สวัสดีลีดเดอร์ทุกท่านจ้าาา^^

ฟัดครั้งที่ 6 ใจสั่น

ชื่อตอน : ฟัดครั้งที่ 6 ใจสั่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2561 03:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฟัดครั้งที่ 6 ใจสั่น
แบบอักษร

"พี่วิน!"

"อะไรจะตะโกนทำไมห้ะ"กวินหันมาว่าลูกน้องที่เรียกเขาซะเสียงทั้งๆที่เดินอยู่ข้างกัน

"ก็พี่ยืนเหม่อแล้วยิ้มอยู่ได้ผมเรียกไปตั้งหลายรอบก็ไม่หัน"

"เออๆ มีอะไร"กวินตัดบทไม่อยากจะเถียง

"เนยกับนมใกล้หมดแล้วสั่งเพิ่มเลยมั้ย"

"อืม"ร่างสูงตอบลูกน้องสั้นๆ ตอนนี้เขาไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากเด็กตัวเล็กน่ารัก 'อุ่น'นี่ถ้าเขารู้ว่า'อุ่น'ที่ลูกชายเขาพูดถึงบ่อยๆคือคนเดียวกับที่ขโมยหัวใจจะให้พามาบ้านทุกวัน จริงๆเวลาเขาควรนั่งเช็คบัญชีอยู่ในห้องทำงานแต่รีบเคลียจนเสร็จทั้งหมดเมื่อเช้านี้เพื่อมารอใครอีกคนที่มักจะเข้ามาร้านเวลาเสมอ

"ครับผม"

"เดี๋ยว ทำไมหน้าโซมๅ"กวินทักขึ้นเมื่อเห็นว่าหน้าของลูกน้องซีดมาก

"โดยสูบวิญญาณมัก"โยตอบ

"กวน ไปทำงานไป"กวินคิดว่าลูกน้องพูดเล่นจึงไม่คิดที่จะสนใจสายตาของเขาตอนนี้จังจ้องที่ประตูรอเด็กดีของเขา

ปั๊งงงงงงงงงงงงง

"เกิดอะไรขึ้น"เมื่อได้ยินเสียงระเบิด กวินก็รับวิ่งไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว 

     กวินวิ่งเข้ามาในครัวก็กลิ่นไหม้ลอยมา พร้อมควันดำที่ฟรุ้งอบอวนเต็มไปหมด

"เกิดอะไรขึ้น!"กวินตกใจไม่น้อยที่เข้าเห็นสภาพห้องครัว ร่างสูงไม่ได้ห่วงว่าของจะพังเสียหายหรือไม่แต่เป็นห่วงลูกน้องตัวเองมากกว่า

"มีเศษกระเบื้องจากแก้วที่หนูแตกเมื่อไปติดในเตาเพื่อเปิดใช้งานมันระเบิดค่ะหนูผิดเองที่ไม่ระวัง"พนังงานสาวพูดเสียงสั่น กวินไม่อยากจะว่าอะไร เพราะมันเป็นอุบัติเหตุลูกน้องเขาก็ไม่ได้ตั้งใจแค่นี้ก็เสียขวัญอยู่แล้ว

"พี่วินเสียงอะไรอะ โครตดังเลยตกใจหมด โห"โยที่วิ่งมาจากหลังร้านเข้ามาถามเมื่อเห็นสภาพห้องครัว

"เตาระเบิดนี่ยังดีที่เป็นเตาเล็ก"กวินว่า ถ้าหากเป็นขนาดใหญ่เขาไม่อยากนึกภาพเลยจริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"หนูขอโทษมาทำงานวันแรกก็ก่อเรื่องแล้ว"หญิงสาวก้มหน้าขอโทษ

"ช่างเถอะมันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว อย่าคิดมากพี่ไม่หักเงินเดือนแล้วไล่เราออกหรอก"กวินพูดปลอบๆ พอเห็นหน้าลูกน้องเป็นแบบนั้นเขาก็ดุไม่ลง ยังไงเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว และเตายังอยู่ในช่วงประกันไม่น่าจะเสียค่าซ้อมมากมายอะไร

"ขอบคุณค่ะพี่วิน หนูขอโทษจริงๆ"

"อืม ไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีมากแล้วเตาพังก็ซ้อมแค่นั้น"

"เอาไงพี่ ครัวเละอย่างงี้ขนมก็ยังไม่ได้อบเลย"โยพูดขึ้น

"จะเอายังไงล่ะ ก็คงต้องปิดร้านเก็บกวาดให้เรียนร้อยแล้วกลับบ้านเดี๋ยวพี่จะโทรคุยกับทางบริษัทเตาอบเอง"

"หนูขอโทษจริงๆนะคะ เพราะหนูแท้ๆเลย"หญิงสาวยกมือไหว้กวิน

"เอาน่า อย่าคิดมากสิพี่ไม่ได้ซีเรียล ทุกคนปลอดภัยพี่ก็ดีใจแล้ว เรากลับไปพักเถอะ"กวินยกมือลูบหัวลูกน้อง ทุกคนที่ร้านอยู่กันอย่างพี่น้อง หญิงสาวตรงหน้าก็ไม่ต่างอะไรกับน้องสาวเขาคนนึง

"ขอบคุณมากนะคะพี่"หญิงสาวพูดจบก็ออกจากร้านไป ท่าทางเธอซึมๆไม่น้อย

"ผมไปพลิกป้ายปิกร้านเรียบร้อยแล้วพี่ บอกเด็กๆแล้วด้วย"โยเดินเข้ามายืนข้างๆเจ้านาย

"ขอบใจมาก เราก็กลับไปพักผ่อนได้แล้วหน้าซีดกว่าเมื่อกี่อีกนะ"

"ให้ผมอยู่ช่วยนะพี่ เก้าอี้ยังไม่ได้เอาขึ้นเลยอะ"

"ไม่ต้องกลับบ้านไปนอนไป"กวินไล่เพราะรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา

"แต่ผมยังไม่อยากกลับอะให้ผมอยู่นะ"

"กลับไปซะ เดี๋ยวเป็นลมขึ้นมาพี่ขี้เกียจเรียกรถพยาบาล"

"ขอร้องนะๆ"

"ไม่โว้ย แค่เตาพี่ก็ปวดหัวพออยู่แล้วอย่ามาทำให้พี่ปวดหัวอีกได้มั้ยห้ะกลับไปพักไป"ถ้าไม่เด็ดขาดไอ้เด็กคนนี้ก็จะดื้อดึงอยู่ต่อให้ได้ทำงานคุ้มค่าแรงอะไรขนาดนั้น

เมื่อไล่ลูกน้องกลับบ้านไป กวินก็กดโทรศัพท์หาทางบริษัทให้เข้ามาดูเตา กว่าจะจัดการเตาเสร็จก็ตกเย็น ร่างสูงจึงก็เตรียมที่จะกลับบ้าน

"!!!!!"

     ทันใดนั้นร่างสูงก็เห็นเหมือนเหงาตะคุ้มๆวนไปมาอยู่หน้าร้าน

"ใครว่ะ"ร่างสูงที่กำลังก้าวออกจากห้องทำงานไปยังประตูหลังร้านก็เปลี่ยนทิศทางมาที่หน้าร้านแทน

"วันนี้ร้านไม่เปิดนะครับ อุ่น!"ร่างสูงเรียกชื่คนตรงหน้าเบาๆ

"°.° ร้านไม่เปิดหรอ"

"ค่ะ จะมาทานขนมหรอ"

".  .•  • เอานี่มาคืนด้วย"ร่างเล็กพูดพร้อมยื่นกล่องทัพเพอร์แวร์ให้

"ขอบคุณค่ะ"ร่างสูงยื่นมือรับกล่อง

"●.●........"ร่างเล็กยังคงยืนมองร่างสูงอยู่

"คะ?"

"เราเป็นผู้ชาย ทำไมต้องคะด้วย"

"อะ อ่อ คือ คือ"กวินเกาหัวนิดๆ จะให้เขาบอกร่างเล็กได้อย่างไรว่าเขาจะเผลอใช้ศัพท์แบบนี้ทุกครั้งที่เจอคนที่ชอบ ถ้าร่างเล็กรู้ต้องหากว่าเขาเป็นเฒ่าหัวงูกินเด็กแน่ๆเลย

"อ่าว! วินร้านปิดหรอ"ทั้งสองคุยกันได้ไม่นานนักก็มีเสียงหญิงสาวดังขึ้น

"อ่าว วาหายไปเลยนะ อืมเมื่อเช้าเตาอบมันพังอะพึ่งให้ช่างมาซ้อมเอง มีอะไรรึเปล่า"

"เราว่าจะมาซื้อเค้กวันเกิดให้หลานอะ งอแงจะกินแต่ร้านวิน"หญิงสาวว่ามาอีก

"เลโก้หรอ"

"อื้ม เลติดใจเค้กของวินอะร้องให้เราพามาหลายรอบแล้วแต่เราไม่มีเวลา เราเลยจะซื้อไปให้ไปเป่าเค้กวันเกิดสักหน่อยสักหน่อยแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราไปซื้อในห้างก็ได้"

"เดี๋ยวสิ เราทำให้ก็ได้วันเกิดเลโก้ทั้งที"กวินบอกเพื่อน

"จริงหรอ รบกวนวินอีกแล้ว"

"ไม่เป็นไรๆ เรามีผู้ช่วย"กวินพูดแล้วหันมาจับไหล่อุ่นไว้

"○.○?????"

"ไม่ต้องงงค่ะอุ่นอยู่ช่วยกวินเนอะ"

"ดีจัง ขอบคุณมากนะวินของคุณนะคะ"เธอหันมายิ้มให้ร่างเล็ก

"บอกว่าไม่เป็นไรไงเพื่อวากับเลโก้เราทำให้อยู่แล้ว"

"ปากหวานไม่เคยเปลี่ยนเลยนะเรานี่พลาดจริงๆที่ปฏิเสธคนดีๆอย่างวินไป"

"หึๆ แต่มันก็ทำให้เราได้สนิทกันมากขึ้นนะ"

"นั้นสินะ อึย เราต้องไปรับเลโก้แทนพี่สาวอะ เอาเค้กวนิลานะไม่ต้องปอนด์ใหญ่หรอกเอาเล็กๆเพราะเลโก้กินคนเดียว"

"เดี๋ยวเสร็จแล้วเราโทรบอกก็ได้"

"ได้จ้ะขอโทษที่รบกวนนะแล้วก็ขอบคุณมากๆเราไปก่อนนะ "หญิงสาวบอกลา

"ไปซะแล้ว........  มาค่ะ มาช่วยกวินทำเค้กหน่อยเนอะ ที่ร้านไม่มีใครเลยกวินอยู่คนเดียว เดี๋ยวทำไม่ทัน"

"แต่วันนี้เรา"ร่างเล็กทำท่าจะปฏิเสธ

"นะคะ ช่วยกวินหน่อยนะ เดี๋ยวกวินอบขนมอย่างอื่นให้ทานด้วย"มีหรือที่เขาจะยอมเสียโอกาสนี้ไป

"แต่ •.•"

"นะคะ ไปๆเราเข้าร้านกันดีกว่า"ร่างสูงไม่รอให้อีกคนพูดมากนักรีบลากร่างเล็กเข้าร้านไปทันที

"เดี๋ยวรออยู่ตรงนี้แปบนึงเนอะ กวินขึ้นไปเอาของก่อน"ร่างสูงพูดทิ้งท้ายแล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองของร้าน

"โอ๊ย ใจกูจะเต็มแรงทำไมว่ะ นั้นเด็กนะโว้ยนั้นเด็ก"ความจริงแล้วร่างสูงไม่ได้จะขึ้นมาเอาของแต่อย่างใด เเค่ขึ้นมาระบายอารมณ์ที่อัดอยู่ในอกเท่านั้น ทั้งที่อายุเขาก็มากพอควรแล้วแต่ก็ยังตื่นเต้นเป็นเด็กวัยรุ่นได้ไปออกเดตกับแฟนครั้งแรกไปได้ ชีวิตของกวินก็ผ่านอะไรมามากมายทั้งการทำงาน เพื่อนหรือแม้กระทั่งคู่นอนทั้งชายและหญิง เรื่องจีบกับการเข้าหาอีกคนไม่ใช่เรื่องยากประสบการณ์บอกเขาว่าควรทำอย่างไรเขาไม่อายที่จะลุกเข้าหาร่างเล็กเลย แต่ทำไมต้องใจสั่นแรงขนาดนี้ 

"กวิน! มันมืด" เสียงใสตะโกนเรียกเขาจากด้านล่าง

"ค่ะๆ กวินลงไปแล้ว"เสียงเรียกนั้นทำให้หลุดออกจากภวังค์

"มืด •~•"ร่างเล็กย้ำ สงสัยจะกลัวความมืดจริงๆ

"กวินเปิดไฟให้แล้ว มาค่ะ เรามาเริ่มลงมือทำกันดีกว่าเนอะ"

"แล้วให้เราทำด้วยมั้ย ●.●"ร่างเล็กถาม

"ทำสิคะ อุ่นต้องช่วยกวินแต่งหน้าเค้ก ตอนนี้อุ่นไปนั่งคิดได้เลยว่าจะทานขนมอะไรเดี๋ยวกวินทำให้"

"เค้ก เราก็อย่างกินเค้กเหมือนกัน•.•"

"ได้ค่ะ"กวินยิ้มบางๆ

"เอาใหญ่ๆเราชอบเค้ก"

"ทานหมดหรอคะ"

"หมดสิเราชอบมาก เอาช็อกโกแลต"ร่างเล็กบอกอีก

"ค่ะได้ค่ะ เดี๋ยวกวินทำให้เนอะ"

      จากนั้นร่างสูงก็เริ่มลงมือผสมวัตถุดิบเข้าด้วยกัน แล้วนำเข้าเตาอบแล้วมาตีครีม ระหว่างรอกวินก็นั่งมองคนตัวเล็กที่นั่งเล่นเกมโทรศัพท์มือถืออย่างน่าเอ็นดู

ติ๊งงงง เสียงนาฬิกาจับเวลาดังขึ้น

"ได้แล้วค่ะ เรามาตกแต่งเค้กกันดีกว่าเนอะ"กวินเรียกอุ่นที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมอยู่ จากนั้นร่างเล็กก็วางมือจากโทรศัพท์แล้วเดินมายังหน้าเค้กทั้งสองก้อน

"หอมจัง○..○ " ร่างเล็กตาเป็นประกายเมื่อเห็นเค้กช็อกโกแลตก้อนโต

"ใช่ค่ะ ที่ร้านใช้ช็อกโกแลคแท้ส่วนวนิลาก็ใส่ฟักวนิลาจริงๆลงไปด้วย"

"โหๆๆ"ร่างเล็กตื่นเต้นเข้าไปอีก

"ลงมือเลยค่ะ"

"เราขอทำสองอันเลย"ร่างเล็กพูดขึ้น

"ไหวหรอคะ สองก้อนเลยนะ"

"ไหว เราชอบ"

"งั้นเดี๋ยวกวินสอนก่อนแล้วหลังจากนั้นอุ่นก็ทำเลยนะคะ"

".  .•  •"

        ร่างสูงสาธิตวิธีการทำให้อีกคนดู เมื่อร่างเล็กเข้าใจแล้วจึงปล่อยให้เจ้าตัวทำเอง

แชะ!!!!!!

   กวินทนเห็นความน่ารักของอีกคนไม่ไหว จึงอยากจะถ่ายภาพเก็บเอาไว้ ตอนนี้ร่างเล็กกำลังใส่ผ้ากันเปื้อนสีเหลือสดใสอยู่ดูแล้วเหมือนเด็กน้อยขอถ่ายรูปเก็บไว้กน่อยแล้วกัน

"อะไร"ร่างเล็กเงยหน้าขี้นมาถาม

"อ่อ คือกวินถ่ายภาพเค้กให้เพื่อนดูอะค่ะ ไม่มีอะไรอุ่นแต่งเค้กต่อได้เลย"ร้างเล็กจึงพยักหน้าเข้าใจ  

"กวินเสร็จแล้ว เสร็จแล้ว"คนร่างเล็กพูดพร้อมปรบมืออย่างภาคภูมิใจ

"โห เก่งจังค่ะสวยมากเลยมาเดี๋ยวกวินจะเอาใส่กล่องเลโก้ต้องดีใจมากแน่ๆ"

"•.•?"

"อ่อ เลโก้เป็นลูกพี่สาวของเพื่อนกวินค่ะชอบมาที่ร้านอยู่บ่อยๆเหมือนกัน"

"........."คนตัวเล็กไม้พูดอะไรแล้วทำหน้านิ่งใส่

"หึๆ ช่างมันเถอะค่ะแล้วอุ่นจะทานเลยมั้ยคะเดี๋ยวกวินตัดให้"

"เอาใส่กล่องเหมือนกันก็ได้"

"อุ่นทานที่นี่ดีกว่านะอน่อยกว่า ถ้าทานไม่หมดเดี๋ยวกวินค่อยเอาใส่กล่องให้"อยากอยู่ด้วยกันนานกว่านี้กวินจึงหาข้ออ้าง

"อืม"

"เดี๋ยวกวินไปเอาน้ำมาให้นะ"

กริ๊งงงงงงงงง

//วินเราอยู่หน้าแล้วนะ//เสียงใสดังขึ้น

//เสร็จพอดีเลย เราก็กำลังจะโทรไปบอกวาพอดี//

//จ้ะ รถมันติดอะเราเลยไม่อยากย้อนไปมาเลยกะจะมารอเอาเลยแต่ว่าเสร็จเร็วจังนะ//

//แน่นอน มีผู้ช่วยเก่งเราเอาใส่กล่องให้แล้วเดี๋ยวเอาออกไปให้//

//ได้จ้ะ เท่าไหร่เอ่ย//

//ไม่เป็นไรเราไม่คิดเงินถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดให้เลโก้แล้วกัน//

//จะดีหรอ เราเกรงใจอะ//

//ไม่ต้องเกรงใจเลย เราตั้งใจทำใจจริงๆ //

//จ้ะ ขอบคุณมากนะ//

//ครับผม เรากำลังออกไปนะ แค่นี้ก่อน//ร่างสูงวางสาย

"•.•"ทำไมมองหน้ากวินอย่างนั้นละคะมาตาเขียวเชียว

"มีอะไรรึเปล่าคะ"ร่างสูงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังมองตนเองอยู่

"น้ำ"นี่เขาทำอะไรอีกฝ่ายไม่พอใจรึเปล่า?หน้ามุ้ยขนาดนั้น

"อ่อค่ะ เดี๋ยวกวินไปทำให้เนอะแต่ขอเอาเค้กไปให้วาก่อน" กวินพูดแค่นั้นแล้วเดินถือกล่องเค้กออกไปหน้าร้าน

"มาแล้วครับผม"

"ขอบคุณนะ"หญิงสาวรับเค้กจากมือหนา

"ไม่เป็นไรครับ"

"ถ้าเลรู้ว่าเป็นเค้กจากร้านวินคงดีใจมากแน่ๆ เอาแต่พูดว่าอยากเป็นเหมือนวิน"หญิงสาวยิ้มอ่อนแล้วพูดออกมา

"หึๆ เป็นพ่อม้ายหรอ"กวินเล่นมุข

"วินก็ ไม่ใช่สักหน่อยเป็นพาทิเช่ต่างหากล่ะ เล่นมุขอะไรไม่รู้"หญิงสาวทุบไหล่ร่างสูงเบาๆ

"ฮ่าๆ เราล้อเล่นแล้วเลโก้ล่ะ"กวินมองหาเด็กน้อย

"อยู่บนรถอะเราไปก่อนนะเป็นหวงหลาน "

"ว่างๆก็พาเลโก้มาร้านบ้างนะเราคิดถึง"

"ได้จ้ะ ไว้ว่างๆเนอะแล้วเจอกัน"แล้วหญิงสาวก็เดินจากไป กวินก็เดินกลับเข้ามาในร้านแล้วลงมือทำเครื่องดื่มให้ร่างเล็ก

"นี่ค่ะ ชามะนาวแก้เลี้ยน"กวินวางชามะนาวแก้วใหญ่ลงตกหน้าอุ่น

"ออบอุนอ่ะ(ขอนคุณนะ)"เค้กเต็มปาก

"เอาอีกแล้ว ทำไมชอบพูดตอนของเต็มปาก หืม"กวินว่ายิ้มๆ

"อะ อ่อน (อร่อย)"

"ค่ะ อร่อยก็ทานเยอะๆนะ"

"อื้ม" 

ร่างสูงนั่งมองร่างเล็กตักเค้กเข้าปากไปเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็ใกล้หมดปอนด์แล้ว

"ปากเลอะค่ะ ตรงนั้น"กวินชี้ไปตรงมุมปากบาง

"ไหน"ร่างเล็กพยายามเช็ดแต่ก็ไม่ออก

"นี่ค่ะ" กวินเอื้อมไปเกลี่ยครีมขาวที่เลอะอยู่ตกริมฝีปากบาง แล้วนำกลับมาเข้าปากตนเองต่อ และยิ้มให้อีกคน

"ขอบคุณ"ร่างเล็กตอบนิ่งๆเหมือนเคย

"อิ่มแล้วหรอคะ"ร่างสูงถาม

"อื้ม"

"งั้นเดี๋ยวกวินเอาใส่กล่องให้เนอะ ดื่มน้ำรอก่อน"

   เขาทำอะไรลงไปทำแบบนั้นมันไม่ต่างอะไรจากจูบทางอ้อมเลยนะโว้ย อุ่นต้องคิดว่าเขาลามกแน่ๆเลย ไม่น่าเลยแน่ก็คุ้มอยู่นะ ฮ่าๆ

"ได้แล้วค่ะ ทานฟรีไม่ต้องจ่ายเงินตามสัญญานะค่ะ"

"เรากลับก่อนขอบคุณนะ"

"ให้กวินไปส่งนะคะนี่ฟ้าก็มืดแล้ว"กูต้องทำคะแนนร่างสูงคิดในใจ

"ไม่เป็นไรมันอยู่ใกล้ๆเอง"ร่างเล็กตอบ

"ให้กวินไปส่งดีกว่านะ ถ้าบราวรู้ว่ากวินปล่อยให้เพื่อนเขาเดินกลับเองมืดๆแบบนี้ต้องไม่ชอบแน่ๆเลย"อ้างลูก

"ดิณดิณไม่รู้หรอกนะ"

"นะคะ ให้กวินไปส่งนะ"ต้องอ้อนให้สำเร็จ

"......."

"น่านะ นะคะ"

"ก็ได้"

"ดีจัง งั้นรอกวินเก็บของแปบนึงนะ"

"อื้ม"

      จากนั้นร่างสูงก็ทำความความสะอาดอุปกรณ์ต่างๆและเก็บของให้เข้าที่ แล้วพาร่างเล็กมาส่งที่คอนโด

"ไว้เจอกันนะคะ"ร่างสูงบอกลาเมื่อร่างเล็กเตรียมที่จะลงจากรถ

".  .•  •"

"บ๊ายบาย"ร่างสูงยกมือโบก

"ขอบคุณนะ บ๊ายบาย"ร่างเล็กขอบคุณแล้วโบกมือกลับ แล้วเดินเข้าคอนโดไป

"หึ ต้องทำแต้มให้เยอะกว่านี้ซะแล้ว"กวินพูดกับตัวเองแล้วออกรถไป




#มาแล้วจ้าาาาา แก้เสร็จไปอีกหนึ่ง^^

กวิน : อย่าแต่งให้อุ่นมีคนอื่นนะ พี่ขอร้อง

ไรท์: ห้ะ ไม่ได้ยิน!!!!!!

จบข่าวอีกรอบ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว