facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 3 : ทำไมพ่อทำแบบนี้...

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : ทำไมพ่อทำแบบนี้...

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 196.8k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2561 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : ทำไมพ่อทำแบบนี้...
แบบอักษร


ไอ้หนุ่ม  ไอ้หนุ่ม ไอ้หนุ่ม!!    ผมกำลังเดินเข้าบ้านก็มีป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมอย่างรุกรี้รุกรน

       “  ป้าเป็นอะไรครับ มีอะไรรึเปล่า  ”              ผมประคองแกไว้กลัวจะเป็นลมล้มพับไป

      “ พ่อเอ็ง ตาวัฒน่ะ กำลังโดนซ้อม ไปดูเร็ว  ”

       “ ฮะ!!! ?  ”       สิ้นสุดเสียงป้าทำเอาผมใจวูบไปชั่วขณะรีบวิ่งไปที่บ้านแต่ก็ชะงักหันมามองป้าอีกครั้ง

       “  ไป!!  ไม่ต้องรอป้า  ”

เอาแล้วสิ  ผมรีบวิ่งไม่คิดชีวิตเลยครับ พอถึงบ้านพ่อกำลังถูกทำร้ายจริงๆ ผมจึงรีบเข้าไปขวางไว้

      “  หยุดนะ พวกมึงทำอะไรพ่อกู!!  ”

     “  พ่อน้องติดหนี้นายพี่ไม่ยอมจ่ายมาหลายวันละ  ”              ชายชุดดำเหมือนที่วีเห็นวันนั้นบอกกับวี

     “   เนี่ย! ลูกกู  ”            ลุงวัฒรีบบอกพวกทวงเงินไป

     “ เท่าไหร่?  ”                     วีถามกลับมืออีกข้างโอบกอดพ่อไว้

     “   5 แสน  ”       ชายชุดดำตอบกลับวีไปเสียงดังฟังชัด

     “  5 แสนเหรอ พ่อ!!  ไหนพ่อบอกผม 2 แสนไง  ”         วีหันมาถามคนที่นั่งข้างๆอย่างตกใจ

     “  ก็...  ”                    

     “  พ่อน้องไปยืมเพิ่มมาอีกไง  ”          ลุงวัฒไม่กล้าบอกลูก  ชายชุดดำจึงพูดขึ้นเพื่อไขความกระจ่างให้

เมื่อรู้อย่างนั้นแล้ววีจึงเดินเข้าไปในบ้านแล้วหยิบเงินในซองยื่นให้พวกลูกน้องมาเฟียไปทั้งหมด

      “ 2 หมื่น ยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งเลยว่ะไอ้น้อง  ”

      “  โทรหาพี่กรรณก่อนจะให้เอาไง  ”               ชายชุดดำ 2 คนปรึกษาและคุยกัน

      “  พ่อ!  ทำไมทำแบบนี้  ”           ระหว่างที่รอพวกทวงเงินโทรถามหัวหน้า  วีก็ถามพ่ออย่างเคร่งเครียด

      “  ก็กูอยากได้เงินคืน กูเลยไปเล่นอีก กูผิดหรอ  ”           ลุงวัฒตอบลูกด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ

      “  ครับพี่  เฮ้ย!  เอาตัว 2 คนนี้ไปที่บ้านนาย  ”           


           หลังจากชายชุดดำคนหนึ่งวางสาย  วีกับพ่อก็ถูกลากตัวขึ้นรถตู้ไป โดยมีผ้าปิดตาแล้วก็ปากเอาไว้

 เพื่อไม่ให้เห็นทาง เผื่อวีและพ่อคิดตุกติกบอกกับตำรวจว่าถูกจับมาและโดนทำร้ายร่างกาย

       “  ลงไป!!  ”

       “  เอาไปไว้ห้องเชือด  เร็วดิวะ!!  ”            กรรณตะโกนสั่งลูกน้องมาแต่ไกล

      “  ครับพี่  ”

          ผมรู้สึกถึงบรรยากาศเย็นๆจนน่าขนลุก  ทุกอย่างดูเงียบสงัด ไม่นานผ้าปิดปากและตาของผมกับพ่อ

ก็ถูกเปิดออก ทำให้มองเห็นคนที่ยืนตรงหน้าเป็นพวกชายชุดดำทั้งนั้นจ้องตาเขม็งมาที่ผมสองคน


      “  ลุง!  นี่ลูกลุงหรอ  ”        มือขวาลูกครึ่งถามลุงวัฒที่นั่งสั่นเพราะความกลัว

      “  เออ  ”

      “  หน้าตาดีเชียว  ”            กาเบียลเอ่ยชมวีออกมาจนลูกน้องหลายคนแถวนั้นได้ยิน

      “  แหนะ พี่กาเบียล เห็นขาวๆหน่อยไม่ได้เลย  ”            ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยแซวขึ้น

      “  กูไม่ได้คิดจะเอา กูจะเสนอนาย   ”



                   พัวะ!! 


           มือขวาของอิทธิใช้สอกกระทุ้งอย่างแรงไปที่ลูกน้องใกล้ๆจนลูกน้องล้มไม่เป็นท่ากองลงที่พื้น


จนกระทั่งคนเป็นนายใหญ่เดินเข้ามาเห็นก็ส่งเสียงเกรี้ยวกราดไล่ลูกน้องไปให้พ้นทางเดิน


       “  อะไรของพวกมึง!  หลบ!  ”

เสียงเกรี้ยวกราดแข็งกระด้างสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่เกะกะทาง และรีบแหวกทางให้นายเดินเข้ามาอย่างเร็วไว


       “  ลุงวัฒ 5 แสนไม่รวมดอกครับนาย  ”            กาเบียลบอกกับนายที่เดินเข้ามายืนข้างๆ

      “ ลูกชายแกมี 2 หมื่น  นี่ครับ  ”        ชายชุดดำที่ไปจับตัววีมายื่นซองเงินให้กับนาย นายก็รับมาถือไว้

      “  2 หมื่นอะไร!  5 แสนอยู่ไหนลุง?  ”                มาเฟียถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง ฟังแล้วชวนสยองขวัญ

     “  กูไม่มี  จะไปหาจากไหนทันไม่กี่วัน  ”



พัวะ!                          ตุ้บบบบบ



  ตุ้บบบบบบ  



 ทั้งมือและเท้าของชายชุดดำคนหนึ่งย่ำมาที่ลุงวัฒแต่วีได้พุ่งเข้าไปรับแทนพ่อทั้งหมด

      “ โอ๊ยยยย   ”  วีร้องออกมาเบาๆ  พร้อมยกมือกันพ่อไว้ไม่ให้โดนเท้าที่จะย่ำลงมาอีกครั้ง

      “  นี่ลูกชายหรอ   ”             อิทธิมองคนที่เอาตัวบังพ่อไว้

      “  ลูกชายลุงนาย  นายไม่เก็บไว้ขัดดอกล่ะ น่าสนดีออก  ”       กาเบียลรีบเสนอนายทันที



อิทธิจึงหันไปมองตาขวางใส่กาเบียลจนกาเบียลเองก็ก้มหน้าลงไปเช่นกัน ไม่กล้าจะพูดอะไรต่อ

      “  กูยกลูกกูให้  เอามันไปทำงานใช้หนี้ก็ได้  ”      ลุงวัฒเห็นอย่างนั้นจึงคิดยกลูกให้เค้าเผื่อไถ่หนี้

      “ พ่อ!  ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ  ”           ร่างบางหันไปดุพ่อที่นั่งอยู่ด้านหลังตนอย่างไม่พอใจ

      “  กูไม่อยากตาย มึงได้ยินมั้ย  ”

      “  หึๆๆ  ”       คำพูดของคนเป็นพ่อที่บอกกับลูกทำเอามาเฟียหนุ่มหัวเราะผ่านลำคอเบาๆ

      “  เอาไงดีครับนาย  ”                 ลูกน้องถามจะได้เตรียมตัวลงมือสังหาร

      “  ไปหยิบปืนมาที่ลิ้นชัก   ”                 มือขวาหันไปตอบลูกน้องแทนนาย

ชายชุดดำเดินไปหยิบปืนสั้นแล้วเดินกลับมายื่นให้กาเบียลเพื่อส่งต่อให้นายถือไว้ในมือ


       “  ผมเคยเตือนลุงแล้วนะ ว่ารู้ใช่มั้ยถ้าไม่มีคืนจะเกิดอะไร  ”   มาเฟียมองปืนในมือตัวเองแล้วพูดขึ้น

แกร่กกก       แกร่กกกกก        อิทธิเตรียมปืนพร้อมที่จะยิง แล้วก็จ่อไปข้างหน้าอย่างน่ากลัว

        “  กูไม่อยากตาย  มึงเอาลูกกูไป กูยกให้  ”  วีน้ำตาไหลส่ายหน้า กอดพ่อแน่น ทั้งๆที่ในใจโกรธพ่อมาก

ที่ทำกับตนแบบนี้

        “  มึงรู้สึกยังไงวะ ที่พ่อมึงเค้ายกมึงให้กูแบบเนี้ย มันบอกได้เลยนะว่าเค้าไม่รักมึงเลย   ”

        “  กูถาม!!               ในเมื่อวีไม่ตอบมาเฟียหนุ่มจึงตะคอกเสียงดังขึ้นจนวีส่ายหน้าหงึกๆ

พัวะ!!      ด้ามปืนตบลงที่หน้าของวีจนหันไปอีกทาง เลือดไหลออกมาจากมุมปากอย่างเห็นได้ชัด

       “  นายถามก็ตอบ  ”                กาเบียลบอกกับชายร่างบางตรงหน้านายเกรงว่านายจะทำรุนแรงกว่านี้

      “  ก็เพิ่งรู้วันนี้แหละ  ”             วีตอบไปพร้อมเช็ดเลือดที่ไหลซิบๆออกมาจากมุมปาก

      “  นายครับจะทำไรรีบทำ มีประชุมเรื่องส่งสินค้าที่โกดัง 88  ”     มือซ้ายมาเฟียเดินเข้ามาบอกนายใกล้ๆ

      “  มึงสั่งกูหรอกรรณ!!  ”              อิทธิหันไปตวาดมือซ้ายของตนที่เดินมาบอกและเหมือนกับเร่ง



               ปั้งงงงงงงงงงง 



 กระสุนนัดแรงเล็งไปที่ขากรรณแล้วก็ลั่นไปเฉียดๆด้วยความตั้งใจของอิทธิ

     “  เดี๋ยวก็เดินไม่ได้หรอกมึงไอ้กรรณ  ”          กาเบียลบ่นแล้วโบกมือให้กรรณรีบออกไป

     “  เอาตัวไอ้นี้ไปขังที่คอนเทนเนอร์สุดท้ายหลังบ้าน  ”        

มาเฟียหนุ่มสั่งลูกน้องโดยใช้ปืนชี้ไปที่วี  แต่วีดิ้นและยื้อไม่ยอมไปตามแรงฉุดแต่โดยดี

     “  ไม่!  ไม่ไป  ปล่อย  ”

    “  อย่าดิ้น! ”     ชายชุดดำบอกกับร่างบางที่พยายามจะแกะมือและไปอยู่กับพ่อ

    “  ถ้ามึงเอามันไปไม่ได้ มึงจะโดนกูเชือดเดี๋ยวนี้แหละ  ”    อิทธิยื่นคำขาดกับลูกน้อง

      “  ปล่อยพ่อกูไป  อย่าทำอะไรพ่อกูนะ  ”          วีหันไปเห็นชายชุดดำอีกกลุ่มกำลังล็อกตัวพ่อตัวเองไว้

      “  ถ้ามึงไม่ออกจากห้องนี้ไปภายใน 3 วิกูยิงพ่อมึงแน่  ”   อิทบอกกับวี

      “   One!                            Two    ”    กาเบียลเริ่มส่งเสียงนับเพื่อกดดันชายหนุ่มร่างบาง

แต่ยังไม่ทันถึง 3 วีก็ถูกลากออกไปจากห้องเชือดเหลือแค่อิทธิ กาเบียลและลูกน้องอีก 2 คนเท่านั้น

      “  เอาลุงกลับไปที่บ้าน และนี่ 20000  เอาไว้ใช้  ”                 อิทธิสั่งลูกน้องต่อ

      “  ขอบใจ!  ขอบใจนะ  ”                 ลุงวัฒเอามือไปรับซองเงินมากอดไว้ที่อก

      “  เฮ้ย เอาลุงไปส่งบ้าน  ”               มือขวามาเฟียสั่งลูกน้อง 2 คนพาลุงกลับไปที่บ้าน

      “  แล้วลุงก็จำไว้ อย่าเล่นพนันอีก ถ้าคิดว่ามันจะทำให้ชีวิตลุงเดือดร้อน  ส่วนลูกชายลุง

  ผมจะเอาไว้จนกว่าหนี้จะหมดหรือจนกว่าผมจะพอใจ  ”

      “  ได้ๆๆ  ”

อิทธิลั่นวาจาจบก็เดินออกจากห้องเชือดไป จากนั้นก็เดินไปที่คอนเทนเนอร์หลังสุดท้ายของบ้าน


       “ ล็อกเรียบร้อยแล้วครับนาย  ”               กรรณเดินเข้ามาบอกกับนายว่าเรียบร้อยตามที่สั่งแล้ว

พร้อมยื่นกุญแจให้นาย นายเองก็ยื่นมือมารับแล้วใส่กุญแจลงในกระเป๋าเสื้อแล้วเดินไปที่รถ



       หลายชั่วโมงผ่านมาแล้วที่วีถูกขังไว้ในบ้านคอนเทนเนอร์ ภายในบ้านคอนเทนเนอร์มีทุกอย่าง

เหมือนห้องนอนห้องหนึ่ง มีเตียง 1 เตียง ตู้หนึ่งใบ  หน้าต่าง 2 บาน โต๊ะเขียนหนังสือโต๊ะหนึ่งโดยรวม

พื้นที่เท่ากับห้องนอนห้องหนึ่งได้เลย


                  //   แกร้กๆๆ   //


เสียงดังมาจากประตู ทำให้วีหันไปมองประตูแล้วมันก็ถูกเปิดออกในไม่ช้า

         “ นายให้ไปพบที่ห้องทำงาน  ”     ชายชุดดำยืนบอกกับคนที่อยู่ในบ้านด้านหน้าประตู

        “  ตอนนี้หรอ  ”           ร่างบางถามกลับ

       “ ใช่  รีบตามมา!  ”               

       “ ตามมา!  ”             ชายชุดดำเร่งให้ร่างบางให้รีบลุกอีกครั้งด้วยเสียงดัง

วีถูกคุมหน้าคุมหลังให้เดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่พอเดินขึ้นมาถึงชั้นบน ที่มีห้องลึกลับซับซ้อนพอสมควร

เดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าห้องๆหนึ่ง ชายชุดดำก็เคาะประตูแล้วดันให้วีเข้ามาในห้องเพียงคนเดียว  วีสังเกต

ด้านในตกแต่งด้วยสีโทนมืด ทำให้รู้สึกเย็นและน่าเกรงขามรวมถึงมีรังสีความเยือกเย็นส่งผ่านถึงผิวหนัง

ด้านในมีชั้นวางเอกสารอยู่ชั้นหนึ่งที่มีแฟ้มเรียงอัดแน่นอย่างเป็นระเบียบ พร้อมบนโต๊ะที่มีปืนวางอยู่


      “  จะมองอีกนานมั้ย!!   ”            สายตาที่มองดูห้องรอบๆต้องรีบหันกลับมามองเสียงที่แผดขึ้น

     “ จะให้นั่งไหนล่ะ  ”             ร่างบางถามกลับอย่างสงสัย

     “  นี่มึงกล้าต่อกรกับกูหรอ  ”



                ตึ้ง!! 


 อิทธิเดือดทุบโต๊ะเสียงดัง  แล้วยืนขึ้นชี้หน้าวีที่ยังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม่นั่งลง

     “ เปล่าครับ  ”                          ร่างบางก้มหน้าลงมองที่พื้นกลัวคนตรงหน้า

     “ นั่งลง!!  ”

วีมองซ้ายมองขวาจึงนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของคนที่ออกคำสั่งอย่างเบาๆ

     “  มึงรู้ใช่มั้ย  พ่อมึงยกมึงให้กู เพราะฉะนั้นมึงต้องทำงานใช้หนี้กู  ”

     “  ครับ  ”

     “  มึงต้องทำทุกอย่างตามที่กูสั่ง  ไม่มีปฏิเสธ แล้วถ้ามึงทำให้กูไม่พอใจ ชีวิตมึงและพ่อมึง

จะเกิดอะไรขึ้น น่าจะรู้ดี  ”            มาเฟียใช้คำขู่ต่อท้ายเพื่อให้ลูกหนี้เชื่อฟัง

     “  จะทำอะไรผมก็ได้ อย่าทำอะไรพ่อผม ผมขอได้มั้ย  ”   ร่างบางมองคนตรงหน้าอย่างอ้อนวอน

     “  มันก็ขึ้นอยู่กับมึงแล้วแหละ ว่าจะทำให้พ่อมึงเดือดร้อนรึป่าว  ”

     “  จะให้ผมทำอะไรสั่งมาได้เลย  ”

      “  หึๆๆ ทำให้ได้อย่างที่ปากพูดก็แล้วกัน  ”

มาเฟียหนุ่มกดปุ่มที่เครื่องๆหนึ่งบนโต๊ะ ไม่นานกรรณก็เดินเข้ามาพร้อมซอง 1 ซอง

     “  นี่คือตารางงานที่คุณต้องทำ  ”            

มือซ้ายมาเฟียยื่นซองให้กับร่างบางไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมซึ่งร่างบางก็ยื่นมือมารับอย่างว่าง่าย

     “  มึงชื่ออะไร  ”             มาเฟียเอ่ยถามชื่อลูกหนี้ของตัวเอง

     “  ชื่อวี วีรธัช  ”



         ก๊อกๆๆ


     “   กรรณไปดูว่าใครเคาะประตู!  ”             มาเฟียเปลี่ยนสายตาที่จ้องมองลูกหนี้ไปยังหน้าประตู

    “  พี่กาเบียลครับนาย  ”

     “  ให้เข้ามาได้  ”

     “  นายครับ มีสาวขอเข้าพบครับนาย รออยู่ด้านล่าง  ”        กาเบียลเดินมาเรียนนายใกล้ๆ

     “  แล้วจะให้ผมคุมตัวคุณวีไปที่คอนเทนเนอร์เลยมั้ยครับ   ”         กรรณถามต่อเมื่อกาเบียลพูดจบ

     “  หรือว่านายจะลองของใหม่ ผมจะได้ไปบอกเธอ  ”     กาเบียลบอกกับนายพลางมองคนตรงหน้านาย

ซึ่งทำเอาอิทธินิ่งคิดไปชั่วครู่ มองไปที่ร่างบางที่นั่งเก้าอี้ตรงข้าม แล้วก็มือซ้ายและมือขวาที่ยืนรอคำตอบอยู่

     “  พากลับบ้านไปได้ละ  ส่วนผู้หญิงนั่นเดี๋ยวลงไป  ”

    “  ครับนาย  ”                  ทั้งกรรณและกาเบียลตอบรับคำสั่งนาย

            ผมมองมาเฟียโหดนั่นที่สั่งการลูกน้องแล้วก็ลุกถอดสูทเดินตามผมออกมาด้านล่าง ซึ่งมีสาวคนหนึ่ง                   แต่งตัวอวดทรวดทรงองเอวนั่งรออยู่ที่โซฟากลางบ้าน


     “  มองอะไร  เดี๋ยวก็เจอดีหรอก  ”           มือซ้ายมาเฟียบอกกับลูกหนี้นายที่ตัวเองคุมอยู่

     “  มองก็ไม่ได้หรอ  ”               ร่างบางถามกลับอย่างแปลกใจ ก็แค่มองทำไมไม่ได้

     “  ไม่ได้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว อย่าขัดใจนายเข้าใจมั้ย  ”

     “  เข้าใจ  ”             ผมตอบกลับคนที่เดินคุมผมทั้งๆในใจก็ไม่ได้เข้าใจหรอก

     “  อ่อ ทำตามตารางนั้นด้วยล่ะ เริ่มพรุ่งนี้เลย  ”

     “  เดี๋ยวสิ  นายชื่ออะไร  ”             พอถึงบ้านคอนเทนเนอร์ผมร้องทักคนคุมนี่เอาไว้

     “  กรรณ  มีอะไรก็คุยได้นะ แต่..ระวังตัวไว้ก็ดี  ”          เค้าตอบกลับผมด้วยเสียงปกติ

     “  ขอบใจที่นายไม่โหดเหมือนนายของนาย แล้วก็ไม่มองเราด้วยสายตาร้ายๆเหมือนคนอื่น ”

     “  หึๆๆ เข้าบ้านไปได้ละ  ”    กรรณอมยิ้มกับสิ่งที่ร่างบางพูดกับตนแล้วก็กำลังเดินกลับออกไป

     “  เดี๋ยว!  คือ...เราไม่มีชุดน่ะ  ”

    “  อ้อ เดี๋ยวให้ลูกน้องเอามาให้   ”

    “  ขอบใจนะ  ”   อย่างน้อยในพื้นที่โหดร้ายยังมีคนใจดีอยู่ 1 คนแหละวะถึงแม้เค้าจะเป็นถึงมือซ้ายของ

นายโหดนั่นก็เหอะ   ว่าแล้วก็เปิดซองดูดีกว่า ตารางงานมีอะไรบ้างนะ  ฮะ!!!????            


                 06.00   รดน้ำต้นไม้ + ตัดแต่งต้นไม้ + ตัดหญ้า


                 08.00    ช่วยงานในครัว / ล้างรถ


                 09.00  ทำความสะอาดบ้าน


                20.00 – 24.00   ทำงานนอกสถานที่


*  ช่วงว่างของตารางให้ไปช่วยงานในครัว หรือถ้านายเรียกช่วยงานก็ต้องไปทำ  *




           วอทเดอะฟัค  ไหนเวลากินข้าว ไหนเวลาพัก  มันเกินไปมั้ยเนี้ย  โอ๊ยยยยยยยย!!!!

เรียนจบวิศวะมา  ต้องมาทำงานอะไรแบบนี้หรอวะ ชีวิตกูทำไมซวยแบบนี้ วีบ่นอย่างเซ็งๆ


         ก๊อกๆๆ  


          แกร่กกกกก



       “  เสื้อผ้า!  แล้วนี่ข้าวกับน้ำ  ”

       “  ขอบใจ  วางไว้ตรงนั้นแหละ  ”                   วีตอบกลับชายชุดดำแล้วก็มองตารางงานต่อ

       “  อย่าคิดหนีนะ มีกล้องอยู่ทั่วบ้าน  ”

       “  อือ  ”    

       “  เอาวะ รีบกินข้าวรีบอาบน้ำเข้านอน  พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปทำงาน ”

         ร่างบางบ่นจนพอใจจากนั้นก็เดินไปหยิบกองเสื้อผ้า  ผ้าขนหนู แล้วก็กล่องข้าวพร้อมน้ำ 1 ขวด

มาวางที่พื้นแล้วเปิดกล่องนั่งกิน


         “  ร้อนๆเลยแฮ้ะ สงสัยกรรณให้คนทำมาแน่ๆ  ”  เมื่ออาหารหมดกล่อง วีก็รีบเก็บไปกองไว้ที่ประตู 

แล้วก็หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป ภายในห้องน้ำมีสบู่ แชมพู แปรงสีฟันและยาวางไว้อยู่แล้ว

 ใช้เวลาอาบไม่นานมาก วีก็ออกมากระโดดขึ้นเตียงทิ้งตัวลงนอนเลยทันที












ไรท์กลับมาปรับปรุงแก้ไขให้แล้วนะคะ แต่กำลังทะยอยเพราะกำลังแก้ส่งให้สำนักพิมพ์ด้วย

ถ้าเกิดมีข้อผิดพลาดหรืออะไรที่ขัดข้องอีก เม้นท์บอกได้นะ แล้วไรท์จะกลับมาปรับปรุงแก้ไขอีก

ความคิดเห็น