ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2: ตั้งชื่อ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 2: ตั้งชื่อ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2561 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2: ตั้งชื่อ 100%
แบบอักษร

ตอนที่ 2

ตั้งชื่อ

     “เป็นไงบ้าง วันนี้มาก่อนผมอีกนะ”


     พายุกล่าวทักทาย เมื่อเห็นว่าม้านั่งตัวเดิมภายในสวนสาธารณที่กว้างขวาง มีน้องชายคนใหม่นั่งรออยู่


      อารันส่งยิ้มกว้างให้กับผู้มาเยือน ก่อนจะตอบคำถามด้วยน้ำเสียงสดใส


“วันนี้เลิกเรียนเร็วครับ ก็เลยมานั่งที่นี่ได้ ผมคิดว่าพี่พายุจะกระโดดลงมาจากต้นไม้ เหมือนเมื่อวันก่อนเสียอีก”  เด็กหนุ่มกลั้วหัวเราะ


“หึ ไม่ไหวแล้วล่ะ..” ชายหนุ่มส่ายหน้า “ตอนผมกระโดดลงมา คิดว่าข้อเข่าน่าจะพัง เพราะผมปวดเข่าไปพักหนึ่ง เลย” พายุตอบกลับ พลางนวดหัวเข่าที่ยังคงหลงเหลืออาการเสียวแปลบเป็นบางครั้ง  


“แล้วมารอผมนานหรือยัง?”  


“ประมาณสามสิบนาทีได้ครับ วันนี้อาจารย์ประชุม โรงเรียนเลยปล่อยเร็ว”


“ขอโทษที่ให้รอนะ พอดีผมติดงานนิดหน่อยน่ะ กว่าจะละออกมาได้ ก็ใช้เวลาไปพักหนึ่งเลย” พายุตอบกลับด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด


“เอ่อ ผมเป็นภาระพี่หรือเปล่าครับ? ถ้าวันไหนพี่ไม่ว่าง พี่ไม่ต้องมาหาผมก็ได้นะครับ” แววตาของเด็กหนุ่มหมองลงชั่วครู่

 "ไม่เอาหรอก”  เสียงเข้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“....”

“ผมเป็นคนรักษาสัญญา บอกว่าจะมารอก็ต้องมา” พายุส่งยิ้มบาง

“แต่ว่า...”

“อารันไม่ได้เป็นภาระใคร แน่นอนว่าไม่ได้เป็นภาระผมด้วย”

“ครับ?” เจ้าของชื่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


“ผมบอกว่า คุณไม่ใช่ภาระผม” พายุย้ำเตือนความทรงจำของเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อารันทำตัวไม่ถูก เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากคนข้างกาย เด็กหนุ่มจึงได้แต่ก้มหัวลง เพื่อซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อเอาไว้ ไม่ให้ใครได้เห็น

“ผมจะบอกอารันอีกครั้ง ว่าคุณไม่ใช่ภาระ” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นคนตัวเล็กก้มหน้าลง


“คุณเป็นเจ้าของตัวนี้ คุณจำไม่ได้หรือ?” พายุตอบกลับ ก่อนที่จะส่งมอบสิ่งบางอย่างคืนให้แก่ผู้เป็นเจ้าของ


เด็กหนุ่มสะดุ้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงความแหลงคมของกรงเล็บอันน้อย ที่ข่วนลงบนผิวขาว


“เจ้าเหมียว!” เสียงเรียกด้วยความดีใจ ที่ออกจะค่อนข้างดังไปนิดสำหรับเจ้าลูกแมวตัวน้อย ทำให้เจ้าขนปุยในอ้อมแขนของชายหนุ่มขยับตัวแล้วส่งตาแป๋วให้กับผู้ที่รบกวนการหลับใหลเป็นการลงโทษ


“อ๊ะ ตื่นเลยหรอ ขอโทษนะ” อารันโต้ตอบกับตาที่จ้องมองด้วยความรู้สึกผิด ก่อนที่จะรับลูกแมวเข้าสู่อ้อมกอดของตน เมื่อคนตรงหน้าหยิบยื่นให้


กิริยาท่าทางของหนึ่งคนที่กำลังฟัดขนปุย กับอีกตัวที่พยายามดิ้นหนี เป็นภาพที่เรียกรอยยิ้มบางให้กับผู้สังเกตการณ์ได้อย่างดี


“หึ ขนแมวติดเสื้อหมดแล้ว”


ด้วยความที่เด็กหนุ่มอยู่ในชุดนักเรียนที่สวมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีดำ ทำให้มองเห็นขนสีขาวที่กระจายอยู่อย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะไม่อยากขัดจังหวะการเล่นสนุกของเด็กหนุ่มตรงหน้า พายุจึงเลือกที่จะปัดขนแมวออกจากเสื้อให้อารันด้วยตนเอง


แม้จะยังมีความสุขกับการฟัดแมวน้อย แต่สัมผัสอบอุ่นที่พาดผ่านไปตามเสื้อก็เรียกใบหน้าเห่อร้อนของเด็กหนุ่ม จนต้องเผลอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ เพื่อคลายความเขินอาย


“อ..เอ่อ คือ เจ้าตัวนี้ ชื่ออะไรครับ” อารันเลือกที่จะเอ่ยถาม เพื่อปิดบังความรู้สึกดี ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ


“หืม” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว


“แมวตัวนี้น่ะครับ ชื่ออะไร” เด็กหนุ่มอุ้มเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดขึ้น เพื่อคลายคิ้วที่ขมวดเป็นปม


“ไม่รู้สิ” พายุส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า


“ครับ?”


“ผมไม่รู้ว่าแมวตัวนี้ชื่ออะไร ถึงผมจะเป็นคนเจอก็จริง แต่ก็ไม่ได้เผื่อในเรื่องการคิดชื่อด้วย” ชายหนุ่มตอบเรียบนิ่งตามบุคลิก  “อารันตั้งสิ” ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มสั่นระรัว


“ว่าไงนะครับ?” ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ


“ถ้าคุณไม่สะดวก แมวตัวนี้ผมเลี้ยงให้ได้ แต่ผมไม่ถนัดเรื่องการตั้งชื่อเพื่อเป็นเจ้าของ เพราะงั้นให้คุณตั้งแล้วกัน”


น้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน เป็นตัวกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้ใจของอารันบางลง สิ่งที่พายุกำลังมอบให้ สำหรับเขาแล้ว มันคือสิ่งพิเศษ การที่ได้ตั้งชื่อทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนมีความสำคัญให้กับใครบางคน อย่างน้อย ๆ ก็มีหนึ่งคน กับหนึ่งตัวที่หยิบยื่นมันให้เขา เมื่อคิดได้เช่นนั้น ใบหน้าของอารันก็อดร้อนผ่าวไม่ได้


“คุณเองก็คิดไม่ออกหรือ?” พายุถาม เมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งเฉย “ผมคิดไว้แล้วล่ะ ว่าแมวตัวนี้น่าจะยังตั้งชื่อไม่ได้ เอาเป็นว่าผมจะเรียกว่า...”


“พารัน...ครับ”


“หืม”


“แมวตัวนี้ชื่อพารันครับ” เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะอธิบายที่มาของชื่อด้วยใจที่เต้นรัว


“พารัน มาจากชื่อต้นของพี่แล้วก็ชื่อท้ายของผม ที่ผมเลือกชื่อนี้เพราะว่าพี่เป็นคนเจอเจ้าตัวนี้ และ..”

“...”


“และเจ้าตัวนี้ทำให้ผมได้มาเจอกับพี่ที่ตรงนี้ไงครับ” เด็กหนุ่มยิ้ม “เพื่อไม่ให้ลืมว่าใครเป็นคนเจอ และใครเป็นคนตั้งชื่อ  เลยต้องผสมเข้าด้วยกันตามหลักภาษาไทย” อารันหัวเราะกับการเชื่อมโยงของตัวเอง แล้วเอ่ยถามความคิดเห็นจากใบหน้าคมที่นั่งเคียงข้าง


   “หึ”

พายุไม่อาจตอบอะไร นอกจากรอยยิ้มที่มุมปากที่อารันทึกทักเอาเองว่าเป็นคำตอบรับ พร้อมกับ...

ตึกตัก


เสียงหัวใจของชายหนุ่มที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ เมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างจากใบหน้าหวาน


แย่แล้วสิ...

.........................................................................................

ดีใจมากเลยค่ะ ที่มีนักอ่านมาถามถึงเรื่องนี้ด้วย T3T แกมมาอัพแล้วนะคะ ครั้งต่อไปเป็นคิวของ #เพราะรักไอยาภาค2 นะคะ อัพสลับกันเนอะ

ปล. เราดีใจเสมอที่ได้อ่านคอมเม้นต์จากทุกท่านค่ะ ^^ ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ

รัก

Sienna.

ความคิดเห็น