฉันกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนี้ ฉันอยากเรียนเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจเพราะอยากจบมาช่วยงานคุณแม่และคุณพ่อ

“วินอยู่ไหม นังเด็กกำพร้าแม่ทิ้ง” ฉันสะดุ้งและเกือบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ กับสิ่งที่คุณอิงฟ้าเรียกฉัน

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ หรือแกคิดว่าพอพี่แกเรียนจบหมอแล้วจะทำตัวสูงส่ง” ฉันเงยหน้าพร้อมทิ้งกระพิบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตา

“อยู่ค่ะ คุณอิงฟ้า อยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ” พอได้คำตอบคุณอิงฟ้าก็เดินชนฉันจนฉันล้มลง  แล้วเดินไปห้องนั่งเล่น ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณอิงฟ้าถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้ เธอคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งฉันตลอด ฉันก็ต้องอดทนเพราะคุณแม่ของคุณอิงฟ้าท่านก็ดีกับฉันและพี่เฟิร์สมาก เมื่อฉันเดินผ่านห้องนั่งเล่นเพื่อไปที่ครัวเพื่อเตรียมของว่างให้คุณอิงฟ้ากับคุณวิน เสียงหัวเราะของคุณวินและคุณอิงฟ้าทำให้ฉันหันไปมอง ภาพที่ฉันเห็นทำให้ฉันรู้สึกอิจฉาภายในใจ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคุณวินมีไว้ในคุณอิงฟ้าเท่านั้น

"ข้าว เอาของว่างมาให้อิงฟ้า แล้วเธอก็มานั่งติว"คุณวินเรียกฉันแล้วบอกให้ฉันมาติวด้วยกันกับคุณอิงฟ้า ฉันอยากปฏิเสธเพราะรู้ดีว่าคุณอิงฟ้าไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้กับคุณวิน เมื่อฉันทำท่าจะปฏิเสธ

"ฉันสั่ง เธอต้องเชื่อฟัง" เมื่อฉันได้ยินเสียงที่ดูเหมือนจะโกรธของคุณวิน ทำให้ฉันรีบไปเอาของว่างแล้วมานั่งติวทันที

"ขอบคุณนะ ข้าวจ๊ะ วันไปสอบไปกับอิงฟ้าได้นะ เดี๋ยวอิงฟ้าไปส่งที่ห้องสอบ ตอนอิงฟ้าไปสอบหาห้องสอบให้วุ่นหมด" ฉันไม่ตกใจหรอกที่คุณอิงฟ้าจะดีกับฉันขนาดนี้ เธอเป็นแบบนี้เสมอต่อหน้าคุณวิน

"ฝากฟ้าด้วยนะ วินไม่ว่างพอดี ถ้าให้ไปคนเดียวคุณแม่คงต่อว่าวิน แล้วฟ้านึกอย่างไงให้วินติวให้ สอบทุกครั้งก็เห็นคะแนนดี"

"ฟ้าเห็นว่าวินมีเวลาติวให้ข้าว ฟ้าก็อยากมาติวบ้าง ก็วินชิงเรียนจบไปก่อนฟ้า ฟ้าต้องมาเจอวินด้วยวิธีนี้แหละ" คุณอิงฟ้าพูดจบพร้อมรอยยิ้มหวานส่งให้คุณวิน

​"ความจริงไม่มีเวลาหรอก แต่คุณแม่ขอไว้" ฉันต้องเก็บซ่อนความน้อยใจเอาไว้ พร้อมตั้งใจให้คุณวินติวให้ เพราะพรุ่งนี้ก็ถึงวันสอบแล้ว














สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์นะคะ ทุกคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ได้แต่งนิยายต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ

นี่ไรท์เองนะทุกคน

ไรท์จะแต่งทีละเรื่องนะ

ไม่หนีไปไหน

บางช่วงที่หาย อาจจะมีงานเยอะมาก

 

ทุกคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์มากเลย

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น