facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่2 ที่ซุกหัวนอนหลังใหม่ (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่2 ที่ซุกหัวนอนหลังใหม่ (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 08:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 ที่ซุกหัวนอนหลังใหม่ (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่2 ที่ซุกหัวนอนหลังใหม่

 

เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าๆหลังจากที่พวกเขาทิ้งให้ผมนั่งรอ พวกเขาก็ออกมาพร้อมกับเเจ้งกับผมว่า  ผมต้องไปทำงานที่สาขาเล็ก ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่ในเขตรั้วบ้านของตระกูลอพอลโล่

 

 

บ้านมันต้องใหญ่ขนาดไหนนะ ถึงได้มีโรงพยาบาลอยู่ในเขตบ้านได้เนี่ย??

 

 

“เเล้วผมต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ” ผมถามขึ้นในขณะที่เขากำลังจะพาผมไปส่งที่สาขาเล็ก

 

“ก็รักษาคนไข้ตามปกตินั้นเเหละ”เขาตอบเเล้วก็เล่าต่ออีก  พอจับใจความได้ว่า  โรงพยาบาลสาขาเล็กนี้มีไว้รักษาพวกคนงาน หรือพวกที่ทำงานให้ตระกูลอพอลโล่ด้วยเฉพาะ ที่นั้นมีหมอที่มีฝีมือดีๆอยู่เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องดีที่ผมได้ไปทำงานที่นั้น  ตลอด 1 ปีผมคงได้ประสบการณ์จากที่นั้นมากมาย

 

 

ไม่นานพวกเราก็มาถึง รถยนต์คันที่ผมนั่งเลี้ยวเข้ามาในเขตรั้วบ้านซึ่งมีขนาดสูงมากๆ พอเข้ามาด้านในก็มีถนนต่อยาวเข้ามาอีก รถยนต์จอดลงที่หน้าตัวตึกสีขาวสะอาดตา นี่ถ้าเขาไม่บอกว่านี่คือโรงพยาบาลผมก็ไม่รู้หรอกเพราะมันไม่มีอะไรที่เเสดงให้รับรู้ได้เลยว่านี่คือโรงพยาบาลอะ  เเต่ที่ผมรู้ก็คือระยะทางจากประตูรั้วมาถึงโรงพยาบาลนี้ไม่ใช่ใกล้ๆเลยล่ะ

 

 

คนที่พาผมมาเขาก็เข้าไปติดต่อเรื่องให้ผม  ผมที่รออยู่ด้านนอกเลยได้เเต่มองสำรวจที่นี้ไปพลางๆ  พอมองไปตามทางอีก ก็จะเห็นว่าไกลๆโน้นมีรั้วบ้านอยู่อีก เเล้วก็มีบ้านหลังใหญ่ๆตั้งเด่นอยู่หลังรั้วนั้นไป

 

 

นี่มันสุดยอดไปเลย ผมพึ่งจะเคยเห็นอะไรเเบบนี่เป็นครั้งเเรกเลย

 

 

“นี่เหรอครับ คนที่คุณว่า”

 

 

พอผมหันกลับไปก็เห็นเป็นคนที่พาผมมา เเละก็เหมือนทีมเเพทย์อะไรประมาณนั้น 4 - 5 คนที่เดินตามเขาออกมา พวกเราทำความรู้จักพูดคุยกันสักพัก หัวหน้าใหญ่ของทีมเเพทย์ ก็ให้คนพาผมมาที่หอพักซึ่งอยู่ด้านหลังตึกที่เป็นโรงพยาบาล  ผมก็พึ่งจะสักเกตดีๆเนี่ยเเหละว่า ในเขตรั้วขนาดใหญ่นี่มีบ้านหลังเล็กๆ ปลูกอยู่เรียงรายกันไป ตั้งเเต่หน้าประตูรั้วใหญ่ไปจนถึงรั้วของบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไกลๆนั้น

 

 

นี่เขาปลูกบ้านให้ลูกน้องของเขาไว้ในเขตบ้านเลยรึไง  ต้องรวยขนาดไหนกันนะตระกูลอพอลโล่เนี่ย

 

 

“นี่ห้องพักของฟิวส์นะ วันนี้นอนพักผ่อนไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปทำงาน”

 

“เอ่อ  ครับ”

 

“อยู่ที่นี้จะทำอะไรก็ได้ เเต่จำไว้ว่า กฏสำคัญๆมีสองข้อคือ ห้ามไปวุ่นวายที่บ้านหลังใหญ่นั้น เเละถ้าจะออกไปข้างนอกต้องเเจ้งกับคุณเเฟรงค์ก่อนถึงจะไปได้  เเล้วก็ทุกๆวันที่ 25 ขอทุกๆเดือนจะเป็นวันหยุด  สามารถออกไปไหนก็ได้โดยไม่ต้องบอกใคร  จะเรียกวันปล่อยผีก็ได้เเหละนะ”เธอพูดยิ้มๆ

 

“ครับ” ผมเลยทำได้เพียงพยักหน้ารับเบาๆ เพราะไม่รู้จะพูดตอบอะไรออกไป

 

“เอ่อ  ลืมบอกไป พี่ชื่อวิเวียร์ ตั้งเเต่นี้เป็นต้นไปพี่เป็นพี่เลี้ยงของเรา มีปัญหาอะไรก็ถามพี่ได้”ผมพยักหน้ารับเบาๆอีกครั้ง เขาเลยไม่ได้ว่าอะไรต่อนอกจากขอตัวกลับไปทำงานของตัวเอง

 

 

ผมมองห้องพักของตัวเองที่ด้านในมีข้าวของ เฟอร์นิเจอร์ตกเเต่งเอาไว้ให้หมดเเล้ว  ในห้องถูกจัดเอาไว้เป็นโซนของใครของมัน มีครัวเล็กๆ ทุกอย่างดูลงตัวไปเสียหมด ถ้ายายได้เห็นคงสบายใจ เพราะผมคงไม่ลำบากอะไรเเน่ๆถ้าอยู่ที่นี่

 

 

ห้องของผมเป็นห้องโทนสีขาวสะอาดตา ฟอนิเจอร์ส่วนมากจะเป็นไม้ เเต่ก็ดูอบอุ่นสบายตาดี  ผมมองไปรอบๆเเบบสำรวจ ข้าวของทุกอย่างเหมือนจะเป็นของใหม่หมดเลยด้วย

 

 

ถ้าใช้ทุนหมดเเล้ว เเล้วได้ไปทำงานโรงบาลที่ดูเเลดีขนาดนี่ก็ดีสิ

 

 

 

 

ผมกดเข้าเเอปพลิเคชั่นไลน์ ก่อนจะกดโทรหาหลง  วันนี้วันอาทิตย์หลงคงออกไปช่วยยายที่สวน ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงออกไปด้วย  ช่วยกันรดน้ำต้นไม้ พูดคุยกันไป

 

 

(“พี่ฟิวส์  ยายๆพี่ฟิวส์โทรมา!!”)เสียงหลงมันตะโกนเรียกยายดังลั่นไปหมด ก่อนจะได้ยินเสียงกุงกังๆ ผมเดาว่าหลงมันกำลังวิ่งไปหายายนั้นเเหละ

 

(“ฟิวส์ ฟิวส์เหรอลูก..เอ็งเป็นยังไงบ้าง ที่นั่นเขาต้อนรับเอ็งดีหรือเปล่าลูก”)

 

“...ดียาย ที่นี่ต้อนรับฟิวส์ดีมากเลย” ผมพูดออกไป

 

(“อดทนนะลูก”)

 

“ครับ..เเล้วนี้ยายกับหลงกินข้าวหรือยัง  จะเที่ยงเเล้วนะครับ”

 

(“กินเเล้วลูก เอ็งละกินรึยัง”)

 

“...กินเเล้วยาย ที่นี้อาหารอร่อยมาก เเล้วก็สวยมากด้วย ไว้ฟิวส์ทำงานมีเงินเยอะๆเเล้วจะพายายกับหลงมาเที่ยวนะครับ”ผมโกหกออกไป  ก็ไม่ได้อยากโกหกหรอกเเต่ ถ้าบอกว่ายังไม่ได้กินข้าวกลางวันทั้งๆที่มันเลยเวลามาพักหนึ่งเเล้ว ท่านคงเป็นห่วงเเน่

 

(“ยายหลงขอคุยบ้าง//เออๆ เอาไปๆ”)

 

 

พวกเราคุยกันต่อเกือบครึ่งช่วงโมงก่อนที่จะวางสายไป เพราะยายกับหลงต้องเอาผลไม้ที่เก็บจากสวนไปส่งขาย

 

 

“ยาย...ต่อไปนี้ยายไม่ต้องทำงานหนักเเล้วนะ ถึงฟิวส์จะมาทำงานใช้ทุนเขา เเต่ก็ได้เงินเดือน ต่อไปยายก็ไม่ต้องลำบากเเล้ว”

 

 

ก่อนจะวางท่านก็เอออ่อรับปากผมไป เเต่เชื่อเถอะว่าไม่ทำตามหรอก ผมก็ได้เเต่หวังว่าจะทำให้มันน้อยลงหน่อยนั้นเเหละ

 

 

ก๊อกๆๆ!!

 

 

ผมเดินมาส่องที่ช่องตาเเมว ก็เห็นเป็นพี่วิเวียร์ที่มาเคาะห้อง เลยรีบเปิดประตูให้ทันที  พี่วิเวียร์เป็นคนสวยนะครับ ผิวสีขาวตัวผอมๆ ไม่สูงมาก ดูเหมือนจะเป็นคนจีน เเต่พูดภาษาอังกฤษเก่งมาก  สำเนียงก็ดี

 

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ??”

 

“พี่ลืมไปว่าฟิวส์พึ่งมา คงไม่รู้ว่าโรงอาหารอยู่ไหน พี่เลยจะมาพาไปนะ”

 

 

พี่วิเวียร์เลยใช่โอกาสนี่พาผมชมหอพักไปด้วย  หอนี่มี 3 ชั้น 2 ชั้นบนเป็นห้องพักสำหรับทีมเเพทย์ของโรงพยาบาล  ส่วนชั้นล่างเป็นพื้นที่อเนกประสงค์ มีทีวีเเละพื้นที่สำหรับนั่งเล่น รวมไปถึงห้องซักล้างที่มีเครื่องซักผ้าไว้ให้ใช้ด้วย  พอเดินออกมาจากหอพักไม่นานก็เจอกับอาหารชั้นเดียวซึ่งข้างในเต็มไปด้วยร้านอาหารมากมายให้เลือกซื้อทานได้

 

 

“โรงอาหารจะเปิดตอน 6 โมงเช้า เเละ ปิดตอน 2 ทุ่มนะฟิวส์...ส่วนนี่บัตรโควต้า ใช้สำหรับเวลาซื้ออาหารในนี้ บัตรจะถูกเปลี่ยนทุกๆสิ้นเดือน ฟิวส์ใช้ได้เต็มที่จนกว่าจะเต็มวงเงินที่ให้ฟรี เเต่ถ้าเต็มก่อนก็สามารถจ่ายด้วยเงินสดได้ เเต่จะเเพงหน่อย”พี่วิเวียร์พูดยิิ้มๆ

 

 

ในขณะที่ผมกับพี่วิเวียร์กำลังเลือกร้านที่จะทานมื้อกลางวันกันนั้นก็มีคนเข้ามาทักพี่วิเวียร์ ผมเลยถอยออกมายืนห่างจากพวกเขาหน่อยเพื่อจะได้ไม่ขวางทาง

 

 

//นั้นใครอะวิเวียร์//

//คุณหมอคนใหม่  น่ารักใช่ไหมล่า//

//เออดิ  โคตรขาว...นี่ถ้าตัวบางๆอีกหน่อยก็คิดว่าผู้หญิงไปเเล้ววะ//

//เเกไม่ขาวเลย//

//เเต่นั้น. ขาวอมชมพู ขาวสุขภาพดีนะเว้ย//

 

ผมได้เเต่ยืนมึนงงฟังสิ่งที่พวกเขาคุยกัน  ก็มันฟังไม่รู้เรื่องอะ หรือผมควรให้พี่วิเวียร์สอนภาษาที่นี้ดีวะเนี่ย-*-

 

 

คุยกันอยู่พักใหญ่ก่อนพวกเขาจะเดินเเยกออกไป มีหันมายิ้มให้ผมด้วย ผมเลยยิ้มตอบกลับไปนิดๆ เเล้วเดินตามพี่วิเวียร์เข้าร้าน ร้านหนึ่งไป

 

 

“กินตามสบายเลยมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง”

 

“จะดีหรอครับ”

 

“ดีสิ  สั่งตามสบายๆ”

 

 

พอก้มมองเมนูที่ตัวเองถือก็ต้องมึนงงอีกครั้ง...มีอาหารไทยด้วย จะว่าง่ายๆก็เกือบครึ่งของเมนูพวกนี่เป็นอาหารไทย

 

 

“ผมเอาสตูเนื้อวัวครับ”

 

 

รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟพวกเรานั่งทานอาหารกันจนเสร็จ  พอออกจากโรงอาหารมาพี่วิเวียร์ก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ ผมเลยเดินกลับมาที่หอพัก เพราะไม่รู้ว่าจะไปไหนดีนั้นเเหละ กลับขึ้นมาบนห้องก็หยิบมือถือออกมา  กดดูรูปไปเรื่อยๆ จนมาถึงรูปที่ผมถ่ายกับหวาย ตอนประมาณปี 3 โน่นละมั้ง

 

 

ไม่รู้รายนั้นจะเป็นยังไงบ้าง….หวังว่าจะปรับตัวได้นะ

 

 

เลื่อนไปเรื่อยๆ ก็เจอรูปผมที่ถ่ายกับหมิว...ยอมรับครับว่าผมรักหมิวมาก  เธอเป็นเเฟนคนเเรกของผม จะเรียกว่ารักเเรกเลยนั้นเเหละ เเต่เพราะผมให้ในสิ่งที่เธอต้องการไม่ได้ เธอจะไปก็คงไม่เเปลกเเหละ…

 

 

ขอให้มีความสุขนะหมิว

 

 

ผมออกจากห้องมาที่โรงอาหารอีกทีตอนเกือบจะทุ่ม หาซื้อข้าวเเละก็ขนมอะไรนิดหน่อยขึ้นมากินที่ห้อง  พอกินเสร็จก็อาบน้ำเเต่งตัวเเล้วมานั่งจัดข้าวของต่อ กว่าจะเรียบร้อยก็ 3 ทุ่มนิดๆนั้นเเหละ ตอนเเรกว่าจะโทรไปหายายกับหลง เเต่เห็นว่า พรุ่งนี้หลงมันไปเรียนเลยไม่อยากกวน เผื่อมันจะนอนไปเเล้ว

 

 

นี่เป็นคืนเเรกของการอยู่ที่นี้  ผมคงตั้งตารอวันที่จะได้กลับไปอยู่กับยายกับน้อง

 

 

...อีกไม่นานๆ ได้เเต่ปลอบตัวเองในใจ

 

 

 

BY: ลั้น ลา ​

ความคิดเห็น