ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP14]

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP14]

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2561 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP14]
แบบอักษร

บทที่ ๑๔

ธาวินอุ้มดาหลาเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ซึ่งบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายเมนูถูกจัดเรียงรายเอาไว้ มาเฟียหนุ่มวางหญิงสาวลงบนเก้าอี้ตัวประจำอย่างทะนุถนอม พร้อมกับกดจูบลงบนกลุ่มผมสีดำสลวยด้วยความรักใคร เขาทำกับเธอราวกับว่าในห้องมีพวกเขาอยู่กันแค่สองคน เสร็จแล้วก็เดินอ้อมไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำฝั่งตรงข้าม 

“เอ็มมาล่ะ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามกิตติที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“เห็นคุณหนูเอ็มมาบอกว่าจะไปเดินชมสวนสักหน่อยครับ เพราะเธอไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว” กิตติตอบ

“แล้วไอ้เรียวหายหัวไปไหน” ธาวินถามต่อ

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ” 

“ช่างมันเถอะ” ธาวินตัดบท ก่อนจะยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้คนเสริฟข้าวได้

“กิตติ!” ในขนาดที่รอให้คนตักข้าวใส่จาน ธาวินก็เรียกชื่อมือซ้ายคนสนิทขึ้นเสียงดั่ง

“ครับนาย” เจ้าของชื่อค้านรับคำ

“ฉันมีงานใหม่ให้นายทำ” แต่จะเรียกว่างานใหม่ก็ไม่เชิงหรอกนะ

“ครับ?” กิตติรอฟังคำสั่งจากเจ้านายหนุ่ม 

“ต่อไปนี้ ฉันต้องการให้นายเป็นบอดี้การ์ดให้เมียฉัน” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มบอกกับลูกน้อง โดยที่สายตาจับจ้องไปยังเมียตัวน้อยอย่างดาหลา ที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก ในขณะที่เจ้าตัวก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ไม่ต่างจากคนถูกมอบหมายคำสั่ง

“อะไรนะครับ ให้ผมเป็นบอดี้การ์ดให้นายหญิง?”   กิตติถามเพราะคิดว่าตัวเองหูฝาดกับสิ่งที่ได้ยิน

“ใช่ ฉันไว้ใจนาย” ธาวินตอบ

“ละ..แล้วงานอื่นๆล่ะครับใครจะเป็นคนทำ ถ้าผมมาเป็นบอดี้การ์ดให้นายหญิง” จะให้เขาเป็นบอดี้การ์ดให้ผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ? กิตติบอกเลยว่าไม่! ไม่เด็ดขาด! 

“ทำไม!? แค่เป็นบอดี้การ์ดให้เมียฉันมันจะตายหรือไง!?” 

“ปล่อยครับ” กิตติก้มหน้าหงุด เมื่อเจอเจ้านายหันหน้ามาตวาดใส่ “ผมจะดูแลนายหญิงให้เป็นอย่างดีเลยครับ” ถึงยังไงเขาก็เป็นเพียงแค่ลูกน้อง ไม่มีสิทธ์ปฏิเสธคำสั่งของผู้เป็นนาย

”แต่ฉันไม่ต้องการให้ใครมาดูแล” ดาหลาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก เธอมีชีวิตเป็นอิสระมาตลอด แล้วอยู่ๆจะมาให้คนคอยตามทุกๆฝีก้าวเนี่ยนะ? ดาหลาไม่โอเค และธาวินคงคิดผิดว่าถ้าเธอกับเขามีอะไรกันแล้วเธอจะอยู่ที่นี่กับเขา ฝันไปเถอะ ยังไงซะเธอก็จะหาทางออกไปจากที่นี่อยู่ดี และถ้าเธอออกไปได้เมื่อไหร่อย่าหวังเลยว่าเขาจะมีล้มหายใจอีกต่อไป!

“แต่ผมอยากให้คุณมีบอดี้การ์ดไว้คอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้ ซึ่งผมไว้ใจกิตติให้ทำหน้าที่นี้” ธาวินยืนยันจุดประสงค์ของตน เขาเป็นมาเฟียมีศัตรูรอบด้าน เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องการให้คนรักปลอดภัย ถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆก็ตาม

“ดูแลความปลอดภัย หรือเอาไว้คอยจับตา เฝ้าไม่ให้ฉันหนีไปไหนกันแน่?” เธอถาม

“ก็ทั้งสองอย่าง” เขาตอบ

“เหอะ!” ดาหลาสถบออกอย่างไม่พอใจ มองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีทางพฤตินัยด้วยสายตาแข็งกร้าว

“ตกลงตามนี้ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปกิตติจะเป็นบอดี้การ์ดให้คุณ ส่วนเรื่องงานส่วนที่นายรับผิดชอบนายก็ทำต่อไป...คงไม่มากเกินไปใช่มั้ย?” ประโยคแรก ธาวินพูดกับหญิงสาว ประโยคหลังพูดกับมือซ้ายคนสนิท

“ไม่มีปัญหาครับ” กิตติตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ว่าจริงๆแล้วเขาจะไม่เต็มใจก็ตาม 

งานที่รับผิดชอบมันก็มากจนจะไม่มีเวลาว่างแล้ว แล้วต้องมาคอยตามดูแลเมียเจ้านายอีก ตายๆๆงานนี้ แต่ทำไงได้เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธนี่หน่า

หลังจากตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ธาวินก็ลงมือทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่ดาหลาแสดงท่าทางฮึดฮัดกระฟัดกระเฟียด เพื่อประท้วง ทว่าชายหนุ่มกลับไม่สนใจ

๐๐๐๐๐

-ขณะเดียวกัน ณ สวนดอกไม้ หลังคฤหาสน์- 

ดอกไม้หลากสีหลายสายพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นของไทยหรือต่างประเทศ ส่งกลิ่นหอมไปทั่วสวนหลังคฤหาสน์ 

ทว่าความสวยงามของเหล่าดอกไม้แสนสวย กลับไม่ได้ทำให้ร่างบางเพรียวระหง ที่กำลังทำเป็นเดินชมสวนอยู่รู้สึกดีขึ้นเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้

ดาหลาจะยังเข้าใจเธอผิดอยู่หรือเปล่า

เอ็มมาเดินเล่นอยู่ในสวน สายตาเหม่อลอยไม่รู้ว่าไปตกอยู่ที่ไหน จึงไม่ทันมองใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

“โอ๊ย!” ร่างบางหล่นลงไปกองกับพื้นอย่างเต็มรัก เพราะชนกับร่างใหญ่กำยำของคนๆนั้น 

“นี้นาย!” เธอโวยวาย

“เจ็บหรือเปล่า มาเดี๋ยวช่วย” เรียวเข้ามาพยุงเอ็มมาให้ลุดขึ้นยืน

“นี้นายไม่เห็นหรือไงฮะว่าฉันเดินมา ถึงมายืนขวางทางอยู่ได้!” เธอสบัดตัวออกห่างร่างหนา ทันทีที่ลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตัวเอง

“คุณต่างหากล่ะที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ จะใจลอยไปถึงไหนครับ คราวก่อนก็รถชน ดีนะที่ไม่ได้เข้าไปนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล” 

“นี้นายแช่งฉันเหรอไอ้หน้าเรียวปากหมา!?” 

“ผมชื่อเรียวเฉยๆ ไม่มีไอ้ ไม่มีหน้า หรือว่าปากหมา ทำความเข้าใจใหม่ด้วยครับ คุณหนูเอ็มมา” 

“ทำไม ก็นายมันปากหมาจริงๆ นายมันปากหมา ปากหมาๆ” เอ็มมาทำหน้าตาท่าทางล้อเลียนใส่อีกคน 

“ด่าพอใจหรือยังจะได้จูบ” เรียวทำท่าจะเข้าไปจูบลงโทษเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน แล้วเจอเธอด่า แต่เอาเข้าจริงครั้งนี้เขาไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก

เพราะถ้าธาวินมาเห็นเข้า รับรองเขาไม่รอด=_=‘

“ถ้านายกล้าก็เอาสิ เดี๋ยวฉันจะตะโกนให้ดังลั่นคฤหาสน์ แล้วเรามาดูกันว่านายจะหลบฝูงลูกตะกั่วของพี่ธามทันไหม” หญิงสาวท้าทายเพราะรู้ว่าชายหนุ่มไม่กล้าทำอย่างที่พูด เพียงแต่ว่ามันไม่ได้เป็นไปตามอย่างที่คิด

เรียวไม่ทันยั้งคิด เหตุเพราะทนไม่ไหวกับความปากดีของอีกคนจึงกระแทกริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างแรง เขาบดขยี้มันอย่างหนักหน่วง ราวกับว่าต้องการลงโทษที่เธอปากดีกับเขา 

“อื้อ!!!” ดวงตากลมโตเบิกออกกว่างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเรียวจะกล้า กำปั้นเล็กทุบที่แผ่นหน้าอกแกร่งเพื่อประท้วง เพราะเริ่มรู้สึกเจ็บ จนในที่สุดเขาก็ผละจูบออก

“กรี...” 

“เงียบ! ถ้ากรี๊ดออกมาพ่อไม่หยุดแค่จูบแน่” ปากอวบอึ๋มที่กำลังเผยอขึ้นจะกรี๊ดเป็นอันหุบลงเพราะคำขู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชื่อหน้าด่าคาดโทษแทน

“ฝากไว้ก่อนเถอะอะ..ไอ้...ไอ้ปากหมา ฉันขอสาปแช่งนายไม่ให้มีเมียไปชั่วชีวิตเลย!” 

“หึ จะสาปแช่งใครแบบนั้นก็กรุณาดูให้ดีๆหน่อย เพราะเดี๋ยวมันจะจับคุณทำเมียไปชั่วชีวิต” กรี๊ดดดดดดด ไอ้เรียวปากหมา มันจะมากเกินไปแล้วนะ! เอ็มมาได้แต่กรี๊ดร้องในใจอย่างอารมณ์เดือดถึงขั้นสูงสุด

“ไม่มีทาง! ไม่ตายซะ!” เธอตะโกนแสกหน้าเรียว ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกมาจากตรงนั้นทันทีทันใด

“หึ! นึกว่าจะแน่” เรียวมองตามร่างบางที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปพลางกระตุกยิ้มมุมปาก พลันต่อมาสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับการ์ดสองคนที่ยืนส่งยิ้มมาให้ ทั้งสองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

“ถ้าใครบอกนายเรื่องนี้ ฉันเอาตายหมดแน่” เรียวเดินเข้าไปบอกกับการ์ดทั้งสอง ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปทางเดียวกันกับเอ็มมาเมื่อสักครู่...

๐๐๐๐๐

“อ้าว เอ็มมามานั่งทานข้าวด้วยกันสิ” ธาวินเรียกน้องสาวสุดที่รักเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเธอเดินผ่านมาทางประตูห้องอาหาร

เอ็มมาที่กำลังสาวเท้าเดินด้วยความเร็วหยุดชะงัก แล้วหันมาหาพี่ชาย 

“เออ...คือ...ค่ะ” เธอตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องอาหาร แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆดาหลา

 จากนั้นธาวินก็สั่งให้คนเสริฟข้าวให้เธอ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” กิตติบอกเจ้านายหนุ่ม พอได้รับคำอนุญาตก็ก้มหัวทำความเคารพก่อนจะเดินออกไป

“พี่อิ่มแล้ว สองคนทานให้อร่อยนะ พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีงานด่วนต้องจัดการ” ธาวินบอกกับสองสาวพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมาหอบแก้มดาหลาหนึ่งฟอด ก่อนจะเดินออกไปเช่นกัน 

ชายหนุ่มต้องการให้สองสาวเพื่อนรักเขากลับมาเข้าใจกันเหมือนเดิม จึงเลือกที่จะหนีออกมาเพื่อปล่อยให้ทั้งสองได้คุยกันเอง...

“ดาหลา เรื่องนั้น...” เอ็มมาเป็นคนเริ่ม หลังจากนั่งเงียบมาได้สักพัก

“อย่าพูดถึงมันอีก” ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบดาหลาก็ขัดขึ้น เอ็มมาเม้มปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามเพื่อนรัก

“...เธอยังโกรธฉันอยู่ไหม” คำถามของเพื่อนรักทำให้ดาหลาที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากหยุดชะงัก เธอไม่ได้โกรธเคืองเพื่อน เพียงแค่เสียความรู้สึกก็เท่านั้น

“เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน” ดาหลาตอบเพียงเท่านั้นแล้วทานข้าวต่อ เอ็มมายิ้มกริบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพียงเท่านี้เธอก็รู้สึงดีขึ้นเยอะ 

“ฉันรักเธอนะ เธอเองก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเหมือนกัน” ดาหลาหันหน้ามาหาเพื่อนรักพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้ 

และแล้วสองสาวก็โผล่เข้ากอดกันท่ามกลางความเข้าใจกัน ซึ่งนั้นทำให้คนที่แอบมองอยู่อย่างธาวินหลุดยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ดีใจที่เห็นเพื่อนรักเขาเข้าใจกัน...

๐๐๐๐๐

-อีกมุมหนึ่งในคฤหาสน์- 

“อ้าวไอ้เรียวหายไปไหนมาวะ” กิตติที่เดินออกจากข้างในเห็นเรียวกำลังเดินมาทางที่ตนยืนอยู่จึงเอ่ยถาม

“เดินเล่นแถวนี้แหละ” เรียวตอบแล้วตั้งท่าจะเข้าไปข้างใน ทว่ากิตติกลับทักไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว” เรียวหมุนตัวกลับมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามซึ่งกิตติก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาว่างที่ปากของตัวเองแทนการตอบ

“อะไรของแกกิตติ จะให้ฉันจูบเหรอ” เรียวเอ่ยถามอย่างติดตลก “ได้นะเว้ยเราเพื่อนกันเดี๋ยวผีผลัก” 

“จูบบ้านแกดิ ปากแกติดลิปสติก” 

“ว่าไงนะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มก็รีบยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเองทันที 

“เช็คออกให้หมดก่อนที่นายจะมาเห็น ฉันขึ้นขี้เกียจไปงานศพแก” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นรอยลิปสติกของใคร เพราะที่นี่มีผู้หญิงอยู่แค่สองคนคือดาหลานายหญิงของพวกเขากับเอ็มมา และดาหลาก็อยู่กับธาวินและเขาก่อนหน้านี้ เพราะฉะนั้นรอยลิปสติกนี่คงเป็นของใครไปไม่ได้นอกเสียจากเอ็มมาน้องสาวสุดที่รักของเจ้านายของพวกเขา

“เดี๋ยวเถอะ ออกยัง” เรียวทำท่าจะชกเพื่อนพร้อมกับเอ่ยถาม

“เออออกแล้ว” กิตติตอบแล้วหัวเราะ 

“เรียว! กิตติ!” เฮือก! สองหมุ่มบอดี้การ์ดสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นนายจาก

ท่างด้านหลัง โดยเฉพาะเรียว ที่รู้ตัวดีว่าทำผิดอะไรเอาไว้

หวังคุณหนูปากร้ายจะไม่ได้ฟ้องพี่ชายเรื่องที่เขาจูบเธอนะ=_=‘ เรียวคิดในใจ

........................................

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ปล. หลังจากนี้คงไม่ได้อัพอีกนานเลยนะ ยุ่งมากกกกกกกก (กอไก่ล้านตัว) =_=‘

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู? please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว