เฮียพยัคฆ์คนโหดมาแล้ววโหดแต่กับเมีย คนอะไรโหดเกิ๊นนน ฝากนิยายเรืองนี้ด้วยน้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจ้าาา เมอจะพยายามแต่งให้ดีที่สุด กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญกับเมอมากก คอมเมนท์เยอะเมออัพไวแน่นอน!

ชื่อตอน : Dark Chapter 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 779

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Dark Chapter 2
แบบอักษร

ปวดเมื่อยตัวชะมัด นี่ถ้ารู้ว่าดื่มเยอะแล้วเป็นหนักขนาดนี้ไม่ขอดื่มดีกว่า มึนหัวไปหมด

"โอ้ยย" ขาก็ไม่มีแรงจะก้าวแถมยังเจ็บตรงน้องสาวอีก ตอนนี้ตัวฉันคงนอนกับพื้นเย็นอยู่ ไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา

"อืมมม" เสียงผู้ชาย.. เหมือนในฝันเลย ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา ด้วความที่แอลกอฮอลล์ยังมีอยู่มันก็มองเห็นแค่เลือนลาง

"พี่สาวไปไหนน" นี่คงไม่ใชฝัน! ไอ้เด็กนั่นเปลอยเปล่านอนอยู่บนเตียง สติทุกอย่างกลับมาไวยิ่งกว่าเน็ตโทรศัพท์ ฉันค่อย ๆ มองตัวเองนี่ก็เปลือยเปล่าเช่นกัน ภาพในหัวเริ่มฉายอย่างกับวางแผนไว้แล้ว... ฉันเสียบริสุทธิ์ให้กับไอ้เด็กนั่นแน่นอนว่าฉันไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ชา่งมันเถอะ ฉันพยายามลุกแต่มันยากลำบากมากเลือดและคราบน้ำของเขามนยังคงเปื้อนอยู่ที่หว่างขาฉัน ฉันรีบหยิบชุดตัวเก่ามาใส่ ไว้ค่อยไปอาบน้ำที่หอก็แล้วกัน   

"ฉันทำไม่ได้จริงๆมิเกล " ฉันได้แต่พูดเบาๆแล้วมองไปที่หน้าเหยื่อคนนั้นกำลังนอนยิ้มอยู่ เขาเป็นคนแรกของฉันและเขาดีเกินจะมาโดนทำร้ายจิตใจ...


Fah End



Payak Talk


ผมตื่นมาช่วงสายของวันรู้สึกปวดเมื่อยตัวมากยิ่งช่วงสะโพกมันปวดเมื่อยกว่าที่อื่น เมื่อคืนปมคงหนักไปหน่อย เพราะวันเกิดผมพอดีแล้วแม่กับพ่อก็ไม่อยู่ถึงจัดหนักจนยับ แต่สิงหนึ่งที่ผมจำได้คือเสียงครางและรูปร่างของพี่สาวคนนั้น กลิ่นกายที่มันยังติดจมูกผมได้ดี คราบเลือดยังติดอยู่ที่เตียงของผม ไม่ใช่แค่พี่สาวที่เสียบริสุทธิ์ ผมก็โดนพี่เขาเปิดซิงเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าพี่เขาไปตั้งแต่เมื่อไร อยากจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำไปจะแย่ แต่กว่าผมจะรู้สึกตัวก็เย็นแล้ว ผมไม่รู้แม้แต่ชื่อ มีแค่กลิ่นหอมเหมือนดอกมะลิเท่านั้นที่ผมรู้จักเกี่ยวกับพี่...

"แล้วจะได้เจอกันอีกไหมเนี่ย?" ผมได้แต่เดินวนในห้องนอน พี่น่าจะเหลืออะไรไว้บ้างแต่นี่เก็บไปหมดผมหมดหนทางจริงๆ


"ว่า?"พี่ผมโทรมา สงสัยมันคงไม่ได้อยู่ที่บ้านแน่

(พรุ่งนี้ไปบริษัทแทนกูด้วย) นี่แหละสิ่งท่ผมไม่ชอบ โคตรเบื่อ นี่พึ่ง19เองป่ะวะต้องไปทำงานช่วยมันอีกเพราะพ่อแม่ผมไม่อยู่ไงเซ็งชิบ

"แล้วมึงไปไหน?" ผมเลยถามมันอย่างหงุดหงิด ไอ้สิงห์ชอบโยนงานให้ผมตลอด

(เสือก ฝากดูบริษัทด้วยอย่าทำชิบหายล่ะ กูฝากทั้งอาทิตย์เลย) แล้วมันก็ร่ายยาวสั่งผมไอ้พี่เวร ผมพูดไม่ทันมันตลอดแล้วมันก็รีบวางสายหนีผมไปก่อน ฝากง่ายเหมือนฝากหมาเลย ดีนะที่พ่อผมสอนเรื่ืองในบริษัทมาตั้งแต่เด็ก ๆ

ผมได้แต่ถอนหายใจทั้งเรื่องพี่คนสวยกับเรืองไอ้พี่เวร

"เออ ไว้ค่อยหาก็ได้วะ!"

Payak End



Fah Talk

หลังจากคืนนั้นฉันก็ไม่ได้ไปทำงานอีกเลย เพราะอะไรน่ะหรอ โดนไล่ออกไปตามระเบียบ ด้วยความที่ทำงานของฉันนั้นระเบียบจัดไม่เคยง้อคน แต่ให้เงินเดือนสูงพอตัว เขาไม่ว่าเรื่องที่หยุดไปทำธุระแต่ต้องบอกล่วงหน้าหรืออย่างน้อยก็โทรลา แต่ฉันลืม!!! ชีวิตนักออกแบบอย่างฉันต้องมาซวยอัไรแบบนี้ด้วย ตอนนี้ฉันมานั่งรอสมัครงานที่บริษัทชื่อดัง ก็บริษัทของตระกููููููููููลเด็กนั่่่่่่นแหละ เมือนพระเจ้าจะจงใจให้ฉันต้องมาวนเวียนอะไรกับเขา เพราะบริษัทได้ประกาศรับสมัครหาคนออกแบบพอดี

"คนต่อไป"เสียงพี่พนักงานที่น่าจะเป็นเลขาเรียกสติฉันได้ดี ถึงเวลาแล้วสินะ

"นภา โชติธรรมกุล" พอฉันก้าวเข้ามาก็เห็นคนสัมภาษณ์ที่นั่งหันหลังให้ฉันเรียกชื่อฉัน น้ำเสียงคุ้นๆ

"ค่ะ" ฉันตอบไปอยางเกร็งๆ

"หลังจากนี้กรุณาตอบความจริงกับผม" อ่าาไม่เคยเจอสัมภาษณ์ทำนองนี้เลย..

"รับทราบค่ะ" งงนิดหน่อยนี่ฉันมาถูกห้องใช่ไหม? ฟ้าเอ้ยยเขาถาอะไรก็ตอบไปก็แล้วกันท่องไว้งานๆๆ

"ทำไมถึงเลือกมาสมัครงานกับบริษัทเรา?" เขาถามแต่ก็ยังหันหลังให้ฉันอยู่ ก็ดีที่ว่าไม่เจอสายตากดดันไง

"ดิฉันเห็นเปิดรับสมัครอยู่ค่ะ จึงสนใจที่จะมาร่วมงาน" อ่าาาทำไมรู้สึกตะหงิดใจแปลกๆ

"อืม คิดว่ามีความสามารถพอจะมาทำงานไหม?" เกลียดคำถามนี้ที่สุดด

"ดิฉันคิดว่าดิฉันมีควาสามารถพอค่ะ"

"คุณโสดไหม?" เริ่มแปลก

"โสดค่ะ"

"มีใครจีบอยู่หรือเปล่า?" นี่คืองานฟ้าา งานน

"ไม่ค่ะ" หรือจะคิดไปองว่าได้ยินเขาแอบหัวเราะ...

"เดี๋ยวผมจะบอกคุณพ่อให้พิจราณาอีกที" พอพูดจบเจ้าของเก้าอี้ก็หันมายิ้มมุมปากให้ฉันทันที ไอ้เด็กคนนั้น!!

"นายย!" ฉันรีบลุกขึ้นถอยหนีจากเก้าอี้ทันที

"ว่าไงพี่สาว?" เดินย่างสามขุมมาอย่างช้าๆ ไม่นะ ฉันคิดผิดจริงๆที่เข้ามาสมัครที่นี่

"นี่ถอยไปนะ" อายุน้อยกว่าแต่ทำไมตัวใหญ่เกิ๊นน

"คิดจะเปิดซิงผมแล้วทิ้งหรอ?" เขาเดินมาใกล้ๆฉันตอนนี้ได้แต่ยืนนิ่งหลับตาปี๋ เสียงนี่อยู่ใกล้มากสัมผัสได้ ให้ตายเถอะ 

"ปล่อย" ฉันบอกเขาเพราะตอนนี้กำลังจับมือฉันอยู่ลากไปไหนก็ไม่รู้

"พ่อคงไม่รับพี่หรอก ดูจากประสบการณ์ทำงานยังอ่อนหัด" นี่มันดูถูกกันชัดๆ

"นี่! ถ้าไม่รับก็ไม่ต้องมาพูดดูถูกกันขนาดนี้ก็ได้!" เดือดค่ะ ช่วงนี้ร้อนเงิน ฉันเก็บแฟ้มเอกสารเตรียมจะเดินออกทันที ชิ เกลียดขี้หน้า

"เดียวสิ" แขนจะยาวไปไหนเนี่ย คว้าเอวฉันทันอีก

"อะไร?" ฉันถามทำหน้าเรียบนิ่ง

"ผมมีวิธีให้พี่ได้ทำงานที่นี่" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉันแอบเห็นบนใบหน้าเขา เขาพูดแล้วเล่นผมของฉันไปด้วย

"อะไร ก็พูดมาสิ!" 

"พี่แค่รับผิดชอบผม แค่นั้น"



เฮียพยัคฆ์นารักอ่อนโยนนนน จีจีน้าาา

​คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้เมอน้อยด้วยน้าาาาา ขอบคุณทุกการติดตามจ้าา



ความคิดเห็น