facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 4 พยัคฆาตัวโต (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 พยัคฆาตัวโต (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 10:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 พยัคฆาตัวโต (✔️)
แบบอักษร

ตอนที่ 4 พยัคฆาตัวโต

 

 

ผมมาอยู่ที่นี้เกือบ 2 เดือนเเล้ว ก็ปรับตัวได้เเล้วนั้นเเหละนะ  ถึงจะรู้สึกคิดถึงบ้านบ้าง เเต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร  วันก่อนโทรไปหายายบุญ ยายก็บอกว่าไอ้หลงมันได้ไปวิ่งเเข่งเป็นตัวเเทนของโรงเรียนด้วย มันเอามาอวดผมใหญ่เลย  ดูท่าน้องมันจะชอบพวกกีฬา ถ้ามันจะเอาดีทางนี่ผมก็คงจะสนับสนุนเต็มที่เเหละ

 

 

“คนไปไหนกันหมดเหรอครับ??”ผมถามพี่วิเวียร์ ตาก็มองไปรอบๆ คนหายไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ครับ ทั้งหมอทั้งพยาบาล ทั้งผู้ช่วยไม่รู้ไปไหนกันหมด

 

“วันนี้สาขาใหญ่เรียกประชุมนะ”

 

“....เเล้วผมต้องไปด้วยไหมครับ”

 

“ไม่ต้องหรอก  ฟิวส์มาทำงานใช้ทุน ไม่ได้เป็นพนักงานประจำ”

 

"ไปยัง?"ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันต่อพี่ซาฟ่าก็ชะโงกหน้าเข้ามาพูดขึ้น ยกมือทักผมนิดหน่อยก่อนจะหันไปรอคำตอบจากพี่วิเวียร์

 

“อือๆ ไปเเล้ว...ฟิวส์วันนี้โชว์เดียวเลยนะ จะมีพยาบาลเเละผู้ช่วยอยู่ประมาณ 2-3 คน วุ่นหน่อยนะ”พี่วิเวียร์รีบพูดเร็วๆ ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าสะพายเเล้วเดินตามพี่ซาฟ่าออกไป

 

“ฝากด้วยนะฟิวส์”มีหันมาชูสองนิ้วให้ผมนิดหน่อยด้วย

 

 

ผมว่าสองคนนี้มันยังๆอยู่นั้นเเหละ  หรือว่าเเอบคบกันเเล้วนะ??

 

 

ก่อนจะเลิกสนใจพวกเขาทั้งสองคนเเล้วมาสนใจงานของผมต่อ  เริ่มจาก ผมเข้าไปตรวจสต๊อกของต่างๆ ตามที่หมอใหญ่สั่งเอาไว้เพื่อที่จะได้ส่งลิสต์รายการของที่จะต้องเอากลับมาจากสาขาใหญ่ พอเสร็จตรงนั้นเเล้วก็มานั่งว่างๆ เพราะไม่มีอะไรทำ คนไข้ไม่มีเลยด้วย ออกไปราวด์วอร์ดมาเเล้วด้วย ตอนนี้เลยโคตรว่างมากๆ

 

 

ผมนั่งลงที่โซฟา ภายในห้องพักของหมอ  หยิบโน้นหยิบนี่ออกมาอ่านเเก้เบื่อในช่วงที่รอเวลาก่อนออกไปราวด์วอร์ดคนไข้อีกครั้งตอนบ่ายสาม  หยิบมือถือขึ้นมากดเปิดดูโน่นดูนี้ไปเรื่อย เเต่ส่วนมากจะเป็นพวกวิธีรักษาคนไข้สมัยใหม่อะไรพวกนั้น

 

 

ก๊อกๆ! เเอ๊ด!

 

 

“ขอว่างคะคุณหมอ”

 

"ขอบคุณครับ"ผมรับจานของว่างมาวางไว้

 

 

ผมก็นั่งๆ นอนๆ รอเวลาไปเรื่อยจนถึงเวลาราววอร์ดพอทำทุกอย่างเสร็จ ก็เกือบจะหกโมงเย็นเเล้ว

 

 

ตึ้ง!

 

 

เสียงมือถือดังมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจากพี่วิเวียร์ ส่งมาบอกประมาณว่า วันนี้พวกหมอไม่กลับเพราะยังประชุมกันไม่เสร็จ กว่าจะเลิกก็คง 4 ทุ่ม กลับมาไม่ทันประตูรั้วใหญ่ปิดเเน่  ผมส่งสติกเกอร์สู้ๆ ตอบกลับไป พี่วิเวียร์ตอบกลับมาเร็วมาก ด้วยสติกเกอร์ตัวตลกๆอะไรสักอย่าง ผมเก็บมือถือลงกระเป๋าเสื้อกาวน์ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องพักของหมอเพื่อเปลี่ยนชุด

 

 

เดินออกจากตึกโรงพยาบาลออกมาทางประตูหลัง เลยผ่านสวนดอกไม้ขนาดไม่ใหญ่มากนักดูร่มรื่นดี ผมเคยฝันว่าจะมีสวนเเบบนี้อยู่ที่บ้านของตัวเอง จะได้เอาไว้นั่งพักผ่อนสบาบๆ

 

 

….

 

 

ผมกลับขึ้นมาที่ห้องพัก  วันนี้หออย่างเงียบเลย เพราะพวกหมอเเละพยาบาลส่วนมากออกไปที่สาขาใหญ่กันหมด  ยกมือไขกุญเเจเปิดห้องเสร็จผมก็จัดเเจ้งเก็บกวาดห้องนิดหน่อยเพราะไม่ได้ทำมาหลายวันเเล้ว เปิดทีวีให้มันอยู่เป็นเพื่อนไปด้วย

 

 

ผมก็ทำโน่นทำนี้ไปเรื่อยจนเวลาล่วงไปเกือบเที่ยงคืนถึงได้ล้มตัวลงนอน ก็เเปลกๆนิดหน่อยที่ไม่มีเสียงเพลงเเบบทุกคืน

.

.

.

ติ๊งงๆๆ..ก๊อกๆ!!!

 

 

เสียงนาฬิกาตีบอกเวลาตี 2 กว่าๆ ดังสลับกับเสียงเคาะประตูห้องของผม เสียงเคาะมันดังจนเเสดงให้ผมรับรู้ถึงความร้อนรนของผู้ที่กำลังเคาะอยู่

 

 

“หมอ!!!!”ผมได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกอยู่ที่หน้าประตู  ฟังไม่ออกว่าเขาพูดว่าอะไรเพราะเขาพูดด้วยภาษาจีน เเต่ผมรับรู้ได้เลยว่าต้องมีใครเป็นอะไรเเน่!!

 

 

ผมรีบลุกออกจากเตียงวิ่งมาเปิดประตูให้เขาอย่างร้อนรน  เเละไม่ต้องทันได้พูดคุยอะไร อีกฝ่ายก็รีบฉุดกระชากเเขนผมให้รีบตามเขามา  ผมก็วิ่งตามเขามาเเต่โดนดี  มาทั้งชุดนอนที่ใส่อยู่นัั้นเเหละ -*-

 

 

เขาพาผมวิ่งมาตามทางเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปทางบ้านหลังใหญ่ ซึ่งเป็นพื้นที่ต้องห้ามของผมเเละผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง  ผมชะงักไปนิดหน่อยจนคนที่มาตามหันมามองเเล้วออกเเรงดึงให้ผมวิ่งตามเขาไปต่อ

 

 

เอาวะ! มีปัญหาค่อยเคลียร์ที่หลัง  อย่างมากก็โดนส่งกลับไปเเค่นั้นเเหละ--

 

 

พวกเราวิ่งเข้ามาในเขตรั้วบ้านของบ้านหลังใหญ่นี้ เเต่ก็ไม่ได้เข้าไปด้านในของตัวบ้านใหญ่เเต่อย่างใด  เขาพาผมวิ่งลัดมาตามทางไปทางด้านหลังของบ้าน ก่อนจะพาผมมาหยุดอยู่ที่ประตูเหล็กขนาดใหญ่ ผมมองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งๆ มันเหมือนตู้กระจกขนาดใหญ่ ใหญ่มาก กว้างคุ้มพื้นที่ป่าเอาไว้ทั้งป่า พอมองผ่านกระจกที่อยู่ตรงหน้าเข้าไปก็เห็นป่าดิบชื้นมีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด...

 

 

นี้มันอะไรเนี่ย!!

 

 

“พามาที่นี้ทำไม??!”ผมถามเขาออกไป  งงไปหมดเเล้ว จะพามาเดินป่าหรือไง??

 

 

เขาไม่ตอบ น่าจะฟังผมไม่ออก เเต่รีบวิ่งเข้าไปเปิดประตู้เหล็กขนาดใหญ่ออกเเล้วพาผมเดินเข้ามาด้านในเเทน พาเดินไปตามสะพานไม้เก่าๆที่มีขี้ตะไคร่ขึ้นเขียวไปหมด ด้านในนี้อากาศค่อนข้างจะชื้น จนเกือบจะเปียกเลยด้วยซ้ำ

 

 

ผมเดินตามเข้ามาอย่างหวาดๆ ได้ยินเสียงเเมลงตัวเล็กร้องกันระงมไปหมด มีเเสงจันทร์ที่ส่องผ่านกระจกด้านบนเข้ามา พอให้มองเห็นทางนิดหน่อย

 

 

“ เร็วหน่อยหมอ ถ้าคุณเเอลม่อนเป็นอะไรขึ้นมาตายห่าหมดนี่เเน่”เขาพูดออกมาในภาษาที่ผมไม่เข้าใจ เเต่พอจะเข้าใจได้ว่าให้ผมรีบตามเขาไป

 

 

เราพากันวิ่งไปตามสะพานเก่าๆ ก่อนจะข้ามลำธารที่ไหลมาจากน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆมาจนถึงอาคารชั้นเดียวเเห่งหนึ่ง พวกเราเข้ามาด้านในที่อากาศเย็นกว่าด้านนอกเดาว่าเพราะเเอร์ตัวใหญ่ที่กำลังเปิดใช้งานอยู่ ผมถูกพามาที่ห้องๆหนึ่งซึ่งมีกระจกใสๆบานใหญ่เเละสามารถมองเข้าไปเห็นด้านในได้ พอมองเข้าไปก็เห็นว่าด้านในมีชายชุดดำ 4-5 คนกำลังยืนมุงอะไรกันสั่งอย่าง….ขนสีออกส้มๆเเดงๆที่พอจะเห็นได้จากไกลๆ เเละยิ่งเข้าไปใกล้ขาของผมก็เหมือนจะหมดเเรงก้าวไม่ออกอีก

 

 

เสือ...ตรงหน้าผมมันคือเสือเเน่ๆ!!

 

 

“นี่มันอะไร!!”ผมถามออกไป เเต่พวกเขาไม่ตอบ เเถมยังผลักผมให้เข้าไปใกล้ๆเจ้าตัวนั้นเต็มเเรงจนเเทบถลาเข้าไปล้มใส่มัน

 

 

โฮก!!  เสียงขู่คำรามนั้นดังขึ้นมาเมื่อผมเข้าไปใกล้เขามากจนเกินไป

 

 

สติผมเเทบจะหลุดออกจากร่างไป  นี่ผมกำลังล้มอยู่ข้างๆเสือโคร่งตัวใหญ่ ที่มองจ้องมาที่ผมด้วยตาดุๆของมัน

 

 

“รีบหน่อยหมอ คุณเเอลม่อนจะคลอดเเล้ว!!”เขายังคงพูดกันในภาษาที่ผมไม่เข้าใจ

 

“ค..ค..ใครพูดภาษาอังกฤษได้มั้งครับ!!”ผมตะโกนถามออกไปเต็มเสียง ขยับออกมาห่างๆเจ้าตัวโตนั้นนิดหน่อย พอตั้งตัวได้ก็พยายามมองไปที่เจ้าตัวโตที่นอนอยู่กับที่นอนกำมะหยีนั้น

 

 

มันดูเจ็บปวดจนเเทบทนไม่ไหว เเต่ดูจากภายนอกเเล้วก็ไม่มีเเผลตรงไหน...หรือว่า...คลอดลูก

 

 

“เบบี้ เบบี้ใช่ไหม?!!”ผมพูดถามออกไป พยายามใช่ศัพท์ง่ายๆที่คิดว่าพวกเขาจะเข้าใจ

 

“เบบี้? ใช่เด็ก! คลอดลูก ใช่ๆเบบี้ๆ!!” พวกเขาพูดออกมาเหมือนจะเข้าใจที่ผมพูดเเล้ว  เเถมชี้ไม้ชี้มือไปที่...เจ้าตัวโตนั้น

 

 

เคยช่วยหมอทำคลอดตอนเป็นนักศึกษาเเพทย์อยู่หลายเที่ยวเหมือนกัน...เเต่นี้มันสัตว์นะ..ผมจะไปทำเป็นได้ยังไง!! ทำไงดี!! ….ผมขยี้หัวตัวเองเเรงๆ ก่อนจะค่อยๆสูดหายใจเข้าออกช้าๆ ค่อยๆตั้งสติ

 

 

“หมอ! ตามหมอสิ!!”ผมพูดบอกออกไป เเต่พวกเขาก็ยังนิ่ง ไม่มีใครตอบอะไรผมได้เลยสักคน เอาเเต่มองไปที่เจ้าตัวโตนั้นอย่างร้อนรน เหงื่อนี่เเตกกันจนไหลท่วมทุกคนเลย

 

“ไม่มีใครเข้าใจที่ผมพูดเลยเหรอ”ผมมองเจ้าตัวโตที่นอนอยู่เหมือนมันจะหายใจรวยรินเเล้วหรือว่ายังไงก็ไม่รู้ เอาไงดี ที่นี้ก็เหลือผมเป็นหมอคนเดียว เอายังไงดี

 

 

โฮก!

 

 

เสียงร้องของเจ้าตัวโตยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพอๆกับที่มันส่งเสียงข่มขู่ออกมาเวลามีคนจะเข้าไปใกล้ๆมัน  ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงบ้าง  ทำคลอดสัตว์จะเหมือนทำคลอดคนหรือเปล่าก็ไม่รู้ เเต่ดูเหมือนเจ้าตัวโตนี้จะทนไม่ไหวเเล้ว มันดิ้นพราดอย่างคุมตัวเองไม่อยู่ เเสดงอาการเจ็บปวดออกมาอย่างเห็นได้ชัด 

 

 

เสือปกติมันจะคลอดกันเองตามธรรมชาติไม่ใช่เหรอ หรือเพราะเจ้าตัวนี้ถูกเลี้ยงมาเลยคลอดเองไม่ได้หรือเปล่านะ…..

 

 

“ทำอะไรสักอย่างสิหมอ!!”

 

 

สติผมจะเเตกอยู่เเล้ว….ฟังคนพวกนี้ก็ไม่รู้เรื่องเพราะพูดกันคนละภาษา เเถมยังกังวลใจกลัวเจ้าตัวโตนี่จะเป็นอะไรไป…..

 

 

“เอาวะ!!!”

 

 

BY: ลั้น ลา

ความคิดเห็น