email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 4 : Who is angry, without (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 4 : Who is angry, without (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 4 : Who is angry, without (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

[พาร์ทมิน]

 

ในขณะที่ผมกำลังหลับสบายอยู่นั่น... ผมรู้สึกมีอะไรมาเขี่ยๆ ที่แก้มผม มันเหมือนเป็นการลูบๆ มากกว่า แต่ผมไม่รู้ว่านั่นคืออะไร.. อาจเป็นเพื่อนกำลังปลุกผมอยู่ เอ่อ..มั้ง

"อื้อออ ขออีกห้านาที..ได้มั้ยครับ" ผมพูดออกไปทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา แล้วก็หันหลบการปลุกด้วยวิธี เอ่อ..จะเรียกว่าแปลกก็ได้มั้ง..

"จะนอนต่อหรือจะกินข้าว?" เสียงแบบนี้นี่มัน...

พรึบ!

"โอ้ย" เพราะผมยันตัวลุกนั่งเร็วไปหน่อยเลยทำให้หน้ามืด ล้มลงไปนอนอีกครั้ง

"เบ้อะจริงๆ สินะ" ผมหันไปตามเสียง

"คุณ" ผมยกมือขึ้นชี้หน้าอย่างสงสัย จะไม่สงสัยได้ไง ผมจำได้ว่าผมนั่งหลับอยู่ที่โต๊ะในโรงเรียนอยู่เลย แล้วจู่ๆ ก็มาอยู่ในนี้ ในรถคันนี้ได้ยังไง?

"เห้ออ เบ้อะแล้วยังหลับลึกอีกนะ" เดวิน

"......" ผมเงียบเป็นคำตอบเพราะไม่มีอะไรจะพูด ก็..ไม่มีอะไรจะเถียงนั่นแหละ แฮร่^^

"ฉันเห็นนายหลับเลยอุ้มขึ้นรถมา ที่นัดกันไว้เมื่อเช้าน่ะ จำได้หรือเปล่า ไม่ใช่ว่ามีคนอื่นมาขอเดทแล้วจำนัดฉันไม่ได้นะ" เอ๊ะ! พูดอย่างกับลูกตาอยู่ที่โรงเรียน ก็วันนี้ชาร์คมาชวนผมไปทานข้าวเย็น แต่ผมมีนัดกับนายวินนี่แล้วไง ถ้าไม่ไปตามนัดกลัวเขาจะเหวี่ยงเอา ผมคงจะเจ็บตัว

เพราะฉะนั้น! โซมินว่าไม่ผิดนัดจะดีที่สุดนะครับ!

"แล้วทำไมคุณไปปลุกผมเล่า!"

"ไม่อยากกวน เห็นน้องเจนบอกว่าเหนื่อยเลยให้หลับ" ก็จริงน่ะนะ วันนี้ใช้พลังงานไปเยอะเลย วิทย์ติดต่อกัน 3-4 คาบก็ไม่ไหวหรอกนะ

"อ๋อครับ" แล้วผมก็กลับมานั่งเงียบแบบเดิม ผมไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนมีลูกเล่นอะไร ไม่ใช่ว่ากลัว แต่เพราะไม่ได้สนิทกันจึงทำให้ผมต้องระวังตัว

 

 

"ลงได้แล้ว" ผมหันไปมองหน้าเขาอีกครั้ง แล้วหันไปมองร้านอาหารตรงหน้า

"หรือจะให้อุ้ม" เขาพูดต่อหน้าตาเฉย ก็เพราะร้านอาหารตรงหน้านี่แหละทำให้ผมอารมณ์ฉุนเฉียว มันออกไปทางหรูหรา แสดงว่าเขาไม่ได้ฟังผมเลย

"พาผมมาที่นี่ทำไม" ผมเลิกคิ้วขึ้นถามความข้องใจที่ผมอยากรู้

"ก็พามาให้นายเลี้ยงข้าวไง" พูดแบบไม่จริงจังนัก เขาจงใจจะแกล้งให้ผมเสียหน้าในร้านอาหารงั้นหรอ! ผมไม่ยอมหรอก!

"หรอครับ.."

กึก! ปัง!

"นี่! นายจะไปไหนน่ะ! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนร้องให้ผมกลับไปที่รถยนตร์คันหรูยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

"ชิส์! น่ารำคาญชะมัดเลย!" ผมเสยผมข้างหน้าขึ้นแรงๆ อย่างอารมณ์เสีย ไหนบอกตอนแรกจะให้ไปทำอาหารกินเองไงฟ้ะ!

ผมเดินมาไกลมาก ไกลจนไม่ได้ยินเสียงหมอนั่นแล้วล่ะ ผมว่าวันนี้คงไม่ได้ทำอาหารแล้วล่ะ และผมก็ไม่ได้กลับบ้านแล้วด้วย! เพราะว่า!........

ที่นี่มันที่ไหนกันฟ้ะ!!!!

 

 

"จะเดินไปคนเดียวจริงๆน่ะหรอ?"

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

[พาร์ทเดวิน]

 

ผมขับรถตามเด็กดื้อนี่มาตั้งแต่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากวงโคจรร้านอาหารแล้ว แค่แหย่เล่นนิดหน่อยทำเป็นอารมณ์เสียไปได้ ที่จริงไม่ได้จะมากินอะไรที่นี่หรอก แต่ผมนัดเพื่อนไว้เพื่อจะมาเอาชีสงาน ก็ถ้าจะนัดที่อื่นมันคงไม่สะดวกเพราะมันต้องดธแลกิจการร้านอาหารของมัน

"ไม่หรอก! แค่อารมณ์เสีย เลยเดินออกมาไม่อยากเจอหน้าคุณก็เท่านั้นเอง" ไม่อยากเจอหน้างั้นหรอ?

"หึ งั้นฉันจะเสนอหน้ามาหานายทุกวันเลยเป็นไง"

"งั้นผมก็จะหลบหน้าคุณทุกวันเลยเป็นไง" เด็กนั่นพูดจากวนตีนมันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ทำหน้าตากวนตีนด้วยนี่มันก็ดูตลกจริงๆ เลย ลองนึกดูนะผู้ชายน่าหวานทำหน้ากวนตีนมันน่ารักขนาดไหน...

"พอสักที เลิกเถียงฉันสักที วันนี้ฉันต้องได้กินข้าวนะ"

"ถ้าจะไปนั่งในร้านนั่นผมไม่ไปด้วยหรอกนะ!"

"ฉันป่าว! ที่มาแค่มาเอางานกับเพื่อนไม่ได้จะมานั่งกินข้าวที่นี่สักหน่อย"

"คุณโกหกผมหรอ!" คิ้วบางขมวดเป็นปม คงจะไม่พอใจอยู่

"หยอกเล่นนิดหน่อยเองน่า" ผมจิ้มแก้มมินเบาๆ ที่จริงอยากหยิกอยากกัดส่ะมากกว่า แต่ไม่อยากทำให้คนตรงหน้าไม่พอใจมากกว่านี้

"อย่ามายุ่งกับแก้มของผมนะ!"

ขวับ! พรึบ!

มินกำลังจะหันหลังเดินหนีผม แต่ผมคว้าเอวไว้ทัน

"ไม่เอาน่า ฉันยังไม่ได้กินข้าวฝีมือนายเลยนะ" ผมพูดแล้ววางคางลงที่ไหล่มน ขนาดยังไม่ได้ซุกยังหอมขนาดนี้

"ออกไปจากไหล่ผมได้แล้ว!" อารมณ์เกรี้ยวกราดจัง

"งั้นห้ามหนีอีก ฉันจะพาไปซุปเปอร์มาเก็ต โอเคมั้ย" มินพยักหน้าตอบ

"ตอบสิ อย่าพยักหน้าเดี๋ยวเคยตัว"

"อื้ม จะไปก็ไปสิ"

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

"ไปนั่งเฉยๆ สิ นายจะเดินไปเดินมาทำไม!" เสียงของคนตัวเล็กที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวในคอนโดผมดังขึ้นมา

"ก็อยากช่วยนี่นา" ผมพูด

"ถ้าอยากช่วย ก็ช่วยไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะครับมันเกะกะ"

มินจงใจเน้นคำว่าเกะกะแรงๆ ชัดๆ ให้ผมฟัง ตอนแรกมินไม่ยอมมาหรอกครับ แต่ผมขอร้องปนบังคับก็เลยยอมมาทำอาหารที่คอนโดผม อื้ม..คำแรกที่ก้าวเข้ามาในห้องน่ะหรอ? สกปรกจัง นี่เป็นคำชื่นชม

คำแรกที่เข้ามาในห้องผม ทั้งเสื้อเชิร์ท เสื้อนักศึกษาถูกพาดไว้ที่โซฟา มีเศษขนมเล็กๆน้อยๆ ทุกอาทิตย์จะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้ แต่วันนี้คงไม่มา เอ๊ะ หรือว่ามาแล้ว แล้วผมทำรกอีก(?) เอ่อ..ช่างมันเถอะ

"บอกดีๆ ก็ได้นี่นาไม่เห็นต้องแขวะเลย" ผมน้อยใจจริงๆ นะ แต่คนอย่างผมมาน้อยใจเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? เหอะ! ไม่มีทางหรอก!

 

 

 

 

"นี่! เมื่อไหร่จะไปส่งผม ดูเหมือนฝนจะตกแล้วนะ"

"นี่! โกรธอะไรผมอีกล่ะ!" โกรธไร ไม่มี๊! แค่ไม่อยากพูดเฉยๆหรอก เชอะ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว