สวัสดีจ้า ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวโลกมืดของไรท์นะคะ หายตัวไปบ้างแต่ยังไม่ตาย twitter :pbhaert

ก็นี่มันบ้านเรา

ชื่อตอน : ก็นี่มันบ้านเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2561 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก็นี่มันบ้านเรา
แบบอักษร


ร่างเล็กกลับถึงบ้าน โยนกระเป๋าไว้บนเตียง ก่อนเดินลงมาหาผู้เป็นแม่


"ม๊าครับ วันนี้พี่มาร์ค ค้างบ้านเราไหม?"

"มาจ้ะ อยู่ถึงวันอาทิตย์ มีไรเปล่า ทำไมกลับมาก่อนล่ะ ไม่รอกลับพร้อมพี่เขา"

"ไม่รู้ ผมไม่เห็นเลยกลับก่อน"



ไม่นานเจ้าเด็กแสบก็วิ่งเข้ามาในบ้านพร้อมกับป๊า


"ม๊า!! บัมบัมกลับมาแล้ว ป๊าพาไปกินไอติมด้วย"

"กินแต่ของหวาน เดี๋ยวจะอ้วนแบบป๊านะ เจ้าบัมน้อย"

"อ้วนแบบแบมต่างหาก" เจ้าบัมบัมนี่พูดไม่เข้าหูเสียเลย

"ใครอ้วนห่ะ บัมบัม เดียวจะโดน!"

"ม๊า!! แบมจะตีบัม"

"อย่าตีน้อง บัมตัวนิดเดียวเอง แบมตัวอ้วน ทับน้องแบนพอดี" ม๊าก็เอากับเขาอีกคน ใจร้ายกับผมเกินไปแล้ว น้ำหนักมันก็ขึ้นเลยๆ แต่ตัวเล็กนิดเดียว แบบว่าลงพุงอ่า เหมือนป๊า ที่อ้วนแต่พุง



แบมแบมหนีขึ้นไปบนห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้าน แต่ไม่นาน ก็มีเสียงเปิดประตู หากแต่เสียงนั้นเป็นเปิดเข้าไปอีกห้อง

"อ้าว ไม่นอนห้องเราหรอกหรอ อย่างนี้มันต้องเคลียร์"

แบมแบมเดินไปเคาะประตูอีกห้องเสียงดัง



ก๊อกๆๆๆ ปังๆๆ ตุ๊บๆๆๆ




"ลืมไปหรอว่านี่บ้านตัวเอง" อาจารย์หนุ่มหล่อ ที่มาอยู่ร่วมบ้านกับเขาพูดขึ้น

"ทำไมพี่มาห้องนี้"

"ก็ม๊าเรากลัวว่าจะอึดอัด เลยให้นอนห้องนี้ ทำไมหรอ? อยากให้ไปนอนด้วยหรือไง?"

"ไม่ใช่สักหน่อย แบมมีเรื่องจะถาม"



ไม่รอให้อนุญาตเพราะนี่บ้านผมจะเข้าไปตอนไหนก็ย่อมได้


"มีอะไร?"

"พี่ทำไมต้องออก"

"นึกว่าเรื่องอะไร"

"ตอบมาเลย"

"ลองรั้งพี่ไว้สิ บางทีพี่อาจจะไม่ออก"

"ถึงแบมไม่รั้ง คนอื่นๆก็รั้ง พี่ไม่สงสารพวกแบมหรอ ถ้าพี่ออก พวกเราจะอยู่กันยังไง พี่คือสวรรค์เล็กๆ ที่ทำให้พวกเราอยากมาเรียนนะ ถ้าแบมกับเพื่อนๆติดเอฟ เรียนไม่จบ บอกเลยว่าเพราะพี่ เพราะอาจารย์มาร์ค ที่ทอดทิ้งพวกเรา"


"ขนาดนั้นเลย พี่ไม่ได้ทิ้ง พี่อยู่กับเราแหล่ะ แค่ออกไปทำหน้าที่อื่น"


"จะเอาพี่อ่า แบมไม่ยอมนะ แบมจะไม่ไปเรียนประท้วง เอาดิ่ ไม่เชื่อก็ลองดู"

"นี่ถ้าที่มหาลัยงอแงแบบนี้ได้คงทำไปแล้วสินะ โอ๋ๆ อยู่บ้านแล้ว เดี๋ยวพี่ปลอบเอง เอามาดูหน่อย เห็นว่าโดนกระดาษบาด เจ็บไหม?"


มาร์คจับมือเล็กขึ้นมาก่อนทำท่าเป่า


"พี่เห็นหรอ?"

"เห็นสิ ระวังหน่อยนะ กระดาษถึงจะบาง แต่มันก็ทำเราเจ็บได้ ฟู่วววว"


"พี่มาร์คอ่า ถ้าแบมตกตึกลงมาตาย ตอนอยู่มอ.พี่คงไม่มาช่วยแบมสินะ จะคีพไปไหนลุกอ่า"

"ถ้าเป็นขนาดนั้น พี่คงไม่คีพแล้วแหล่ะ"

มาร์คพูดก่อนเอาพาสเตอร์มาปิดแผลให้ ทั้งๆที่มันแห้งไปแล้วนี่นะ




สรุปสุดท้าย ไม่กลับห้องตัวเองล่ะ นอนห้องนี้มันเลย ยังไงมันก็บ้านเรา จะนอนที่ไหนก็ได้

"พี่มาร์ค แล้วพี่จะไปไหน ถามจริงจังนะ"

"พี่โดนเด็กประเมินต่ำๆมาติดต่อกันหลายปี ป๊าพี่เลยให้ออกมาบริหาร อยู่กับเด็กไม่เวิค"


"พี่ทำไมถึงมาเป็นอาจารย์ล่ะ เป็นถึงเจ้าของมหาลัย จะมาทำงานเหนื่อยๆทำไม?"

"พี่อยากเป็นครูไง ความฝันเลยนะ คุณยายพี่ก็เป็นครู ดุกว่าพี่อีก"


"อ่อ แบมชอบการสอนของพี่ มันทำให้พวกเราตั้งใจทำงานจริงๆ เพราะกับอาจารย์คนอื่นนะ ทำลวกๆพอให้ได้ส่ง งานมันไร้คุณภาพมาก แต่ทำส่งพี่คือแบบต้องจริงจังตลอด"

"ช่างมันเถอะ การเป็นครูของพี่มันคงไม่เหมาะ แต่พี่ก็วนเวียนอยู่มหาลัยนั้นเเหล่ะ บอกเพื่อนๆด้วย เขาจะได้สบายใจ"


"พูดแบบนี้ได้ไง ต่อหน้าแบมนะ แฟนคลับอันดับหนึ่งนะเนี้ย!!" 


เป็นแฟนคลับที่ได้อภิสิทธิ์นอนในอ้อมกอดอุ่นๆของอาจารย์ที่รัก


​มีคนติดตามเรื่องนี้อยู่กี่คน รายงานตัวโหน่ยยยยย


ความคิดเห็น